Ένα film που έχει κερδίσει θετικές εντυπώσεις σε όποιο περιφερειακό φεστιβάλ των ΗΠΑ έχει παιχτεί είναι το Illusionist (2006) του Neil Burger. Βέβαια αυτό πιθανότατα δεν σημαίνει απολύτως τίποτα καθώς και η προηγούμενη (και πρώτη) κινηματογραφική απόπειρα του Burger, Interview with the Assassin (2002), είχε αποσπάσει ένα fair ποσοστό από θετικό word of mouth, ακόμα και στην Tribeca, αλλά... πάτωσε. Ένας από τους λόγους υπήρξε πιθανότατα το μέτριο casting και η έλλειψη πρωταγωνιστή-κράχτη. Στο Illusionist καταφέρνει να ξεπεράσει μεγαλειωδώς αυτό το πρόβλημα, δίνοντας πρωταγωνιστικούς ρόλους σε Edward Norton, Paul Giamatti και Jessica Biel, ουσιαστικά καλύπτοντας τα γούστα όλης της οικογένειας (μέσω του στοιχειώδους "καλός ηθοποιός-ωραίος ηθοποιός, καλός ηθοποιός, ωραία ηθοποιός" αντίστοιχα).

Ο Eisenheim (Norton) μάγος και illusionist στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, κάτι σαν τον Copperfield των 1900s, μαγεύει το κοινό, τη βασιλική οικογένεια της Αυστρίας και την - πιθανότατα - μέλλουσα βασίλισσα, Sophie (Biel). Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να κάθεται και πολύ καλά στο λαιμό του Πρίγκιπα Λεοπόλδου (o Rufus Sewell με το απαραίτητο γελοίο μουστάκι της εποχής) o οποίος χρησιμοποιεί όλα τα μέσα που διαθέτει, μεταξύ των οποίων και τον Επιθεωρητή Uhl (Giamatti) για να απομακρύνει τον νεαρό τσαρλατάνο (?) από την ερωμένη του. O Eisenheim όμως έχει πολλούς άσσους στο μανίκι του (σαν καλός μάγος) και τους χρησιμοποιεί για να κερδίσει την Sophie από τις σειρήνες της βασιλικής αυλής.

Το standard μοτίβο "απαγορευμένος έρωτας" και "εσύ αν έχεις πλούτη εγώ έχω καρδιά" εν μέσω cool μαγικών δεν μπορεί να λείπει, μιας και σε περίπτωση που το χάσαμε το trailer σπεύδει να μας το υπενθυμίσει με ένα τεράστιο "A love that is forbidden". Εκτός αυτού βέβαια βλέπουμε και τον Λεοπόλδο ιδιαιτέρως εκνευρισμένο (και με το δίκιο του), και τον Uhl σε ένα ρόλο που μόνο ως αυτόν του ενδιάμεσου κατάφερα να ερμηνεύσω. Σε όλη τη διάρκεια βέβαια υποβόσκει η ανησυχία τα μαγικά τρυκ του Eisenheim, να είναι κάτι παραπάνω από απλά τρυκ, γεγονός που ενδέχεται να κάνει πιο ενδιαφέρουσα την όλη πλοκή.

Ο Burger χρησιμοποιεί για βάση του σεναρίου του το διήγημα του Steven Millhauser, Eisenheim the Illusionist, το οποίο και αποφασίζει να συμμαζέψει μόνος του. Στις θετικές κινήσεις του (εκτός του casting είπαμε) συγκαταλέγεται και η σοφή επιλογή του να χρησιμοποιήσει τον διευθυντή φωτογραφίας του Mike Leigh (Dick Pope), ο οποίος - όπως άλλωστε διαφαίνεται και στο trailer - κάνει για μία ακόμα φορά εξαιρετική δουλειά. Με release date τις 18 Αυγούστου στις ΗΠΑ, αυτή η πρόγευση μας αφήνει με ανοιχτή την όρεξη.

Οι προφητείες που μιλούσαν για λεηλασία των αμερικάνικων ταμείων απ' τους Πειρατές της Καραϊβικής, επιβεβαιώθηκαν αυτό το Σαββατοκύριακο, με τον Jack Sparrow και την παρέα του να κάνουν ρεκόρ πρώτης μέρας με $55.5 μύρια ξεπερνώντας έτσι τα $50 μύρια του Star Wars Ep. III, και να ανεβάζουν το ρεκόρ πρώτου τριημέρου στα $132 μύρια, έναντι των $114.8 που κρατούσε ο πρώτος Spider-Man. Αυτά βέβαια, κάνοντας το τρίτο μεγαλύτερο άνοιγμα ever, μετρώντας 8.500 οθόνες, έναντι 7.500 του πρώτου Αραχνάκια.

Κάπως έτσι, το Σεντούκι του Νεκρού μάζεψε την πρώτη του μέρα περισσότερα εισιτήρια απ' όσα το Μαύρο Μαργαριτάρι σε όλο του το τριήμερο ανοίγματος, και έγινε η πρώτη ταινία που πέρασε τα $100 μύρια σε δυο μέρες, σημειώνοντας την ταχύτερη άνοδο στο πολυπόθητο blockbuster mark. Όλα αυτά την ίδια ώρα που το Superman Returns, έπεφτε κατά 58% απ' τις μέτριες εισπράξεις των $52,5Μ του πρώτου του τριημέρου, παρ' ό,τι η κριτική υποδέχτηκε πολύ πιο θερμά τον υπέργηρο υπερήρωα απ' ό, τι τον πειραγμένο πειρατή.

Ακόμη, τα μεγάλα νούμερα των δύο καλοκαιρινών αντιπάλων, κατάφεραν να ανεβάσουν το αμερικάνικο box office, που την ίδια εβδομάδα πέρυσι, ήταν κατά 50% περίπου πιο χαμηλά, με τους Fantastic Four να ηγούνται των εισπράξεων τριημέρου.

Μ' αυτά και μ' αυτά πάντως, σε δυο βδομάδες μέσα, άνοιξε κι αρχίζει να κλείνει το αμερικάνικο καλοκαίρι, αφού οι υπόλοιποι μεγάλοι τίτλοι δεν είναι ούτε κατά διάνοια αρκετά μεγάλοι για να προκαλέσουν και ιδιαίτερα μεγάλο μπαμ. Ο M. Night Shyamalan έρχεται στο τέλος του μήνα με το παραφυσικό θρίλερ πισίνας του, και ο Michael Mann κλείνει τον Ιούλιο με το Miami Vice, ενώ ήδη η δημοσιογραφική κοινότητα έχει αρχίσει να λοξοκοιτάζει στα Όσκαρ και να προβλέπει early contenders. Όλα αυτά βέβαια στην Αμερική, αφού εμείς θα πρέπει να βγάλουμε το καλοκαίρι με μετριότητες και ξεφτισμένες "επανεκδόσεις."

To trailer του Hollywoodland, το οποίο αναμένεται τον Σεπτέμβρη στις αμερικανικές αίθουσες, δίνει την ευκαιρία στο γυναικείο (και λοιπό) κοινό να ελπίζει για ένα comeback του Affleck σε σοβαρούς ρόλους. Κάτι το surrounding cast (Hoskins, Brody, Lane), κάτι ο αβανταδόρικος ρόλος, κάτι η ευκαιρία να παίξει τον Superman και τελικά να πεθάνει καθώς και το γεγονός ότι θα βγάλει το μισό (και βάλε) φιλμ με μία σφαίρα στον κρόταφο, αφήνουν υποσχέσεις. Με άκρως τηλεοπτικό crew το Hollywoodland (2006) είναι η πρώτη προσπάθεια για κινηματογραφική μεταφορά ενός από τα πιο διάσημα Hollywood Mysteries, την αυτοκτονία του πρώτου τηλεοπτικού Man of Steel.

Το story θέλει τον πιο αναγνωρίσιμο τηλεοπτικό αστέρα των '50s να αυτοκτονεί στο σπίτι του μετά από ένα πάρτυ τον Ιούνη του '59, μόλις τρεις ημέρες πριν από τον γάμο του. Δηλαδή σχεδόν ένα χρόνο μετά από την τελευταία του κατάχρηση, το ποτό, αλλά και την "ο κόσμος το 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι" σχέση του με τη γυναίκα του μεγαλύτερου παραγωγού της εποχής. Η καθυστέρηση που υπήρξε πριν ειδοποιηθεί η αστυνομία, η παράλογη για τον larger-than-life Reeves αυτοκτονία και η προαναφερθείσα σχέση προκάλεσαν ψίθυρους. Η ιστορία έγινε τραγούδια και βιβλία και ο Reeves έμεινε στην ιστορία ως ο πρώτος άνθρωπος που χτυπήθηκε από τη διάσημη "κατάρα" του Superman. Η ταινία παίρνει τους ψίθυρους και τους βάζει σε μία σειρά, συνθέτοντας ένα σενάριο στο οποίο ανατίθεται η ευθύνη της έρευνας σε κάποιον ιδιωτικό detective για να διαλευκάνει την υποτιθέμενη αυτοκτονία.

O πρωτάρης Coulter, που βρίσκεται στη σκηνοθετική θέση μετά την αντίστοιχη στις hit series Sex and the City και Sopranos, θα προσπαθήσει να αποδώσει το Hollywood των '50s. Το trailer αποδεικνύει πως αυτό το back to the past είναι ικανοποιητικά επιτυχημένο, ενώ η παραγωγή δείχνει προσεγμένη στις αντίστοιχες αρμοδιότητές της. Για το αν θα καταφέρει η Μύτη του λαγωνικού Brody να βρει τη λύση του μυστηρίου διατηρώ τις επιφυλάξεις μου, αλλά ομολογώ ότι λόγω μεγέθους (μύτης) και μόνο έχει ένα κάποιο advantage...

Πριν μερικές μέρες το United Press International έβγαλε την είδηση ότι η Sophia Loren, που κλείνει τα 72 (και βάλε, ίσως) το Σεπτέμβριο, ποζάρει γυμνή για το, διαβόητο, ημερολόγιο της Pirelli του 2007. Και χτες κυκλοφόρησε και μια φωτογραφία από τα.. γυρίσματα, από την Corriere della Sera.

Είμαι σίγουρος ότι κάποιοι περίμεναν πενήντα χρόνια (και βάλε, ίσως) αυτή τη στιγμή (και θα περιμένουν και πάαρα πολύ να περάσουν από το Photoshop οι φωτός). Τζάμπα περίμεναν βέβαια γιατί η Σοφία είχε κάνει ανάλογη εμφάνιση, σα φιλόδοξη σταρλετίτσα, στο Era lui... sì! sì! (1951). Που βέβαια, το τελευταίο, το αγόρασε και το έθαψε ο Carlo Ponti (μια από τις πολλές εξυπηρετήσεις που έκανε ο παπούς στη πιτσιρίκα για να τον παντρευτεί). Αλλά ουδέν κρυπτό από το δίκτυο (των πορνόγερων και γενικά).

Update: Σύμφωνα με την Il Messaggero, ο ατζέντης της εντυπωσιακής γιαγιάς, Carlo Giusti, δήλωσε ότι η La Loren φοράει και ένα εντυπωσιακό, μαύρο, Armani, βραδυνό, φόρεμα, εκτός από τα σκουλαρίκια της, στη φωτογράφηση.

Η τεχνική του motion capture είναι "σχετικά" φτηνή, γεγονός που, όπως είναι λογικό, δεν περνά απαρατήρητο από ανερχόμενους σκηνοθέτες με μεγάλο όραμα και μικρό budget. Και ειδικά όταν το όραμά αυτό περιλαμβάνει μελλοντικές πόλεις, και πλάνα τα οποία υπό πραγματικές συνθήκες θα κόστιζαν εκατομμύρια, το motion capture φαντάζει ιδανικό. O περί ου ο λόγος, ανερχόμενος σκηνοθέτης, Christian Volckman, βάζει όλο το απόθεμα του ταλέντου του με σκοπό να ανεβάσει το επίπεδο των ευρωπαϊκών animation. Το Renaissance "κατάφερε" να κοστίσει 14 εκ. ευρώ στην εταιρία παραγωγής του, η οποία το προωθεί ως τον συνδυασμό του A Scanner Darkly (2006) με το Sin City (2005), δεδομένου του ότι δανείζεται τεχνικές και από τα δύο, με αρκετά μεγάλη επιτυχία αν δεχτούμε ως αντικείμενο κρίσης το trailer του.

Η ταινία μας μεταφέρει στο Παρίσι του έτους 2054, όπου μία απαγωγή φέρνει τις ικανότητες του detective Barthémémy Karas στα όριά τους. Συνωμοσίες και γεγονότα πέρα από την καθημερινότητα του μελλοντικού Παρισιού έρχονται στο προσκήνιο με αποτέλεσμα να βυθίζεται σε αυτά όλο και περισσότερο ο Karas. To σενάριο φαίνεται να κινείται σε καλά και δοκιμασμένα μονοπάτια, ενώ η τεχνοτροπία ενθουσίασε τα γαλλάκια πριν το δούνε. Όταν ήρθε η ώρα να βγει στις αίθουσες όμως, η ταινία πάτωσε (o cheaplog έριξε την ευθύνη στο κακό promotion), μην καταφέρνοντας να βρει θέση ούτε στο top10 του εγχώριου box office. Πλέον ελπίζει σε καλύτερη προώθηση από την Miramax η οποία άρπαξε τα δικαιώματα της διανομής στις ΗΠΑ, με σκοπό να βγάλει τα χρήματα του, εκμεταλλευόμενο και το hype που έχει δημιουργηθεί από το A Scanner Darkly (2006).

Αναμφισβήτητα πρόκειται για ταινία στην οποία έχει διοχετευτεί ταλέντο και μεράκι και ανάλογα και με την πορεία της στο αμερικανικό box office, μπορεί να αποτελέσει και όχημα για τον πρωτάρη σκηνοθέτη της, για ταινίες με μεγαλύτερο budget και... πραγματικούς ηθοποιούς. Θα προτιμήσω βέβαια να μην αναφέρω την τύχη που επιφυλάσσει το κοινό των ΗΠΑ στα ξενόφερτα animated features. Ίδωμεν.

«Οι Μαυρισμένοι,» όπως είναι η μετάφραση του τίτλου, μαζεύτηκαν πρώτη φορά να πάνε διακοπές όλοι μαζί, πριν από 27 χρόνια. Η ετερόκλητη παρέα των πέντε Γάλλων που ήθελαν να περάσουν καλά το καλοκαίρι τους, αλλά οι καταστάσεις που άπλωνε μπροστά τους ο σκηνοθέτης Patrice Leconte, δοκίμαζαν τα νεύρα και το χιούμορ τους, έγιναν εικονικές μορφές στο μυαλό των συμπατριωτών τους, οι οποίοι εκτός του ότι τίμησαν μαζικά το French Fried Vacation (1978), αλλά και το sequel του, το Les Bronzes font du ski (1979), χαρίζουν και απίστευτα νούμερα στις τηλεοπτικές μεταδόσεις των ταινιών. Και όταν έμαθαν ότι οι πέντε φίλοι ξαναμαζεύτηκαν για να μετατρέψουν ένα ακόμη Club Med-ο-ειδές θέρετρο σε παιδική χαρά, τιγκάρισαν τις αίθουσες και του χάρισαν πάνω από 60 εκατομμύρια ευρώ σε εισπράξεις. Το οποίο απ’ ό,τι καταλαβαίνω, είναι ένα κάποιο ρεκόρ για τα γαλλικά ταμεία.


Τα πρώτα πλάνα του φιλμ ανοίγουν με ένα κομμάτι που θα μπορούσε άνετα να αποτελέσει το μουσικό θέμα του καλοκαιριού, αν δεν είχε γίνει σούπα απ’ την άνοιξη κιόλας. Αλλά και πάλι, όπως η κάμερα πλανάρει πάνω απ’ τις θάλασσες της Σαρδηνίας στο ρυθμό του Baila Morena, η μυρωδιά αρμύρας και νωπής άμμου καταφέρνει να απλωθεί στην αίθουσα και να καταστήσει σαφές το κλίμα της ταινίας. Οι έξι σπουδαίοι ηθοποιοί, υπό την καθοδήγηση ενός μεγάλου σκηνοθέτη που επιδεικνύει άνεση ελιγμών ανάμεσα στα (παραδοσιακά γαλλικά) ψυχοψαχτικά και τα μποξοφισοτσακιστά, μας παρασέρνουν σε ένα θεότρελο πανηγύρι νοσταλγικής ατμόσφαιρας και δροσερού χιούμορ, που επεκτείνεται απ’ τις έξυπνες ατάκες στο ξεκαρδιστικό slapstick και τις σεναριακές ανατροπές μέχρι τα inside jokes της ηλικιωμένης πια παρέας. Και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η κωμωδία είναι μια γλώσσα διεθνής κι αγέραστη, γοητεύοντας και παλιούς γνώριμους του γαλλικού θηριοτροφείου, και τους νεότερους που έρχονται πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους.

Κάποτε στα slashers, οι δολοφόνοι ήταν όσο ηλίθιοι χρειαζόταν, για να προλάβουν οι ήρωες να τους ξεφύγουν. Τώρα, οι ήρωες είναι όσο ηλίθιοι χρειάζεται, για να προλάβουν οι δολοφόνοι να τους κόψουν μερικά δάχτυλα πριν τους ξεφύγουν. Καλώς ήρθατε στη μετά-Saw εποχή, που έφερε τη λαχτάρα για αίμα, στις mainstream οθόνες.


Μια οικογένεια αποφασίζει να διασχίσει με τροχόσπιτα, την αχανή έρημο της Νεβάδα, που πριν χρόνια χρησιμοποιούνταν ως χώρος δοκιμής ατομικών όπλων. Τα πειράματα αυτά, άφησαν τα κατάλοιπα τους στις τριγύρω αποικίες μεταλλωρύχων, με τη μορφή φρικτών γενετικών μεταλλάξεων, και μιας κολασμένης δίψας για τρόμο, βασανιστήρια, αίμα και θάνατο, την οποία σβήνουν εκμεταλλευόμενοι τους ελάχιστους περαστικούς οδηγούς. Σαν την εν λόγω οικογένεια.

Το The Hills Have Eyes του ’77, δια χειρός Wes Craven, είναι ένα απ’ τα κλασσικότερα φιλμ του κύματος του exploitation, που γέμιζε τις αίθουσες στα τέλη των 70s και τις αρχές των 80s, σοκάροντας το θεατή με ωμή βία. Ο ίδιος ο Craven, ήθελε να φρεσκάρει την ταινία του εδώ και χρόνια, οπότε είπε να εκμεταλλευτεί την πρόσφατη --έστω και περιορισμένη-- αναβίωση του φαινομένου. Και εφάρμοσε μια δοκιμασμένη συνταγή. Πίσω από την κάμερα, έβαλε έναν Ευρωπαίο σκηνοθέτη, ελπίζοντας ότι θα πετύχει τον ίδιο συνδυασμό που πέτυχαν ο Marcus Nispel στο καινούριο Texas Chainsaw Massacre (2003) και ο Jean Francois Richet στο Assault on Precinct 13 (2005): σεβασμό και πάθος για το πρωτότυπο, αδιαφορία για τους χολιγουντιανούς μηχανισμούς και αντίσταση στις διαβρωτικές ικανότητες του αμερικάνικου rating system.

Ο Alexandre Aja --τον οποίο το αθηναϊκό κοινό είχε την ευκαιρία να γνωρίσει στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας μέσω του γαλλικού splatter Haute Tension (2003)-- κάνει σωστή δουλειά στο δικό του κομμάτι. Μαγειρεύει ένα μείγμα έντασης και επιθετικότητας, με χορταστικό gore και ενοχλητικές εικόνες. Δεν τσιγκουνεύεται το αίμα, και δε δειλιάζει στις δυο τρεις σοκαριστικές εικόνες, δημιουργώντας σεκάνς ικανές να στοιχειώσουν τον θεατή.



Η αδυναμία της ταινίας --όπως γίνεται συνήθως μ’ αυτές τις ταινίες-- βρίσκεται στο σενάριο, που, τόσες δεκαετίες μετά το πρώτο Hills Have Eyes, κι άλλες τόσες μετά τις πυρηνικές δοκιμές στην έρημο, θα μπορούσε να έχει φρεσκαριστεί λιγάκι στον τομέα των κινήτρων των αηδιαστικών δολοφόνων. Αλλά για τους μη απαιτητικούς, και όσους μπορούν να ανεχτούν εκείνο το πεντάλεπτο λίγο πριν το τέλος, που οι σεναριογράφοι ταΐζουν δια βίας στους θεατές το κοινωνιολογικό υπόβαθρο της φρίκης, το Hills Have Eyes τηρεί τις κύριες υποσχέσεις του με στυλ, και αφήνει καινούριες για το μέλλον του Γάλλου Aja.