Ο πιο τεμπέλης γάτος επιστρέφει, μαζί με τους πιο τεμπέληδες σεναριογράφους, που γράφουν το concept των μπερδεμένων ταυτοτήτων στα περιθώρια μιας σελίδας του Iznogoud και αφήνουν τις φωτογραφίες απ’ το εξωτικό Λονδίνο να κάνουν την υπόλοιπη δουλειά.
Με το ανέμπνευστο δείγμα πλοκής του διαβολικού Εγγλέζου που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη δίδυμου του Garfield να γεμίζει τα κενά και το μαλλί-κράνος της Jennifer Love Hewitt να αποτελεί το horror στοιχείο, η μισή ταινία περνά με τον Garfield να χοροπηδά δήθεν βαριεστημένα, και που και που κάποια άλλα ζωάκια --αληθινά, όχι CG, γιατί έχουμε και έξοδα αγάπη μου--, να σφυρίζουν και να μας επιτίθενται με κατεψυγμένα αστεία. Που θα αφήναν μελανιές, αν οι δημιουργοί δεν είχαν φροντίσει να σηκώσουν ένα παχύ στρώμα ανίας ανάμεσα σ’ εμάς και την οθόνη. Ε στην άλλη μισή ταινία, ο Garfield χορεύει πάνω σε βουνά από αδειανές πιατέλες και λέει δήθεν αστειάκια για τις πολιτιστικές διαφορές ανάμεσα σε US και UK, εμείς ψάχνουμε απεγνωσμένα το κουμπί του FFWD κι ο Murray ψάχνει την χαμένη του αξιοπρέπεια. Τουλάχιστον μέσα σ’ αυτό το πανηγύρι αρπαχτής, ο γάτος προσφέρει στις νοικοκυρές ένα πειστικό μάθημα για το πόσο εύκολο είναι να φτιάχνεις λαζάνια. Το μόνο που χρειάζεται, είναι λίγη βοήθεια απ’ τη φάρμα. Και Black Eyed Peas στο boombox.

Μέχρι τον Guardian, και γύρω γύρω τον πλανήτη, έφτασε η είδηση της Traffic της Παρασκευής ότι η νεαρή Ακρόπολη Αθηναία συμφώνησε με τον κινηματογραφικό αστέρα Tom Hanks να κάνει το χολιγουντιανό της ντεμπούτο υπό την εποπτεία του.

Οι κηδεμόνες της ορφανής, το γνωστό φιλανθρωπικό ίδρυμα "Αρχαιολογικό Συμβούλιο", αποφάσισαν ότι με την επερχόμενη ενηλικίωση της απογόνου της μακαρίτισσας Αθήνας Δυοχιλιαδεστέσσερα, ήταν πια θέμα χρόνου η διακόρευσή της. Και τι καλύτερο από το να συμβεί στα χέρια του έμπειρου, φτασμένου και ζάπλουτου ηθοποιού και παραγωγού? Έτσι, υπό τις οδηγίες της Nia Vardalos, κυρίας επί των τιμών της, ονομαζόμενης και Play Tone, αυλής του, η νεαρή ντεμπιντάντ θα εμφανιστεί, μαζί με άλλα ορφανά του ιδρύματος (αδελφοί Δελφοί, Ολυμπία Αρχαία, κτλ.) στο υπερθέαμα που προσωρινά φέρει τον τίτλο Η ζωή μου στα Χαλάσματα.

Το δύσκολο είναι να βρεις φωτογραφία της Ali Landry με ρούχα στο δίκτυο αλλά when the going gets tough, the tough get going όπως έλεγε και ο σκληρός Billy Ocean (και οι σκληροί πρώην του Ronan Keating). Έψαξα, έψαξα και τα κατάφερα. Ιδού, σε σχεδόν παγκόσμια αποκλειστικότητα, φωτογραφία της Άλι που σχεδόν δεν αποκαλύπτει τίποτα. Και κάποιες άλλες χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον.

Η 33χρονη Miss USA το 1996 και ψιλο-τιβί περσόνα στις αμερικάνικες πολιτείες, ήταν η ωραία της ημέρας χτες στις καναδικές πόλεις, και πιο πολύ στο Toronto όπου η Bella (2006) κέρδισε το βραβείο κοινού του φεστιβάλ. Δεκαπέντε λεπτά φήμης λοιπόν για τη, celebrity τρίτης διαλογής και, δευτεραγωνίστρια της ταινίας που κατά τα φαινόμενα θα πουλήσει πολλά χαρτομάντηλα (και αφίσες του Eduardo Verástegui, όπως είπαμε). Και σοφή η κίνησή της να χωρίσει τον επίσης τριτο-κοσμικό Mario Lopez (του Πριν Χτυπήσει το Κουδούνι) για να παντρευτεί τον νεαρούλη φιλόδοξο σκηνοθέτη Alejandro Gomez Monteverde. Για να δηλώνουν τώρα και οι δυο μαζί κατασυγκινημένοι που τα όνειρά τους πραγματοποιούνται, από ένα φεστιβάλ που αντιμετωπίζει ισότιμα μικρούς και μεγάλους.

Με τη παγκόσμια πρεμιέρα, στο Roy Thompson Hall, του Amazing Grace (2006), μιας βρετανικής ταινίας του Michael Apted για τις νομοθετικές προσπάθειες του William Wilberforce ενάντια στη δουλεία στα τέλη του 18ου αιώνα, έκλεισε τα ξημερώματα το 31ο κινηματογραφικό φεστιβάλ του Τορόντο. Μέσα σε γενική αδιαφορία, αφού παρά την καλή δουλειά διοργανωτών, χορηγών και εθελοντών, λίγες ήταν οι ταινίες που μπόρεσαν να δημιουργήσουν αυτό που λέμε έντονη διέγερση συγκίνηση.

Το βραβείο κοινού, που πολλές φορές οδηγεί σε συγκεκριμένα χρυσά αγαλματίδια και πάντα σε διεθνή αναγνώριση, φέτος έσκασε από το πουθενά στο κεφάλι του ανύπαρκτου 29χρονου Alejandro Gomez Monteverde. Το μυστικό του φαίνεται να είναι ο παραγωγός Stephen McEveety (Braveheart (1995), Αυτό που Θέλουν οι Γυναίκες (2000), Ήμασταν Κάποτε Στρατιώτες (2002), Τα Πάθη του Χριστού (2004)), που άφησε τον Mel Gibson και έπιασε τα ρομαντικά δράματα. Με μια ολίγον έγκυο να βρίσκει.. ώμο να κλάψει, όταν την απολύουν απ' το εστιατόριο που δουλεύει, σε αυτόν του γιου της άπονης ιδιοκτήτριας, Eduardo Verástegui. Ο τελευταίος, πρωταγωνιστής σε αμέτρητες μεξικάνικες σαπουνόπερες, είναι σίγουρα το άλλο μεγάλο χαρτί της Bella (2006) και θα γίνει επίσης σίγουρα μεγάλος ηθοποιός, όπως συνηθίζει να λέει η estelle.

Εκτός από τους συνήθεις υπόπτους και από άλλα φεστιβάλ (το Shortbus (2006) για παράδειγμα), μεγαλύτερη τόλμη στον Καναδά έδειξαν τα αυστραλιανά μοβόρα πρόβατα του Black Sheep (2006) και τα αγγλικά ψευτο-ντοκιουμενταρίσματα του Death of a President (2006), όπως ξέρεις ήδη. Το θράσος δε του Gabriel Range να σκηνοθετήσει τη δολοφονία του Bush Jr. του 'δωσε και το βραβείο FIPRESCI (βλ. κριτικών). Το θράσος απ' την άλλη του Steven Zaillian να ξαναγυρίσει αρπακόλικα το All the King's Men (2006) με βαρύ καστ, του 'δωσε το βραβείο της πατάτας του φεστιβάλ. Στο οποίο τελικά η μεγαλύτερη επιτυχία ήταν αυτή του El Cantante (2006), σάλσα-βιογραφίας παραγωγής Jennifer Lopez, να πουληθεί για σχεδόν $6 εκατομμύρια.

Το πρώτο trailer στη γλώσσα των Μάγια (μάγικα?) και το πρώτο για το Apocalypto (2006) του Mel Gibson κυκλοφόρησε ξημερώματα στο apple.com. Και το πρώτο που διαπιστώνει κανείς είναι ότι ο γερο-μέλ πάλι τα 'πινε και μπέρδεψε τους πρωταγωνιστές του. Άλλον είχε στο teaser άλλον μας.. αποκαλύπτει τώρα.

Ο νέος μαγικός σταρ έχει το ινδιάνικο όνομα Roody Youngblood και σελίδα, όπου αποκαλύπτει τις χορευτικές του ικανότητες και την ατελείωτη χαρά του να χορεύει στους τυφώνες του Μεξικού στη διάρκεια των γυρισμάτων. Οι τελευταίοι, έκτακτοι επισκέπτες στα σκηνικά, καθυστέρησαν τη παραγωγή που δεν αποκαλύφτηκε τελικά στις 8 Αυγούστου στο απώγειο της αρνητικής δημοσιότητας για τον αντι-σημίτη (μεταξύ άλλων) σκηνοθέτη. Έτσι η αποκάλυψη θα γίνει στις 8 Δεκεμβρίου, από τη Disney, παρά τις φήμες που κυκλοφορούσαν για ένα φεγγάρι ότι έψαχνε να πασάρει το ποτήριο.

Το σίγουρο είναι ότι κάποιοι εβραίοι στο Χόλιγουντ τρίβουν τα χέρια τους, αφού οι υπηρεσίες του ταπεινωμένου δημιουργού θα είναι πια πιο.. προσιτές. Και η ταινία δεν έχει καμία πιθανότητα για οποιαδήποτε βράβευση και πολλές να φάει κάνα (μικρο)μποϋκοτάζ. Και μάλλον θα κινείται στα γνωστά πολεμο-πατριωτικο-οικογενειακά μονοπάτια του Gibson. Που, αν μη τι άλλο, έχει τα @@ να συνεχίζει με αυθεντικούς διαλόγους, χωρίς αυτή τη φορά την υποστήριξη των εκατοντάδων εκατομμυρίων Αραμαίων απογόνων των Παθών του Χριστού (2004).

Τα αμερικανικά Grand Prix (από αυτά που οι οδηγοί γυρίζουν γύρω γύρω για 300+ γύρους) είναι γέννημα θρέμα των midwest πολιτειών των Η.Π.Α. - από όπου προέρχονται επίσης οι αγώνες με monster trucks και οι μονοκατοικίες με αυλή και μπάρμπεκιου τα σαββατοκύριακα. Η Indianapolis και η Chicagoland είναι οι θρυλικές πίστες που προσελκύουν χιλιάδες θεατές σε κάθε αγώνα. Ο John Lasseter, σκηνοθέτης των ιστορικών πια Toy Story, στη νέα του ταινία αποφάσισε να ασχοληθεί με αυτόν ακριβώς τον χώρο διασκέδασης και να μετατρέψει τους φυσικούς πρωταγωνιστές (αυτοκίνητα) σε έμψυχα όντα - και τους παραπάνω θεατές... επίσης σε αυτοκίνητα.
Ο Lightning McQueen (Owen Wilson) είναι ο πρωτάρης του πρωταθλήματος που διεκδικεί το Piston Cup, του Nascar. Το πρόβλημα είναι ότι ο ΜcQueen είναι εγωιστής και εγωμανής, γεγονός που του κοστίζει αρχικά τη νίκη στον τελευταίο αγώνα. Έχει όμως μία ακόμα ευκαιρία να κερδίσει πρωτάθλημα και χορηγό στην California όπου θα λάβει χώρα αγώνας μεταξύ των 3 πρώτων της κατάταξης. Και σε εκείνο το σημείο ο Lasseter μας δίνει να καταλάβουμε πως αν δεν συμβεί κάτι δραματικά διαφορετικό ο McQueen οδεύει σε πνιγμό από την παλίρροια της εγωκεντρικής του προσωπικότητας. Το "δραματικά διαφορετικό" συμβαίνει όταν, καθ'οδόν προς τον αγώνα, βρίσκεται χαμένος και μόνος στην θρυλική Route 66, σε μία πόλη ξεχασμένη από τον σύγχρονο πολιτισμό. Εκεί ο πρωταγωνιστής θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει την πραγματική φιλία καθώς και τον εαυτό του, με τη βοήθεια των "κατοίκων" της Radiator Springs. Και θα έχει την ευκαιρία να διαδώσει και όλα τα άλλα γλυκανάλατα μηνύματα της Disney.

Το concept αρχικά δεν είχε πείσει κανένα - ομιλούντα αυτοκίνητα είχαμε να δούμε από την εποχή του K.I.T.T., και ο τελευταίος δεν είχε ένα ζευγάρι μάτια στο παρμπρίζ. Η Pixar όμως συνέχισε ακάθεκτη και κατάφερε με τις εξαιρετικές της ικανότητες να δημιούργησει ένα ακόμα απολαυστικό animation με σημεία απόλυτου ρεαλισμού. Και -κυρίως- αυτό σου αποσπά την προσοχή από την αφυσικότητα του να βλέπεις ανθρωπόμορφα αυτοκίνητα καθώς και από την παντελή έλλειψη ανθρώπινης φιγούρας στην ταινία (πρώτη φορά στα χρονικά της εταιρίας). Και είναι μόνο αυτό που κρατά το φιλμ ζωντανό όταν οι σεναριακές κοιλιές το προδίδουν και ένας Paul Newman δεν φέρνει την άνοιξη είναι αρκετός να κρατήσει μόνος του το ενδιαφέρον σε υψηλά επίπεδα.

Η ταινία είναι άνιση κυρίως λόγω της αδυναμίας της να αποφασίσει να κρατήσει το target group της σε μία συγκεκριμένη ηλικία. Καλά τα feel good φινάλε και τα ηθικοπλαστικά μηνύματα για τα πιτσιρίκια, αλλά πόσα από αυτά θα καταλάβουν τι ακριβώς πρέσβευαν τα 50's ή ποιός είναι ο Mario Andretti (θρύλος του Νascar την ίδια εποχή) και ο Bob Costas (o καλύτερος Αμερικανός sportscaster) στα cameo τους?

Όπου υπάρχει Σεπτέμβρης, υπάρχει και τρομοκρατικό χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους, πια. Έτσι κι εδώ, παρόλο που τίποτα άλλο εκτός από την ύπαρξη διεθνών κατασκόπων δεν μαρτυρεί τη σχέση της μυστηριώδους πατρικής αναζήτησης με την 11η Σεπτεμβρίου, τελικά η ταινία καταφέρνει να τα συνδέσει όπως-όπως στο τέλος.

Μια δυναμική νέα έκδοση της Juliette Binoche στο ρόλο της κατασκόπου Irene Montano, βοηθάει δυο παιδιά να βρουν τον πατέρα τους. Η παρατημένη κόρη ονομάζεται Orlando, είναι Γαλλίδα και γεμίζει το όπλο της στο άκουσμα του ονόματος του πατέρα του, ενώ αντίθετα, ο υιοθετημένος γιος είναι Αμερικανός και πίνει νερό στ’ όνομά του. Αυτός ο έντεχνα δημιουργημένος διπολισμός αρσενικού-θηλυκού, Ευρώπης-Αμερικής και ποιητή γιου-πραγματίστριας κόρης οδηγεί σε μια συνεχή ψιλοβαρετή κόντρα που καταλήγει φυσικά σε παράφορο πάθος. Η Sarah Forestier και ο Tom Riley στους αντίστοιχους ρόλους, φαντάζουν αρκετά ξενέρωτοι κατά τη γνώμη μου, και μόνο η μυστηριώδης Binoche αξίζει τον κόπο.

Η πρωταγωνίστρια εμφανίζεται στην πρώτη σεκάνς με ριχτό παλτό, σαράκια και τσάντα ταχυδρόμου για να σπάσει το βαρετό προφίλ της σικ γκόμενας. Μαλλιά μαζεμένα σε σφιχτή κοτσίδα και γυαλιά με διάφανο σκελετό --αυτό το νέο look της πάει πολύ και κόβει χρόνια. Ο χαρακτήρας της παραμένει ένα άλυτο μυστήριο μέχρι το τέλος της ταινίας: μοναχική, λιγόλογη και αυτάρκης, είναι το μοναδικό ατού μιας ταινίας, που φαίνεται να λειτουργεί κυρίως ως όχημα για την ολίγον κουρασμένη τα τελευταία χρόνια σταρ περσόνα της. Συναντήσεις της με Σαουδάραβες επενδυτές μας δίνουν την ευκαιρία να την ακούσουμε να μιλάει και Αραβικά, εκτός των Γαλλικών και Αγγλικών, πράγμα που δίνει κι άλλη αύρα εξωτισμού στο ρόλο της, ενώ το χιούμορ στην ταινία είναι χορηγία του John Torturro στο ρόλο εκτελεστή-κατασκόπου που έχει εγκαταλείψει την ατζέντα των αμερικανικών υπηρεσιών για χάρη της προσωπικής του.

Μελέτη χαρακτήρων και περιπλάνηση από τους δρόμους του Παρισιού μέχρι τα κανάλια της Βενετίας μας προσφέρει αφειδώς ο Santiago Amigorena, σε άλλη μια άστοχη μίξη genres, αφού το υλικό που θα έκανε μια ίσως ενδιαφέρουσα ιστορία espionage, χρησιμεύει μόνο ως πρόσχημα για ένα οικογενειακό δράμα με τόνους ποίησης και ασάφειας. Πολύ arty σκηνοθεσία και φωτογραφία, λίγη ουσία. Tαινία κατάλληλη κυρίως για τους fans της γλυκιάς Juliette.