Ναι, εντάξει, τα credits του ως παραγωγού, δεν είναι κι ότι αξιοζήλευτο, με ταινίες όπως το Duece Bigalow: Male Gigolo (1999) και το Big Daddy (1999) στο ενεργητικό του, ο Sid Ganis όμως ήταν στην παγανιά όταν το σύγχρονο Hollywood δεν είχε ακόμη συνειδητοποιήσει ότι γεννιέται. Γόνος Εβραίων με ελληνικές ρίζες που χάνονται κάπου γύρω απ’ τα Γιάννενα, ο Ganis ξεκίνησε την καριέρα του ως PR-ιτζής στη Νέα Υόρκη κι αφού πειραματίστηκε για λίγο με την υποκριτική, βρέθηκε ατζέντης στη Fox του Σπύρου Σκούρα, για να περάσει μετά από λίγο καιρό στη Warner Brothers, έχοντας μαζέψει στην πορεία, ονόματα όπως του Steven Spielberg και του George Lucas στη λίστα του speed-dial του, με τους οποίους μάλιστα έκανε και τριπλέτα που κυκλοφορούσε μπερδεύοντας fans και παπαράτσους, με την ίδια κοψιά, τα ίδια γυαλιά και τα ίδια μαλιά τους. Κάπου στα τέλη του ’70, ο Ganis ανέλαβε τα ινία προώθησης των ταινιών της Lucasfilms, εδραιώνοντας την ιδέα της ολομέτωπης επιθετικής προώθησης, με την (πρώτη) τριλογία του Πολέμου των Άστρων. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Ganis πέρασε απ’ τα υψηλά κλιμάκια των μεγαλύτερων εταιρειών παραγωγής και διανομής της Αμερικής, δοκιμάστηκε στην παραγωγή, ίδρυσε τη δική του εταιρεία, και το 2005, αναμενόμενα, βρέθηκε επικεφαλής στην απόλυτη φίρμα προώθησης ολόκληρης της αμερικάνικης κινηματογραφικής κουλτούρας: την Ακαδημία των Κινηματογραφικών Τεχνών κι Επιστημών.

Ο Sid Ganis είναι, αν ρωτάς εμένα, ο εκλεκτότερος των καλεσμένων του φετινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ένας άνθρωπος γεμάτος ιστορίες, που σε κάνει να θέλεις να τον καθίσεις δίπλα στο τζάκι, να πατήσεις το κουμπί και να τον αφήσεις να σε νανουρίσει. Ανάμεσα στις λέξεις του, διακρίνεις βέβαια την προπαγάνδα της Ακαδημίας με τους αυτοπροστατευτικούς σκοπούς της, βλέπεις όμως κι έναν άνθρωπο που ξέρει πώς λειτουργεί το σινεμά, όχι απ’ την τεχνοκρατική πλευρά του παραγωγού που το κατασκευάζει, αλλά απ’ αυτήν του ειδικού που ξέρει πώς γυρνάνε τα γρανάζια του μηχανισμού που τον πουλάει. Ο Ganis ήρθε στο Φεστιβάλ για να βρεθεί με τον Ευρωπαίο εταίρο του, τον Per Holst, πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου (EFA), και να ηγηθούν μαζί μιας συζήτησης που φιλοδοξούσε να ρίξει φως στο πώς κατασκευάζονται βραβεία που να πουλάνε μύθο και να μαζεύουν εισιτήρια. Η συζήτηση δεν πήγε ακριβώς προς τα εκεί, αφού κανείς απ’ τους δύο εισηγητές, προφανώς, δεν είχε ενημερωθεί σχετικώς, για να έρθει και διαβασμένος για το αλαλούμ που επικρατεί στη χώρα μας, κι η διαφορά της AMPAS από την EFA, με αυτούς τους δυο ανθρώπους δίπλα-δίπλα, αποκαλύφθηκε μεγαλύτερη κι απ’ τον ωκεανό που χωρίζει την Ευρώπη απ’ την Αμερική, στην οργάνωση της βιομηχανίας τους. Ο Ganis όμως, έδειξε ότι είναι ένας άνθρωπος που μπορεί, και το κυριότερο, δηλώνει πρόθυμος και διαθέσιμος να μας βοηθήσει. Αρκεί κάποιος να του το ζητήσει.

Σπουδαγμένος μαθηματικός και με μαθητεία βοηθού δίπλα στον Παντελή Βούλγαρη, που θεωρεί ουσιαστικό του δάσκαλο, ο Περικλής Χούρσογλου, μετά από σχεδόν τρισήμιση δεκατίες που τρίβει τα μανίκια του στις κάμερες και τόσο σχεδόν που κάνει το ίδιο με τις σελίδες των σεναρίων, έχει κάθε δικαίωμα να μεταλαμπαδεύει την εμπειρία του στις νεότερες γενίες, ως Επίκουρος Καθηγητής στο Τμήμα Κινηματογράφου του ΑΠΘ. Και σε τι συμπυκώνει τη γνώσει που διδάσκει; "Με ενδιαφέρει να πείτε μια ιστορία". Κι αυτό ακριβώς κάνει με την καινούρια του ταινία, την τέταρτη μεγάλου μήκους και πρώτη του εδώ και πέντε χρόνια, που προβάλλεται αυτήν την ώρα, εγκαινιάζοντας τις φετινές προβολές ελληνικών ταινιών στο 50ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Τα πέντε χρόνια είναι ο χρόνος που φαίνεται να του χρειάζεται για να αποκτήσει αρκετή απόσταση απ' την προηγούμενή του αντίληψη των πραγμάτων, και να αποκρυσταλλώσει την καινούρια του. Στο Διαχειριστή, μιλά για την αντρική εκδοχή της κρίσης της μέσης ηλικίας, εντοπίζοντας με γοητευτική ευστοχία τον τρόπο που εκδηλώνεται και αφήνοντας με ειλικρίνεια να εννοηθεί η δυσκολία του ανθρώπου να κατανοήσει από πού πηγάζει. Έχοντας στο ράφι του πέντε Κρατικά Βραβεία για τις δυο πρώτες δουλειές του (τα τέσσερα απ' αυτά, για τις ερμηνείες των ηθοποιών του), ο Χούρσογλου δεν έχει καμία δυσκολία να παραδεχτεί ότι ο τρόπος που μοιράζονται οι κρατικές κινηματογραφικές διακρίσεις, είναι χάλια. Δεν μπόρεσε όμως να μπει στη νοοτροπία αυτών που μαζί με τα Κρατικά, διέγραψαν και το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης απ' το χάρτη του φετινού Νοεμβριάτικου ταξιδιού τους κι η αγάπη του για το θεσμό, όσο κι η εκτίμησή του στο άνοιγμα που προσφέρει στις πιεσμένες ελληνικές ταινίες, τον έφερε βόρεια, όπως τον κράτησε κι απέναντι από ανθρώπους που σέβεται κι αυτό τον πονά. Η διαφωνία του όμως για τη μέθοδο, δεν συνεπάγεται και διαφωνία του για το σκοπό που κυνηγάνε οι Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη, στις δυνάμεις των οποίων σκοπεύει να προστεθεί, άμα τη επιστροφή του στα λημέρια τους.

Το Μαύρο Λιβάδι θα θυμάσαι ότι το είχαμε βάλει στο ραντάρ σου πέρσι τέτοια εποχή περίπου, τότε που είχε φτάσει στα χέρια μας εκείνο το promo reel που εντυπωσίαζε κόσμο στην Αγορά του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, και λίγο καιρό μετά, αναπολούσαμε τις βραδιές που είχαμε περάσει στο επιβλητικό σκηνικό που είχε στήσει ο Γιώργος Γεωργίου μέσα στο κάστρο του Ναυπλίου, για να το μεταμορφώσει σε μοναστήρι για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βαρδή Μαρινάκη. Ο οποίος, για την πρώτη του απόπειρα σε μεγάλου μήκους ταινία, διάλεξε μια διαδρομή που θα τρόμαζε και βετεράνο, αποφασίζοντας να στήσει την ιστορία του, την ιστορία δυο ανθρώπων με πολύ διαφορετικά, αλλά και επικίνδυνα κοντινά πεπρωμένα, σε μια εκθαμβωτικά φωτογραφημένη κι εξαιρετικά φιλμαρισμένη τουρκοκρατούμενη Ελλάδα, κάπου στις αρχές του 1600.

Ο Μαρινάκης, φέτος τέτοια εποχή, θα ήταν ο ένας απ’ τους δυο πρωτοεμφανιζόμενους σκηνοθέτες που θα εκπροσωπούσαν τη χώρα μας στο Διεθνές Διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Αντ’ αυτού, επιλέγοντας να συμπαραταχθεί με τους Κινηματογραφιστές στην Ομίχλη σ’ αυτόν τον αγώνα τους για ένα πιο γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξη του ελληνικού σινεμά, ο Μαρινάκης κάνει χωρίς αμφιβολία τη μεγαλύτερη θυσία απ’ όλους τους συναγωνιστές του, φέρνοντας την παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας του, στην Εβδομάδα Ελληνικού Κινηματογράφου των Fog Films. Και μάλλον δεν θα μπορούσε κανείς να βρει καλύτερη αναλογία, απ’ αυτή που δίνει ο ίδιος στη συνέντευξη, που κράτησε πολύ περισσότερο απ’ όσο θα δεις στο βίντεο, αλλά δεν θα’χει και καμιά αντίρρηση να σου πει και προσωπικά τα υπόλοιπα ο ίδιος, απόψε στις 22.30 που θα έρθεις να τον δεις, στην προβολή της ταινίας του στην Έλλη.

Γιος του Ανθρώπου που Έπεσε στη Γη, ο Duncan Jones πάντα προσπερνούσε τη σχέση του με τον David Bowie πιο γρήγορα κι απ’ όσο την προσπέρασε η παραπάνω πρόταση, κι όπως απέδειξε περίτρανα με το κινηματογραφικό του ντεμπούτο μετά από δέκα χρόνια θητείας στη διαφήμιση, ο 38χρονος Βρετανός έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να στέκεται στα δικά του πόδια. Παραμορφωμένα αυτοβιογραφικό, το Moon είναι το χρονικό των τριών ετών μοναξιάς που έζησε στο πανεπιστήμιο του Nashville στο Tennessee, όπου έφτασε κυνηγώντας τον εφηβικό του έρωτα, μόνο και μόνο για γνωρίσει την ερωτική απογοήτευση και να βρει το δρόμο του έξω απ’ την αυτοαπομόνωση και την χαμηλή αυτοεκτίμηση που κουβαλούσε μέχρι τότε. Την ιδέα της αντιπαράθεσης με τον εαυτό του, μετέφερε στο σενάριο που έγραψε αποκλειστικά για τον Sam Rockwell, τον οποίο λάτρευε τόσο πολύ ώστε έκανε ταινία αποκλειστικά γι’ αυτόν και (πρακτικά) αποκλειστικά με αυτόν και τον οποίο λάτρεψε τόσο πολύ μετά, ώστε να έχει ξεκινήσει μόνος του, αυτοσχέδια ατομική οσκαρική καμπάνια για τον πρωταγωνιστή του. Έναν πρωταγωνιστή που σηκώνει στις πλάτες του αυτό το μυστήριο, εξωτικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας, και αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει μια ταινία, όταν υπάρχει τόσο χειροπιαστή εμπιστοσύνη και επικοινωνία, ανάμεσα στον εμπνευστή και τον ερμηνευτή ακόμη και της πιο ριψοκίνδυνης ιδέας. Το Moon, ένα εσωτερικό, μυστικιστικό, αλλά άκρως μοντέρνο, φρέσκο και νεανικό ερωτικό γράμμα στις διαστημικές ταινίες των αρχών του ‘80, κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στις Νύχτες Πρεμιέρας λίγες ώρες μετά απ’ αυτή τη συνέντευξη, σάρωσε τα βραβεία στο Sitges, το πιο καυτό φεστιβάλ ταινιών του φανταστικού, την προηγούμενη βδομάδα και βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη, από τη Seven Films.

Βασισμένο σε διήγημα του Juan Carlos Onetti, ενός απ’ τους πιο διακεκριμένους συγγραφείς της Ουρουγουάης, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Álvaro Brechner έκανε τα αποκαλυπτήρια του στην Εβδομάδα Κριτικής του περασμένου φεστιβάλ των Κανών, όπου κι επέδειξε το στίγμα του 30άρη σκηνοθέτη, με την εξαιρετική φωτογραφία του, τους καλοδουλεμένους κεντρικούς χαρακτήρες και κυρίως με την ανθρωπιστική μελαγχολία που κρύβεται πίσω απ’ τον κυνισμό της, καμουφλαρισμένη με το απολαυστικά φαταλιστικό μαύρο χιούμορ που κατάφεραν να ποτίσουν στην ιστορία τους ο Brechner κι ο Βρετανός πρωταγωνιστής του, Gary Piquer, όταν γράφαν μαζί το σενάριο για έναν τελειωμένο πάλαι ποτέ πρωταθλητή της πάλης, και τον μάνατζέρ του που τον περιφέρει σε εξαθλιωμένα χωριά και πόλεις της Λατινικής Αμερικής, στήνοντας επιδείξεις κι αγώνες με τους ντόπιους, και μιλώντας του για θριαμβευτικά come-back στις ΗΠΑ, με τον τρόπο που θα έδινε λιχουδιές σε αρκούδα για να την κάνει να ξεχάσει τις αλυσίδες στα ποδάρια και τα ταμπούρλα που τις χτυπάει για να χορέψει. Η ταινία έκανε την πρεμιέρα της στη χώρα μας πριν μερικές βδομάδες στις Νύχτες Πρεμιέρας και βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη.

Σαν το Infamous (2006) απέναντι στο Capote (2005), με τα 13 εκατομμύρια ευρώ του απέναντι στα 20 της Anne Fontaine και του Coco Avant Chanel (2009) της, το Coco Chanel & Igor Stravinsky (2009) του Jan Kounen, για τον ίδιο είναι μια φιλότιμη προσπάθεια να μετατραπεί σε φιλμική φιγούρα η περσόνα του Igor Stravinsky, πατώντας πάνω στο όχημα της Coco Chanel. Ο σκηνοθέτης της ταινίας που έκλεισε το περασμένο φεστιβάλ των Κανών, βρέθηκε προχθές στην Αθήνα για να παρουσιάσει την ταινία του στο κατάμεστο Αττικόν, μια μέρα πριν την έξοδό της στις ελληνικές αίθουσες και τρεις ολόκληρους, γεμάτους μήνες, πριν την διανομή της στις Γαλλικές. Στη συνέντευξη, που βλέπεις στα αγγλικά χωρίς υπότιτλους ελλείψει χρόνου, δίνει, όχι με τα λόγια του, αλλά μ’ αυτά που κρύβονται ανάμεσά τους, μια προσέγγιση του αν πέτυχε, ή όχι στους στόχους του, το λόγο που κατέληξε στο να βάλει την Anna Mouglalis, πρόσωπο της Chanel στο χώρο της μόδας, να παίξει τη Chanel και στο χώρο του σελιλόιντ και το γιατί η προσέγγισή του δεν πρέπει να θεωρηθεί βιογραφία. Στα ντεσού ήπιαμε κι έναν καφέ συζητώντας το ότι η ταινία της Fontaine βοήθησε να μπει και η δική του ταινία στην παραγωγή, ξεπερνώντας την απειλή της οικονομικής κρίσης, ότι τους ανάγκασε να κινηθούν πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε, για να προλάβουν να έχουν την ιστορία τους έτοιμη για να κλείσει τις Κάνες και ότι τον δυσαρέστησε η απόφαση, σε όσες χώρες η Fontaine είχε ήδη συστήσει την Coco Chanel, η δικιά του ταινία να μείνει στα ράφια για αρκετούς μήνες για να ψιλοξεχαστεί, παρά το γεγονός οτι το Coco Chanel & Igor Stravinsky, πιάνει την ιστορία ακριβώς εκεί που την αφήνει το Coco Avant Chanel, ένα πράγμα σα sequel, αλλά όχι ακριβώς.

Με γνωστή υπογραφή στην γαλλική κριτική και το Cahiers du Cinema στο βιογραφικό του και μια υποψηφιότητα για César μικρού μήκους στο ενεργητικό του, ο Nicolas Saada, ειδικευμένος και ερωτευμένος με τον αμερικάνικο κινηματογράφο του '80, αν υπάρχει κάτι που ξέρει, είναι το πώς δουλεύει το σινεμά, το τι του αρέσει και το τι προτιμά το κοινό. Οπότε, είναι προς τιμήν του, μπορείς να πεις, που δεν προσπάθησε να συμβιβάσει τα δύο τελευταία, και γύρισε την ταινία του όπως την είχε ο ίδιος στο μυαλό του, αψηφώντας τα προβλήματα που μπορεί να συναντούσε κατά και μετά τη διάρκεια της προετοιμασίας της. Το Espion(s), που είχε φέρει να παρουσιάσει στο προηγούμενο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου και βγαίνει αυτήν την Πέμπτη στις αίθουσες, είναι όπως λέει, ένας φόρος τιμής στα παλιά αμερικάνικα εσωτερικά κατασκοπικά θρίλερ, που δίνουν μεγαλύτερο χώρο στις εκρήξεις που γίνονται μέσα στους ήρωές τους, παρά σ' αυτές που γίνονται γύρω τους, και αν μη τι άλλο, θεωρεί τη χαμηλή τεχνολογία του, προτέρημα για τη μακροβιότητα μιας ταινίας που έχει να περηφανεύεται την εις βάθος έρευνα του δημιουργού της, που μπορεί να της στερεί απ' την σύγχρονη εντυπωσιακότητα των κατασκόπων που μοστράρει, αλλά της προσθέτει στο ρεαλισμό, όπως του είπε άλλωστε κι ο πρώην επι κεφαλής των κατασκόπων της Γαλλίας. Πριν αυτοκαταστραφεί.