Inside Man – Ο Υποκινητής
(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Spike Lee
Σενάριο: Russell Gewirtz
Παίζουν: Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Μια ωραία ατάκα που πέτυχα σε μια ξένη κριτική για την ταινία, λέει πως «στη Μεγάλη Χίμαιρα του Renoir, που λέει ότι η εθνική διαφορετικότητα είναι μια οφθαλμαπάτη η οποία ξεπερνιέται από την κοινή μας ανθρώπινη υπόσταση, ο Spike Lee θα απαντούσε: ‘ωραία ιδέα, πήγαινε πες την στον τύπο που μόλις του αφαίρεσαν το τουρμπάνι οι μπάτσοι’.» Αυτή η αγωνία του Lee να υποδείξει δείγματα ξενοφοβίας και εξάρσεις ρατσισμού στην Αμερική -και ιδιαίτερα στην πιο πολυσυλλεκτική της μητρόπολη, τη Νέα Υόρκη- ήταν πάντα η καρδιά του έργου του, σε όλη του τη φιλμογραφία. Ακόμη, όπως με διαβεβαίωσαν, και στο She Hate Me, το οποίο δεν έχω δει. Οπότε κανείς δεν εξεπλάγη, όταν την είδε να ξεπροβάλλει και στο Inside Man, μια ταινία πολύ διαφορετική απ’ αυτές που συνήθως μας δείχνει ο Lee.

Είμαστε, όπως πάντα, στο Manhattan, και συγκεκριμένα στη Wall Street και συγκεκριμενότερα σε μια μεγάλη της τράπεζα, όπου μια ασπροφορεμένη τετράδα εισβάλει κρατώντας όπλα και πιάνει ομήρους όλους τους πελάτες και το προσωπικό της. Οι New York’s finest ενημερώνονται ότι έχουν στα χέρια τους μια ληστεία εν εξελίξει, αποκλείουν την τράπεζα, και καλούν ένα ντουέτο ντετέκτιβ-διαπραγματευτών, να επικοινωνήσει με τους ληστές, και να μάθει τα αιτήματά τους. Ο αρχιληστής, ζητά τα συνήθη: λεωφορεία, ένα τζετ, και μια ντουζίνα πίτσες με έξτρα πεπερόνι. Η ψυχρή λογική είναι το επίστρωμα του άριστα μελετημένου σχεδίου του, και όλα δείχνουν ότι οι εγκληματίες θα εκτελέσουν την τέλεια ληστεία, μέχρι που ο χαρισματικός ντετέκτιβ αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι τα σκαμπό από 100δόλαρα που κρύβονται στο χρηματοκιβώτιο, δεν είναι ακριβώς ο στόχος των ληστών. Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι…

Μιλάμε για ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, έντονο και ατμοσφαιρικό, με σωστές δόσεις σασπένς και κυνισμού, που διατηρείται στα (υψηλά) επίπεδα ενός Spike Lee, κυρίως χάρη στον τρόπο με τον οποίο σαρκάζει και αποφεύγει τις συμβάσεις του είδους. Πέρα όμως από το θέμα της, η ταινία ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φιλμογραφία του Lee, ακριβώς επειδή μένει πιστή και στις εμμονές (ή, αν προτιμάτε, στις πολιτικές θέσεις) του δημιουργού της. Συνήθως οι διαφυλετικές σχέσεις -και προσφάτως οι νέες, μετά 11ης Σεπτεμβρίου, αντίξοες για τους μη Αμερικανούς συνθήκες διαβίωσης- των χαρακτήρων του, λειτουργούν ως ένας καλοτεντωμένος καμβάς, πάνω στον οποίο ο Lee ζωγραφίζει τις πολλαπλές επιστρώσεις των ιστοριών και των πρωταγωνιστών του. Στο Inside Man όμως, αυτά τα anti-racist και post 9/11 anxiety attacks του, μοιάζουν με σβολιασμένες πινελιές που διακόπτουν τη θέαση του έργου απαιτώντας προσοχή, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μουντζούρες. Σαν εμβόλιμα κομματάκια που κάποιος (ποιος;) τα έχει παραχώσει πρόχειρα στο σενάριο του πρωτάρη Russell Gertwitz, ελπίζοντας ότι δεν θα τα προσέξει κανείς μέχρι την πρεμιέρα.

Το οποίο σενάριο βέβαια, έχει και τα δικά του προβληματάκια: τον ασαφή χαρακτήρα της Jodie Foster, που χρησιμοποιείται κραυγαλέα ως μηχανισμός προώθησης της πλοκής, για να αποδειχθεί τελικά ότι ήταν εντελώς περιττός, το αδύναμο και φλύαρα αναλυμένο back-story των αληθινών κινήτρων των ληστών, και μερικές υπερδραματοποιημένες σκηνές, μια εκ των οποίων ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης θα είχε κόψει εντελώς απ’ το σενάριό του, αλλά ο Lee μάλλον αυτοσαρκαστικά επέλεξε να κρατήσει, ντύνοντάς την μάλιστα με τη γνωστή μουσική υπόκρουση βιολιού, για να μας δώσει τον ακριβή ορισμό του όρου «σκηνή-βιολί». Είναι προς το τέλος, εκεί που ο Richard Plummer, ως στερεοτυπικός διευθυντής της τράπεζας με το ένοχο μυστικό, αναλύει το ένοχο μυστικό του – you cant’ miss it.

Γιατί λοιπόν η ταινία έχει δυόμισι αστέρια αντί για ένα; Γιατί ο Spike Lee, σκηνοθετικά κάνει παπάδες. Γιατί κινείται σε ένα άγνωστο είδος με τέτοια άνεση που σου δίνει την εντύπωση ότι γεννήθηκε να κάνει αυτού του είδους τις ταινίες. Γιατί ο Clive Owen ακόμη και με τη μάσκα που φορά στην περισσότερη διάρκεια της ταινίας, είναι ο κυρίαρχος της οθόνης όποτε τον πιάνει η κάμερα. Γιατί ο Denzel Washington καταπίνει πριν μιλήσει. Και γενικά, γιατί αυτή η άνιση ταινία, όταν δεν παίρνει την κάτω βόλτα, είναι συναρπαστική, χάρη στην ικανότητα του Lee να καμουφλάρει τις αδυναμίες της. Α, και γιατί είχε και δυνατό μπουφέ μετά την προβολή.

Σύμφωνα με τη Daily Star και ένα μύριο άλλες πηγές, o Daniel Craig θα εμφανιστεί γυμνός σε δυό τουλάχιστο σκηνές στο Casino Royale (2006).

Σε δυο τουλάχιστο με την Eva Green δηλαδή, γιατί δεν αποκλείω να βγεί και σόλο, όπως είχε κάνει και στο Love Is The Devil (1998). Και δε το αποκλείω, γιατί η Barbara Broccoli (υπεύθυνη για τη παραγωγή) προφανώς δε χορταίνει να τον βλέπει, και σύμφωνα με τη πηγή της Daily Star "θέλει να δείξει σε όλο τον κόσμο πόσο άνδρας είναι". Άρα, για να συνοψίσω όσα έχουμε μάθει μέχρι τώρα, κουστούμια δε θα φοράει, Aston Martin δε θα οδηγάει, στη μισή ταινία θα είναι στη παραλία πρωτόπλαστος με την Εύα και στην άλλη μισή θα τον παίζει μόνος του.

O Sam Foster είναι επιτυχημένος ψυχολόγος. Η Lila Culpepper είναι καθηγήτρια τέχνης, σύντροφός του και πρώην ασθενής του. Στη ζωή και των δύο θα εισβάλλει, σαν ασθενής κι αυτός, ο εικοσάχρονος Henry Letham που είναι αποφασισμένος να βάλει τέρμα στη ζωή του, στα 21α του γενέθλια σε τέσσερις μέρες. Ξυπνώντας μνήμες της παλιότερης, αποτυχημένης, απόπειρας της Lila...



Το αξιοπερίεργο με το Stay (2005) είναι ότι αποτελεί ουσιαστικά τη πρώτη εμπορική πατάτα τόσο του Marc Forster (Monster's Ball (2001)) όσο και του David Benioff (25th Hour (2002)). Και μιλάμε για.. απύθμενη πατάτα, αφού κόστισε πενήντα εκατομμύρια δολάρια και δεν έβγαλε ούτε πέντε (ούτε τέσσερα ακριβέστερα). Βέβαια, αν με ρωτούσαν, θα 'χα πει από πριν ότι το ταίριασμα του σκηνοθέτη της αχαρακτήριστης Χώρας του Ποτέ (2004) με το σεναριογράφο της επίσης αχαρακτήριστης Τροίας (2004) μόνο τερατογένεση θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα. Οπότε πες με προκατειλημμένο (αγαπητέ, ότι και να λες, αναγνώστη).



Όταν, στις αρχές του '90, ο Forster μάθαινε να γυρνάει ταινίες, το morphing ήταν η πιο νέα και εκθαμβωτική οπτική τεχνική. Όταν ο Benioff σπούδαζε φιλολογία, είχε πήξει στον Σέξπιρ και στις μεταφορές του με all-lesbian διανομές. Όταν συναντήθηκαν αποφάσισαν να κάνουν κάτι στο Lynch-ικό και Shyamalan-ικό για να βγάλουν τ' απωθημένα τους. Και αυτός ο υπερβολικός ενθουσιασμός τους είναι πέρα για πέρα άσκοπος, σε βαθμό μαρτυρίου, μετά τα πεντεδέκα πρώτα λεπτά της ταινίας. Πόσα επιδεικτικά περάσματα από τη μια σκηνή στην άλλη, αναφορές στον Άμλετ (το Letham είναι αναγραμματισμός του Hamlet, βλέπεις? βλέπεις? βλέπεις?) και ονειρικές.. καταστάσεις μπορείς να χωνέψεις προτού σε πιάσει ναυτία?

Κι αν ακόμα αναρωτιέσαι.. να τη δει κανείς ή να μη τη δει, σου απαντάω.. έξυπνα (και, χωρίς να το κρύβω, χαιρέκακα), όπως τόσοι άλλοι πριν από μένα, "Stay Away".

Ακόμα και εν ζωή ο Καζανόβας είναι θρύλος στη Βενετία του 18ου αιώνα. Σε θέατρα και πλατείες εξιστορούνται οι περιπέτειές του. Με όλο τον "αφελώς" πρόθυμο γυναικείο πληθυσμό, ακόμα και με ολόκληρη.. μονή καλογριών. Κάποια στιγμή η δικαιοσύνη και η εκκλησία (που ταυτίζονται την εποχή) τα παίρνουν και πρέπει να αποκατασταθεί για να ησυχάσουν. Διαλέγει μια νεαρή (και πρόθυμη πάντα) παρθένα. Όμως τη προσοχή του κερδίζει μια όμορφη και "ανεξάρτητη" (βλ. τα θέλει όλα δικά της) δεσποινίδα, η Francesca Bruni. Που λόγω οικονομικών προβλημάτων θα πρέπει να παντρευτεί τον Paprizzio, βασιλιά του λαρδιού...



Η πιο πρόσφατη εκδοχή του Καζανόβα είναι παραγωγή, περίεργα, της Touchstone. Και λέω περίεργα γιατί η εταιρεία είναι θυγατρική της Disney. Και ακόμα πιο περίεργα πήρε R rating από την MPAA. Πράγμα που σημαίνει ότι στις αμερικάνικες πολιτείες (όπου άνοιξε τα Χριστούγεννα και παίζεται, ερμμμ.. περίεργα, ακόμα - χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία) δε μπορεί να τη δει κανένας κάτω των 17 χωρίς συνοδεία ενήλικου. Και ακόμα περιεργότερα, θα είχε περισσότερο σεξ και βία αν πρωταγωνιστούσε ο Μπομπ Σφουγγαράκης.

Και το ξέρω ότι από τη μιά η MPAA είναι ικανή να χαρακτηρίσει ακατάλληλη οποιαδήποτε ταινία δε περιέχει τουλάχιστο δέκα.. ξαφνικούς θανάτους και από την άλλη μπορεί να βγάζει σε DVD "unrated" εκδόσεις μέχρι και η Disney. Απλά αφήνω τα συμπεράσματα σε σένα (αγαπητέ αναγνώστη, όπως λένε).

Όπως ήδη θα μάντεψες λοιπόν, δε συζητάμε για καμιά καυτή ιστορική βιογραφία του Καζανόβα. Αλλά για μια ταινία που έχει περισσότερο σχέση με σεξπιρική φάρσα. Δηλαδή με άντρες που υποδύονται άλλους άντρες (που υποδύονται άλλους άντρες) και γυναίκες που υποδύονται άντρες (που δεν υποδύονται γυναίκες γιατί είμαστε σε ταινία της Disney, είπαμε). 'Η με αναχρονιστική ρομαντική σεξπιρική φάρσα καλύτερα. Κάτι σαν Ερωτευμένο Σέξπιρ (1998).



Έχουμε επίσης πρωταγωνιστές ωραίους και ξύλινους: ξανθό Heath Ledger (πολύ πολύ πιο καλύτερος με μακρύ μαλλί να εξομαλύνει τη κεφάλα του) και κοκκινομάλλα(!) Sienna Miller (πιο γνωστή ως "τα βυζιά στο Alfie (2004)", όπως διάβαζα σε μια κριτική και ψόφησα στο γέλιο). Και εκπληκτικούς δεύτερους ρόλους, από τους βετεράνους Jeremy Irons, Omid Djalili και ειδικά από τη Lena Olin να κάνει κωμωδία ζευγάρι με τον Oliver Platt πιο.. χαλαρό απ' το West Wing. Και εξαιρετικά (αγαπησιάρικα βενετσιάνικα) σκηνικά και κουστούμια εφάμιλλα παραγωγής του.. Merchant Ivory. Και μια σκηνοθεσία που σέβεται το υλικό της και το θεατή, και δε το παρακάνει διόλου στο συναισθηματισμό.

Έχουμε δηλαδή ένα πολύ καλό date flick (i.e. κατάλληλο για.. άντρες) που κακώς προωθήθηκε ως περίπου τσόντα.

Μια κοπέλα περπατάει σε έναν ήρεμο, απόκεντρο δρόμο. Έχει νυχτώσει, το σκοτάδι έχει πέσει βαρύ. Η κοπέλα, ακούει βήματα πίσω της, αλλά δεν ανησυχεί. Λάθος της, γιατί ένας μαύρος της επιτίθεται πισώπλατα, την σέρνει σε ένα σοκάκι και την βιάζει. Επειδή κάποιοι περαστικοί τον επευφημούν, νιώθει την ανάγκη να τους ευχαριστήσει ξαναβιάζοντας την. Αφού της κλέψει το πορτοφόλι, φεύγει σιγοσφυρίζοντας. Ζαλισμένη και σοκαρισμένη, η κοπέλα προσπαθεί να σηκωθεί αλλά τα πόδια της δεν την κρατάνε. Ένας λευκός, ηλικιωμένος κύριος πλησιάζει ίσως για να βοηθήσει.΄Ισως και όχι γιατί μπροστά στο αβοήθητο πλάσμα αναδύονται τα σκοτεινά ένστικτά του. Την βιάζει και αυτός... και επειδή οι ίδιοι που επευφημούσαν πριν επευφημούν και τώρα ζητώντας encore αποφασίζει να την ξαναβιάσει. Το όνομα του μαύρου είναι Keenan Ivory Wayans… Tο όνομα του γλοιώδους λευκού πουρού είναι David Zucker.. Tο όνομα της κοπέλας είναι Κωμωδία.

Πείτε μας ότι θέλετε, αποκαλέστε μας ελιτιστές αλλά το τρέιλερ του Scary Movie 4 είναι η ένδειξη ότι ως ράτσα κάναμε ότι είχαμε να κάνουμε σε αυτό τον πλανήτη και πρέπει πλέον να αφήσουμε την θέση μας στις κατσαρίδες, τα μοναδικά όντα μαζί με τον verbal που θα επιβιώσουν από μια απλή προβολή όλων των Scary Movies, back-to-back. Η κωμωδία, το χιούμορ και η παρωδία είναι απολύτως υποκειμενικές έννοιες (πχ, εμείς γελάμε με τα αυτοκινητιστικά), αλλά αν μια ταινία που επιμένει στο ίδιο slapstick χιούμορ («μπάλα του μπέιζμπολ στα μουτρα, ΧΑΧΑΧΑ, είμαστε ιδιοφυίες!») και την ίδια συνταγή παρωδίας ( «ας βάλουμε τον Leslie Nielsen να κάνει τον Πρόεδρο, χαχα, είμαστε απίστευτοι!») κάνει επιτυχία είναι ένδειξη ότι το άθροισμα IQ του κινηματογραφικού κοινού μπορεί να εκφραστεί με μονοψήφιο νούμερο.

Δε θα σας αναλύσουμε τι συμβαίνει στο τρέιλερ, να το δείτε μόνοι σας. Ο παρών reviewer θα περάσει τις επόμενες ώρες τρέμοντας σε εμβρυακή στάση, ακούγοντας ανέκδοτα με Πόντιους σε αφήγηση James Earl Jones.

ΣΥΝ:
Έγραψα αυτή την κριτική σε 45 δεύτερα.

ΠΛΗΝ:
Είμαστε σίγουροι ότι θα κάνετε κλικ, για να δείτε (ή κρύψτε) το trailer v

(1/5)

Σκηνοθεσία: Μάκης Παπαδημητράτος
Σενάριο: Μάκης Παπαδημητράτος
Παίζουν: Αλέξανδρος Παρίσης, Τζένη Θεωνά, Μάκης Παπαδημητράτος

Δείτε το trailer

(Όπως προβλήθηκε στο 46ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης)
Δεκαπενταύγουστος στην Αθήνα, και δεν κινείται τίποτα. Ούτε καν τα βαποράκια. Ο Τσίου, ένα απελπισμένο πρεζάκι, κινεί όλα του τα νήματα για να εξασφαλίσει τη δόση που θα του ανοίξει το δρόμο για τον έρωτα της ζωής του. Τα νήματα μπερδεύονται, κι ο Τσίου και οι φίλοι του μπλέκονται σε αλλόκοτες καταστάσεις.

Εδώ και χρόνια, ο Μάκης Παπαδημητράτος εμφανίζεται μπροστά από την κάμερα ως ηθοποιός –κάτι θα σας θυμίζει η φάτσα. Φέτος αποφάσισε να περάσει και πίσω της. Αν κάτι έμαθε όλα αυτά τα χρόνια, είναι πώς να κρατάει την κάμερα σταθερή και πού. Αυτά που δεν κατέκτησε ακόμα --και δικαίως βέβαια--, είναι το να στήσει μια σκηνή και να αποσπάσει ερμηνείες από ερασιτέχνες με προβλήματα συγχρονισμού.

Ο low budget χαρακτήρας της ταινίας δεν είναι επαρκής δικαιολογία για τον ερασιτεχνισμό της και για την έλλειψη οποιουδήποτε στοιχείου θα μπορούσε να διακρίνει το Τσίου...από home video. Τώρα, οι βραβεύσεις της ταινίας στη Θεσσαλονίκη (βραβείο FIPRESCI, βραβείο Σκηνοθεσίας Πρωτοεμφανιζόμενου και βραβείο Σεναρίου), εξυπηρετούν μόνο το σκοπό για τον οποίο εδόθησαν: να παροτρύνουν νέους δημιουργούς να κάνουν φτηνές ταινίες. Δεν ξέρεις ποτέ μέχρι που μπορεί να φτάσεις...

Η Scarlett Johansson ψηφίστηκε η πιο φυσική ομορφιά του Hollywood από την αμερικάνικη Ομοσπονδία Μακιγιέρ και Κομμωτών, σύμφωνα με το contactmusic.com. Στη δεύτερη θέση βρέθηκε η Kate Winslet που είναι γνωστή για τη φυσική ομορφιά της εκεί που δε χρειάζεται πολύ μέικαπ. Και στη τρίτη, η Catherine Zeta-Jones που σίγουρα λατρεύουν οι ομοσπονδίες του Hollywood που έχουν κάνα πιο σοβαρό λόγο στα γυρίσματα. Και οι πλαστικοί χειρούργοι, αφού αποτελεί το πρότυπο για τουλάχιστο τις μισές.. επιδιορθώσεις ανά τον πλανήτη.

Στους άντρες τις αντίστοιχες θέσεις κατέλαβαν ο Orlando Bloom, o Jake Gyllenhaal και ο Johnny Depp, αν σας ενδιαφέρει.

Η Scarlett επαινέθηκε για το λαμπερό δέρμα και τα χυμώδη χείλια της. Και όπως είδαμε όλοι πρόσφατα στο εξώφυλλο του Vanity Fair και κοιτάγαμε σα Χαμένοι στη Μετάφραση (2003) πριν κάτι χρόνια όταν έκανε τη σχετική αποκάλυψη η Sofia Coppola, το χυμώδες.. κωλαράκι της 21χρονης είναι απόλυτα φυσικό και λαχταριστό. Αλλά για το δέρμα έχω τις αμφιβολίες μου. Βλέπετε η Scarlett πήρε 4 εκατομμύρια δολάρια τον Ιανουάριο για να γίνει (ένα ακόμη) πρόσωπο της L'Oreal. Και οι έπαινοι συμπίπτουν με την έναρξη της διαφημιστικής καμπάνιας του Sublime Glow (και δεν υποκρίνομαι ότι έχω και ιδέα τιντούτο) στο InStyle του Μαρτίου. Και μαντέψτε ποια.. πρωταγωνιστεί.

Και τη.. σφαιρική κάλυψη τέτοιων εξαιρετικά σημαντικών γεγονότων, πάντα εδώ θα τη βρίσκετε. Έτσι?

VI. Storytelling - Fiction και Nonfiction
Όπως είδαμε λοιπόν, ο Todd Solondz ήταν ίσως η πιο σημαντική μορφή ενός κινήματος που αφομοίωσε το μεταμοντερνισμό και ήρθε να πει, πολιτικά ανορθόδοξα, τα πράγματα με το όνομά τους ενάντια σε υποκρισίες εκατέρωθεν.

Και προσπαθώντας (ή ματαιοπονώντας αν θέλετε) ο ίδιος σκηνοθέτης να συνδιαλεχτεί τόσο με τους κριτικούς του όσο και τους ομοίους του, κατάφερε να βρει ευήκοα ώτα μόνο στα άκρα και με τραγελαφικά αποτελέσματα. Σα να προσπαθείς να κάνεις μια σύγχρονη ταινία όπου να λες ότι οι αλβανοί βρωμάνε και κλέβουν όπως ξέρεις κι εσύ και όλοι, και να σε αποθεώνουν για τη πολιτική σου ορθότητα και την ευαισθησία σου ή να σε επικρίνουν που δεν ακολουθείς το μεγάλο δρόμο που χάραξε ο Δαλιανίδης (ή ο Γιάνναρης) ή τέλος να σε κατηγορούν για ρατσιστή και φασίστα. Όλα μαζί.

Σε όλα αυτά και ακόμα περισσότερα (δείτε και κάνα προηγούμενο μέρος, πάλι θα τα λέω?) ο σκηνοθέτης ήρθε να απαντήσει με το Storytelling (2001). Και από τον τίτλο ακόμα είναι φανερό ότι κυρίως ασχολήθηκε με ιστορίες (που λένε ιστορίες, που λένε ιστορίες) και με αυτούς που λένε ιστορίες ή.. ιστορίες. Και για να είναι ακόμα πιο ξεκάθαρος, δείχνει και τη πραγματικότητα.

Όχι ότι η πραγματικότητα (της ταινίας) είναι απλή δηλαδή. Όπως και στη.. πραγματικότητα, έχουμε μια αλυσίδα από εκμεταλλευτές (που τους.. εκμεταλλεύονται) και εκμεταλλευόμενους (οι οποίοι.. εκμεταλλεύονται). Η διαφορά είναι ότι κάποιοι λένε ψέματα (χωρίς ενοχές) και κάποιοι αλήθειες (χωρίς ενοχές). Και ο Solondz, όπως έχει ήδη πει π.χ. ότι οι μετανάστες φυσικά και κλέβουν (Happiness (1998)), δε διστάζει να υποδείξει π.χ. ότι οι γυναίκες φυσικά και δε λένε ποτέ την αλήθεια. Και στο πρώτο μέρος του φιλμ, το Fiction, που μας ενδιαφέρει (αν δε το 'χετε ακόμα καταλάβει) η Vi λέει, από την αρχή μέχρι το τέλος, παραμύθια σε όλους (ακόμα και στο εαυτό της αν χρειαστεί), για να εισπράξει περιφρόνηση είτε υποκριτική είτε αληθινή.

Σε δεύτερο επίπεδο, ο δημιουργός απαντά στους επικριτές του. Δίνοντας πιο ξεκάθαρους καλούς, κακούς και.. θύματα αλλά αφήνοντας και τα περιθώρια να αναγνωρίσει ο καθένας τα δικά του. Ώστε να ξεκαθαρίσει τελικά η υποκρισία και η προκατάληψη του (επι)κρίνοντος και όχι του (επι)κρινόμενου.

Υπάρχει, για παράδειγμα, ανάγνωση που λέει ότι ο Solondz έχει, στο Fiction πάντα, κύριο θέμα το ρατσισμό. Και μας παρουσιάζει έναν αφροαμερικανό ο οποίος είναι θύμα του στερεότυπου που η (λευκή) κοινωνία έχει δημιουργήσει, και δε μπορεί να έχει φυσιολογικές σχέσεις παρά μόνο σεξουαλικές και βίαιες. Και στο περιθώριο υπάρχει και μια φιλόδοξη νεαρή που απλά θέλει μια σχέση της μιας βραδιάς. Ε και τη βρίσκει στο πρόσωπο του καθηγητή και κάνουν κάτι έτσι λάιτ και χαχαχούχα (καμιά σχέση με σεξουαλικό και βίαιο). Αλλά μετά επειδή αισθάνεται απόρριψη (από τη λάιτ σχέση της μιας βραδιάς) λέει κι ένα αθώο ψεματάκι, για να πάρει το αίμα της πίσω.

Μένοντας τώρα μόνο στη σκηνή του σεξ (που κρύφτηκε - και φώναξε - πίσω από ένα μεγάλο κόκκινο τετράγωνο στην Αμερική, για να πάρει η ταινία "οικογενειακό" rating), βρίσκουμε επιπλέον πάρα πολλές αναγνώσεις που δε διακρίνουν τίποτα περίεργο σε όσα λέει εκ των υστέρων η.. αθώα φοιτήτρια (ότι δηλαδή, θυμίζω, την ανάγκασε σωματικά να στηθεί στον τοίχο και τη βίασε). Και επίσης αρκετές αναγνώσεις που μιλάνε για.. ερμμμ.. πρωκτικό σεξ (πίσω από το τετράγωνο). Και όλες αυτές προδίδουν τους αναγνώστες.

Στα αθώα ψεματάκια απαντά ο Solondz στην επόμενη ιστορία, όπου η μετανάστρια υπηρέτρια κλαίει γιατί θανατώνουν το γιο της κατηγορώντας τον άδικα για βιασμό - αλλά οι πολιτικά ορθοί βλέπουν μόνο ότι η μετανάστρια κλαίει και όχι γιατί. Και έχει ήδη φροντίσει να βάλει τον αράπη να μην έχει ίχνος απειλητικότητας στις.. διαταγές του και τη κοκκινοσκουφίτσα να έχει κατα..ιδρώσει και πριν (αφού της τον βάζει με χαρακτηριστική ευκολία) και μετά (όπως διαπιστώνει με χαρακτηριστική έκπληξη ο φίλος) - αλλά οι φεμινίστριες βλέπουν μόνο κακούς λύκους και δεν βλέπουν πως μπορούν να υπάρξουν αβάσιμες κατηγορίες για βιασμό. Και βέβαια όσο και να μούσκευε η μικρή, δε μούσκευε εκεί ακριβώς που θα θέλανε να της τον βάζει (με τη γνωστή πλέον χαρακτηριστική ευκολία) οι πουριτανοί από τη μια και οι.. βιτσιόζοι από την άλλη (αν και δεν υπάρχει και καμιά χαρακτηριστική διαφορά μεταξύ των δύο). Τέλος όσους θα μιλήσουν υποκριτικά για ρατσισμούς, μισογυνισμούς, κτλ. έχει ήδη ειρωνευτεί ο σκηνοθέτης, βάζοντας τα λόγια τους στο στόμα των καλοαναθρεμμένων βιτσιόζων συμφοιτητριών - αυτό δε σημαίνει και ότι τους εμποδίζει να επαναλάβουν τα ίδια.

Σε τεχνικό επίπεδο, οι απαντήσεις έρχονται με το κόψιμο στο μοντάζ όλων (και ήταν πολλές) των σκηνών που γυρίστηκαν με περιφερειακούς χαρακτήρες. Και με τη χρησιμοποίηση στη φωτογραφία του Frederick Elmes με τον οποίο συνεργάστηκαν, για παράδειγμα, ο David Lynch στις αρχές του και ο Jim Jarmusch στα.. τελευταία του.

Και σε καλλιτεχνικό επίπεδο οι αναφορές είναι τόσες πολλές και εξώφθαλμες οι περισσότερες, όπως π.χ. για το American Beauty (1999) και το American Movie (1999) στο Nonfiction, που αναγκαστικά τις αφήνω ασχολίαστες (δείτε επιπλέον νύξεις στο 3ο μέρος). Στέκομαι μόνο στον Lars von Trier και στο αγαπημένο στιλάκι "εξαγνισμού" των ηρωίδων του μέσα από.. περιπέτειες. Και, ίσως επειδή πολλοί είδαν ομοιότητες στους χαρακτήρες του Solondz, στο τέλος του Fiction, η Vi παρά τη "καθαρτική" περιπετειά της, μένει να φωνάζει

Vi:
- But it happened!
Mr. Scott:
- I don't know about 'what happened,' Vi, because once you start writing, it all becomes fiction.

Ιδιοφυώς μελετημένο, πέρα απ' όσο το μικρό αυτό αφιέρωμα (που έφτασε στο τέλος του τελευταίου μέρους του) μπορεί να δείξει, το Storytelling (2001) αποδεικνύει ότι τα "ταμπού" θέματα όχι μόνο είναι η καθημερινή μας ζωή αλλά είναι και καθημερινά θέματα, τα οποία όμως αντιμετωπίζονται είτε ως (φτηνά) θεάματα από τα media είτε με υποκριτική ανωτερότητα απ' όλους. Και έχει πραγματικά τη δύναμη, που λίγοι δημιουργοί μπορούν να δώσουν, "να μετατοπίσει τον κόσμο ώστε να τον δούμε με νέο φως" (Peter Travers, Rolling Stone 889) ή έστω με πιο ανοιχτό μυαλό.

Ξαναδείτε το, διαβάστε τους κριτικούς μέσα από τις αναλύσεις του(ς) (και τον υποφαινόμενο στο cine.gr το 2001) και ίσως να δείτε με άλλο μάτι π.χ. τις απλές ιστορίες για απλούς καουμπόηδες που απλά ερωτεύονται και τον πολύπλοκο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται.

Ο ντετέκτιβ Jack Mosley είναι γέρος, χαρτογιακάς πια, κουτσός και αλκοολικός. Ένα πρωί, κι ενώ ετοιμάζεται να τελειώσει τη βάρδιά του, του αναθέτουν "τυχαία" να συνοδέψει ένα φυλακισμένο, μάρτυρα σε δίκη, στο δικαστήριο μόλις 16 τετράγωνα από το τμήμα...



Άμα είσαι παλιός μπορείς να πεις ότι το 16 Blocks (2006) είναι ακριβώς το ίδιο με το The Gauntlet (1977) του Clint Eastwood και αναπαράγει όλα τα κλισέ από τότε μέχρι τώρα. Άμα είσαι νέος μπορείς να πεις ότι εκτυλίσσεται κι αυτό σε (σχεδόν) πραγματικό χρόνο και έχει όλα τα απίθανα a- thrill- a- minute του 24. Άμα είσαι σινεφίλ μπορείς να πεις ότι ο Richard Donner έχει βγάλει τέσσερα Φονικά Όπλα και δε τα 'βγαλε και σε.. μονοπλάνο τα 95 λεπτά. Άμα είσαι ο dalaiklama μπορείς να πεις ότι ο Bruce Willis έχει πατεντάρει το ρόλο του αστυνομικού με το απλανές βλέμμα κι όλο νομίζεις ότι θα βγάλει τα χάπια για τη καρδιά του τελευταία.



Όλα αυτά όμως λειτουργούν υπέρ της ταινίας τελικά. Και δε χρειάζεται άλλες.. συστάσεις. Έχει ότι θα περίμενε κανείς από ένα καλό "αστυνομικό". Οικείο σενάριο, typecast πρωταγωνιστή, σκηνοθέτη του.. είδους, καλούς καλούς, κακούς κακούς, γρήγορο ρυθμό, συνεχή κυνηγητά, σφαίρες σα το χαλάζι, κτλ. Ο Willis έχει αυτό το κάτι στο μάτι που σου λέει ότι ξέρει να παίζει καλά τον αστυνομικό που έχει αυτό το κάτι στο μάτι που σου λέει ότι ξέρει να παίζει καλά τον αστυνομικό άμα χρειαστεί, παρ' όλο που γέρασε (και ο Willis και ο αστυνομικός). Ο Donner έχει αυτό το κάτι στη σκηνοθεσία που δείχνει ότι ξέρει να σκηνοθετεί καλά ηθοποιούς που έχουν αυτό το.. κάτι στο μάτι κτλ. (και ο Willis και ο Mel Gibson παλιότερα) χωρίς να βγάζει μάτι. Ε και το φιλμ έχει αυτό το κάτι που δε καταλάβατε ακόμα, αν δε το καταλάβατε ακόμα.

Στην Αμερική (όπου άνοιξε το προπροηγούμενο weekend), δε πήγε και πολύ καλά, εξαιτίας μάλλον του Tyler Perry και του πρόσφατου πονήματος της περσόνας του (Madea's Family Reunion (2006)) που μάζεψε όλα τα (φτωχά) εισιτήρια της περιόδου. Στην Ελλάδα (όπου ανοίγει αυτή τη Πέμπτη και) όπου οι ιστορίες τρελών μαύρων γιαγιάδων δεν έχουν και πολύ πέραση, θα τα πάει πολύ καλύτερα, αν όχι στις αίθουσες σίγουρα στο DVD.

Το θρυλικό όνομα του Rocky Balboa εμφανίζεται σε μαύρο φόντο. Επευφημίες από ένα τρελαμένο κοινό, που δεν ξέρουμε τι φωνάζει αλλά ακούγεται σαν «Bi-bo, Bil-bo, Bi-lbo». Xτύποι της καρδιάς του 60χρόνου, πλέον Stallone, που αν τους αναλύσετε προκύπτει ότι ζητούν έλεος σε κώδικα Μορς.

ΣΟΚ. Το ματωμένο, πρησμένο πρόσωπο του Stallone γυρίζει σιγά σιγά, εστιάζοντας το βλέμμα σε κάποιο άγνωστο σημείο στις 8 o clock, όπως θα λεγε και κανας πιλότος. (Να θυμάστε, όσο λιγότερο εστιάζετε σε κάμερα, πρόσωπα κλπ τόσο πιο cool είσαστε. Την επόμενη φορά που θα μιλήσετε με κάποιον δοκιμάστε να κοιτάζετε ένα αόριστο σημείο πάνω από τους ώμους του) .

Κάπου εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.Ο Rocky Balboa μιλάει. Μιλάει και ακούγεται σαν τα ανάποδα μηνύματα σε δίσκο του Μητροπάνου ή σαν απευθείας μονόλογος από το Σατανά... Τι διάολο λέει; Το transcript είναι περίπου αυτό.

«(Βουητό) Kid? The world aint all sunshine and rainbows. It’s a very rough and mean place. And no matter how tough you think you are, it always brings you to your knees and keep you there.. (Άγνωστο, βουητό, ήχοι όμοιοι με αυτούς όταν παίρνεις την πίεση σε κάποιον), you are nobody.. But it aint about how hard you hit, it's about how hard you can get hit and keep moving forward, how much you can take and keep moving. FORWARD! If you know what you're worth, go out and get what you're worth, but you gotta be willing to take the hit.»

Είδα τέσσερις φορές αυτό το teaser. Δεν θα το ξαναδώ. Το φοβάμαι. Το σέβομαι, αλλά και το φοβάμαι. Ίσως είναι ο «έχω Αlzheimer και δεν θυμάμαι γιατί ακριβώς φοράω σορτσάκι και με δέρνει ένα κτήνος» τρόπος που ο Sylvester κοιτάζει από δω και από κει, ίσως η απόλυτη γενικότητα του «ηρωικού » αυτού μονόλογου, ίσως το γεγονός ότι οι συνεχείς χτύποι καρδιάς με αγχώνουν γιατί πιστεύω ότι ο χειρότερος εχθρός του Rocky Balboa είναι ο “Heart Attack Kid”

ΣΥΝ
Κάποιος έδειρε τον Σταλόνε.
Μπορείτε να γεμίσετε τα κενά του μονολόγου με ότι θέλετε («And no matter how tough you think you are, it always brings you to your knees and keep you there. So stay on your knees and suck me, boy, you are nobody»).

ΠΛΗΝ
Έχω την υποψία ότι το teaser δεν είναι σε slow motion αλλά πρόκειται για τα κανονικά αντανακλαστικά του Stallone.

Ζει η Lassie; Όχι, ζουν όμως οι απόγονοί της, και αρκετοί απ’ αυτούς κρατούν ζωντανό των θρύλο της στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Βέβαια, στην καινούρια κινηματογραφική περιπέτεια της καλοχτενισμένης σκύλας, δεν πρωταγωνιστεί κανείς απ’ αυτούς, αφού τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στην Αγγλία και οι υπεύθυνοι των τελωνείων δεν επέτρεψαν στους αμερικάνους γαλαζοαίματους σκύλους να περάσουν την καραντίνα.



Επέτρεψαν ωστόσο στην σκύλα-stand in να βγει απ’ τη χώρα και να ταξιδέψει στην Ευρώπη για να κυνηγήσει την ευκαιρία της να γίνει διάσημη –με ξένα κόλυβα. Έτσι έφτασε στην Ελλάδα, για ένα event που διοργανώνει η Village στα multiplex-λούνα παρκ της. Την ερχόμενη Κυριακή, 19 Μαρτίου, όποιοι βρεθούν στα Village Park Ρέντη και Village World στο The Mall, στις 12,00 και στις 17,00 αντίστοιχα, «θα έχουν την ευκαιρία να φωτογραφηθούν, να παίξουν και να γνωρίσουν από κοντά τη θρυλική σκυλίτσα, αλλά και να δουν τις νέες της κινηματογραφικές περιπέτειες σε ειδικές προβολές που θα πραγματοποιηθούν αποκλειστικά εκείνη την ημέρα».

Η Lassie, όταν τελειώσει απ’ το απαιτητικό press tour της, θα καταλύσει στο St. George Lycabettus, που δείχνει ότι η Village εξασφάλισε περισσότερη χλιδή στη σκύλα απ’ όση θα ζήσουν όλοι αυτοί που θα την χαϊδέψουν σ’ ολόκληρη τη ζωή τους, και περνάει την ηλιθιότητα των events που διοργανώνουν οι εγχώριες εταιρείες, σε ένα εντελώς καινούριο επίπεδο.

Εμείς ελπίζουμε μόνο ότι θα μας δώσουν την ευκαιρία να παίξουμε και να χαϊδέψουμε και την Natalie Portman, όταν φτάσει η ώρα να βγει στις αίθουσες το V for Vendetta.

Σύμφωνα με το US Weekly ο George Clooney αποχαιρέτησε τη Teri Hatcher πριν τη βραδιά των Oscar.

Οι δυό τους ψιλοβγαίναν (και κυρίως ψιλομπαίναν δηλαδή) μαζί για κάποιους μήνες, αλλά ο Clooney δεν είχε καμιά όρεξη προφανώς να το παίξει Brad Pitt και να υιοθετήσει παιδιά και σκυλιά της Hatcher. Σύμφωνα πάντα με τη "πηγή" του US, η τελευταία είχε αρχίσει να κουβαλάει μαζί και την την οχτάχρονη κόρη της στα ραντεβού τους. Οπότε κι αυτός έφαγε με την ευκαιριακή πρώην του Krista Allen, πετάχτηκε να πάρει ένα όσκαρ και τη ξαναβρήκε στο (άφτερ)πάρτι του Vanity Fair.

Έτσι η Teri βγήκε στο Vanity Fair να πει πως ήταν θύμα (σεξουαλικής) κακοποίησης μικρή και μεγάλωσε για να τη.. κακοποεί (ψυχολογικά) και ο "Mystery Man" της. Και η χτεσινή Page Six της NY Post "αποκάλυψε" τι έκανε νιάου νιάου στα κεραμίδια τόσο καιρό.

Ενημερωθήκατε?

Όσο βγαίνουν περισσότερες φωτό του νέου James Bond, τόσο αρχίζω να ανησυχώ ότι οι τύποι στο www.craignotbond.com, ίσως και να'χουν δίκιο που φωνάζουν...

...το Σάββατο11 Μαρτίου θα γίνoυν μεταμεσονύκτιες
avant premieres της ταινίας Το Κακό του Γιώργου Νούσια στoυς
κινηματογράφους Ελλη, Odeon Starcity, Ster Αγ. Ελευθέριος και Village
Park Ρέντη. Οι απόκριες έφυγαν, το Κακό έρχεται...

Ενδιαφέρον το trailer του Χ3: The Last Stand, μια ταινία που έχει περίεργο τίτλο αν σκεφτεί κανείς ότι θα υπάρξουν ακόμα γύρω στα 30 sequel και 57 spin off (σε live action και cartoon) με ήρωες τα μεταλλαγμένα κατοικίδια και φυτά του Xavier και των υπόλοιπων X Men.

Θυμάστε το teaser; Ναι, εκείνο όπου ο Patrick Stewart μονολογούσε με την θέρμη νοικοκυράς που διαβάζει τη λίστα με ψώνια. Σκεφτείτε το.. «Since the dawn of existence, there have always been moments where the course of history shifted»… («Πορτοκάλια πήρα…καθαριστικό για τζάμια πήρα, βετέξ πήρα..»). Δεν ήταν άσχημο teaser, αλλά βλεπόταν καλύτερα στο mute. Με το νέο trailer, οι παραγωγοί προσπάθησαν να διορθώσουν αρκετά πράγματα, κυρίως φιμώνοντας τον Stewart και αποτρέποντας άλλο ένα υπνωτικό voice over.


Αυτή τη φορά, ξεκινάμε με μια σκηνή που, κλασσικά, για άλλη μια φορά αποδεικνύει τον ρατσισμό μιας κοινωνίας που δεν είναι έτοιμη να δεχθεί κάποιους που πετούν laser από τα μάτια τους, βγάζουν από το πουθενά σιδερένια λεπίδια και μεταμορφώνονται σε οτιδήποτε θέλουν ( δεν ξέρω ακόμα αν η Mystique μπορεί να μεταμορφωθεί σε άψυχο αντικείμενο πχ, σταχτοδοχείο, μηχανή του καφέ κλπ). «On principle,Ι cant negotiate with these people» λέει ο πρόεδρας τον ΗΠΑ, προοιωνίζοντας μια σύγκρουση ανάμεσα στους «νορμάλ» ανθρώπους και τους mutants.

Για να καταλάβουμε πόσο άδικο είναι αυτό, περνάμε αμέσως στον Gandalf, ο οποίος έχει ξυριστεί, κουρευτεί, τρελαθεί,απαιτεί να τον ονομάζουν Magneto και ηγείται μια συμμορίας τσαμπουκαλεμένων μεταλλαγμένων. Όπως καταλαβαίνουμε από την συνέχεια (όπου και γνωρίζουμε τον Angel-Ben Foster) η κυβέρνηση θέλει αν αναπτύξει ένα φάρμακο, φτιαγμένο από τον ορό ενός mutant, που θα καταργεί τις σούπερ δυνάμεις τους. Ο Magneto περνάει σε voice over (που σε συνδυασμό με τη μουσική ορκιζόμαστε ότι θυμίζει The Return of the King ) και η εικόνα σε ένα μοντάζ σημαντικών σκηνών, όπως ο Cyclops που μετά τον χαμό της Jean Grey κατάντησε να μοιάζει με τον Ben Stiller, o Pyro σε τρυφερό τετ-α-τετ με ένα αόριστο πιπίνι ,ο Wolverine με το πούρο του... Πάλι καλά που στη συνέχεια, και ενώ το μέσο fanboy ήδη πάει να κλείσει την οθόνη και να αυνανιστεί με μια φωτογραφία της Wonderwoman η μουσική μετατρέπεται σε εμβατήριο και περνάμε σε σκηνές δράσης αλλά και την Jean Grey που έχει επιστρέψει («Something woke her»).

Με δεδομένο ότι ήταν νεκρή, συμπεραίνουμε ότι ο Ιησούς επέστρεψε στη γη και δουλεύει για τον Xavier. Για να πειστούμε ακόμα περισσότερο, ο Angel ανοίγει τα φτερά του και (θυμίζοντάς μας το Brazil) αποδρά από τον χώρο των πειραμάτων (που παραδόξως δεν γίνονται σε μπουντρούμι αλλά σε ουρανοξύστη) για να πάει να συναντήσει τον Ιησού. Ή τον καθηγητή Xavier. Βλέπουμε και λίγο μπουτάκι από Jean Grey, αν και η σκηνή που διαλύει μια πόρτα μόνο με τη δύναμη του sex appeal της ήταν και στο teaser. Με τη συνοδεία «γενικού δραματικού/πωρωτικού διαλόγου» περνάμε σε νέο μοντάζ, αυτή τη φορά με σύγκρουση καλών και κακών mutants, εκρήξεις, τον Juggernaut που σπάει τοίχους (κάτι που έχω ξαναδεί σε διαφήμιση Diesel, ή Replay, η τέλοσπαντων μιας μάρκας από αυτές που πουλάνε ένα τζην στην τιμή ενός μεταχειρισμένου Fiat), τον απόλυτα γελοίο mutant-σκατζόχοιρο (πιθανότατα ο πιο γκαντέμης μεταλλαγμένος που έχει υπάρξει ποτέ), τον Beast, ένα ανατριχιαστικό, φαλακρό παιδί ,την υπερ σέξι (και γυμνή) Rebecca Romjn που προσπαθεί να δείξει υποκριτικό ταλέντο αλλά εμείς απλά ελπίζουμε να δούμε λίγο θηλή, έντονο και δραματικό face-to-face-to-face Wolverine και Jean Grey («Stay with me» φωνάζει ο Jackman, μάλλον σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κάνει mutant sex μαζί της) και φυσικά το μεγάλο set piece της ταινίας, με την γέφυρα του Brooklyn που διαλύεται-σίγουρα όχι λόγω του mutant σκατζόχοιρου.

Η μεγάλη απορία είναι σε ποιού την κηδεία κλαίνε οι X Men με μαύρο δάκρυ. Ελπίζουμε να είναι του Cyclops, που από τον καημό του αυτοκτόνησε κοιτάζοντας τον εαυτό του, λίγο πριν η Jean Grey ξαναεμφανιστεί. Η καλύτερη Romeo and Juliet παρωδία EVER!

ΣΥΝ
Μερικοί νέοι χαρακτήρες.
Ο Juggernaut σε δράση.
Με έκανε να θέλω να μεταλλαχθώ και να καταστρέψω τη γέφυρα Ρίο -Αντίρριο.

ΠΛΗΝ
Πολύ δράμα. Κάποιος πρέπει να πει στους σεναριογράφους ότι γράφουν για μεταλλαγμένους με ονόματα όπως Iceman, Colossus και Storm, δεν αναλύουν Ιψεν.

Με κυνικό στιλάκι Bogart, o αμερικανός πρώην διπλωμάτης Todd Jackson δημιουργεί και διατηρεί ένα πολυπολιτισμικό club στη Σαγκάη (φώναξε κανείς Casablanca?) του 1936. Η ξανθιά της ιστορίας είναι η ρωσίδα πρώην κοντέσα Σοφία Μπελίνσκι που διασκεδάζει τους πελάτες της "Λευκής Κοντέσας" για να συντηρεί την οικογένειά της...

Οι Ismail Merchant και James Ivory ήταν αχώριστο ζευγάρι τόσα χρόνια "στη ζωή και τη τέχνη" όπως λένε, που πολλοί πίστευαν ότι ήταν ένα πρόσωπο, ο Merchant Ivory (κάτι σαν Τσακνής Μαχαιρίτσας στο πιο gay και on steroids). Ασχολούμενοι με εξευγενισμένες διαφυλετικές και ομοφιλικές ιστoρίες (πρέπει δηλαδή να πω ότι ο Ismail Noormohamed Abdul Rehman ήταν προφανώς Ινδός, ο James Ivory προφανώς λευκός και οι δυο τους προφανέστατα ομοφυλόφιλοι?) χτύπησαν φλέβα με τους Ευρωπαίους (1979) και από τότε κάναν αναρίθμητες ταινίες "εποχής" γνωρίζοντας μεγάλη κριτική και.. εισπρακτική αποδοχή. Άμα αρχίσω να λέω για Βοστωνέζους (1984), Δωμάτιο με Θέα (1985), Μορίς (1987), Επιστροφή στο Χάουαρντς Εντ (1992), Απομεινάρια μιας Μέρας (1993) θα καταλάβετε ότι μιλάμε για πολύ Όσκαρ, πολύ μελόδραμα, πολύ εποχή και εισιτήρια ακόμα και στην Ελλάδα, επι του.. εισπρακτέου. Στο τελευταίο, η Merchant Ivory Productions ατύχησε από κάποιο σημείο και μετά. Και Η Κοντέσα της Σαγκάης (2005) αποτελεί και το κύκνειο άσμα της αφού χτυπήθηκε από ακόμη μεγαλύτερη ατυχία, το θάνατο του Merchant πέρσι την άνοιξη.

Καλύτερα λοιπόν να σεβαστώ όλη αυτή την ιστορία και την ατυχία και να μη πω πολλά για τη ταινία. Δυστυχώς είναι κακή όσο η προσποίηση αμερικανικής καταγωγής από τον Fiennes, άσκοπη όσο η απόφαση της τελευταίας στιγμής να παίξει και τον τυφλό από πάνω και βαρετή όσο οι μακρόσυρτες σκηνές που περιδιαβαίνει σκουντουφλώντας ενώ κοιτάει το κόσμο στα μάτια. Με τις πολλές κυρίες του καστ, ως τζέντλεμαν, δε θα τα βάλω. Ούτε με τον υπερήλικα και πενθών σκηνοθέτη. Από τον συγγραφέα του The Remains of the Day (1993) και σεναριογράφο του The Saddest Music in the World (2003) θα περίμενε κανείς κάτι περισσότερο από ένα σενάριο μυθιστορηματικά gay μόνο με την έννοια που το λέει ο Cartman.

Δείτε τη σα το μνημόσυνο αυτών που αγαπήσατε (όσες και όσοι αγαπήσατε). Εμένα μη με βάζετε μέσα πάντως.

To Movies for the Masses, υποδέχεται στις τάξεις του τον άνθρωπο που θα δοκιμάσει τις αντοχές των εγκεφαλικών σας κυττάρων -λες κι εμείς οι υπόλοιποι δεν ήμασταν αρκετοί. Αδιαφιλονίκητος πρωταθλητής εριστικού σαρκασμού και εκνευριστικού ελιτισμού, ο capo της ανίας, ο πρωτοπαλαιστής dalaiklama, θα μοιράζεται απο τούδε και στο εξής τη σοφία του μαζί σας, ως επίτιμος Movie Trailer Reviewer.

Πιθανότατα, η τάση του να κριτικάρει ταινίες απ' τα trailer και το μπούστο των πρωταγωνιστριών, θα κάνει τη δουλειά μας εδω αχρείαστη, οπότε θα έχουμε όλο το χρόνο να απολαμβάνουμε ζεστά μοχίτο σε τροπικά βουνά, ενώ αυτός θα γράφει σαν το σκυλί που είναι και το ρευστό θα τρέχει καυτό στις τσέπες ημών των υπολοίπων. Αποθεώστε τον, σας αξίζει.