Μόλις, μόλις βγήκε online το trailer της επιστροφής του ατσαλένιου, υπερανθρώπου, κτλ. Πριν καν τα πρώτα δορυφορικά feeds, που θα ξεκινήσουν σε καμιά ώρα, σύμφωνα με το χτεσινό δελτίο τύπου. Και βέβαια πριν την επίσημη πρώτη του στις αίθουσες, τη Παρασκευή, στις προβολές του Mission Impossible III (2006)!

Η περίοδος των μπλοκμπάστερ προσγειώνεται στα κεφάλια μας λοιπόν. Αν και το συγκεκριμένο δε μπορώ να πω ότι το περιμένω με κομμένη την ανάσα, παρά τη Kate Bosworth και τον Bryan Singer. Σταμάτησα να διαβάζω τα κόμικς του "ήρωα" πριν κλείσω τα 10 και έκανα εξαίρεση μόνο για να τον δω να τον κάνει λιώμα ο Doomsday - η Supergirl (v5), ειδικά στα πρώτα τεύχη με τα βυζάκια, σχεδιασμένα από τον Ian Churchill, να βγάζουν μάτι, είναι.. άλλη ιστορία βέβαια. Ε και ο Kevin Spacy μου φαίνεται πιο gay κι απ' τον Capote - όπως θα ταίριαζε στον Lex Luthor, μάλλον.

Όχι ότι το trailer δεν έχει και τις καλές του στιγμές.

Καλως ήλθατε. Η κριτική αυτή, αν επιλέξετε να τη διαβάσετε, θα κάνει την τοστιέρα σας να αυτοκαταστραφεί σε 5''. Σε περίπτωση που επιλέξετε να χρησιμοποιήσετε την εγγύηση, η εταιρεία κατασκευής της, θα αρνηθεί κάθε σχέση μαζί σας. Όπως καταλάβατε, ήρθε επιτέλους η ώρα να δείτε στην οθόνη εκείνη την ταινία που σας κάνει να ξύνετε ακόμη και τον κώλο σας στο ρυθμό του theme της.


Είναι ανησυχητικό να βλέπεις αγαπημένους υπερπράκτορες, με τους οποίους έχεις περάσει τα μικράτα σου, να αποτραβιούνται από την ενεργό δράση. Σημαίνει ότι μεγάλωσαν και θέλουν να κάνουν οικογένεια. Όμως τόσα χρόνια στην υπηρεσία της παγκόσμιας ασφάλειας, ο Ethan Hunt αξίζει να βάλει επιτέλους και λίγη ευτυχία στη ζωή του, κι ένα σπίτι στο οποίο να μπορεί να επιστρέφει και να βρίσκει ένα πιάτο ζεστό φαί. Βέβαια, η παγκόσμια τρομοκρατία έχει αντίθετη άποψη.Ο Hunt ξαναβγαίνει στο πεδίο, όταν ένας διαβόητος λαθρέμπορος απαγάγει τη γυναίκα του, και απειλεί να την σκοτώσει αν ο καλύτερος πράκτορας της Impossible Mission Force δεν του επιστρέψει το επικίνδυνο χημικό όπλο την αγοραπωλησία του οποίου κατάφερε να αποτρέψει.


Ο J.J. Abrams, το μυαλό πίσω από τις τηλεοπτικές επιτυχίες Alias και Lost, στήνει ένα δίωρο τιγκαρισμένο στην καταιγιστική δράση, με τον Tom σε κορυφαία φόρμα να αναμετριέται με τον πιο διεστραμμένο και επικίνδυνο αντίπαλό του yet, αλλά και με τα σκοτεινά κυκλώματα της ίδιας του της υπηρεσίας. Σε αντίθεση με τις δύο πρώτες ταινίες, που έμοιαζαν σαν επιμηκυμένα επεισόδια της γνωστής τηλεοπτικής σειράς, η τρίτη, με τα αλεπάλληλα set pieces να διαδέχονται το ένα το άλλο χωρίς διακοπή, φέρνει περισσότερο σε ένα μάτσο επεισόδια στη σειρά, από τα οποία έχουν αφαιρεθεί τα δραματικά διαλείμματα και οι διακοπές για διαλόγους. Αυτό ίσως αποτελέσει το μόνο αρνητικό της ταινίας, κυρίως για όσους δεν είχαν αφιερώσει το χρόνο να γνωριστούν με τον ήρωα και τις βασικές αρχές του franchise. Ο Abrams, θεωρεί τις λεπτομέρειες περιττές, και δε διστάζει να το ξεκαθαρίσει σε κομβικές στιγμές της εξέλιξης της πλοκής. Όλοι οι φυσικοί χαρακτήρες της ταινίας είναι σχηματικοί, το ίδιο και ο λόγος που τρέχουν πέρα-δώθε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (μα ποιος σοβαρός πράκτορας θα έβγαινε στο σεργιάνι για ένα βιολογικό όπλο άγνωστων δυνατοτήτων, και με τον κωδικό όνομα Λαγοπόδαρο;) και βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα από τον κεντρικό, που είναι η δράση, δράση, δράση.

Αυτό βέβαια καθόλου δε ενοχλεί, καθώς η ταινία παραδίδει ακριβώς αυτό που υπόσχεται, και σε άπλετη επάρκεια, ενώ επαναφέρει το franchise σε πολύ πιο δυναμικά μονοπάτια μετά τα εξπρεσιονιστικά μπαλέτα και το μαλλί κομμωτηρίου που είχε επιβάλει στον δεύτερο πιο δυναμικό υπερπράκτορα της μεγάλης οθόνης ο John Woo. (Σε περίπτωση που αναρωτιέστε, ο πρώτος είναι για την ώρα ο Jason Bourne, αν και ο καινούριος Bond ενδέχεται να τον ανατρέψει). Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η μονόλεπτη νύξη του Abrams για τις σχέσεις των μυστικών υπηρεσιών με την παγκόσμια τρομοκρατία, σε μια απολαυστική εμπειρία, που συστήνεται ανεπιφύλακτα για τους fans των μπαμ-μπουμ και τον μπιγκ μπανγκ, στο τέλος της οποίας μπορούμε όλοι να τραγουδήσουμε "Hey, hey, I saved the world today..."

Ο George Clooney, η Reese Witherspoon, η Meryl Streep, η Ellen DeGeneres, ο Will Smith και ο Ang Lee είναι ανάμεσα στους 100 ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο, σήμερα. Σύμφωνα με τη σχετική λίστα του Time, που πριν μερικές ώρες δόθηκε στη δημοσιότητα.

Και δε διαφωνεί κανείς ότι το άστρο του "Academy Award Winner" (τίτλος που είχε προβλέψει και ο ίδιος ότι θα τον συνοδεύει πια, ως βαρύτερος από το όνομά του) Clooney, λάμπει ισχυρότερα από ποτέ. Αλλά θα περίμενε, ο ίδιος κανείς, από τη senior editor και υπεύθυνη του καλλιτεχνικού τμήματος του περιοδικού να δείξει περισσότερη αυτοσυγκράτηση στη σχετική αγιογράφηση. Τουλάχιστο περισσότερη από τον άγιο Τζορτζ που τη βραδιά της απονομής, κατόρθωσε να σταματήσει προτού πει ότι το χόλιγουντ, και ο ίδιος προσωπικά, κάνει το κόσμο καλύτερο. Από την άλλη βέβαια, κρίνοντας από τη φωτογραφία της και μόνο και από το ότι είναι γυναίκα, δεν είναι απρόσμενο αυτό που συνέβη τελικά: να.. σκοτώσει, προσπαθώντας να αποκτήσει το βαρύτιμο κειμήλιο που σκιαγραφεί.

Στα υπόλοιπα, το A Prairie Home Companion (2006) προφανώς αναμένεται να αλλάξει κι αυτό τον κόσμο, και ο Robert Altman μιλά για τη Meryl Streep και τις φωνητικές της ικανότητες με μεγαλύτερο ενθουσιασμό απ' ότι ο Trier θα έπνιγε τη Bjork. Και αντίστροφα, η Zhang Ziyi μιλάει για τον εαυτό της με τον ίδιο ενθουσιασμό που εντυπωσίασε τον Ang Lee για να της δώσει το πρώτο της σημαντικό ρόλο (στον Τίγρη & Δράκο (2000)).

Ο Smith, η DeGeneres και η Witherspoon (με αυτή τη σειρά) έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης στη λίστα και την αντίστοιχη αντιμετώπιση. Ενώ ειδική μνεία αξίζει στην Angelina Jolie που μπήκε στην κατηγορία των ηρώων του περιοδικού και μιλά για αυτή κανείς άλλος από τον Chef de Cabinet του ΟΗΕ, Mark Malloch Brown. Και αν συνεχίσει έτσι θα καταλήξει σα τη Britney, ούτε στο τοπ δισεκατομμύριο των πιο σέξι, να αραδιάζει κουτσούβελα και να τη βρίζουν οι (καλές) μανάδες για την απροσεξία της. Και θα την υποδυθεί η εγγονή της Paris Hilton όταν την κάνουν ταινία, φυσικά.

Η πλήρης λίστα και τα αφιερώματα βρίσκονται στη ξεχωριστή σελίδα του Time.com.

Απ' ότι φαίνεται, ο πρώτος Bond, εδώ και πάαρα πολύ καιρό (ή ο πρώτος, τελεία) που γαμάει και δέρνει, θα είναι ο Daniel Craig. Και ας διαμαρτύρονται όσες και όσοι τους χαλάει τη φαντασίωση.

Update: Κυκλοφόρησε και το επίσημο teaser στη σελίδα της Sony για τη ταινία. Αλλά και μόνο ότι ένα κλιπ, γραμμένο από τη τηλεόραση και στα γαλλικά, έκανε το γύρο του κόσμου αυτές τις λίγες μέρες που μεσολάβησαν, είναι ενδεικτικό του ενδιαφέροντος που υπάρχει.

Από τη μια, η 21η ταινία του franchise της EON στοχεύει στο να φέρει και τον υπερπολύτιμο χαρακτήρα της στον 21ο αιώνα. Μέσω.. reboot, στο δρόμο που άνοιξε το Batman Begins (2005) και μάλλον θα συνεχίσει και η επιστροφή του Superman. Με αντίστοιχη επιστροφή στα βασικά, χωρίς Aston Martin, χωρίς γκατζετιές, χωρίς μπακαρά, χωρίς κουστούμια και χωρίς.. ρούχα, όπως ήδη είπαμε αρκετές φορές.

Από την άλλη ο Bond Begins δε θα μπορούσε να ξεκινήσει χωρίς νέο Bond. Και η επιλογή της παραγωγής, ο Daniel Craig, ξίνισε πάρα πολλούς από τη στιγμή της ανακοίνωσής της. Και συσπείρωσε υπέρ του (πρώην) Πιρς Μπρόσναν, εκτός από τις γυναίκες που τα macho πρότυπά τους ανέκαθεν έγερναν προς Ρότζερ Μουρ να τρέχει με στιλάκι πιο εξωφρενικό κι από Τομ Κρουζ (βλ. κάτι σε Σκάρλετ, όπως ξαναματάπαμε), ακόμα και όσους τον κράζαν υπέργηρο πριν καν βγει το Die Another Day (2002).

Και από την άλλη άλλη, υπήρχαν κι αυτοί που δεν ασχολήθηκαν και ποτέ σοβαρά με μια.. σειρά που ο ήρωάς της έμοιαζε έτοιμος να λιποθυμήσει αν του χαλάσεις τη χωρίστρα. Και δε θα τσαλάκωνε ποτέ σε ένα μπουνίδι το σακάκι του απλά γιατί πριν του κάνουν τη μούρη κιμά θα είχε φροντίσει να το βγάλει, να το διπλώσει και να το εναποθέσει ασφαλώς πρώτα. Ε και στους τελευταίους το teaser έδωσε ξαφνικά φωνή. Και το μόνο αρνητικό που του βρίσκω είναι ότι η σπιντάτη έκδοση του μουσικού θέματος, δεν υπογράφεται από τον, συνήθη ύποπτο, David Arnold (όπως λέει ο ίδιος στο forum της σελίδας του), και μάλλον δε θα μπορείς να το βρεις πουθενά.

Σημείωσε, τέλος, ότι στη σκηνοθεσία επιστρέφει ο Martin Campbell του GoldenEye (1995). Ενώ στο σενάριο έβαλε το χεράκι του και ο πολυοσκαρούχος Paul Haggis του Crash (2004) και του Million Dollar Baby (2004).

Ξανά στην επικαιρότητα έφερε το Vanity Fair ίσως το μεγαλύτερο σκάνδαλο του Hollywood, με το εκτενέστατο sneak preview του αφιερώματος, στον άνθρωπο που θα μπορούσε να είναι ένας Corleone.

Για είκοσι χρόνια, ο Anthony Pellicano, επιβεβαίωνε το προσωνύμιό του ως "Ντετέκτιβ των Αστέρων," αγοράζοντας κουτσομπολιά πρωτού δημοσιευτούν, επηρεάζοντας με τον τρόπο του τις προτεραιότητες των δημοσιογράφων, και αλλοιώνοντας την μεταχείριση που θα είχαν οι πελάτες του και οι δουλειές τους, από τα σημαντικότερα έντυπα της βιομηχανίας του θεάματος. Μέχρι που πριν από τέσσερα χρόνια, ο 62 χρονος σήμερα πρώην παίκτης του Hollywood, είδε τον ουρανό να κατευθύνεται προς το κεφάλι του.

Στα τέλη του 2002, το FBI εισέβαλλε στο σπίτι του, ψάχνοντας στοιχεία για την εμπλοκή του σε απόπειρα εκβιασμού δημοσιογράφου, που είχε στη διάθεσή του βρώμικες ειδήσεις για τον Steven Seagal. Το θέμα προέκυψε, όταν ρεπόρτερ των LA Times, που ερευνούσε το θέμα του εκβιασμού, βρήκε το παρμπρίζ της σπασμένο, και διακοσμημένο με ένα ψόφιο ψάρι, ένα ρόδο, κι ένα σημείωμα με την λιτή επιγραφή "STOP". Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες, βρήκαν στα ιδιαίτερα διαμερίσματα του Pellicano μεγάλες ποσότητες εκρηκτικών, χειροποίητων και στρατιωτικών.

Τα πυροτεχνήματα του Pellicano τον οδήγησαν στα δικαστήρια, όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με μια λίστα 110 κατηγοριών, που υποδείκνυαν εγκλήματα εκβιασμού, συνομωσίας, εκφοβισμού μαρτύρων, καταστροφή στοιχείων και τηλεφωνικών υποκλοπών. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές της υπόθεσης, ήταν οι σχέσεις του Pellicano με τις αστυνομικές αρχές του Los Angeles και του Beverly Hills, οι οποίες τον προμήθευαν με απόρρητα αρχεία διασήμων, αλλά και οι σχέσεις του ντετέκτιβ με πρώην υπάλληλο τηλεφωνικής εταιρείες, που διευκόλυνε την διαδικασία παρακολούθησης των τηλεφώνων. Στη συνέχεια, το σκάνδαλο απέκτησε τεράστιες διαστάσεις, όταν άρχισαν να ακούγονται ονόματα απ' το πελατολόγιο και τις δραστηριότητες του Pellicano, το οποίο περιλάμβανε αστέρια όπως η Nicole Kidman, ο Warren Beaty, ο Kevin Costner και ακόμη κι ο Bill Clinton, την περίοδο των προβλημάτων του με μια κυρία ονόματι Monica.

Τρία χρόνια πριν, σε συνομιλία του με τον Kim Masters του αμερικάνικου Esquire, ο Pellicano είχε δηλώσει ότι δεν είχε σκοπό να αποκαλύψει πελάτες και μυστικά, όμως καθώς τα χρόνια περνούν, όλο και περισσότερα ονόματα απ' τις κορυφές της Χολυγουντιανής μαρκίζας εμπλέκονται με το σκάνδαλο, και φυσικά, τρέχουν να αρνηθούν οποιαδήποτε σχέση. Και βέβαια, υπάρχουν και κάποιοι που την αποδέχονται, με ένα από τα πιο πρόσφατα θύματα της υπόθεσης να είναι ο John McTiernan, σκηνοθέτης του Predator και του Die Hard, που δήλωσε ένοχος για ψευδορκία σε ομοσπονδιακό πράκτορα, και παραδέχτηκε ότι είχε προσλάβει τον Pellicano για να τσεκάρει τον παραγωγό Charles Roven, με τον οποίο συνεργάστηκε στο Rollerball. Ο McTiernan, που δήλωσε ότι δεν είχε ιδέα για τις μεθόδους του Pellicano, αντιμετωπίζει ποινή φυλάκισης πέντε ετών, και πρόστιμο $250 χιλιάδων.

Και κάποιοι που είναι απόλυτα βέβαιοι, βέβαια (για να φτάσουμε στο πιο.. ζουμερό του δημοσιεύματος). Όπως η Nicole Kidman που τη περίοδο του διαζυγίου της με τον Tom Cruise, ρώταγε κάθε τρεις και λίγο εν μέσω των, απόρρητων, τηλεφωνικών συνδιαλέξεών της, "Μ ακούς Τομ? Τα λέω καλά?"

Η υπόθεση είναι ακόμη σε εξέλιξη, με τον Pellicano ήδη αποδεδειγμένα ένοχο για αρκετές από τις κατηγορίες, και ανθρώπους του κυκλωματός του, να εκτελούν τις ποινές τους μαζί του. Εμείς παρακολουθούμε την υπόθεση συνεπαρμένοι, και περιμένουμε τον Coppola να ξεκινήσει το σενάριο για τον Νονό του αιώνα μας.

Λίγα τα σημαντικά νέα του σαββατοκύριακου, γι' αυτό στεκόμαστε στο ενδιαφέρον του Tom Hanks για τη Charlize Theron, που 'σκασε μύτη στα μέσα της προηγούμενης βδομάδας.

Σύμφωνα με την είδηση, που μάλλον κυκλοφόρησε πρώτο το (όχι και τόσο αξιόπιστο) WENN, η Playtone σχεδιάζει να μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη τη (προ εικοσαετίας) νουβέλα Goddess: The Secret Lives of Marilyn Monroe του Anthony Summers. Και συζητάει, φυσιολογικά, με τη νέα λατρεμένη ξανθιά των gay (τη Σαρλίζ). Ε και το ρεπορτάζ βάζει μέσα και τον Hanks αφού είναι συνιδιοκτήτης, μαζί με τον Gary Goetzman, της The Playtone Company. Που τη γνωρίσαμε για τα καλά με το Big Fat Greek Wedding (2002) αλλά είχε μπλεχτεί σε παραγωγές από τον Ναυαγό (2000).

Σύμφωνα με το ίδιο, δαιμόνιο, ρεπορτάζ, η Σαρλίζ πάντα ήταν ένθερμη fan της Μέριλιν και μάλιστα κάποτε σχεδίαζε να αγοράσει και τη βίλα της στο Beverly Hills. Σύμφωνα με το δικό μου ρεπορτάζ, έχει κάνει την υποχρεωτική για όλες φωτογράφιση ως μυθική ξανθιά, και την υποδύθηκε και σ' ένα επεισόδιο του Saturday Night Live το 2000.

Σε άλλα σημαντικά νέα, η Paris Hilton μέσω της Sun και του Entertainment Weekly απειλεί τη Σαρλίζ ότι θα της φάει όλους τους ρόλους (αρχίζοντας με τη Μέριλιν Μονρόε και τη Μητέρα Τερέζα υποθέτω). Και ένας ένας, οι σταρ που εμπλέκονται στο χολιγουντιανό "σκάνδαλο του αιώνα" διαψεύδουν το εκτενέστατο "sneak preview" του αφιερώματος του Vanity Fair στις επαγγελματικές "δραστηριότητες" του Anthony Pellicano.

Η νέα ταινία της Sofia Coppola ανοίγει στη Γαλλία στις 24 Μαίου, παράλληλα με τη συμμετοχή της στις Κάνες. Και το νέο trailer της, για γαλλική κατανάλωση, ανοίγει με το κωλαράκι της Kirsten Dunst.

Το οποίο (άνοιγμα) βιάστηκαν να αμφισβητήσουν πολλοί. Αλλά είναι χαρακτηριστικό άνοιγμα (λεκάνης) της Κίρστεν. Ε και άμα έχεις δει καμιά candid της, καμιά ταινία της (έστω και σε δεύτερο ρόλο, όπως στην Αιώνια Λιακάδα (2004) π.χ.) ή τουλάχιστο καμιά φωτογραφία της (και καμιά άλλη.. γυναίκα), δε πέφτεις εύκολα σε τέτοιο λάθος. Και άμα βάζαν κωλοκασκαντέρ (ήτοι butt-double) θα βρίσκαν και τίποτα καλύτερο, εδώ που τα λέμε.

Κατά τα άλλα η Coppola δε φαίνεται να είναι τόσο πιστή στο (ιστορικό) πρόσωπο της ηρωίδας της, όσο στο κωλαράκι της πρωταγωνίστριάς της. Και ήδη έχει ξεκινήσει ένας σχετικός ψιλοχαμός στα διάφορα φόρα.

Η πραγματική (αυστριακής καταγωγής) βασίλισσα της Γαλλίας φαίνεται, να μετακόμισε στις Βερσαλίες στα 14 της, να έπινε μόνο νερό Ville d'Avray, να μη γδύνονταν ούτε στο μπάνιο της, να είχε παθιασμένη "σχέση" με τον Axel von Fersen μόνο.. δι' αλληλογραφίας, και να μην έχει ξεστομίσει ποτέ τίποτα για πεινασμένους και παντεσπάνια. Αλλά στη ταινία, πέρα από πολλά ακόμα, ενηλικιώνεται.. απότομα, γυρνάει με μπουκάλες κρασί, φοράει μόνο τη βεντάλια της, και βγάζει και τα μάτια της (εκτός από τα ρούχα της). Ε και δεν αντέχει στο πειρασμό να πει τη πιο ακατάλληλη φρασούλα στη χειρότερη στιγμή.

Πάντως το όλο σκηνικό φαίνεται να σώζει το φυσικό.. σκηνικό των Βερσαλιών, που άνοιξαν ειδικά για τα γυρίσματα ενώ μέρη τους είναι σε φάση συντήρησης. Και το τελικό αποτέλεσμα φαντάζει πανέμορφο στις πρώτες αναλυτικές φωτογραφίες. Ίσως και επειδή δεν.. ακούγονται οι ηθοποιοί (απ' όλο το κόσμο) να μιλάνε με τη φυσική τους προφορά, με τη προτροπή και της σκηνοθέτριας.

Η ταινία ανοίγει στην Αμερική, την οσκαρική περίοδο, στις 13 Οκτωβρίου. Ελπίζουμε εδώ να τη δούμε νωρίτερα, για να κρίνουμε από πρώτο χέρι τις φιλοδοξίες της.

Ένα απ' τα πράγματα που σου δείχνει το Candy, είναι η ματαιότητα του να προσπαθείς να ξεφύγεις απ' τον εθισμό. Τον εθισμό δεν τον αποφεύγεις. Τον διώχνεις. Γι' αυτό λένε και οι Αμερικάνοι αυτό το "kick the habit." Γιατί αν δεν τον διώξεις με τις κλωτσιές, αυτός θα συνεχίσει να σε καταδιώκει όσο σπίτια κι αν αλλάξεις, σ' όσες "καθαρές" περιοχές κι αν μετακομίσεις. Έχει τον τρόπο του να σε βρίσκει. Όπως βρίσκει τον Dan και την αγαπημένη του Candy, την οποία o Dan παρέσυρε στον πολύχρωμο εφιάλτη των ναρκωτικών γιατί βρήκε στην καλλιτεχνική της φύση το άλλο του μισό. Και παρ' όλες τις (φιλότιμες) προσπάθειές τους, δεν μπορούν να βγουν απ' την αυτοκαταστροφική τους πορεία.

Ένα άλλο πράγμα που μαθαίνεις απ' αυτό το ανεξάρτητο αυστραλέζικο δράμα, είναι πως ο ρόλος του junkie είναι ένας ρόλος με σημαντικές σωματικές απαιτήσεις. Μια νυχτερινή βόλτα στην Ομόνοια (και μεσημεριανή να 'ναι, δεν κάνει μεγάλη διαφορά), αρκεί για να προσέξει κανείς, πως κανένα τελειωμένο πρεζόνι δε μοιάζει ούτε με τον Ledger, ούτε με την Cornish. Όταν βάζεις δυο πανέμορφους ηθοποιούς, με τα προσεγμένα, γραμμωμένα και καλοθρεμένα κορμιά τους να παίζουν τα τελειωμένα τζανκιά, σηκώνεις ένα τοίχος αναληθοφάνειας ανάμεσα στην οθόνη και το κοινό, και δε φτάνουν τα δυο ζευγάρια μαυρισμένα μάτια των πρωταγωνιστών για να το ξεπεράσεις. Και άντε, με την Cornish, που είναι και αδυνατούλα, κάτι πάει κι έρχεται. Αλλά το απίστευτο miscast του Ledger, πώς να το κρύψεις άμα δεν κάνει κι ο ίδιος τίποτα να βοηθήσει την κατάσταση;

Οι συγκρίσεις του Candy με το Trainspotting (1996) και το Requiem for a Dream (2000) είναι αναπόφευκτες, και το Candy δεν έχει καμία ελπίδα, κυρίως γιατί μεταφέρει τον κόσμο του βιβλίου χωρίς καμία σκηνοθετική πρωτοτυπία, δεν καταφέρνει να προσεγγίσει το σύμπαν των παραισθήσεων που στήνουν γύρω από τις ιστορίες τους οι δύο προηγούμενες ταινίες, και απο 'κει κι έπειτα, αφού έχει υπονομεύσει από μόνο του την αίσθηση του ρεαλισμού που θα χρειαζόταν για να λειτουργήσει σωστά, τελικά δεν καταφέρνει να φέρει τον θεατή σε επαφή με το δράμα των αντιηρώων του. Η ταινία πάντως έχει κάνει αίσθηση στους φεστιβαλικούς κύκλους, και μ' αυτήν την διάχυτη μπίτνικ μυρωδιά του σεναρίου της, μπορεί να καταλάβει κανείς το γιατί. Αλλά εντάξει, οι φεστιβαλικοί κύκλοι, πάντα ήταν επιρρεπείς στην ψευτοκουλτούρα.

Όπως είναι ήδη φανερό (από credits κτλ.), οι πραγματικοί πρωταγωνιστές της ταινίας είναι οχτώ (8) χάσκι στο φυσικό τους περιβάλλον. Και η (περίπου) πραγματική ιστορία της επιβίωσής τους στο χειμώνα της Ανταρκτικής έχει ήδη γυριστεί στην Ιαπωνία. Και πρόκειται για μια ακόμα προσθήκη στη μεγάλη παράδοση σκυλοταινιών της Disney.


Όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, επίσης, τα σκυλιά παίζουν καλύτερα από τον Paul Walker (αν και αυτό δεν είναι πια τόσο σίγουρο, τελευταία). Και όπως θα περίμενε κανείς από την εταιρεία με σήμα το κάστρο της ωραίας κοιμωμένης, αισθάνεσαι ηλίθιος που δε τα καταλαβαίνεις όταν.. μιλάνε.


Και όπως είναι ήδη φανερό από τα credits, τέλος, το φιλμ υπερβαίνει τα στενά όρια της οικογενειακής ταινίας (όπως είναι πια σίγουρο τελευταία), αφού ο σκηνοθέτης του ήταν στενότατος συνεργάτης, στη παραγωγή, του Spielberg στα 80s. Και έβαλε και το χεράκι του στην Έκτη Αίσθηση (1999), τον Οιωνό (2002) και τα δυο Bourne αργότερα. Οπότε δε ξέρω τι άλλο να πω, εκτός από το ότι η Disney σίγουρα σεβάστηκε τα εκπληκτικά πλάσματα περισσότερο από τους ανθρώπους της πραγματικής ιστορίας και της προηγούμενης παραγωγής.

Αν είσαι οικογενειάρχης ή και μόνο ζωόφιλος, κόψε τα και κόλλησέ τα στα άλλα παραπάνω.

Η Keira Knightley είναι η πιο σέξι γυναίκα στο κόσμο, για το 2006. Για την βρετανική έκδοση του FHM.

Όχι ότι έχω και πολλές αντιρρήσεις, αλλά δε περίμενα τέτοια.. κλάση από τους βρετανούς που λατρεύουν τη Charlotte Church και την Abi Titmuss. Και η Κίρα, 18η στη περσινή αγγλική λίστα και 5η στη φετινή της αμερικάνικης έκδοσης, είναι το πρόσωπο της Vogue του Μαίου και το νέο του Mademoiselle της Chanel, για παράδειγμα.

Η δεκαοχτάχρονη Keely, που ήταν όλα τα λεφτά σύμφωνα με τις προβλέψεις μου, τελικά έκανε νέα είσοδο στη 2η θέση. Στη 3η είναι η, επίσης πιο σέξι γυναίκα του πλανήτη, Scarlett Johansson. Και τη πεντάδα κλείνουν η Angelina Jolie και η περσινή πρώτη Kelly Brook.

Περισσότερα αργότερα, γιατί προς το παρόν μόνο το Reuters το πήρε χαμπάρι και στο site του FHM δεν έχει ανέβει τίποτα.

Οι Τρεις Στιγμές (2005) είναι από τις ταινίες που ίσως και να μη βλέπαμε καθόλου στις κινηματογραφικές αίθουσες, αν δεν είχαν ξεφυτρώσει τόσες πολλές τα τελευταία χρόνια ώστε να χρειάζονται και περισσότερο.. τάισμα από τις εταιρίες διανομής. Χαράς ευαγγέλιο (και) για τους σινεφίλ, που τώρα έχουν την εβδομαδιαία δόση τους από δημιουργίες που ο μέσος θεατής αποκλείεται να καταφέρει να δει χωρίς ν' αποκοιμηθεί.


Βλέπεις, ο Hou Hsiao-Hsien μπορεί να 'χει όνομα που δε το θυμάσαι με τίποτα (χσουν χσιαν χσον, χεν χιαν χσουν, κάθε φορά που θα με ρωτήσεις άλλο θα βρω) αλλά άμα δε το θυμηθούν στις Κάνες (6 υποψηφιότητες για Χρυσό Φοίνικα τα τελευταία 12 χρόνια), θα το θυμηθούν στη Βενετία, κι αν όχι εκεί στο Βερολίνο, στη Κωνσταντινούπολη, το Τόκιο, ή.. τη Χαβάη. Και στα νιάτα του, τη δεκαετία του '80, θεωρούνταν από τους ανθρώπους που θα σώσουν το σινεμά. Από τους θεατές. Ή την αϋπνία.


Ως ατρόμητος (πιο πολύ κι από τον Al Pacino στο Insomnia (2002)) κριτικός που είμαι όμως, μπορώ να πω ότι αυτές τις, λυρικές, ανθρώπινες στιγμές αξίζει να τις δεις τελικά. Είτε γιατί είναι κάτι σαν greatest hits (που λέει και η Village Voice) ενός αξιόλογου σκηνοθέτη, αν δεν τον γνωρίζεις. Είτε γιατί ανατρέπει, συμπυκνώνοντάς το, εκούσια ή ακούσια το προηγούμενο έργο του (το δεύτερο μέρος, που θυμίζει το Flowers of Shanghai (1998) όπου μίλαγαν δυοτρείς μαζί σε κάθε σκηνή, εδώ είναι.. βωβό γιατί οι πρωταγωνιστές δε προλάβαιναν να μάθουν Μανδαρίνικα).

Είτε απλά γιατί οι στιγμές αυτές (Καιρός για Έρωτα/1966, Καιρός για Ελευθερία/1911, Καιρός για Νιάτα/2005) ταιριάζουν στην Άνοιξη.

Ανακοινώθηκαν χτες οι υποψηφιότητες για τα πιο δημοφιλή κινηματογραφικά βραβεία. Και συμπεριλαμβάνουν, φυσικά, μερικές από τις καλύτερες, και πιο σνομπαρισμένες από ακαδημίες, συντεχνίες και φεστιβάλ, κινηματογραφικές στιγμές του 2005.

Με πρώτους και πιο.. υποψήφιους (με 5 έκαστος) τον 40-Year-Old Virgin (2005) και τους Wedding Crashers (2005). Ενώ στις ατομικές υποψηφιότητες ξεχωρίζουν ο Steve Carell (Καλύτερη Ερμηνεία, Κωμική Ερμηνεία and Ομαδική Παράσταση) και η Jessica Alba (Ομάδα, Καλύτερος Ήρωας, Πιο Σέξι Ερμηνεία).

Άλλες υποψηφιότητες (που, όπως λέει και το δελτίο τύπου, "καμιά οσκαρική μετάδοση δε θα τολμούσε να αγκαλιάσει" και) που ξεχώρισα είναι των Batman Begins (2005), King Kong (2005) και Sin City (2005) για Καλύτερη Ταινία, της Kate Beckinsale για Καλύτερο Ήρωα, της Jessica Alba και της Jessica Simpson για Πιο Σέξι Ερμηνεία. Και τον Kong (vs. the Planes) για Καλύτερη Μάχη και τη Paris Hilton για Καλύτερη Τρομοκρατημένη Ερμηνεία. Στη κατηγορία Καλύτερο Φιλί οι Jake Gyllenhaal & Heath Ledger δεν αναμένεται να έχουν ανταγωνιστή (εκτός ίσως από Rosario Dawson & Clive Owen). Ενώ δε καταλαβαίνω με πιο σκεπτικό μπήκε η Zhang Ziyi και όχι η Gong Li στη Πιο Σέξι Ερμηνεία.

Ο verbal ακόμα καταβροχθίζει αρνιά στη Λευκάδα, γι' αυτό εμπεριστατωμένα προγνωστικά (για τυχόν μεγάλες μπάζες, όπως με τα όσκαρ) δεν έχουμε. Το καλύτερο όμως είναι ότι μπορείς να ψηφίσεις, και όσες φορές θες για.. να 'σαι σίγουρος, στη σχετική σελίδα του MTV.

Τους τελευταίους δυο μήνες έχουμε βγάλει πάνω από εκατό (100) θέματα που με 2-3 ώρες δουλειάς το καθένα αντιστοιχούν σε δυο ανθρωπομήνες τουλάχιστο. Σχεδόν καθημερινά, με εξαίρεση μια βδομάδα περίπου που ο verbal έλειπε στη Βενετία κι εγώ στη Κύπρο. Και αφού.. σταυρωθήκαμε τόσο καιρό, θα κάνουμε Ανάσταση με την ησυχία μας.

Από τη stella, τον verbal, τον dalaiklama κι εμένα, ευχές για τη καλύτερη Ανάσταση λοιπόν. Και να μας πείτε σε ποια εκκλησία θα 'στε το Σάββατο να 'ρθουμε να σας φιλήσουμε για να 'ναι γλυκιά και η δική μας.

Ανακοινώθηκε το πρωί το επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κανών αυτής τη χρονιάς.

Χωρίς πολλές εκπλήξεις, αφού σχεδόν όλα τα φαβορί είναι μέσα. Και με πιο γνωστά, αφού έχουν ανοίξει ήδη με.. θόρυβο στις χώρες τους, το Volver του Almodóvar και το Il Caimano του Nanni Moretti (με θέμα τον Berlusconi).

Το πειραματικό Inland Empire του David Lynch έμεινε τελικά απέξω. Ενώ στην επίσημη επιλογή, αλλά εκτός συναγωνισμού φυσικά, συμπεριλαμβάνονται και τα καλοκαιρινά blockbuster United 93, X-Men 3: The Last Stand και Over the Hedge. Και το The Da Vinci Code που θα ανοίξει το φεστιβάλ, όπως είναι γνωστό εδώ και καιρό.

Χαράς ευαγγέλια για όποιον έχασε το Lion King, το Madagascar και το Ice Age: τώρα, μπορείτε να δείτε και τα τρία, στην τιμή του ενός. Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο Steve ‘Spaz’(!) Williams, συμπυκνώνει τις σεναριακές βάσεις των τριών αυτό σουξεδιάρικων κινούμενων σχεδίων, σε ένα --παραδόξως-- αρκετά διασκεδαστικό deja vu.

Ο Ryan, το μικρό λιονταράκι του ζωολογικού κήπου της Νέας Υόρκης, έχει προβλήματα αυτοπεποίθησης, και η μεγαλεπήβολη στάση του πατέρα του, Samson, που μοστράρεται ως πρώην βασιλιάς της ζούγκλας, δε βοηθάει καθόλου τα πράγματα. Σε μια κίνηση απελπισίας, ο Ryan το σκάει από τον κήπο, και παίρνει το πρώτο container για τη ζούγκλα. Οπότε, ο πατέρας του μαζί με τους φίλους του --ένα κοάλα από το Λονδίνο(;), ένα φίδι με μηδενικό IQ, μια αυτάρεσκη καμηλοπάρδαλη και έναν σκίουρο με μπερδεμένη σεξουαλικότητα--, ξεκινούν για τη διάσωση του λιονταριού Ryan.

Οι πέντε χαρακτήρες --που μάλλον ξεσηκώθηκαν από τα πρώτα drafts του Madagascar-- δεν παρουσιάζουν κανένα ενδιαφέρον για τον θεατή, πέρα ίσως από τον απρόσμενο σχεδιασμό τους, που φαίνεται σα να συνδυάζει το 3G με το clay animation --μάλλον για να μοιάζουν περισσότερο με τα κουκλάκια τους, όταν έρθει η ώρα να παραταχθούν στα ράφια των παιχνιδάδικων. Λειτουργούν όμως μια χαρά σαν μηχανισμοί προώθησης της φορμουλαϊκής πλοκής, μιας ταινίας που προτείνεται ως χαζοχαρούμενο δίωρο για τους μικρούς θεατές. Αν και η τηλεόραση αυτές τις μέρες έχει πολύ ωραίες υπερπαραγωγές.

Δε νομίζω να χρειάζεται να εξηγήσω σε κανέναν τι σημαίνει libertine μετά τον Pete Doherty. Πολύ πριν από αυτόν πάντως, τον 17ο αιώνα, ο John Wilmot, 2ος κόμης (ή earl για τους βρετανούς) του Rochester σόκαρε την Αγγλία με τα ποιήματα, τα έργα του, την Εύθυμη Συμμορία του και κυρίως με τον θρασύ κυνισμό και τη ροπή του προς παντός είδους ακολασία...



Όσοι θυμάστε πως ξεκίνησε ο Johnny Depp, στη τερατουργηματική 21 Jump Street (ή Ομάδα Δράσης 21 αν δε πηγαίνατε ακόμα αγγλικά), ξέρετε ότι δεν είχε και κάνα έμφυτο ταλέντο. Και εγώ πάντως ακόμα αναρωτιέμαι πως έμαθε να υποκρίνεται τόσο αριστοτεχνικά, αφού ήταν και είναι προφανές ότι ποτέ δε θα του χρειάζονταν (αν και κάποιες διαφωνούν). Πάντως από τότε λατρεύτηκε σε ότι και να 'κανε (εκτός από τον σκηνοθέτη στις Κάνες). Και στις χρυσές μετριότητες (στη καλύτερη) των τελευταίων 3-4 χρόνων.

Και, αν μη τι άλλο, είναι ευχάριστο να τον βλέπεις να.. ξύνεται, επιστρέφοντας σε φόρμα.



Παρότι συναγωνίζεται σε γηρατειά τον John Malkovich (ενώ υποδύεται κάποιον που πέθανε στα 33 του), παρά το θεατρικό και πουριτανικό του σεναρίου (όπου για ακολασίες συνήθως μόνο.. ακούμε) και τους ατέλειωτους μονολόγους και τη μεγάλη διάρκεια, παρά ότι άλλο θα βρείτε να του σούρετε. Και ο ήρωας και ο πρωταγωνιστής είναι αποστομωτικά, και το κυριότερο αμετανόητα, έκλυτοι και η ταινία έχει τα @@ εκεί που θα 'πρεπε.

Μπορείς να τη κατηγορήσεις για πολλά αλλά, βέβαια, το ίδιο και τον Wilmot.

Εξαιρετικό χωνευτήρι επιρροών από Spielberg και Kubrick, Ritchie και Rodriguez, Max Payne και Fahrenheit (Indigo Prophecy), το Running Scared (2006) δε πιάνεται πουθενά για να το περιγράψεις. Αν και το βασικό στόρι είναι αναμενόμενα γλυκά σύντομο: Ο Joey Gazelle, χαμηλόβαθμος μαφιόζος, ψάχνει να βρει, πριν τη συμμορία του και την αστυνομία, το φίλο του γιου του Oleg και το "καυτό" όπλο που του βούτηξε για να πυροβολήσει τον πατέρα του.


Στο.. δρόμο και οι δυο θα μπλεχτούν σε ένα σωρό μελετημένα over the top γραφικές ιστορίες βίας, αίματος και, κατά τα αμερικάνικα πρότυπα δυστυχώς, πολύ περιορισμένου σεξ. Που είναι όλες αξιομνημόνευτες και δίνουν την ευκαιρία στους χαρακτήρες τους να λάμψουν. Λίγοι το κάνουν βέβαια, και δε θα περίμενε κανείς π.χ. από τον Paul Walker που 'κανε καριέρα το να μη υποκρίνεται να το κάνει εδώ - τουλάχιστο, πάντως, προσπαθεί. Οπότε και ξεχωρίζει άνετα ο πιτσιρικάς του Birth (2004) έχοντας τελειοποιήσει το αδίστακτο ψυχωτικό του βλέμμα.


Λίγη σημασία έχουν ολαυτά όμως αφού ο Wayne Kramer (που δε κώλωσε να γυρίσει σκηνή σεξ με πρωταγωνιστή τον William H. Macy, όπως υπενθυμίζει ο Ebert), όπως είπα, δε σε αφηνει να σταθείς και να τα παρατηρήσεις. Χρησιμοποιώντας κάθε τρικ (ιν δε μπουκ) και ακόμα περισσότερα.

Ε και αν είχε το budget για καστ που να μην είναι τόσο γελοίο και αξιολογότερη μουσική επένδυση, και δεν τη τελείωνε περισσότερες φορές κι από το Lord of the Rings, η δημιουργία του θα ήταν από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Έτσι κι αλλιώς είναι από τις πιο ξεχωριστές, όπως δέχεται ακόμα και ο Guardian.

Αν μπορούσατε να πάρετε ένα άτομο μαζί σας σ' ένα ερημονήσι, και ήσασταν άρρεν fan του Lost, πάω στοίχημα ότι θα διαλέγατε την Evangeline Lilly. Αρκεί αυτή να έπαιρνε μαζί της τα λαγουδίσια αυτιά της, για να τα φορέσει το Πάσχα. Έστω κι αν στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν είναι ξινισμένη, πράγμα που συμβαίνει μάλλον επειδή αν της έκαναν την ίδια ερώτηση για το ερημονήσι, θα ήταν αναγκασμένη να διαλέξει το ξανθό χόμπιτ με το οποίο αρραβωνιάστηκε πριν μερικούς μήνες.



H star της τηλεοπτικής σειράς, δήλωσε πρόσφατα ότι θαυμάζει την Scarlett Johansson, την ζηλεύει για τους ρόλους που της προτείνονται, και έχει την καριέρα που και η ίδια θα ήθελε να πετύχει αν ασχοληθεί με τον κινηματογράφο όταν τελειώσει τη σειρά. Τα κυβικά των δύο καυτών νεανίδων δεν ήταν ποτέ τόσο άμεσα συγκρίσιμα όσο σήμερα, και από τις πιο κάτω φωτογραφίες, είναι ξεκάθαρο ότι --αν και έχω τις επιφυλλάξεις μου για τον εμπριμέ χαρακτήρα της Scarlett-- η Lilly είναι ακόμη αρκετές δεκαετίες πίσω από το ίνδαλμά της.