Ένα μεγάλο βήμα προς την ψηφιακή εποχή, ετοιμάζεται να κάνει το Hollywood. Αργότερα σήμερα, αναμένεται να ανακοινωθεί από όλα σχεδόν τα μεγάλα studio, η έναρξη μιας νέας μεθόδου διανομής ταινιών: η διαδικτυακή.

Οι Αναμνήσεις μιας Γκέισας, το Brokeback Mountain, και το Saw II, θα είναι μερικές απ’ τις πρώτες ταινίες που θα διατεθούν προς online πώληση, την ίδια μέρα που θα κυκλοφορήσει και το DVD στα (αμερικάνικα) ράφια. Οι ταινίες θα είναι διαθέσιμες για download, σε ένα νέο φορμά, που θα επιτρέπει μόνο την αναπαραγωγή τους στον υπολογιστή που τους κατέβασε –άντε και σε κάναν δυο ακόμη. Παράλληλα, ειδικό λογισμικό θα φροντίζει ώστε η ταινία να μπορεί να αποθηκευτεί σε DVD για backup, αλλά όχι με τρόπο τέτοιο ώστε το δισκάκι να μπορεί να λειτουργήσει και σε απλό DVD player –ή τουλάχιστον, έτσι ελπίζουν.

Τα δύο sites που θα κονταροχτυπηθούν για την πρώτη θέση, είναι το Movielink.com και το CinemaNow, με τις εταιρείες να μοιράζονται κάπως έτσι: Metro-Goldwyn-Mayer Paramount Pictures, Universal Pictures, Sony Pictures Entertainment, Warner Bros και 20th Century Fox προτιμούν το Movielink --το οποίο για την ώρα έχει στα αρνητικά του ότι απευθύνεται μόνο στο αμερικάνικο κοινό-- και Sony και Lionsgate έχουν υπογράψει με το CinemaNow. Αναποφάσιστο παραμένει ακόμη το studio με τα ποντικίσια αυτιά, αν και ήδη γίνονται διαπραγματεύσεις ώστε και οι ταινίες της Disney να βρουν το δρόμο προς τον ιστό.

Μέχρι τώρα, τα δύο sites πρόσφεραν με αντίστοιχη μέθοδο μόνο την δυνατότητα ενοικίασης ταινιών, τις οποίες ο χρήστης κατέβαζε στον υπολογιστή του και μπορούσε να τις δει (μόνο εκεί) εντός μερικών ημερών. Φυσικά, υπήρχαν και κάποιοι τίτλοι προς πώληση, περιορίζονταν όμως σε ταινίες β’ διαλογής. Με αυτό τους το άνοιγμα, τα μεγάλα χολυγουντιανά στούντιο, ελπίζουν πως, όταν έρθει η ώρα, θα έχουν ήδη στα χέρια τους τον αντικαταστάτη του DVD, με τη δυνατότητα πρόσβασης του νέο μέσου στο μέσο αμερικάνικο νοικοκυριό, να δείχνει σημαντικά υψηλή, χάρη στην δημοτικότητα του video on demand μέσω διαδικτύου. Ελπίδες που μάλλον θα επιβεβαιωθούν, με την επέλαση μέχρι το τέλος του έτους, καινούριων τηλεοπτικών συσκευών, που θα συνδέονται απευθείας με το internet.

Και όλα αυτά, μόλις λίγους μήνες μετά την έξοδο του Bubble, του Stephen Soderbergh, που βγήκε ταυτόχρονα (ή σχεδόν) σε αίθουσες και DVD club. Ένα πείραμα με σκοπό να δοκιμάσει ποιο απ’ τα δύο μέσα είναι πιο ισχυρό, που απέτυχε προφανώς γιατί η ταινία ήταν… φούσκα.

Αυτά βέβαια, για την Αμερική. Γιατί εδώ στην Ευρώπη, η αλήθεια είναι πως είμαστε λίγο κολλημένοι στις παραδόσεις ακόμη. Για την Ελλάδα βέβαια, ούτε λόγος να γίνεται.

Με spicy φιστίκια, πολλές κοκακόλες, καυτά ερωτήματα απ’ το κοινό («Είναι πιο εύκολο να παίζει σε ταινίες σαν το Οι Μαχητές του Ουρανού, ή σαν την Τροία και τον Μπεν Χούρ;»), και αφοπλιστικές απαντήσεις απ’ τους δημιουργούς («Αγάπησα όσες ταινίες έχω κάνει, και πίστεψα σ’ αυτές, κι όταν πάψω να πιστεύω, θα πάψω να κάνω ταινίες»), κύλησαν οι τρεις πρώτες μέρες του 7ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου.

Το κοινό έσπευσε να γεμίσει τις αίθουσες, σχεδόν αποκλειστικά όμως, στις ταινίες που συνόδευσαν στην Ελλάδα οι δημιουργοί τους. Το Αττικόν ήταν κατάμεστο στις προβολές των Μαχητών του Ουρανού, του Les Bronze 3, και του Sheitan, πράγμα που δείχνει πως η εμφάνιση ενός συντελεστή κάτω από την οθόνη, μετά την προβολή, αποτελεί τον πιο σίγουρο κράχτη για μια ταινία –όποια κι αν είναι αυτή. Αυτό, φυσικά, έχει και τα αρνητικά του, όπως αποδείχθηκε με την προβολή του Sheitan, μιας trashy κωμωδίας, γεμάτη ενέργεια, νεανικότητα, αίμα, παράνοια και πολλές αναφορές σε σπλάτερ ανοσιουργήματα, την οποία φρόντισαν να τιμήσουν με την παρουσία τους, όλες οι κατηγορίες θεατών. Μετά το πέρας της προβολής, και αμα τη εμφανίση του Vincent Cassel –πρωταγωνιστή και παραγωγού της ταινίας--, οι… Casselίτσες έλιωσαν στους εξώστες και στα καθίσματα, τα αγοράκια διπλασίασαν τα Watt τις αίθουσας με τα φλας τους, και οι πιο συντηρητικοί των θεατών, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να προγκίξουν τον ηθοποιό και τον σκηνοθέτη του (Kim Chapiron, Γαλλοβιετναμέζος στα 24 του μόλις χρόνια - στη φωτό αριστερά), με τη διακριτικότητα που απαιτεί το σαβουάρ φερ των Γάλλων. Συγκεκριμένα, μια γηραιά κυρία με σκαλιστό μαλλί, εξανέστη που οι νεαροί Γάλλοι δημιουργοί, αντί να προσπαθούν να ξετινάξουν την αμερικανίλα απ’ το γαλλικό σινεμά, την αναπαράγουν δημιουργώντας ανεγκέφαλες φρικαλεότητες, ενώ ένας 26χρονος (όπως μας ενημέρωσε) νεαρός, αμφισβήτησε το γούστο του Cassel, και προκάλεσε τον σκηνοθέτη να τον βρει έξω από την αίθουσα για να του εξηγήσει αυτός τι είναι το LSD και να του προκαλέσει πιο σοβαρές παραισθήσεις δια ροπάλου. Στη συνέχεια, αποχώρησε επιδεικτικά από την αίθουσα, σέρνοντας το δύσμοιρο κοριτσάκι του απ’ το χέρι, ενώ αυτό προσπαθούσε να ρίξει μια τελευταία κλεφτή ματιά στον Βενσάν.

Μαζί με το Sheitan, αυτή ήταν so far η μόνη συναρπαστική στιγμή της διοργάνωσης, με τις ταινίες να προσφέρουν κυρίως φτηνό και απαίδευτο θέαμα. Το Les Chevaliers du Ciel του άκρως εμπορικού Gerard Pires (δημιουργού του πρώτου Taxi -ο δεξιά στη φωτό), επιβεβαίωσε την κακογουστιά του γαλλικού blockbuster, βυθίζοντάς μας σε μια κακοστημένη, «κατά της τρομοκρατίας» προπαγάνδα της γαλλικής αεροπορίας, που έχει να επιδείξει στα θετικά της, μόνο την ενδιαφέρουσα φιγούρα του πρωταγωνιστή, Benoit Magimel (ο αριστερά στη φωτό). Ο δε Patrice Leconte (του Το Κορίτσι στη γέφυρα (1999)), με το Les Bronzes 3, δεύτερο sequel της μεγάλης εμπορικής επιτυχίας του ’78, έδειξε πως, τρεις δεκαετίες μετά, οι τρελές περιπέτειες έξι φίλων, μπορούν ακόμη να προσφέρουν άπειρο γέλιο, αρκεί να ερμηνεύονται από 6 εκπληκτικούς ηθοποιούς. Και το κοινό να έχει την ανάλογη διάθεση βέβαια.

Το Le Petit Lieutenant του Xavier Beauvois, παρουσιάζει ενδιαφέρον σαν μια οπτική του film noir μέσα από το φακό του κινηματογραφικού ρεαλισμού, όμως σύντομα χάνεται στους εξαντλητικούς ρυθμούς και την περιορισμένη εμβάθυνση στους (πολλούς) χαρακτήρες. Ωστόσο, η εκπληκτική ερμηνεία της Nathalie Baye σε έναν ασυνεπή σεναριακά χαρακτήρα, θα αποζημιώσει τους πιο υπομονετικούς.

Σήμερα είπα να κάνω μια μικρή αγρανάπαυση, γιατί το θέαμα –παραδόξως—μου έπεσε πολύ πιο… ελαφρύ απ’ ό,τι περίμενα. Δεν ξέρω τι γινόταν στις διπλανές αίθουσες, κι αν αποκαλύφθηκε το βαθύτερο νόημα της ζωής σε κάποια άλλη, πιο φλουταρισμένη και καπνισμένη ταινία, αλλά απ’ ό,τι φαίνεται μέχρι ώρας, η φετινή γαλλική παραγωγή μάλλον είναι (πάλι) ψόφια.

Η Lindsay Lohan παρέλαβε με εντυπωσιακό τρόπο, όπως βλέπουν και τυφλοί φάτσα κάρτα στη φωτό, το βραβείο της Πιο Αγαπημένης Ηθοποιού, στα χτεσινοβραδινά 19α (πότε μεγάλωσαν τα σκασμένα) Nickelodeon Kids' Choice Awards.

Στη σχετική ψηφοφορία φέτος έλαβαν μέρος 25 εκατομμύρια παιδιά (και όσοι.. αγαπάνε τις αγαπημένες τους προφανώς), περισσότερα από κάθε προηγούμενη. Αγαπημένος ηθοποιός ψηφίστηκε ο Will Smith για το Hitch (2005) και αγαπημένη ταινία ο τέταρτος Χάρι Πότερ (2005). Ο Chris Rock (που δημιούργησε και την εξαιρετική σειρά Everybody Hates Chris το χειμώνα) ψηφίστηκε πιο αγαπημένη φωνή στα κινούμενα σχέδια, για το Madagascar (2005). Και ο Μπομπ Σφουγγαράκης, φυσικά, είναι το πιο αγαπημένο καρτούν, για τέταρτη συνεχή χρονιά. Τη τελετή απονομής παρουσίασε ο Jack Black.

Η Λίντσεϊ, πιο αγαπημένο νυμφίδιο όλων (γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε) για εναδυοτρία (και τέσσερα) φεγγάρια, επανήρθε σε φόρμα πρόσφατα, μετά τη γνωστή περιπέτεια με οξυζενέ μαλλιά, κοκαϊνομανικό αδυνάτισμα, κλινικές, κτλ. Και γίνεται το πρόσωπο του Louis Vuitton, και θέλει να γίνει το πρόσωπο της Wonder Woman (2007) (αλλά όμως η επίσης φιλόδοξη Charisma Carpenter έχει πια εμφανώς περισσότερα προσόντα και.. ξέρει και τον Joss Whedon από τη Buffy). Και βέβαια (ξανα)φωτογραφίζεται έτσι ώστε να ξεσηκώνει τις.. καρδιές μας.

Και θα τα διαβάσετε όλα και αλλού. Από αύριο.

Η Σλοβακία είναι ένα ειδυλλιακό μέρος στην Ανατολική Ευρώπη, δίπλα στην Ολλανδία, όπου μιλάνε γερμανικά (και στην Ολλανδία και πιθανώς και σε όλη την Ευρώπη). Τα παιδιά είναι πάμφτωχα και μιας και δεν έχουν (δημοτικό) σχολείο να πάνε, γυρνάνε ζητιανεύοντας, κλέβοντας και δολοφονώντας. Οι γυναίκες είναι ψηλές, αδύνατες, χαζοχαρούμενες, βυζαρούδες και παντού και πάντα πρόθυμες. Αφού άντρες δεν υπάρχουν πουθενά γιατί σκοτώθηκαν όλοι στο πρόσφατο πόλεμο...


Όμως, στην Ευρώπη, δεν είναι όλα όπως φαίνονται. Και θα το ανακαλύψεις, αν έχεις διάθεση να ξεγράψεις 55 λεπτά απ' τη ζωή σου, παρακολουθώντας, σαν εισαγωγή, ότι πιο ερασιτεχνικό έχει καεί σε φιλμ από την εποχή των πρώτων stag films - χωρίς να υπονοώ καν ότι συγκρίνονται σε ενδιαφέρον ή έμπνευση (από "πραγματικά γεγονότα").

Μετά τα 55 (λεπτά, χρόνια τι σημασία έχει?), όταν γίνεται και η αποκάλυψη του πραγματικού τουριστικού προορισμού στη Σλοβακία, το να βρεθείς στη καρέκλα-λεκάνη τουαλέτας ενός απο τους θάλαμους μαρτυρίων του Hostel (2005) με κάποιο άγνωστο να σου πριονίζει τους αστραγάλους, φαντάζει τόσο χαλαρωτικό όσο μια σάουνα με τις Barbara Nedeljakova και Jana Kaderabkova. Και όλη αυτή η απόλαυση κρατάει κάνα δεκάλεπτο, πριν το υποχρεωτικό χάπι-ending.

Και μπορεί ο Eli Roth να φοράει τις επιρροές του περήφανα στο κούτελο, μιας και ο Quentin Tarantino.. παρουσιάζει, και ο Takashi Miike κάνει ένα καμέο. Αλλά ο Tarantino δε κατηγορήθηκε ποτέ σαν ελιτιστής και υπεράνω χρημάτων και ο Miike άφησε τον Ichi the Killer (Koroshiya 1 - 2001) για παραμύθια για μικρά παιδιά (βλ. Yôkai daisensô (2005) - θα του γράψω κι αυτουνού τίποτα άμα δε με προλάβει ο dalaiklama). Και το πόνημα του μαθητή δεν έχει ούτε τον αυτοσαρκασμό (ίσα ίσα παίρνει τον εαυτό του, γελοία, πολύ σοβαρά) ούτε τη δίψα για αίμα (παρά τα 150 γαλόνια που χύθηκαν στα γυρίσματα) των δασκάλων του.

Έχει μόνο τη δίψα για εύκολο χρήμα και εντυπωσιασμό μικρών παιδιών.

Όπως ενδεχομένως έχετε πληροφορηθεί από τις αρμόδιες πηγές, άρχισε την περασμένη Πέμπτη το 7ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Φέτος, με την συνεργασία του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών έχει μαζέψει 17 ταινίες παραγωγής 2005, που θα προβληθούν για πρώτη φορά στη χώρα μας, στις αίθουσες Αττικόν και Απόλλων, αλλά και στο auditorium του Ινστιτούτου.

Στις προβολές της διοργάνωσης, που θα διαρκέσει έως και την Κυριακή 9 Απριλίου, συμπεριλαμβάνεται μια επιλογή από τις καλύτερες ταινίες της πρόσφατης γαλλικής κινηματογραφικής παραγωγής, καθώς και δύο αφιερώματα στον Μιχάλη Κακογιάννη και τη Jeanne Moreau. Στο πρόγραμμα βρίσκονται από 8 ταινίες για το κάθε τιμώμενο πρόσωπο, οι οποίες καλύπτουν όλο το φάσμα των ταλέντων και των ικανοτήτων των δύο τιμώμενων προσώπων.

Αυτό που ανεβάζει την αίγλη του φετινού φεστιβάλ και το κάνει να ξεχωρίζει απ’ τις περασμένες διοργανώσεις του, είναι το πλήθος και η ποιότητα των καλεσμένων, με τον Vincent Cassel (πρωταγωνιστή του θρίλερ Sheitan, που πρωτοπροβάλλεται απόψε στις 23,00, στο Αττικόν), να πιάνει το πιο pop corn άκρο τους, και τον Patrice Leconte (σκηνοθέτη του Les Bronzes 3, που θα παιχτεί αύριο στις 20.30 στην ίδια αίθουσα) να ηγείται των βετεράνων του γαλλικού.

Σήμερα το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε κοινή συνέντευξη τύπου των Vincent Cassel και Kim Shapiron, σκηνοθέτη του Sheitan, όπου ο Vincent Cassel, με φαρδύ παντελόνι και μαύρη σαγιονάρα, δήλωσε ότι δεν πηγαίνει πια σινεμά, και πιστεύει περισσότερο στη δύναμη του DVD, για την οικονομική βιωσιμότητα των ταινιών. Οι δυο τους, θα βρεθούν αργότερα και στην προβολή της ταινίας τους, και θα δεχθούν ερωτήσεις από το κοινό μετά την προβολή, οπότε αν ποτέ θέλατε να χιμήξετε στον σύζυγο της Monica Belluci, τώρα είναι η ευκαιρία σας.

Σχετικά με τις ταινίες πάντως, το πρόγραμμα μπορείτε να βρείτε εδώ, και να σημειώσετε από τώρα το Le Petit lieutenant, που κέρδισε φέτος το Cesar Α’ γυναικείου ρόλου, το Les Chevaliers du Ciel, που απ’ ό,τι ακούω, είναι το γαλλικό Stealth και θα βγει στις ελληνικές αίθουσες μέσα στον Απρίλη, το Les Poupes Russes που, αν θυμάστε το Euroflirt αυτό είναι κάτι σαν sequel του, ενώ αν δεν το θυμάστε, παίζει η Audrey Tautou, που φαντάζομαι τη συμπαθείτε. Για τα παιδάκια, ο Αστερίξ και οι Βίκινγκς, το πιο ακριβό κινούμενο σχέδιο της Ευρωπαϊκής παραγωγής, θα κάνει εδώ την πρεμιέρα του, ενώ μάλλον θα ευχαριστηθούν και το Le roman De Renart.

Κι αμα πάρουμε πρέφα και τίποτε άλλο καλό, εδώ είμαστε.

Αυτήν την εβδομάδα η ελληνική κινηματογραφία φαίνεται να έχει αποδεχτεί την πορεία της προς την κόλαση, και αποφάσισε να πάει στον αγύριστο με μια τρελή φιέστα. Μετά τον Σάκη Ρουβά, άλλη μια σούπερ σταρ του ελληνικού πολιτισμού, προσθέτει το όνομά της στα πιο ανέλπιστα κινηματογραφικά credits της Ιστορίας: Δόμνα Σαμίου.

Η Δόμνα Σαμίου και το μπαλέτο της ευελπιστούν να ξεπεράσουν τη Βανέσα Αδαμοπούλου στα hits του MftM

Η δημοφιλής (?) 78χρονη τραγουδίστρια με την μικρασιατική καταγωγή, που έχει συνδέσει το όνομά της με την ανάδειξη και τη διαφύλαξη της παραδοσιακής ελληνικής μουσικής, θα αφήσει για λίγο το μικρόφωνο και τα νταούλια, για να συμμετάσχει στην νέα συμπαραγωγή των Odeon, Nova και Graal. Η ταινία, που δεν έχει ακόμη τιτλοφορηθεί, θα μας ταξιδέψει «στα μαγευτικά μονοπάτια της Μικράς Ασίας, όπου μέσα από μεθυστικά αρώματα και παραδοσιακές μουσικές, θα σχηματιστεί ένας συγκλονιστικός έρωτας ανάμεσα σε έναν Αρμένιο και μια Ελληνίδα,» σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου.

Το σενάριο, που υπογράφει ο Κώστας Κουτσομύτης και αναμένεται να περάσει ένα τελευταίο χτένισμα από τον Χριστόφορο Παπακαλιάτη, θα «εκτυλίσσεται σε δύο χρόνους, το παρόν και το μέλλον.» Η Δόμνα Σαμίου θα κρατά προφανώς τον ρόλο της περί ου ο λόγος Ελληνίδας στο παρόν, η οποία θα αναπολεί τον έρωτα της ζωής της με τον Αρμένιο. Τον Αρμένιο μάλλον θα υποδύεται ο ίδιος ο Παπακαλιάτης, άγνωστο το γιατί.

Για την Ελληνίδα στη νεαρή ηλικία, αν και δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως τίποτε μέχρι ώρας, τα διάφορα ονόματα που ακούγονται αυτή τη στιγμή, καλύπτουν το χαώδες φάσμα από την Κάτια Δανδουλάκη μέχρι τη Sienna Miller –ναι, καλά διαβάσατε, την Sienna Miller, και αυτό βγήκε από χείλη εκπροσώπου της Graal. Ξεπερνώντας το γεγονός ότι η κα Δανδουλάκη δεν είναι νεαρά, και ότι η Sienna Miller δεν είναι Ελληνίδα, εμείς θα επιτελέσουμε το χρέος μας για δημιουργική κριτική προτείνοντας την Δήμητρα Ματσούκα, μιας και «το φυσικό χάρισμα επικοινωνίας της με το κοινό μας κάνει να νιώθουμε σίγουροι για την εμπορική επιτυχία της ταινίας», για να θυμηθούμε τα χτεσινά. Ή, ακόμη καλύτερα, τη Δήμητρα Μαργέτη, που ίσως μπορέσει να εξασφαλίσει στο ελληνικό σινεμά ένα πιο ομαλό πέρασμα στην νέα του κατοικία. Αιωνία του η μνήμη…

Είναι δύσκολο να φανταστείς, στην Ελλάδα, ότι μια ταινία όπου τα φτιάχνει ένας πιτσιρικάς με τη 16χρονη κόρη ενός θρησκόληπτου, και σκοτώνει τον αδερφό της όταν τους ανακαλύπτει, θα θεωρούνταν "η πιο προκλητική ταινία της χρονιάς". Μάλλον.. επιστημονικής φαντασίας θα χαρακτηρίζονταν. Το δεύτερο σκέλος (αυτό του φόνου). Αφού οι πιο πολλές κατηχητικοπούλες είναι υπεράνω του μέσου όρου και της κοινής ηθικής. Και οι συγγενείς τους, το πιο απειλητικό που κάνουν είναι.. τα στραβά μάτια.



Αυτό που παραγνωρίζουν όμως αρκετοί, ακόμα και μετά τις δραματικές τελευταίες προεδρικές εκλογές, είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο "προηγμένα" κράτη στο κόσμο, αποτελούν επίσης και ένα από τα πιο εξαιρετικά θρησκευόμενα. Και ακόμα και η Εξελικτική Θεωρία (του Δαρβίνου) τους έκατσε στο λαιμό, δε τη κατάπιαν ποτέ, και προσπαθούν όλο και πιο έντονα να τη φτύσουν. Και σε τέτοιες συνθήκες η, διαβόητη πλέον, κριτική του Variety που χαρακτηρίζει τον The King (2005) επιβλαβή ηθικά και ενοχλητικό δραματουργικά, είναι υπόδειγμα αυτοσυγκράτησης (σεμνότητας και ταπεινότητας).



Ήταν στραβό το κλίμα λοιπόν για τη ταινία, το 'φαγε και o Todd McCarthy. Ξεκίνησε με Sean Penn σα χριστιανό πατέρα, Daryl Hannah μάνα, Alison Lohman κόρη και.. φιλοδοξίες. Και κατέληξε μετά απο πολλές ενδιάμεσες αντικαταστάσεις ηθοποιών, ατυχήματα και χρεωκοπίες να ψάχνει διανομή και αξιοπιστία στην αμερικάνικη αγορά (όπου τελικά ανοίγει σε κάποιες αίθουσες στις 5 Μαίου). Παρόλο που 'χει τον λατίνο "καρδιοκατακτητή" Gael García Bernal στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τον "Academy Award nominee" σεναριογράφο του Monster's Ball (2001) στοn υποβολέα.

Το τελικό αποτέλεσμα πάντως μόνο αποκαρδιωτικό δεν είναι. Ο Penn σίγουρα θα 'δινε στη ταινία @@ αλλά και ο (Academy Award winner) Hurt κάνει μισο-οσκαρική δουλειά. Και η (αξεπέραστη Rita του Malholland Dr. (2001)) Laura χωρίς-Elena-πια Harring όσο να 'ναι.. βοηθάει. Και άμα ξεπεράσεις το γεγονός ότι και οι δυο του βασικού ζεύγους κοντεύουν τα 30 και παίζουν τινέιτζερ, και το σενάριο έχει τεράστιες τρύπες, καταλαβαίνεις ότι..

Πρόκειται για μια, κάθε άλλο παρά πατερναλιστική, παραβολή για τη πίστη και τη συγχώρεση, που απογειώνεται από τη φωτογραφία του Eigil Bryld, και τη μουσική του Max Avery Lichtenstein. Και σου καρφώνεται, στο πίσω μέρος του κεφαλιού σου, για καιρό. Όπως Θα 'πρεπε.

Μέχρι σήμερα, το MftM είχε να ευχαριστεί τη Βανέσα Αδαμοπούλου για έναν σημαντικό αριθμό απ’ τα hits που έπαιρνε απ’ τα search engines. Τώρα, ήρθε η ώρα να μαζέψουμε ακόμη περισσότερα ξέμπαρκα clicks χάρη σε ένα άλλο όνομα: Σάκης Ρουβάς.


Ο super-pop-star με τη λουστραρισμένη οδοντοστοιχία και την μυστική, κερκυραϊκή συνταγή για μακαρόνια με κιμά, θα πρωταγωνιστήσει στην νέα παραγωγή της Village Roadshow Productions Hellas, σύμφωνα με ανακοίνωση της εταιρείας που μετρά στο ενεργητικό της την Πολίτικη Κουζίνα.

Λεπτομέρειες για την ταινία, όπως το στόρι και οι υπόλοιποι συντελεστές, δεν έχουν ακόμη ανακοινωθεί, αλλά από τη στιγμή που πρωταγωνιστής θα είναι ο Σάκης Ρουβάς, αυτά είναι –όπως είπαμε—λεπτομέρειες. Εμείς ελπίζουμε να πρόκειται για ψευδοβιογραφική ταινία με περίπλοκες κοινωνικές προεκτάσεις στα χνάρια του 8 Mile (με πρωταγωνιστή τoν Eminem), αλλά φαντάζομαι κάτι τέτοιο έχει τις ίδιες πιθανότητες με ένα πάντρεμα του Καφέ της Χαράς με το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι. Ίσως και λιγότερες.

Ο Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου Village Roadshow, Χάρης Αντωνόπουλος, αναφέρει ότι «ο επαγγελματισμός, η μεθοδικότητα αλλά και το φυσικό χάρισμα επικοινωνίας του [Σάκη Ρουβά] με το κοινό είναι τα στοιχεία τα οποία μας κάνουν να νιώθουμε σίγουροι για την εμπορική επιτυχία της ταινίας,» ενώ ο ίδιος ο Sakis, που θα παρουσιάσει σε λιγότερο από δύο μήνες την τελετή της Eurovision με την Μαρία Μενούνος (yes, κι άλλα hits!), δηλώνει «πολύ ευλογημένος που βλέπω τα όνειρά μου να γίνονται πραγματικότητα.» Τα γυρίσματα θα γίνουν το ερχόμενο καλοκαίρι, και η ταινία προγραμματίζεται να βγει στις αίθουσες το Δεκέμβριο του 2006.

Στο επίσημο site του τραγουδιστή (στο οποίο μπορεί να ακούσει κανείς και τα τελευταία του hit, απλά και μόνο ανοίγοντάς το) δεν έχει αναφερθεί ακόμη κάτι σχετικό, και δεδομένης της ώρας που έγινε η ανακοίνωση από την εταιρεία, υποθέτω είναι ασφαλές να πούμε, ότι το διαβασατε πρώτοι εδώ, έτσι;

Update: Σύμφωνα με τις mourlokakomoires, ο Sakis θα παίζει ένα ροκ σταρ που περιοδεύει ανά την Ελλάδα (όπως αμερική) με πούλμαν, προσπαθεί να σώσει τον ντράμερ του από τα ναρκωτικά και ερωτεύεται την πουλμαντζού του. Τώρα βέβαια, επειδή το blog είναι πολύ νέο ακόμα, για το αν συμπρωταγωνίστρια θα είναι η Δόμνα Σαμίου όρκο δε παίρνω.

Η εποχή των καλοκαιρινών μπλοκμπάστερ ("εφεύρεση", θυμίζω, κι αυτή του Spielberg) πλησιάζει στις αμερικάνικες πολιτείες. Και ανοίγει στις 5 Μαίου με τη τρίτη συνέχεια των Επικίνδυνων Αποστολών.

Έτσι, φυσιολογικά, ο προωθητικός μηχανισμός της ταινίας ανεβάζει ρυθμούς και μετά τα τίζερ και τα τρέιλερ αρχίζουν να κυκλοφορούν και τα μίνι αφιερώματα (featurettes). Και τι άλλο να μας ενδιαφέρει στο Mission: Impossible III (2006) από τις εντυπωσιακές σκηνές?

Στο ψητό λοιπόν, επιστρατεύονται λυτοί και δεμένοι για να μας πείσουν ότι ο Tom Cruise κάνει όσα δεν έχει κάνει μέχρι τώρα. Και τα κάνει όλα εντυπωσιακά και μόνος του (βλ. χωρίς κασκαντέρ). Βέβαια, τον Τομ να τρέχει με όλη την εντυπωσιακή βαρβατίλα που 'τρεχε και.. η Scarlett Johansson στο Νησί (2005), τον είδαμε και στο Πόλεμο των Κόσμων (2005), ας πούμε. Και ο Philip Seymour Hoffman (πασίγνωστος, δυστυχώς, πια ως.. ανδροπρεπής Τρούμαν Καπότε (2005)) και ο Jonathan Rhys-Meyers (που ακόμα και η Σκάρλετ τον βρήκε πολύ θηλυπρεπή για τα γούστα της στα γυρίσματα του Match Point (2005)) δεν είναι και οι ιδανικότεροι για θαυμαστές.

Πέρα από κακίες και κακεντρέχειες πάντως (άφθονες για να θάψουν και το Πύργο του Άιφελ τελευταία), ο Κρουζ φαίνεται συνηθισμένος σε επικίνδυνες αποστολές και η ταινία πάει, σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, να κόψει πάνω από $150 εκατομμύρια τις πρώτες βδομάδες της στο αμερικάνικο μποξόφις. Και αν ακόμα αναρωτιέσαι (verbal) ποιος θα γράψει αυτή τη φορά το "εμπνευσμένο" από το θέμα της σειράς κομμάτι, ο Kayne West είναι, και ήδη έχει παρουσιάσει το πρώτο από.. δύο.

Αν και η ταινία που «άνοιξε» επίσημα το ελληνικό πρόγραμμα του 46ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (με την προτροπή του προέδρου Χωραφά «κυρήζω αυτό το φεστιβάλ ανοιχτό»), δεν κατάφερε να γεμίσει την αίθουσα του Ολύμπιον, αλλά μπόρεσε ωστόσο να συγκεντρώσει την αρκετά υψηλή βαθμολογία του 3.9 (στα 5) από το κοινό.

Η ιστορία μιας δυσλειτουργικής οικογένειας που αναστατώνεται ακόμη περισσότερο όταν την επισκέπτεται η Λιούμπη (στο ρόλο η πανέμορφη Ευγενία Καπλάν), μια νεαρή ρωσίδα που αναλαμβάνει να φροντίζει την κατάκοιτη μητέρα, είναι ένα κλασικό crowd-pleaser, που δεν καταφέρνει να ξεφύγει απ’ όλα τα προβλήματα που συνήθως έχουν τα crowd-pleasers, και λέγονται κλισέ.

Ωστόσο η ανταπόκριση του κοινού, πρέπει να έφερε μεγάλη ευτυχία στην κα Γιούργου, η οποία όπως είπε σε συνέντευξη στον Γ. Δηράκη, κάνει «λαϊκό κοινωνικό σινεμά» ψάχνοντας ευνόητα σχήματα γα να περάσει στον απλό θεατή τις κοινωνιολογικές της ανησυχίες. Φυσικά και είμαστε μαζί της στην προσπάθεια να απευθυνθεί στις μάζες και φυσικά χαιρόμαστε που δεν την ενδιαφέρει το «ψυχοψαχτικό» σινεμά, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι της δίνουμε άφεση όταν χρησιμοποιεί σκηνοθετικές κοινοτοπίες και σεναριακές ευκολίες για να καλύψει τις κοιλιές της ταινίας και να σπρώξει την εξέλιξη της πλοκής.

Η υπόθεση και η εκτέλεση της ταινίας δεν έχουν τίποτε που να την ξεχωρίζει από δράμα τηλεοπτικού επιπέδου, ευκολοχώνευτο κι ευκολολησμόνητο, και άτολμο, όμως η ταινία έχει στα θετικά της την πρωτάρα Καπλάν, ένα πραγματικά εντυπωσιακό εύρημα που αφήνει πολλές υποσχέσεις για το μέλλον. Αλλά είναι κρίμα που η εύθραυστη ρωσίδα με το εκφραστικό βλέμμα έχει απέναντί της έναν εκνευριστικά αφελή χαρακτήρα, που παίζει με περιορισμένη απόδοση ο Αλέξης Γεωργούλης. Αν και μονοπωλεί την κάμερα, όντας ο κεντρικός χαρακτήρας μέσω του οποίου η Γιούργου προσπαθεί να αναδείξει τη σαπίλα που κρύβεται πίσω από τις πόρτες των ελληνικών σπιτιών, ο ωραίος Αλέξης δεν μπορεί να κερδίσει ούτε μια σκηνή όταν μοιράζεται το πλάνο, με πιο τρανταχτές αποδείξεις των μικρών του διαστάσεων στο κινηματογραφικό πανί, τις σκηνές που μοιράζεται με τον Νίκο Γεωργάκη, έναν ηθοποιό που εντυπωσιάζει με τις κρυμμένες ερμηνευτικές του δυνατότητες όταν το σενάριο τον καλέσει να τις εμφανίσει, και χάρη σ’ αυτές κέρδισε το Κρατικό Βραβείο Β’ Ανδρικού.

Η Jane Mansfield ήταν αποφασισμένη αυτή τη φορά να προβάλλει, όσο πιο έντονα γίνονταν, τα.. προσόντα της. Η καριέρα της πήγαινε κατά διαόλου, και η MGM την είχε καλέσει να παίξει ένα μικρό ρόλο στη καινούρια, all-star, παραγωγή του Tony Richardson, The Loved One (1965). Φόρεσε το πιο προκλητικό της δερμάτινο και ξεκίνησε για το στούντιο...

Ο ρόλος της Τζέιν (που στη φωτό ανθολογίας εντυπωσιάζει τη Σοφία Λόρεν), κόπηκε τελικά στο μοντάζ. Και είναι ένας από τους δέκα που το FilmThreat.com επέλεξε να παρουσιάσει σα τους κορυφαίους που δεν είδαμε ποτέ. Κι ενώ σίγουρα οι περισσότερες από τις ταινίες δε σου γεμίζουν το μάτι, τα ονόματα των πρωταγωνιστών (των χαμένων σκηνών) είναι τρανταχτά. Και βέβαια αξίζουν μια ματιά, είτε σα τρίβια για τους σινεφίλ είτε σαν υπενθύμιση μιας άλλης εποχής.

Μιας εποχής που τα φιλμ με τις άχρηστες σκηνές πετάγονταν στο καλάθι των αχρήστων. Και δεν εμφανίζονταν σε νέα έκδοση του DVD του Platoon (1986) με δέκα έξτρα λεπτά νηπιακού Johnny Depp.

Ο Καταγκίρι είναι σαμουράι και τοπικός προύχοντας. Ο πατέρας του όμως είχε αναγκαστεί να κάνει χαρακίρι αναλαμβάνοντας την ευθύνη οικονομικών ατασθαλιών στη κατασκευή μιας γέφυρας. Έτσι έζησε με τη μητέρα του και μια πολύ μικρότερή του χωρική την Κίε που εκπαιδεύονταν να γίνει υπηρέτρια. Παρολαυτά, πάντα νοιάζονταν γι αυτή, ακόμα κι όταν έφυγε για να παντρευτεί έναν έμπορα...



Ο 75χρονος Γιότζι Γιαμάντα είναι θρύλος στη χώρα του. Από τα τέλη του '60 και μέχρι τα μέσα του '90 (οπότε και πέθανε ο πρωταγωνιστής του Κιγιόσι Ατσούμι) έγραφε και σκηνοθετούσε τις περιπέτειες του Τόρα-σαν. Μια σειρά από 48 ταινίες, μακράν η μεγαλύτερη στο πλανήτη, που αποτέλεσε κοινωνικό φαινόμενο, απεικονίζοντας νοσταλγικά μια μεταπολεμική Ιαπωνία που.. ποτέ δεν υπήρξε. Και με μια απαρέγκλιτη συνέπεια στη βασική φόρμα των ιστοριών: Ο Τόρα-σαν, έφτανε σε μια απομακρυσμένη πόλη προσπαθώντας να εξαπατήσει τους ντόπιους με τη γοητεία του, ερωτεύονταν μια αγνή χωριατοπούλα και φτάνοντας στα πρόθυρα της.. εκκλησίας, το μετάνιωνε και γύριζε στο Τόκιο να πνίξει τον καημό του στο σακέ. Και όλη η Ιαπωνία, ξέροντας από την αρχή τη κατάληξη, βυθίζονταν μαζί του στη γλυκιά θλίψη για μια εποχή που (δεν) πέρασε.



Το 2002, ο Γιαμάντα έκανε την 77η ταινία του. Τον Σαμουράι του Λυκόφωτος (Tasogare Seibei). Για μια άλλη περίοδο της ιστορίας της πατρίδας του, αυτή της αλλαγής σε δυτικογενείς τρόπους αλληλοεξόντωσης, τον 19ο αιώνα. Και, επαναστατικά, παρουσίασε μια Ιαπωνία που.. υπήρξε, πέρα από τα δημοφιλή μυθιστορήματα και τις χολιγουντιανές ταινίες. Και κυριολεκτικά πήρε σπίτι του οποιοδήποτε ντόπιο κινηματογραφικό βραβείο της χρονιάς (και μια υποψηφιότητα για Oscar καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, στα ψιλά).

Το 2004, με την ίδια συνταγή της επιτυχίας έκανε το Κρυφό Σπαθί του Σαμουράι (Kakushi-ken: oni no tsume). Αλλά μοιάζει λιγάκι σα ξαναζεσταμένο φαγητό. Η ίδια ιερόσυλη ματιά στο τρόπο ζωής και τους ηθικούς κανόνες της εποχής. Ο ίδιος σαμουράι που, μόνος, τους σέβεται και γι' αυτό ακριβώς δε μπορεί να ζήσει μ' αυτούς. Η ίδια αυτοσυγκράτηση τόσο στον ήρωα όσο και στη σκηνοθεσία (που μόνο σε ορισμένες στιγμές ξεσπούν, για να μας πείσουν για τις δυνατότητές τους). Και μια ιστορία αγάπης συμβατική στην αντισυμβατικότητά της.

Ο μόνος λόγος να μη τη χάσεις είναι αν είδες τον Τελευταίο Σαμουράι (2003) και όχι το Σαμουράι του Λυκόφωτος (2002).

(3.5/5)

Σκηνοθεσία: James McTeigue
Σενάριο: Andy & Larry Wachowski (από το graphic novel των Alan Moore & David Lloyd)
Παίζουν: Hugo Weaving, Natalie Portman, Stephen Rea

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Remember, remember, the 30th of March… Δεν κάνει ρίμα, ε; Η ταινία ήταν προγραμματισμένη να ανοίξει στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, ώστε να συμπέσει με την επέτειο της αποτυχημένης «τρομοκρατικής» απόπειρας του Guy Fawkes να ανατινάξει τη Βουλή των Λόρδων πριν τέσσερις και κάτι αιώνες. Δηλαδή την Fifth of November.

Γιατί απ’ αυτήν την απόπειρα του Fawkes να αποτινάξει την παλιά Αγγλία από το απολυταρχικό καθεστώς, καταστρέφοντας το σημαντικότερο μνημείο του, είναι εμπνευσμένος και ο μασκοφόρος ήρωάς μας, που κυκλοφορεί με την κωδική ονομασία V, μια μονίμως χαμογελαστή μάσκα του ινδάλματός του, και μαύρη θεατρική στολή. Ο V, είναι το προϊόν (κυριολεκτικά) της ολοκληρωτικής κυβέρνησης ενός μελλοντικού Λονδίνου, η οποία έχει απομονώσει και αδρανοποιήσει την λαϊκή της βάση, ποτίζοντάς την με επίπλαστο τρόμο, για να εξυπηρετήσει τα δικά της σχέδια (τα οποία λίγο-πολύ περιστρέφονται γύρω από την διαιώνιση της παραμονής τους στην εξουσία). Όμως οι μέρες τους είναι μετρημένες, αφού ο V θέτει σε κίνηση ένα περίπλοκο σχέδιο εκδίκησης (ποιου πράγματος, δε θα αναφέρουμε εδώ), το οποίο θα κορυφωθεί με την ανατροπή του καθεστώτος και την επιστροφή της λαϊκής εξουσίας στους νόμιμους δικαιούχους της. Κατά μήκος αυτής της αλυσίδας γεγονότων, θα συναντήσει την Evey, μια νεαρή κοπέλα που θα γίνει η μεγαλύτερη σύμμαχός του, και έναν αστυνομικό, ο οποίος μέσα από το κυνήγι του V θα ανακαλύψει ότι οι αληθινοί τρομοκράτες, κυκλοφορούν χωρίς να φοράνε μάσκα.

Δεν ξέρω αν η πρεμιέρα του V καθυστέρησε λόγω της πληθώρας πολιτικών ταινιών που έδωσαν ένα ιδιαίτερο άρωμα στο χειμώνα που πέρασε, αλλά το ανοιξιάτικο άνοιγμά του, μάλλον του ταιριάζει καλύτερα. Τα πολιτικά ερωτήματα και το αλληγορικό υπόβαθρο που σκιαγραφούν στο νέο τους φιλμ οι αδερφοί Wachowski, όσο κι αν είναι ευχάριστο να εντοπίζεται ανάμεσα στα λαμπερά στολίδια ενός έξυπνου blockbuster, δεν ξεπερνά τα επίπεδα του pulp, αδικώντας ίσως σ’ αυτό το σημείο το comic στο οποίο βασίστηκε. Αλλά μην παρεξηγιόμαστε, αυτό δεν ρίχνει την ταινία.

Οι δημιουργοί του Matrix, μας τοποθετούν πάλι σε ένα οργουελικό σκηνικό, όπου το απολυταρχικό καθεστώς κρύβει τον δεσποτικό χαρακτήρα του πίσω από μια ψευδή πραγματικότητα, στη συντήρηση του προσωπείου της οποίας, βάζουν το χεράκι τους και τα media. Όμως ένας μυστηριώδης χαρακτήρας, τολμά να αντισταθεί, και αφυπνίζει έναν απρόθυμο ήρωα, απαραίτητο σύμμαχο και συνεχιστή του απελευθερωτικού αγώνα. Οι ομοιότητες με το (πρώτο) Matrix όμως, σταματούν κάπου εδώ. Γιατί το V for Vendetta, εκτός από το σαφώς πιο επίκαιρο μήνυμα (περί της υποκειμενικότητας του τι ορίζει κανείς ως τρομοκρατία), έχει και διαφορετικό, σαφώς πιο γήινο σκηνοθέτη.

Οι επιρροές του McTeigue, που είχε υπηρετήσει ως βοηθός σκηνοθέτη των δυο διαβόητων αδερφών στην τριλογία τους, είναι εμφανείς (κι αναμενόμενες και λογικές). Όμως μην περιμένετε bullet time εφέ, και sci fi καταδιώξεις και εναέριες κλωτσοπατινάδες. Ο McTeigue κατορθώνει να πιάσει έναν πολύ δύσκολο στόχο: να δημιουργήσει ένταση και άρωμα δράσης και περιπέτειας, σε μια ταινία που έχει πολύ περισσότερα λόγια παρά πράξεις. Διαχειριζόμενος σωστά το πολύ πυκνογραμμένο σενάριό του, εναλλάσσει τις αναρχικές εξάρσεις του μασκοφόρου του, με ένα συναρπαστικό (αν και αδύναμο στις εκπλήξεις) whodunit, το οποίο δίνει στον σκηνοθέτη τη δυνατότητα να μοιράζει ομαλά το χρόνο του ανάμεσα στους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες του film.

Ο Hugo Weaving, από μανιακός καταστολέας της επανάστασης του Matrix, εδώ περνά πίσω από τη μάσκα του τρομοκράτη και δημιουργεί μια επιβλητική σκοτεινή φιγούρα, χρησιμοποιώντας άψογα τη χαρισματική του φωνή, και τις σκιες που ρίχνει γύρω του ο McTeigue. Η Natalie Portman που βρίσκει την ευκαιρία να ξεδιπλώσει μεγάλη γκάμα των υποκριτικών της δυνατοτήτων, επιβεβαιώνει ξανά (και ξανά και ξανά) ότι είναι μια απ’ τις πιο λαμπερές σταρ της γενιάς μας (ακόμη και με ξυρισμένο κρανίο), ενώ ο Stephen Rea, είναι άψογος στον πιο κοντινό σ’ εμάς χαρακτήρα, αυτόν του μπάτσου που ανακαλύπτει μαζί μας πόσο βαθιά φτάνει η κρατική συνομωσία.

Οι τρεις ηθοποιοί, δημιουργούν το συμπαγές κέντρο βάρους μιας ταινίας που μπορεί να μην δημιουργήσει την αίσθηση που προκάλεσε πέρυσι το Sin City, αλλά θα είναι μάλλον το πιο ολοκληρωμένο blockbuster της ερχόμενης καλοκαιρινής σαιζόν.

Η Scarlett Johansson είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την αμερικάνικη έκδοση του FHM.

Στα 21 της χρόνια, έχει ήδη τη φωνή, την επιτυχημένη καριέρα και την ομορφιά που σου κόβει την ανάσα για να είναι στη κορυφή, σύμφωνα με το περιοδικό. Πέρσι η Σκάρλετ ήταν στην ένατη θέση (με τη.. πρώτη της προσπάθεια). Και στη πρώτη, η Angelina Jolie που φέτος υποχώρησε μια θέση, αν και εξακολουθεί να είναι στη κορυφή για τις γυναίκες αναγνώστριες.

Τη πεντάδα κλείνουν Jessica Alba, Jessica Simpson και Keira Knightley (που γιόρτασε κι αυτή τα εικοσιένα προχτές, με στιλ). Και μεγάλες ανόδους, όσο αφορά ηθοποιούς, είχαμε για τη Jenny McCarthy (7 από 54, μετά το θρίαμβο στα Razzies και τη νέα στήλη της στο περιοδικό βεβαίως). Και τις.. τηλεοπτικές Eva Longoria (13 από 38, Desperate Housewives φυσικά), Jaime Pressly (17 από 87, My Name Is Earl - εγώ προτιμάω απείρως περισσότερο τη Nadine Velazquez, παραπλεύρως, αλλά η Jaime αρέσει στις γυναίκες κι αυτή, καρατσεκαρισμένα) και Katherine Heigl (19 από 55, η.. Izzie του Grey's Anatomy). Τέλος, η ψηλότερη νέα είσοδος ήταν αυτή της Erica Durance (η Lois Lane του Smallville) στο 38.

Για τη βρετανική (και πιο "επίσημη") έκδοση του FHM, η ψηφοφορία είναι ανοιχτή. Αν κι έχει ακόμα πιο τοπικό χαρακτήρα, και φέτος π.χ. ποντάρω στη δεκαοχτάχρονη Keely (Hazell) με outsider καμιά στιλ Charlotte Church.

Σύμφωνα με τη Sun, τη Mirror και σύσσωμο το βρετανικό (και όχι μόνο) τύπο του σαββατοκύριακου, ο κώλος της Penelope Cruz δεν είναι αρκετά.. καμπυλωτός.

Συγκεκριμένα, για τις ανάγκες του Returning (2007?) όπου παίζει (όπως λέει το "ρεπορτάζ" γιατί εγώ πρώτη φορά το ακούω) μια νοικοκυρά τύπου Sophia Loren(!), κρίθηκε ότι έπρεπε να έχει πλούσιες καμπύλες. Και ενώ το στήθος της πέρασε όλους τους.. ποιοτικούς ελέγχους, κατά τον εκπρόσωπο της παραγωγής, "παρακάτω" χρειάζονταν.. παραπάνω. Οπότε της φόρεσαν ένα προσθετικό, και μείναν όλοι ικανοποιημένοι. Και μάλιστα το ζήτησε να το πάρει και σπίτι.

Εγώ προτείνω στη Πηνελόπη να ακολουθήσει το παράδειγμα της Shakira και να το βάλει μόνιμα. Γιατί οι μικροί και πεσμένοι κώλοι είναι out (όχι ότι ήταν ποτέ και in). Όπως ξέρει καλά και η Tara Reid μετά το σχετικό δούλεμα που 'φαγε τη προηγούμενη βδομάδα.

Βασικό Ένστικτο 2
(1/5)

Σκηνοθεσία: Michael Caton-Jones
Σενάριο: Leora Barish, Harry Bean
Παίζουν: Sharon Stone, David Morrissey, David Thewlis

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Δεν ξέρω αν έχει μεγαλώσει το ηλικιακό εύρος στο οποίο χτυπά η κρίση της μέσης ηλικίας, αλλά στα 48 της, η Sharon Stone θα έπρεπε να την είχε ξεπεράσει πιστεύω. Ε τώρα να πούμε ότι πλησιάζει την εμμηνόπαυση, θα είναι υπερβολικό. Δεν ξέρω ποιο άλλο είναι το αίτιο, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με αυτό το ακατανόητο πράγμα που λέγεται γυναικεία ψυχολογία. Γιατί ο μόνος λόγος για τον οποίο φαίνεται να γυρίστηκε το Βασικό Ένστικτο 2, είναι ώστε η Sharon να επιβεβαιώσει (στον εαυτό της μάλλον), ότι είναι ακόμη σεξουαλική. Βέβαια, λειτουργεί περισσότερο σαν επιβεβαίωση των θαυμαστών δυνατοτήτων της πλαστικής χειρουργικής, και καθώς εσείς διαβάζετε αυτές τις γραμμές, κάποιος χολιγουντιανός γιατρός βγάζει πολλά λεφτά.

Στην ταινία τώρα, σχεδόν μια δεκαπενταετία μετά την πρώτη μας γνωριμία, η συγγραφέας με τα φονικά ένστικτά και τις τάσεις νυμφομανίας, Catherine Tramell, επιστρέφει. Στο Λονδίνο αυτή τη φορά, μπλέκεται σε άλλο ένα παιχνίδι σεξ, εκμετάλλευσης και φόνου, με θύμα της έναν καθώς πρέπει ψυχίατρο.

Ο Michael Caton Jones, που είχε κάνει το Τσακάλι με τον Bruce Willies κι εκείνο το πράμα με τον DeNiro που λεγόταν City by the Sea, χρησιμοποιεί το Λονδίνο με τον λιγότερο κολακευτικό και πιο αδιάφορο τρόπο που έχουμε δει, για να στήσει ένα κακόγουστο πανηγύρι με εξοντωτικά αργό ρυθμό και παιδαριώδες σενάριο, που διαφέρει από τα straight to video θριλεράκια με βυζαρούδες teenagers, μόνο γιατί έχει καλύτερη φωτογραφία και πιο μεγάλους (σε ηλικία) ηθοποιούς. Ίσως και λιγότερο sex. Αλλά όταν η ταινία βγει στο DVD, στο ίδιο ράφι θα καταλήξει, με bonus το καρτελάκι του αξιοπερίεργου.

Όπως και να ’χει, επειδή όλοι ξέρουμε ότι το Βασικό Ένστικτο 2 είναι ένα sequel που δε χρειαζόμασταν ούτε εμείς, ούτε η Sharon, να περάσουμε στο κρέας: τρεις σκηνές σεξ (ή περίπου σεξ), δύο (διαφορετικού προσανατολισμού) στήθη (της Sharon και τα δύο), ασφυξία με ζωνάρι στη θέση του μακελειού με τον παγοκόφτη, και ένα σωρό σκατόφατσες να περιτριγυρίζουν τη Sharon για να επιβεβαιώνουν την υπεροχή της. Άμα γουστάρετε, μαγκιά σας.

(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Ken Loach
Σενάριο: Abbas Kiarostami, Ermanno Olmi, Paul Laverty
Πρωταγωνιστούν: Carlo Delle Piane, Valeria Bruni Tedeschi, Silvana De Santis, Filippo Trojano, Martin Compston, William Ruane

Δείτε/Κρύφτε το trailer v

Ο Ιταλός Ermanno Olmi, ο Ιρανός Abbas Kiarostami και ο Βρετανός Ken Loach, συνεργάστηκαν σε αυτή εδώ την πρωτότυπη διεθνή προσπάθεια: ένα τρένο διασχίζει την Ευρώπη με τελικό προορισμό τη Ρώμη. Πολλές οι ιστορίες που διαδραματίζονται στο ταξίδι του, τρεις όμως θα παρατηρήσουμε. Θα ήταν άδικο να μη μιλήσουμε για τη καθεμία χωριστά, εφόσον είναι σκηνοθετημένες αντίστοιχα από τους προαναφερθέντες δημιουργούς.

Στην πρώτη (του Olmi), ρομαντικός προφέσορας πλάθει στο μυαλό του ιστορίες από το πουθενά, με αφορμή μια ευγενική συνεργάτιδα που τον βοήθησε να βρει εισιτήριο επιστροφής (για την ακρίβεια δύο εισιτήρια ώστε να είναι άνετα) όταν η πτήση του ακυρώνεται. Μελαγχολικό, και δοσμένο με μαεστρία, βασισμένο 100% στον πρωταγωνιστή της, που μας πείθει ότι είναι τόσο αιθεροβάμον στα προσωπικά (να υποθέσω ότι είναι Ιχθύς στο ζώδιο;), ξέροντας όμως ότι όλα αυτά είναι ανόητες σκέψεις, χωρίς όφελος, την ίδια στιγμή που στα επαγγελματικά δε σηκώνει μύγα στο σπαθί του.

Στη δεύτερη ιστορία (του Kiarostami), ένα νεαρός συνοδεύει επί πληρωμή εκνευριστική μέχρι δολοφονίας, δεσποτική χοντρή κυρία, που με το έτσι θέλω κάθεται στην Ά θέση, παρόλο που το εισιτήριό της είναι για τη δεύτερη. Η ιστορία κυλάει γρήγορα, με μερικές αστείες πινελιές, ασύνδετη όμως με την πρώτη και τρίτη, σα μια ξέμπαρκη μικρού μήκους ταινία.

Η τελευταία, η πιο δυνατή από όλες, οφείλει την επιτυχία της στο χαρισματικό της σκηνοθέτη. Τρεις πιτσιρικάδες, φανατικοί οπαδοί της Celtic πηγαίνουν στη Ρώμη για το Champions League. Καλά παιδιά, που όμως την πατάνε και χάνουν ένα εισιτήριο. Οι υποψίες τους πέφτουν σε ένα μικρό Αλβανό, που ταξιδεύει με την οικογένειά του (τους οποίους έχει βοηθήσει ο ήρωας του Olmi, συνδέοντας έτσι τις ιστορίες). Ο ρατσισμός είναι το θέμα του πάντα στρατευμένου Ken Loach, που το χειρίζεται παίζοντας με τα politically correct συναισθήματά μας, μας προκαλεί αμφιβολίες, μας κάνει να αναρωτηθούμε μέσα μας, όχι αν είμαστε ρατσιστές, αλλά πόσο είμαστε, χωρίς ωστόσο να τσιγκουνεύεται το χιούμορ. Το feel good φινάλε, στο οποίο ο Loach καταφέρνει να χωρέσει και ένα σχόλιο περί οπαδών, άμιλλας και λοιπών αθλητικών θεμάτων, επιδρά προσωρινά στο σχηματισμό θετικής εντύπωσης για όλη την ταινία.

Το συνολικό αποτέλεσμα στην πραγματικότητα όμως δεν δικαιολογεί το τρανταχτό των ονομάτων ή το φιλόδοξο του πονήματος, που μαθαίνω ότι η αρχική ιδέα ήταν 3 ντοκιμαντέρ για ταξίδια με τρένο, που εξελίχθηκε σε ένα ντοκιμαντέρ, που έγινε τελικά fiction ταινία, με θέμα τη σπουδή τυχαίων, αλλά χαρακτηριστικών προσωπικοτήτων, μέσω των οποίων γίνεται και μια παρατήρηση πάνω στις κοινωνικές διακρίσεις;
2 thumbs up, η ατμόσφαιρα στο τρένο. Αν έχεις ταξιδέψει έστω και μια φορά με το intercity, καταλαβαίνεις τι λέω. All aboard!

Μετά τη Sharon Stone που 'δωσε μάχη με σκηνοθέτες, μονταζιέρες κτλ. για να μη κοπεί καμιά γυμνή σκηνή της στο Βασικό Ένστικτο 2 (2006), και η Salma Hayek έκανε το γύρο των εφημερίδων τη προηγούμενη βδομάδα, για να "υπερασπιστεί" την ανάλογη σκηνή της στο επερχόμενο Ask The Dust (2006).

Σύμφωνα με τη Σάλμα (στη New York Daily News) το.. παίξιμο, με τον Colin Farrell, στη παραλία, συμβολίζει το "ελεύθερο πνεύμα" της ηρωίδας της. Σύμφωνα με μένα, συμβολίζει το τι έχουμε να δούμε φέτος στις (κινηματογραφικές, και όχι μόνο) παραλίες από ευμεγέθη βυζιά και παλαμάρια. Και ακόμα δε βγήκε ο Μάρτιος, έτσι?

Μείνετε συντονισμένοι. Πριν μπει το καλοκαίρι, εδώ θα τα 'χετε δει όλα.

Inside Man – Ο Υποκινητής
(2.5/5)

Σκηνοθεσία: Spike Lee
Σενάριο: Russell Gewirtz
Παίζουν: Denzel Washington, Clive Owen, Jodie Foster

Δείτε/Κρύφτε το trailer v


Μια ωραία ατάκα που πέτυχα σε μια ξένη κριτική για την ταινία, λέει πως «στη Μεγάλη Χίμαιρα του Renoir, που λέει ότι η εθνική διαφορετικότητα είναι μια οφθαλμαπάτη η οποία ξεπερνιέται από την κοινή μας ανθρώπινη υπόσταση, ο Spike Lee θα απαντούσε: ‘ωραία ιδέα, πήγαινε πες την στον τύπο που μόλις του αφαίρεσαν το τουρμπάνι οι μπάτσοι’.» Αυτή η αγωνία του Lee να υποδείξει δείγματα ξενοφοβίας και εξάρσεις ρατσισμού στην Αμερική -και ιδιαίτερα στην πιο πολυσυλλεκτική της μητρόπολη, τη Νέα Υόρκη- ήταν πάντα η καρδιά του έργου του, σε όλη του τη φιλμογραφία. Ακόμη, όπως με διαβεβαίωσαν, και στο She Hate Me, το οποίο δεν έχω δει. Οπότε κανείς δεν εξεπλάγη, όταν την είδε να ξεπροβάλλει και στο Inside Man, μια ταινία πολύ διαφορετική απ’ αυτές που συνήθως μας δείχνει ο Lee.

Είμαστε, όπως πάντα, στο Manhattan, και συγκεκριμένα στη Wall Street και συγκεκριμενότερα σε μια μεγάλη της τράπεζα, όπου μια ασπροφορεμένη τετράδα εισβάλει κρατώντας όπλα και πιάνει ομήρους όλους τους πελάτες και το προσωπικό της. Οι New York’s finest ενημερώνονται ότι έχουν στα χέρια τους μια ληστεία εν εξελίξει, αποκλείουν την τράπεζα, και καλούν ένα ντουέτο ντετέκτιβ-διαπραγματευτών, να επικοινωνήσει με τους ληστές, και να μάθει τα αιτήματά τους. Ο αρχιληστής, ζητά τα συνήθη: λεωφορεία, ένα τζετ, και μια ντουζίνα πίτσες με έξτρα πεπερόνι. Η ψυχρή λογική είναι το επίστρωμα του άριστα μελετημένου σχεδίου του, και όλα δείχνουν ότι οι εγκληματίες θα εκτελέσουν την τέλεια ληστεία, μέχρι που ο χαρισματικός ντετέκτιβ αρχίζει να ψυλλιάζεται ότι τα σκαμπό από 100δόλαρα που κρύβονται στο χρηματοκιβώτιο, δεν είναι ακριβώς ο στόχος των ληστών. Όχι πως αυτό αλλάζει κάτι…

Μιλάμε για ένα καθαρόαιμο αστυνομικό θρίλερ, έντονο και ατμοσφαιρικό, με σωστές δόσεις σασπένς και κυνισμού, που διατηρείται στα (υψηλά) επίπεδα ενός Spike Lee, κυρίως χάρη στον τρόπο με τον οποίο σαρκάζει και αποφεύγει τις συμβάσεις του είδους. Πέρα όμως από το θέμα της, η ταινία ξεχωρίζει από την υπόλοιπη φιλμογραφία του Lee, ακριβώς επειδή μένει πιστή και στις εμμονές (ή, αν προτιμάτε, στις πολιτικές θέσεις) του δημιουργού της. Συνήθως οι διαφυλετικές σχέσεις -και προσφάτως οι νέες, μετά 11ης Σεπτεμβρίου, αντίξοες για τους μη Αμερικανούς συνθήκες διαβίωσης- των χαρακτήρων του, λειτουργούν ως ένας καλοτεντωμένος καμβάς, πάνω στον οποίο ο Lee ζωγραφίζει τις πολλαπλές επιστρώσεις των ιστοριών και των πρωταγωνιστών του. Στο Inside Man όμως, αυτά τα anti-racist και post 9/11 anxiety attacks του, μοιάζουν με σβολιασμένες πινελιές που διακόπτουν τη θέαση του έργου απαιτώντας προσοχή, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μουντζούρες. Σαν εμβόλιμα κομματάκια που κάποιος (ποιος;) τα έχει παραχώσει πρόχειρα στο σενάριο του πρωτάρη Russell Gertwitz, ελπίζοντας ότι δεν θα τα προσέξει κανείς μέχρι την πρεμιέρα.

Το οποίο σενάριο βέβαια, έχει και τα δικά του προβληματάκια: τον ασαφή χαρακτήρα της Jodie Foster, που χρησιμοποιείται κραυγαλέα ως μηχανισμός προώθησης της πλοκής, για να αποδειχθεί τελικά ότι ήταν εντελώς περιττός, το αδύναμο και φλύαρα αναλυμένο back-story των αληθινών κινήτρων των ληστών, και μερικές υπερδραματοποιημένες σκηνές, μια εκ των οποίων ο οποιοσδήποτε σκηνοθέτης θα είχε κόψει εντελώς απ’ το σενάριό του, αλλά ο Lee μάλλον αυτοσαρκαστικά επέλεξε να κρατήσει, ντύνοντάς την μάλιστα με τη γνωστή μουσική υπόκρουση βιολιού, για να μας δώσει τον ακριβή ορισμό του όρου «σκηνή-βιολί». Είναι προς το τέλος, εκεί που ο Richard Plummer, ως στερεοτυπικός διευθυντής της τράπεζας με το ένοχο μυστικό, αναλύει το ένοχο μυστικό του – you cant’ miss it.

Γιατί λοιπόν η ταινία έχει δυόμισι αστέρια αντί για ένα; Γιατί ο Spike Lee, σκηνοθετικά κάνει παπάδες. Γιατί κινείται σε ένα άγνωστο είδος με τέτοια άνεση που σου δίνει την εντύπωση ότι γεννήθηκε να κάνει αυτού του είδους τις ταινίες. Γιατί ο Clive Owen ακόμη και με τη μάσκα που φορά στην περισσότερη διάρκεια της ταινίας, είναι ο κυρίαρχος της οθόνης όποτε τον πιάνει η κάμερα. Γιατί ο Denzel Washington καταπίνει πριν μιλήσει. Και γενικά, γιατί αυτή η άνιση ταινία, όταν δεν παίρνει την κάτω βόλτα, είναι συναρπαστική, χάρη στην ικανότητα του Lee να καμουφλάρει τις αδυναμίες της. Α, και γιατί είχε και δυνατό μπουφέ μετά την προβολή.