Η Scarlett Johansson εθεάθη πριν λίγες μέρες να απολαμβάνει τον ήλιο και τη θάλασσα στο, απρόσιτο για τους κοινούς θνητούς, Goldeneye Resort στη Jamaica.

Η πολυάσχολη τελευταία (και πιο σέξι γυναίκα στον κόσμο όπως ξαναματάπαμε) Σκάρλετ, πέρασε τις διακοπές του (δυτικού όπως ξαναματάπαμε) Πάσχα, παρέα με τον αγαπημένο της Josh Hartnett, στο υπερπολυτελές (φυσικά) πρώην καταφύγιο του Ian Fleming. Ε και έχω μια υποψία τι κάνανε όλη την ώρα με τον συμπρωταγωνιστή της στο επερχόμενο Black Dahlia (2006).



Κατά τα άλλα, τα τελευταία νέα λένε ότι θα κάνει τη 14χρονη ερωμένη του Ναπολέοντα στο Napoleon and Betsy (2007) και τη νταντά, μαζί με την Alicia Keys, στη μεταφορά του Nanny Diaries (2007). Και φυσικά της άρεσε τόσο να της τη πέφτει ο Woody Allen που 'κανε και το Scoop (2006) μαζί του.

Το τελευταίο ζήλεψε μάλλον και η Evangeline Lilly, που θέλει να ακολουθήσει τα κινηματογραφικά χνάρια της, και θα τη βγάλουμε λαγουδάκι.

Το franchise του Scary Movie, είναι μια πολύ ιδιαίτερη εμπειρία: κάθεσαι σε μια καρέκλα, και επί μιάμιση ώρα δέχεσαι απανωτά χαστούκια ηλιθιότητας. Και η αλήθεια είναι, για έναν άνθρωπο που συνήθως βλέπει τουλάχιστον το 80% των ταινιών που βγαίνουν κάθε βδομάδα, υπάρχουν και πιο βασανιστικές εμπειρίες.

Στο τέταρτο μέρος του saga, η ξανθιά Cindy (Anna Faris), γνωρίζει τον (καινούριο) έρωτα της ζωής της, στο πρόσωπο του Tom (Craig Bierko), ο οποίος είναι γείτονας της κατατονικής γραίας που φροντίζει σε ένα στοιχειωμένο κινέζικο σπίτι, στην Αμερική. Ο έρωτάς τους διακόπτεται άξαφνα από την εισβολή φονικών TRiPods απ΄ το διάστημα, κι ενώ ο Tom προσπαθεί να γυρίσει τα παιδιά του στην πρώην γυναίκα του, η Cindy φεύγει για να βρει τη λύση σε ένα χωριό της Βικτοριανής εποχής. Κι αργότερα, όλοι καταλήγουν αλυσοδεμένοι σε μια βρώμικη τουαλέτα. Όπως θα έχετε –ελπίζω-- καταλάβει, στο φετινό μπλέντερ διακωμώδησής του, ο David Zucker ρίχνει λίγο από The Grudge, The Village και Saw, κι απλώνει το μείγμα σε μια βάση από War of the Worlds.

Δεν έχω ακόμη αποφασίσει αν οι τέσσερις τελευταίες οβίδες που έχει εκτοξεύσει εναντίον μας ο μαιτρ της χοντροκομμένης παρωδίας, είναι καρμικό συνεπακόλουθο, ή λεπτή ειρωνεία της κινηματογραφικής Ιστορίας, για τη σκουπιδοπαραγωγή που γεμίζει ανά ντουζίνες τις ατζέντες των διανομέων κάθε βδομάδα. Για τον πιο χαλαρό θεατή πάντως, τον περιστασιακό που δεν πάει σινεμά πάνω από 2-3 (άντε 6 στο high season) φορές τη βδομάδα, το Scary Movie 4, μου φαίνεται λίγο ριψοκίνδυνη υπόθεση.

Όχι γιατί δεν είναι αστείο –τουναντίον. Δεν πρόκειται βέβαια για κωμωδία επιπέδου Monty Python, αλλά αυτό το ξέρουμε όλοι νομίζω. Όμως αν παραδοθείς στην καλαμπουρδιάρικη διάθεσή του, και τεθείς σε απόλυτη εγκεφαλική αδράνεια κατά τη διάρκεια της προβολής, υπάρχουν σκηνές που προσφέρουν μπόλικη και ειλικρινή εκτόνωση, έστω και μόνο δια του υστερικού χαχανητού --ιδίως τα spoofs των Brokeback Mountain και Million Dollar Baby, των δυο πιο πετυχημένων σκηνών της ταινίας, και μάλλον των μοναδικών που δεν έχουν κυκλοφορήσει στα trailers. Γιατί, πραγματικά, τα trailers της έχουν κάνει πολύ μεγάλη ζημιά.

Εκεί που η ταινία τσακίζει και την πιο χαριστική προδιάθεση, είναι στο ασυγκράτητο κακόγουστο χιούμορ τουαλέτας, για την προέλευση του οποίου όμως, δεν ξέρω αν πρέπει να κατηγορούμε περισσότερο τον Zucker, ή τους αδερφούς Farrelly. Η ασταμάτητη χρήση του όμως, δεν αφήνει χώρο για κανένα ελαφρυντικό στον άνθρωπο που κάποτε μας είχε δώσει το Airplane! (1980) και το Top Secret! (1984). Ε, τώρα, και σαν ταινία, και πέρα από τις κωμικές του επιλογές που στο κάτω-κάτω είναι και θέμα γούστου, το Scary Movie είναι ένα κακό χάλι κακοδεμένων σκηνών με μηδενική συνέχεια και χαραμισμένους δεύτερους χαρακτήρες. Αλλά ok, Scary Movie είναι, οπότε δεν έχει και μεγάλη σημασία. Άλλωστε, παίζει κι η Carmen Electra.

Την ευκαιρία της ανάστασης του Ιησού για να σταυρώσουν τον Κώδικα ΝταΒίντσι (2006) φαίνεται πως βρήκαν οι δυτικές χριστιανικές εκκλησίες. Το Θεολογικό Ιεροδιδασκαλείο του Westminster έβγαλε online το thetruthaboutdavinci.com, ο Πατήρ Raniero Cantalamessa το καταδίκασε τη (μεγάλη καθολική) Παρασκευή παρουσία του Πάπα Βενέδικτου 16ου στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου, και ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι και ηγέτης της Αγγλικανικής Εκκλησίας έκανε το ίδιο χτες Κυριακή (του δυτικού Πάσχα) στη Βασιλική του Καντέρμπουρι.

Όλα ξεκίνησαν μια βδομάδα νωρίτερα, όταν το προτεσταντικό Χριστιανικό Συμβούλιο της Κορέας προσέφυγε στα δικαστήρια της Σεούλ ζητώντας να απαγορευτεί η διανομή του φιλμ σαν "προσβλητική προς τη θεία φύση του Ιησού Χριστού" και πιθανή να προκαλέσει "χάος - σε χριστιανούς και μη - καθώς κάνει τους ανθρώπους να πιστεύουν μια μυθιστορηματική ιστορία σαν ιστορικό γεγονός". Η παραγωγή της ταινίας βέβαια, συνηθισμένη να τρέχει στα δικαστήρια του πλανήτη, δε φάνηκε να έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Όμως σειρά είχαν άλλες, πολύ μεγαλύτερες, εκκλησίες.

Τη Πέμπτη, με δελτίο τύπου (που βρίσκεται τώρα και online) τη σκυτάλη παρέλαβε η αμερικάνικη Πρεσβυτεριανή Εκκλησία. Που αποδείχτηκε φυσικά και η πιο μοντέρνα απ' όλες, δημιουργώντας ιστοσελίδα, και προωθώντας τη, με διαφημιστικές καμπάνιες (που θα κορυφωθούν τη μέρα που θα βγει στις αίθουσες το έργο) και δημοσιογραφικές ενημερώσεις, σε πιστούς και μη. Και φιλοδοξώντας να προσθέσει "ακρίβεια, αξιοπιστία και επιστημονικότητα στη συζήτηση".

Άγνωστο για ποιο λόγο βέβαια, το site δεν είχε "αποκαλυφτεί" μέχρι τις πρωινές ώρες του Σαββάτου (που τσέκαρα) και τη παράσταση τους έκλεψε η Καθολική Εκκλησία και ο προσωπικός ιεροκύρηκας του Πάπα. Που, παρουσία του όπως είπα, μίλησε για "ξεπούλημα" του Ιησού από "ψευτο-ιστορικές τέχνες". Και επέκρινε όσους παρασύρονται από "κάθε νέα θεωρία σύμφωνα με την οποία [ο Ιησούς] δε σταυρώθηκε αλλά.. το 'σκασε με τη Μαρία Μαγδαληνή". Αποφεύγοντας να κατονομάσει τη συγκεκριμένη ταινία.

Τέτοιους ενδοιασμούς δεν είχε ο Αρχιεπίσκοπος της Αγγλικανικής Εκκλησίας Rowan Williams. Που είπε όλα τα πράγματα με το όνομά τους (και πραγματικά είναι χαρακτηριστική της κάθε Εκκλησίας η αντίδρασή της - και αναμένουμε άρα με ιδιαίτερη.. αδιαφορία τις Ορθόδοξες). Και τόνισε ότι η "ψύχωση με τις θεωρίες συνομωσίας και κουκουλώματος" και η "καχυποψία για καθετί που μοιάζει με επίσημη εκδοχή" δε βοηθάνε "στη κατανόηση του τι λένε και γιατί, οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης".

Και άρα αυτό που φοβούνται περισσότερο οι εκκλησίες, προφανώς, είναι ότι το επίπεδο μόρφωσης και η ευπιστία του ποιμνίου τους μπορεί να στραφεί εναντίον τους.

Μετά απ' όλα, μεγαλύτερη προώθηση δε χρειάζεται η Sony, ο Tom Hanks, ο Ron Howard και η παρέα τους. Παρολαυτά, ξεκίνησε σήμερα η διαφημιστική συνεργασία τους με το Google, σε ένα καθημερινό online puzzle που θα ολοκληρωθεί στις 19 Μαίου, ημέρα ανοίγματος της ταινίας. Που θα κάνει επίσημη πρώτη στις Κάνες, δυο μέρες νωρίτερα.

Η ιστορία του είναι η μεγαλύτερη που γράφτηκε ποτέ, όσο αφορά το δυτικό κόσμο. Και δε σταμάτησε να γράφεται και.. να μεγαλώνει εδώ και δυο χιλιάδες χρόνια. Για 20 αιώνες φυσικός πρωταγωνιστής στα πιο υπέρλαμπρα θεάματα, και με μια καριέρα ενός αιώνα στη μεγάλη οθόνη, δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει τα πρωτεία από ξωτικά και ορκς, στην αυγή του 21ου..

Ο πραγματικός.. βασιλιάς λοιπόν επέστρεψε το 2004 στη κορυφή του box office, και επιστρέφει αυτή που διανύουμε, συνεπής όπως κάθε χρόνο, στο τελετουργικό της σταύρωσης και της ανάστασής του. Πόσα όμως γνωρίζουμε, ιστορικά, γι αυτόν πέρα από το ότι.. μαστιγώθηκε αλύπητα προς τέρψη των Εβραίων?

Η αλήθεια είναι ότι τα στοιχεία είναι ελάχιστα και οι βεβαιότητες ανύπαρκτες. Τα Ευαγγέλια, σύμφωνα ακόμα και με την επίσημη θέση της Καθολικής Εκκλησίας, θα πρέπει να τα αλατίζουμε λίγο πριν τα καταπιούμε. Και πέρα από αυτά, οι ιστορικές μαρτυρίες είναι τουλάχιστο.. αμφισβητήσιμες. Και ακόμα πιο πέρα από αυτές έστω τις δυο-τρεις μαρτυρίες, η λίστα των ιστορικών της εποχής που θα έπρεπε να μας έχουν κατατοπίσει σχετικά είναι.. μακρά.

Από την άλλη, ελάχιστα πειστικός θα μπορούσε να είναι κάποιος που θα ισχυρίζονταν φανατικά ότι ο Ιησούς δε γεννήθηκε ποτέ. Ο Παύλος, που αναμφισβήτητα θεμελίωσε το χριστιανισμό σε πείσμα όλων των αποστόλων (ή "αποστόλων") της εποχής, κάτι σουξουμουξουαναφέρει. Τα Ευαγγέλια, έστω και αν δε γνωρίζουμε καν ποιοι τα έγραψαν, αναφέρουν στοιχεία που δεν εξυπηρετούν το μύθο αλλά (πιθανά) την αλήθεια. Και έτσι κι αλλιώς, η περίοδος έβριθε μεσσιών που σταυρώθηκαν από τους Ρωμαίους και.. γράφτηκαν και στα κατάστιχα - με πιο γνωστούς τον Ιούδα τον Γαλιλαίο (6 μ.Χ.), τον Θεούδα (44 μ. Χ.) και τον Βενιαμίν τον Αιγύπτιο (60 μ.Χ.).

Το πιο πιθανό (και.. μεσοβέζικο είναι η αλήθεια), κατά την άποψή μου, είναι ο Ιησούς να ήταν ο μοναδικός μεσσίας που σταυρώθηκε γιατί.. δεν κήρυττε την επάνασταση ενάντια στους Ρωμαίους. Και να είναι ουσιαστικά ο άνθρωπος που ο Παύλος έκανε θεό (ίσως και.. παρεξηγώντας τον, όπως θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς). Πάντως μετά την ανακάλυψη, το 1945, του ευαγγελίου (των Λόγων) του Θωμά, οι περισσότεροι δυτικοί θεολόγοι συγκλίνουν στη θεωρία του δεύτερου, μαζί με το Κατά Μάρκον, "πηγαίου" (Quelle ή Q) ευαγγελίου. Ίσως η μεθοδική δουλειά τους μας επιτρέψει, κάποτε, να γνωρίσουμε περίπου τα αληθινά (ή.. πηγαία αν θέλετε) λόγια και πράξεις ενός ανθρώπου που ίσως να υπήρξε αλλά σίγουρα επηρρέασε τις ζωές όλων μετά από αυτόν.

Με βάση όλη αυτή τη βέβαιη αβεβαιότητα, πάμε τώρα να δούμε και τις σημαντικότερες πρωταγωνιστικές στιγμές του Ενός, στη κινηματογραφική ιστορία..

Τα fake trailers που σαρώνουν στο δίκτυο τους τελευταίους μήνες, έγιναν και επίσημα "αποδεκτά" από τη κινηματογραφική κοινότητα. Το TBS, που γιορτάζει το Πάσχα (των καθολικών) προβάλλοντας τη μια τριλογία που ηγεμόνευσε όλων, αποφάσισε να προωθήσει το γεγονός με έξι (6) τέτοια σποτάκια.

Πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο παράδειγμα της δημιουργικής έκφρασης που συγχωνεύει τα (μουσικά) mashups και τους Photoshop διαγωνισμούς είναι το Titanic Two The Surface, το οποίο είναι μάλλον και το πιο πολυσύνθετο και καλοδουλεμένο mashup που έχουμε δει να κυκλοφορεί, από την εποχή που πρωτοεμφανίστηκε το trailer του The Shinning σε εκδοχή οικογενειακής dramedy. Και δικαίως έχει κάνει πολλούς να μιλούν για τα mashups σαν να είναι η επόμενη μορφή video art.

Φυσικά, τα μεγάλα στούντιο δεν έχουν ενθουσιαστεί καθόλου με την προοπτική να βλέπουν τις ταινίες που με τόσο κόπο προωθούν, να γελοιοποιούνται, απλά γιατί μερικοί computer geeks είναι πολύ καλοί στο Photoshop και το Final Cut Pro. Έτσι, προπαθούν να βγάλουν τον μεγάλο μπαμπούλα απ' την ντουλάπα, και επικαλούνται ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων, τα οποία καταχρώνται οι μοντέρ του διαδικτύου. Τα δικαστήρια --όπως συνήθως συμβαίνει με θέματα που προκύπτουν από τις νέες δυνατότητες που παρέχει η τεχνολογική ανάπτυξη-- δεν έχουν ακόμη αποφασίσει για τη νομιμότητα ή μη των οπτικών αυτών remix, και την τελευταία φορά που κοίταξα, ο e-lawyer έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα, οπότε δεν είμαι σίγουρος αν έχει θίξει το θέμα.

Ο Jason Schultz πάντως, του Electronic Frontier Foundation, δίνει πράσινο φως στα mashups, ως μη κερδοσκοπικές ασκήσεις ύφους, οι οποίες δεν αποτελούν κίνδυνο για τα πνευματικά έργα που κομματιάζονται.

Περισσότερα στο YouTube και το IFILM.

Nacho Libre ή όπως θα γίνει γνωστό μετά την προβολή του, Πάτσο Libre. Θα γίνουμε φτηνοί αλλά το trailer του νέου φιλμ του Jared Hess τραβάει την προσοχή του κοινού για την ασυγκράτητη ποσότητα λίπους (πάτσο) που ο Jack Blac αφήνει ελεύθερη (Libre) για κωμικούς σκοπούς ή απλά γιατί είναι δύσκολο να ρουφάει την κοιλιά του για 90 λεπτά. Δεν υπερβάλω, τόση πλαδαρότητα Onscreen είχαμε να δούμε από την εποχή του The Blob (1958) .

H υπόθεση είναι λίγο-πολύ γνωστή (ίσως λιγότερο από όσο θέλω να νομίζω): Ένας ιερέας (Jack Black) γίνεται μασκοφόρος wrestler και συμμετέχει σε αγώνες προκειμένου να σώσει ένα ορφανοτροφείο. Η πλάκα είναι ότι το φιλμ προβλέπεται τόσο off beat και αμφιλεγόμενου γούστου που πιθανότατα θα είναι πραγματικά αστείο,αλλά «χαμηλόφωνα», όπως ακριβώς και το Napoleon Dynamite. Λίγο ο χαρακτήρας του Black που μοιάζει με την Gay Version του Zorro που παράτησε την ξιφασκία με τα burritos, λίγο η σοβαροφάνεια της εντελώς φευγάτης πλοκής («..and I used my strength to rip my blouse»), λίγο η ψευτο-Rocky αθλητική προετοιμασία του παπα-παλαιστή που βλέπουμε στο trailer.. τι διάλο, πόσο πιο γελοίος δηλαδή είναι ο Black από τους «ήρωες» του Wrestling που φοράνε κολάν, ανταλλάσσουν χαστούκια («πλαφ!») φέρνοντας ζειμπεκιές και έχουν ονόματα όπως ο Νεκροθάφτης, Τριπλό-X και Ρέη Μυστήριος; Απορώ πως κανείς δεν είχε σκεφτεί αυτό το φιλμ νωρίτερα (όποιος αναφέρει το Ready to Rumble μπορεί να μην ξαναπατήσει στο Μούβις φορ Δε Μάσες)

ΣΥΝ

• H σκηνοθεσία είναι του Jared Hess
  
• Φαντάστηκα τον Χριστόδουλο να δέρνεται με τον Σουγκλάκο για να σώσει κανα μοναστήρι.
  
• Οι όμορφες λατίνες καλόγριες (Ana de la Reguera) είναι φετίχ μας.
  
• Ο Jack Black κάνει και πάλι αυτό που ξέρει: κωμωδία

ΠΛΗΝ

• H σκηνοθεσία είναι του Jared Hess…

Για πρώτη φορά στη κινηματογραφική ιστορία (σύμφωνα με το δελτίο τύπου), οι θεατές έχουν την ευκαιρία να αποφασίσουν τη τιμή του εισιτηρίου τους, και μάλιστα αφού δουν τη ταινία.

Οι δημιουργοί του Revoloution (2006) αποφάσισαν να δώσουν όλες τις εισπράξεις του σε μη κερδοσκοπικές φιλανθρωπικές οργανώσεις. Και σύμφωνα με τους εκπροσώπους τους, το κοινό θα παραλαμβάνει ένα κουπόνι μετά την προβολή που θα επιτρέπει τη "δωρεά της αξίας της ταινίας". Όλο τον Απρίλιο, μήνα ενημέρωσης για τη παιδική κακοποίηση, η ομάδα της ταινίας θα διανείμει 80 χιλιάδες κουπόνια ελεύθερης εισόδου στο Λος Άντζελες και τη Νέα Υόρκη.

Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του έργου είναι ο Bret Carr. Παπούς του ήταν ο Victor Posner, μεγαλοεπιχειρηματίας και πρωτοπόρος των επιθετικών εξαγορών στα 60s, που πέθανε το 2002 αφήνοντας όλη του τη περιουσία (πάνω από $200 εκατομμύρια) στη.. πρώην γκόμενά του. Ο ίδιος μεγάλωσε, όπως λέει, "υπερβολικά πλούσιος αλλά συντριμμένος από εγκατάλειψη και κατάθλιψη - συνέπειες του να μεγαλώνεις σε ένα σπίτι αλκοολικών". Και έχοντας βρει ένα τρόπο να το ξεπεράσει μεθοδικά, ήθελε να.. προσφέρει.

Και ο τρόπος που βρήκε ήταν να κάνει μια ταινία (το tv spot της οποίας παίζει με κλικ δίπλα), βασισμένη στη ζωή του, με θέμα "ένα βίαιο, ομοφοβικό, καβγατζή τραυλό που μεταμορφώνεται σε ανθρωπιστή και υπερασπιστή των παιδιών σε κίνδυνο". Και τη γύριζε πεντέξι χρόνια χρηματοδοτώντας τη πουλώντας ζωγραφιές σε.. κόκους ρυζιού. Πριν αρχίσει να την υποβάλλει σε διάφορα φεστιβάλ, αρχικά σαν 2 Birds with 1 Stallone (2002) και αργότερα σαν The Gospel of Lou (2003) που ήταν και υποψήφιο για το βραβείο του Slamdance της ίδιας χρονιάς.

Διάσημος έγινε το 2004, με το δίλεπτο spoof The Passion of the Heist, που χτύπησε εκατομμύρια δικτυακές θεάσεις. Και εκμεταλλεύτηκε την όλη βαβούρα για να προωθήσει τη ταινία της ζωής του. Με ευτυχή κατάληξη να ανοίξει τελικά σε μια αίθουσα στο LA στις 28 του μήνα, και σε άλλη μια στη Νέα Υόρκη στις 12 Μαίου.

Σημειώστε ότι στο σενάριο έχει αναμιχθεί ο Quinn K. Redeker από τους σεναριογράφους του Ελαφοκυνηγού (1978), ένα πέρασμα κάνει, με την ίδια τραγιάσκα, ο Paulie του Rocky (1976) Burt Young, ενώ τo θέμα της έχει γράψει ο Bill Conti (που είχε κάνει το ίδιο και για τον Stallone, φυσικά).

Περισσότερα στο revolutionmovie.com.

Αποφασίσαμε να σας παρουσιάσουμε, όσο είναι φρέσκια, και τη Jennifer Love Hewitt, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο. Εκτός από το ότι μας αρέσουν ιδιαιτέρως ιδιαίτερα οι γυναίκες (και οι πιτσιρίκες βεβαίως) που φοράνε αεράτες (και κολλητές βεβαίως) κοντές φουστίτσες.

Η.. μικρή JLo για κάποια χρόνια, στις αρχές της δεκαετίας, πάσαρε μια σέξι εικόνα. Και ακόμα έχω τη φωτογράφιση που 'κανε, όπως όλες όσες επιδιώκουν σχετικές αλλαγές, για το FHM το 2002 (το βρετανικό του Δεκεμβρίου έχω, αλλά πρώτα βγήκε τον Ιούνιο στο αμερικάνικο). Και τη κοιτάω να δω που τα 'κρυβε ολαυτά τα φυσικά (όπως ισχυρίζεται) ταλέντα της.

Όμως γενικά το προφίλ της είναι πιο οικογενειακό (άλλωστε σαν ορφανό έγινε γνωστή στη TV, στο Party of Five). Και εκεί το ξαναγύρισε με τον Garfield (2004) και το Ghost Whisperer φέτος. Που σταμάτησα να το βλέπω κάπου στο 10o επεισόδιο και δε προσφέρεται και για spoilers, anywayz. Και με "θέμα" αυτό, φωτογραφήθηκε και για το Emmy που κυκλοφορεί, όπως βλέπετε δίπλα.

Και όλη αυτή την εικόνα πήγε να της τη χαλάσει ο Wilmer Valderrama, με τα γνωστά παραμύθια που 'λεγε στο (νέο) show του Howard Stern. Οπότε βγήκε κι αυτή, πλάθοντας φιλανθρωπικά κουλουράκια, και τον διέψευσε. Άρα μη περιμένετε καμιά φωτογράφιση για το Playboy σύντομα.

Υπάρχουν κάποιες ταινίες, τον οποίων ο μόνος λόγος ύπαρξης, είναι να έχουν δουλειά να κάνουν οι νεαροί πρωταγωνιστές τους, για να βγαίνουν οι φάτσες τους στις αφίσες και να τους συνηθίζει ο κόσμος. Αυτές, είναι οι λεγόμενες ταινίες-οχήματα, και μια απ’ αυτές είναι το Annapolis.

Ο νεαρός που μεταφέρει, είναι ο James Franco, στο ρόλο επαναστάτη νεαρού, που είναι στο μεταίχμιο του να ξεκινήσει μια ζωή η οποία θα καταλήξει στην αποτυχία. Μόνη σωτήρια λέμβος, η κατάταξή του στο αμερικάνικο πολεμικό ναυτικό, μέσω της θρυλικής σχολής Annapolis, διαβόητη για το αυστηρό της πρόγραμμα. Ο νεαρός καταφέρνει να μπει, εκεί γνωρίζει τη σημασία της συντροφικότητας, και έρχεται αντιμέτωπος με σκληρό μαύρο αξιωματικό με ξινισμένη φάτσα, με τον οποίο σύντομα λύνει τις διαφορές του στο ρινγκ, αφού είναι και καλός στις γροθιές.

Ο Franco, ο οποίος σ’ αυτό το κακέκτυπο του Ιπτάμενος και Τζέντλεμαν (1982) προφανώς είδε την ευκαιρία να βγει από τη σκιά του άσπονδου εχθρού-αδερφικού φίλου του, Spider Man (2002, 2004), κάνει φιλότιμες προσπάθειες να κρατήσει το Annapolis σε αξιοπρεπή επίπεδα. Έχει όμως απέναντί του έναν πολύ δύσκολο αντίπαλο: τον σαδισμό του Justin Lin.

Ο Lin, που φέτος παρουσιάζει και το τρίτο μέρος του saga του Fast and Furious (και βρίσκεται πίσω κι απ’ την αμερικάνικη εκδοχή του Oldboy… χμ…), φαίνεται πως εδώ κάνει πείραμα να δει πόσα κλισέ χωράνε σε μια και μόνο ταινία. Και η απάντηση που του προκύπτει, είναι: πολλά. Πάρα πολλά. Περισσότερα απ’ όσα μπορεί να αντέξει ανθρώπινος εγκέφαλος σε μια δόση.

Το Annapolis, στην προσπάθειά του να παρουσιάσει τη ζωή ενός απείθαρχου πλην αποφασισμένου νεοσύλλεκτου σε απαιτητική στρατιωτική σχολή, περνά από τη μια χιλλιοειδωμένη σκηνή στην άλλη, αναποφάσιστο αν τελικά το θέμα του είναι ο στρατός, ή το μποξ, και ανίκανο να γίνει ένας ομαλός συνδυασμός και των δύο. Η διεκπαιρεωτική σκηνοθεσία ενός σεναρίου που βρωμάει επαναλήψεις, δεν βοηθιέται από ένα cast που είναι μάλλον αδιάφορο, αφού ούτε η Jordana Brewster έχει κανένα φοβερό σεξαπίλ, ούτε ο Franco έχει κανένα ιδιαίτερο fan base ακόμη. Κι αν συνεχίσει με τέτοιες επιλογές, πολύ αμφιβάλλω αν θα θέλει κανείς ποτέ να τον θυμάται ως κάτι άλλο απ’ τον καλό κακό του Spider Man (2002, 2004).

Δε χρειάζεται να ξέρεις και πολλά περισσότερα για τη ταινία πέρα από ότι τη γράφει και τη σκηνοθετεί ο σεναριογράφος των Υδάτινων Ιστοριών (The Life Aquatic with Steve Zissou (2004)) και είναι και αυτοβιογραφική, της εφηβικής του ηλικίας, από πάνω. Για τέτοια.. διαταραγμένη φάση μιλάμε δηλαδή.


Τώρα ξέρουμε λοιπόν ποιος είναι ο κύριος υπεύθυνος για τη κουφαμάρα του δεύτερου.. μεγάλου παιδιού του Wes Anderson, δημιουργού των εξαιρετικών Royal Tenenbaums (2001). Και μπορούμε να υποθέσουμε ότι με τη φούρια και των δυο πονημάτων, ο Noah Baumbach κατάφερε και σάρωσε τις υποψηφιότητες και τα βραβεία των αμερικάνικων φεστιβάλ και συντεχνιών.


Από τα οποία, όμως, απουσιάζει, και δικαιολογημένα, η σκηνοθεσία. Ε και το ισχυρό ατού, το υποψήφιο για όσκαρ σενάριο, καταφέρνει να δημιουργήσει μόνο αντιπαθείς χαρακτήρες μιας οικογένειας που μοιάζει να διαλύεται.. φυσιολογικά στα τέσσερα άκρα ενός ψυχιατρικού χάρτη. Και η αντιπάθεια μεγαλώνει λόγω της προσωποποίησης όλων των ηρώων από αχώνευτους πρωταγωνιστές, με προεξάρχουσα τη Laura Linney.

Έτσι το μόνο που μένει είναι η μαύρη χαρά να τους βλέπεις όλους να.. ζουν τη ζωή τους, χωρίς προφανή λόγο. Και η εμφάνιση της Anna Paquin, που ξεχωρίζει σα τη μύγα στο γάλα, σε ένα ακόμα καβλιάρικο ρόλο (όχι βέβαια επιπέδου Rogue ή Polexia Aphrodisia).

Βασισμένη χαλαρά σε μια σειρά παιδικών βιβλίων των 60s με ηρωίδα τη Νταντά Ματίλντα σύμφωνα με τα επίσημα credits, και εμφανώς σε μια σειρά άλλων παιδικών (και όχι μόνο) μύθων, όπως η Μαίρη Πόπινς (1964) και η Μελωδία της Ευτυχίας (1965), η Μαγική Νταντά (2005) αποτελεί μια πετυχημένη προσπάθεια μεταφοράς του "πνεύματος" του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν στον 21ο αιώνα.


Η ταινία άνοιξε στη Βρετανία το φθινόπωρο με μεγάλη επιτυχία και τα πήγε πολύ καλά (μη αναμενόμενα ίσως, μετά τον Όλιβερ Τουίστ (2005) που πέρασε και δεν ακούμπησε) και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Όπου άνοιξε τον Ιανουάριο και παίζεται ακόμα, κοντεύοντας τα $50 εκατομμύρια σε εισπράξεις. Και είναι ελαφρώς ειρωνικό να ανοίγει εδώ, σήμερα, μαζί με τον Κωδικό Προστασίας (2005). Αφού η μεν αποτελεί παράδειγμα ενός κύκλου που (ξαν)άρχισε με τον Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο (2001) και έχει.. κατακτήσει τον κόσμο, με τον Χάρι και τη Νάρνια (2005) να φιγουράρουν στη κορυφή του παγκόσμιου μποξόφις. Και ο δε, φαίνεται να κλείνει σε βαθιά γεράματα (κυριολεκτικά) τον αντίστοιχο κύκλο του Πολύ Σκληρού για να Πεθάνει (1988) - αν και ο Μπρους Γουίλις δε ξεφτιλίζεται τόσο ακόμα.

Και είναι ξαφνικά(?) πιο ασφαλές να ακολουθείς τα ανήλικα παρά τους κοιλαράδες αν δε βρίσκεις το δρόμο σου στις σκοτεινές αίθουσες.


Όχι βέβαια ότι μπορείς να είσαι και 100% ήσυχος. Να βρεθείς τώρα με ήρωα αντί τον αστυνόμο Μακλέιν κάτι μπασμένα που τα τρομάζει π.χ. η Τίλντα Σουίντον είναι λίγο δύσκολο. Βάλε τώρα ότι η Έμα Τόμπσον (που τα τρομάζει σε αυτή τη περίπτωση), δε μπορούσε να αντισταθεί στο πειρασμό να βάλει και λίγη.. Λογική και Ευαιθησία (για την οποία πήρε και όσκαρ σεναρίου το '96), και ο σκηνοθέτης ήθελε να κουβαλήσει μέχρι και την Άντζελα Λάνσμπουρι, για να πιάσει και τις γιαγιάδες που θα πήγαιναν αλλιώς στον Χάρισον Φορντ. Ε και απο κει που χαίρεσαι να βλέπεις μωράκια στη χύτρα ταχύτητας, βρίσκεσαι σε.. άλλο παραμύθι.

Οι Νύχτες Πρεμιέρας, πάντα είχαν ευαίσθητο ραντάρ στα νέα ταλέντα της Ανατολής, και προτού η Ελλάδα αρχίσει να παραμιλά για τον Chan Wook Park, και το Oldboy του, οι Νύχτες μας είχαν συστήσει σε έναν άλλον συμπατριώτη του, με εξωπραγματική ικανότητα στο πανέμορφο στυλιζάρισμα των ταινιών του, και τον ανατρεπτικό συνδυασμό των κινηματογραφικών genre. Τον Kim Ji-Woon, αρκετοί των πρωτογνωρίσαμε από το Tale of Two Sisters, που παντρεύει το μεταφυσικό θρίλερ με το οικογενειακό-ψυχολογικό δράμα, σε ένα αριστουργηματικό mind fuck. Και όσοι δεν το έχετε δει ακόμα, τώρα είναι η ώρα.

Φέτος, ο Κορεάτης επιστρέφει με τη Γλυκόπικρη Ζωή, την ιστορία ενός ψυχρού υπολοχαγού της κορεάτικης Μαφίας, που έρχεται σε άμεση σύγκρουση με την ίδια τη σέκτα του, όταν δείχνει στοιχεία μαλθακότητας αντιμέτωπος με την αποστολή να εκτελέσει την ερωμένη του αφεντικού του, και τον κρυφό εραστή της.

Στην ταινία που εύστοχα έχει χαρακτηριστεί ως βουδιστικό film noir, ο Kim απλώνει την παλέτα του από τα ψυχρά, ονειρικά χρώματα του David Lynch, μέχρι τα κλασσικά μαύρα και κιαροσκούρα του film noir, τυλίγοντας τη δική του ιστορία εκδίκησης με έναν μανδύα αψεγάδιαστης τεχνικής. Με εξαίρεση ένα-δυο κωμικά διαλείμματα που κρατούν λίγο περισσότερο απ’ όσο θα έπρεπε, η μονταζιέρα δίνει στην ταινία υποδειγματικό ρυθμό, μοιράζοντας το χρόνο ανάμεσα στις σκηνές καταιγιστικής δράσης, τις καλύτερες χορογραφίες μάχης σώμα με σώμα που έχουμε δει εδώ και χρόνια, το χορταστικό gore, και τις υποβλητικές σκηνές που απαιτούν περισσότερο χρόνο για να στρώσουν το σωστό συναισθηματικό υπόβαθρο.

Ο Byung-hun Lee, κλασσικός πρωταγωνιστής ρομάντζων στη χώρα του, αφήνει στόματα ανοιχτά με τον τρόπο που συνδυάζει αποχαυνωτική φωτογένεια, εξαιρετική επίδοση στη δράση, και αυτό το ύφος του ανθρώπου που αποτελεί ζωντανή εφαρμογή της ανατολίτικης (φιλο)σοφίας ολόκληρης. Δυστυχώς όμως, πίσω από το άριστο στυλιζάρισμα και τις πλούσιες, καλοδουλεμένες αναφορές στην παράδοση του γκανγκστερικού film noir, κρύβεται ένα σενάριο που ανίκανο να φτάσει την υπέρβαση στην οποία μας κακόμαθε το Oldboy, και οι σεναριακές ομοιότητες (σε βαθμό ενοχλητικό) ανάμεσα στις δύο ταινίες, κάνουν την Γλυκόπικρη Ζωή να μην αντέχει στη σύγκριση, και να αφήνει –φυσικά- μια γεύση γλυκόπικρη.

Είσαι ο Jack Bauer δυναμικός πράκτορας της CTU.. χμμμ.. my bad.. είσαι ο Jack Stanfield γεροπαραλυμένος τραπεζίτης. Αδίστακτοι κακοποιοί κρατάνε την οικογένειά σου. Σε έχουν ζώσει με μικρόφωνα, κάμερες, κτλ. και επιπλέον παρακολουθούν κάθε σου κίνηση από κοντά. Θέλουν τη βοήθειά σου για να μεταφέρουν $100 εκατομμύρια στο λογαριασμό τους και να εξαφανιστούν σε τροπικά νησιά...


Προσπαθείς να στείλεις mail σε όποιον ξέρεις και δε ξέρεις, μπουκώνεις τα μικρόφωνα, φοράς τη κάμερα στη γραμματέα σου και γενικά.. ακολουθείς κατά γράμμα τις οδηγίες τους. Σε έχουν πάρει εκατό φορές χαμπάρι και επιμένεις. Τι περιμένεις να συμβεί?

α) Να βιάσουν τη γυναίκα σου
β) Να βιάσουν τη γυναίκα σου και τη μεγάλη σου κόρη και το μικρό σου γιό
γ) Να σκοτώσουν ένα δικό τους για να.. μάθεις άλλη φορά


Αν έχεις περισσότερα γάμα, είσαι φαν των εισαγόμενων βιντεοκασετών με υπερήλικες και υπέρβαρους να κάνουν τους καρατίστες, και των ελληνικών με ζωγραφιστές φωτιές στις σκηνές δράσης, ε τότε περίμενε θα βγει κι αυτή σε κασέτα οσονούπω. Από την άλλη, αν έχεις συνηθίσει να βλέπεις ταινίες που.. βλέπονται, τότε το Firewall (2006) είναι πολιτισμικό σοκ παρόμοιο με το να έχεις σπουδάσει καναδυό χρόνια και να πας φαντάρος - ανακαλύπτεις ότι το μέσο επίπεδο δεν είναι εκεί που το εκτιμούσες, γιατί το χαμηλό είναι.. άπατο.

Κρίμα μόνο για τη Mary Lynn Rajskub που ενώ είχε μια καριέρα μικρών αλλά ιδιότροπων ρόλων, εδώ τυποποιείται παίζοντας τη Chloe (του 24) σε.. slow motion.