Το Fast Food Nation: The Dark Side of the All-American Meal του Eric Schlosser κυκλοφόρησε το 2001 και εκτός από λαμπρά διαφωτιστικά δημοσιογραφικά αποσπάσματα που δημοσίευε στο Rolling Stone για χρόνια πριν και αποτελούν τη βάση για οποιοδήποτε σχετικό επιχείρημα πλέον, περιλάμβανε και μια ευρύτερη μελέτη του πως και πόσο επηρρέασε την αμερικάνικη (και όχι μόνο) κουλτούρα η βιομηχανία του γρήγορου φαγητού. Φέτος, δυστυχώς, έγινε και δραματική ταινία από τον Richard Linklater.Ο δημιουργός εδώ και δεκαπέντε χρόνια πάντα ταινιών με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αποφάσισε να κάνει για πρώτη φορά κάτι σε πολιτικό στιλ. Όμως δε τόλμησε να προχωρήσει πέρα από ελαφρό άγγιγμα σε ντοκιμαντέρ, προτιμώντας να παρουσιάσει το βιβλίο σαν ιστορία μυθοπλασίας (και αποδυναμώνοντας έτσι τις εικόνες του). Επιστράτευσε τρεις τουλάχιστο κεντρικές ιστορίες και αρκετές ακόμα περιφερειακές και τις έβαλε να διαπλέκονται σε όλα τα κοινωνικά επίπεδα, στο πρότυπο του άθλιου Traffic (2000). Αλλά ενώ ο Soderbergh είχε τουλάχιστο την αξιοπρέπεια να κλείνει και καμιά γελοία πλοκή, ο Linklater τις αφήνει να τρέχουν από δω κι από κει και να εξαφανίζονται ξαφνικά σε χαράδρες σα Μεξικανοί σε τρεχάλα να περάσουν τα αμερικάνικα σύνορα. Και παρά το ότι οι guest stars τύπου Bruce Willis ή Avril Lavigne, που εμφανίζονται να πουν καμιά μαλακία τύπου "όλοι πρέπει να τρώμε και λίγα σκατά" ή "οι αγελάδες πρέπει να ζουν ελεύθερες", δίνουν το καλύτερό τους (ή ότι μπορούν αν θες) η εμφάνισή τους απλά αποσπά και επιτείνει τη σύγχυση. Έτσι μένουν κάποιες σκηνές που θα μπορούσαν να παρατεθούν με λεζάντα σε multimedia έκδοση του βιβλίου (αφού αναπαριστούν όσα περιγράφει), και η κάμερα του σκηνοθέτη που σε.. προετοιμάζει, με τη κίνησή της, σε όλη τη διαδρομή ότι θα δεις ντοκιμαντέρ. Για να σου αποκαλύψει στο τέλος, ωμά, ότι τις αγελάδες τις σφάζουν για να τις κάνουν φτηνά μπιφτέκια. Σώπα ρε, μήπως και το κάπνισμα προκαλεί καρκίνο;

Ο Eragon είναι ένας 15χρονος πιτσιρικάς μ’ έναν δράκο ανάμεσα στα πόδια, που εκτός του ότι του άφησε σημάδι όταν τον πρωτοχάιδεψε, τον έχει κάνει και πολύ δημοφιλή με τους κατοίκους της μυθικής χώρας του --ιδιαίτερα με την πριγκίπισσα μιας απ’ τις φυλές της--, οι οποίοι περίμεναν έναν τέτοιο προικισμένο νέο να τους σώσει απ’ την ευνουχιστική καταπίεση του σκοτεινού βασιλιά με το όνομα που δεν κάνει να ξεστομίζουμε.Βγαλμένη κατευθείαν απ’ το μυαλό ενός 15χρονου τότε, κατ’ οίκον εκπαιδευμένου Αμερικάνου, η ιστορία του Eragon είναι το πρώτο κομμάτι της --ανολοκλήρωτης μέχρι ώρας-- τριλογίας της Κληρονομιάς, που εκδόθηκε απ’ την οικογένεια του νεαρού, πριν την ανακαλύψει η εκδοτική Knopf για να την κάνει δεύτερη έκδοση και ν’ αρχίσει να κόβει χρήμα. Και τα δύο βιβλία, έκαναν τη βόλτα τους απ’ τη λίστα των best sellers της New York Times, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είχαν καμιά ιδιαίτερη απήχηση στους κριτικούς, που κατηγόρησαν τον πιτσιρικά για αβασάνιστα δάνεια από Άρχοντες και Πολέμους των Άστρων, και έριξαν το φταίξιμο για την απλοϊκή γραφή στους γονείς του, που δεν ασχολήθηκαν καθόλου με το editing. Δυστυχώς το ίδιο ισχύει και γι’ αυτούς που το ‘καναν ταινία.

Όσο κι αν η εικονογράφηση κινδυνεύει να δώσει αντίθετη εντύπωση, το ψόφιο μιξάζ και το αφελές σενάριο, υπενθυμίζουν ότι την ταινία μπορούν να πάρουν στα σοβαρά, μόνο μικρά παιδιά. Κι όταν λέω μικρά παιδιά, εννοώ μικρότερα των 15, και πάλι παίζει δηλαδή. Με προβλήματα στη συνέχεια, ρυθμό που ανεβοκατεβαίνει με λόξιγκα, ανύπαρκτους χαρακτήρες και διαλόγους φωτοκόπιες, το μόνο που αξιόλογο στην ταινία είναι μερικές καλοστημένες σκηνές δράσεις, που και πάλι μοιάζουν με τηλεοπτική βερσιόν του Άρχοντα. Ο μόνος που καταφέρνει να σωθεί απ’ όλη αυτή την ιστορία, είναι ο Jeremy Irons, αλλά κι αυτός, με μισό ρόλο στη μισή ταινία, μη νομίζεις πως θα μπορέσει να σώσει κι εσένα.

Μη σε ξεγελάει ο πομπώδης τίτλος, αυτό το project δεν αποτελεί ούτε αθλητική ταινία, πόσο μάλλον ντοκιμαντέρ για τον πασίγνωστο ποδοσφαιριστή. Είναι μια φούσκα δηθενιάς ή καλύτερα μια ανεμπνευσμένη αρπαχτή..Δεκαεπτά κάμερες, δύο ομάδες, μία φαλάκρα. Ρεάλ Μαδρίτης εναντίον Βιγιαρεάλ, και σ' ενενήντα λεπτά θα μετρήσεις κάθε τρίχα που απομένει στο ένδοξο κεφάλι. Θέληση και προσωπικότητα δε μας φανερώνεται, ο Zidane κυρίως φτύνει και ιδροκοπάει. Λογικό είναι, έτσι που τρέχει. Είναι λογικό όμως εμείς να τον παρακολουθούμε στενά; Ακόμη και ο πιο φανατικός ποδοσφαιρόφιλος, δεν έχει όρεξη να δει ένα παιχνίδι που μοντάρεται αποκλειστικά με πλάνα στα οποία ασφυκτιά το σώμα του Zinédine και χάνεται εντελώς η μπάλα. Η φανέλα με το νούμερο 5, οι κάλτσες, το σορτς, τα παπούτσια και λοιπά αξεσουάρ πρωταγωνιστούν σε αυτή την κουραστικότατη ταινία. Ενίοτε και το πράσινο τετράγωνο. Και όλα αυτά σε τεράστια πίξελ, αποτέλεσμα, φαίνεται, των «υψηλής ευκρίνειας φακών ζουμ που χρησιμοποιούνται μόνο από τον αμερικανικό στρατό». Τουλάχιστον, η μουσική κάνει πιο υποφερτά τα πράγματα. Σε νανουρίζει.

Όχι ότι μας είχε πιάσει και κάνα σύνδρομο στέρησης αλλά, για να τη βγάζει το (αμερικάνικο) γιορταστικό Playboy, όλο και κάποιος θα ενδιαφέρεται ακόμα για τα γερασμένα ψεύτικα πολυ-χρησιμοποιημένα απόκρυφα (που λέει ο λόγος) σημεία του κορμιού της Πάμελας. Τώρα αν η φωτογράφηση ήταν δώρο Χριστουγέννων ή διαζυγίου στον ξενο-πηδηχτούλη Kid Rock δεν έχει δείξει ακόμα. Κατά τα άλλα, όταν δε μαζεύει χαρτονομίσματα στο βρακί για να χορεύει στη πίστα, και δεν αερίζει δημόσια το πράμα της στο δρόμο των χωρισμένων που χάραξε η Britney Spears, η φαντασίωση όλων των αντρών στον προηγούμενο αιώνα, γυρνάει ταινία με την επίσης και χωρισμένη και κερατωμένη και χριστουγεννιάτικα (ψιλο)γεροντο-φωτογραφημένη (πριν δυο χρόνια) Denise Richards. Που δε θα μπορούσε (η ταινία) παρά να λέγεται Blonde and Blonder (2007), τίτλος που ήδη έχει χρησιμοποιηθεί, φυσικά, σε πορνοπαραγωγές.

Μετά το teaser που βγήκε στη σελίδα της γερμανικής διανομής πριν μερικές μέρες, κυκλοφόρησε ανεπίσημα το σαββατοκύριακο στο δίκτυο και το trailer του 5ου φιλμ με ήρωα τον γκουρμέ ψυχίατρο Dr. Hannibal Lecter.

Ο Anthony Hopkins φυσικά μόνο κατάκοιτο με αρθριτικά μπορεί να τον παίζει (τον ρόλο) όπως είχε ήδη φανεί από το Red Dragon (2002). Έτσι επιστρατεύτηκε ο Gaspard Ulliel των Ατέλειωτων Αρραβώνων (2004) να ενσαρκώσει τον Χανίβαλο νεαρό. Και ρίξαν στη συνταγή και τη Gong Li να κάνει τη θεία θεία και να δικαιολογηθεί κάπως η μάσκα της αφίσας ως απωανατολίτικης καταγωγής. Με άλλα λόγια, αφού δεν υπάρχει ο γνωστός Dr. Lecter να κόψει τα εισιτήρια, παίρνει τη θέση του μια.. μάσκα που να του μοιάζει (αν κι εμένα μου μοιάζει σα γραφικό Αμίγκας του '80) και δικαιολογείται σεναριακά ως ο.. τρόπος των Σαμουράι. Επιπλέον μυρωδιά αρπαχτής αναδύει και το βιβλίο του Thomas Harris που γράφτηκε μαζί με το σενάριο από τον ίδιο και κυκλοφόρησε στις 5 του μήνα (ταυτόχρονα με την έναρξη του promotion της ταινίας). Πάντως οι ΝτεΛαουρέντηδες μας έχουν συνηθίσει σε ένα κάποιο επίπεδο στη παραγωγή μέχρι τώρα, και ίσως να φανεί καλύτερα και στο trailer τη Παρασκευή όταν και θα σταματήσει να χοροπηδάει αφού θα βάλουμε το επίσημο που βγαίνει μαζί με κόπιες του Home of the Brave (2006).

Τι θα έκανες αν άνοιγες μια πόρτα κι από πίσω κρυβόταν το χτες, και μπορούσες να μπεις μέσα και ν’ αλλάξεις ό,τι έκανες στραβό το τελευταίο 24ωρο; Αν είσαι ο Denzel, το πιθανότερο είναι, αφού ξεπεράσεις το déjà vu, να πας να σώσεις εκείνη την τρυφερή μαυρούλα απ’ τον κακό λευκό τρομοκράτη. Αν είσαι ο verbal, έχεις από πέρσι που περνάς και πας και ξετινάζεις το στοίχημα για τα Όσκαρ. Αν είσαι τρελαμένος μηχανικός που έχεις αφιερώσει χρόνια στο garage project σου, κάνεις όλα τα παραπάνω, και την ίδια ώρα πηγαινοέρχεσαι στη χωροχρονική λούπα, απλά και μόνο για να δοκιμάσεις τον κώδικα.

Tο Primer (2004), του σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού, μοντέρ, μουσικού και φωτογράφου Shane Carruth, ασχολείται με το τελευταίο είδους ταξιδιώτη. Δυο μηχανικούς, που φτιάχνουν με το μόνο τρόπο που μπορεί να συμβεί, κάτι που μπορεί να συμβεί μόνο με τον τρόπο που το φτιάχνουν: μια χρονομηχανή, και κατά λάθος. Εκτός από άνθρωπος ορχήστρα στα κινηματογραφικά, ο Carrruth είναι και μηχανικός στο πτυχίο. Και κάνει την ταινία του ξεχωριστή και σημαντική, κρατώντας τη σε πλαίσιο αυστηρά τεχνοκρατικό.

Σαν την ίδια του τη χρονομηχανή --ένα μεταλλικό κουτί με κάτι πιατάκια του τσαγιού κι ένα σωρό ακαταλαβίστικες τεχνικές ορολογίες μέσα--, η ταινία του απ’ έξω μοιάζει γεωμετρικά αυστηρή, αφιλόξενη, και τόσο απλοϊκή φαινομενικά, που οι προθέσεις της γίνονται σχεδόν προκλητικές. Όταν μπεις μέσα όμως, all bets are off που λένε. Η σκηνοθεσία, οι ερμηνείες, η ατμόσφαιρα, οι χαρακτήρες, το ξεδίπλωμα του σεναρίου, είναι όλα τόσο προσεκτικά τοποθετημένα στο timeline της μονταζιέρας, που χωρίς να το καταλάβεις, έχεις χάσει επαφή με το timeline το δικό σου. Και χωρίς κουνελοστολές και φοβερά τραγουδάκια και εφηβικά άγχη να τσιγκλάνε το συναισθηματισμό σου, η ταινία έφτασε να κερδίζει το μεγάλο βραβείο επιτροπής στο Sundance, χάρη μόνο σε απλές αρχές χρονοταξιδιού που ο Carruth στήνει ύπουλα και μεθοδικά, και μετά τις κάνει κουβάρι για να δοκιμάσει τα όριά τους. Χωρίς να τα σπάει. Αν όχι ο Richard Kelly, τουλάχιστον ο Tony Scott, ή όποιος άλλος το έχει σκοπό, πριν αρχίσει να ανοίγει σκουληκότρυπες, καλό είναι να ρίχνει μια ματιά στη λίστα του Carruth. Αν όχι επειδή έφτιαξε γαμώ τις ταινίες, τουλάχιστον γιατί ο 32άρης τότε, μάζεψε κάτι παραπάνω από $400Κ στα αμερικάνικα ταμεία, δηλαδή περίπου 57 φορές το budget του. Κι ύστερα, αφού μας άφησε ένα σχεδιάγραμμα και ευχές να βγάλουμε άκρη, εξαφανίστηκε απ’ το χωροχρόνο μας. Ερευνάται το ενδεχόμενο να πηγαινοέρχεται στο χρόνο και να δοκιμάζει σενάρια, κάτι που θα εξηγούσε και τα διάφορα deja vu που παθαίνουμε κατά καιρούς σε προβολές.

Για ένα δευτερόλεπτο και μόνο, διαβάζοντας Raping αντί για Reaping, πίστεψα ότι το ΜftM έκανε το μεγάλο βήμα να συμπεριλάβει στα features και τσόντες. Τελικά, αντί για γυαλιστερές σιλικονάτες κυρίες το trailer του Reaping ξεκινά με ατμοσφαιρική μουσική (και καμπάνες!), κιτρινιάρικα φίλτρα στην εικόνα του και τον σωσία του Stephen Rea ( ή είναι ο ίδος;!) στο ρόλο ανήσυχου ιερέα (μπας και τελικά είναι όντως «The Raping» ο τίτλος;) που περιτριγυρίζεται από ένα τεράστιο σμήνος μυγών.

Ένας οποιοσδήποτε φυσιολογικός άνθρωπος θα έτρεχε να κάνει ένα μπάνιο αλλά ο θορυβημένος Rea έχει κάτι άλλο στο νου του --και εκείνη τη στιγμή μια καλόγρια (Τhe Raping!) του πιάνει τον ώμο, μάλλον προσπαθώντας να μας τρομάξει. «I think God has sent me a message» λέει και ο δέκτης του ανισόρροπου μηνύματός του είναι η κατάξανθη Hillary Swank η οποία, άκου αυτό, μεταβαίνει στην πόλη Haven (!) προκειμένου να μελετήσει μια σειρά από περίεργα φαινόμενα που παραπέμπουν στις Βιβλικές Πληγές --νερό που μετατρέπεται σε αίμα, φωτιές που πέφτουν από τον ουρανό, το Παρά Πέντε κλπ.

Δεν κατάλαβα 100% τι ακριβώς είναι η Swank αλλά υποτίθεται πως είμαστε μπροστά σε μια πρώην φανατική χριστιανή που έχασε την πίστη της και πλέον έχει αφοσιωθεί στο να εξηγεί με επιστημονικούς τρόπους τα απανταχού «θαύματα» -–να υποθέσουμε πως θα αναθεωρήσει κάποιες από τις απόψεις της μπροστά στα σαφή μηνύματα του Θεού; Χμ... Φέρνει σε Exorcist (1973) (αν και μάλλον το μοναδικό κοινό θα 'ναι οι εμετοί) και σε εξαιρετικά teo-con πλοκή αλλά ίσως οι παραγωγοί θέλουν να πάρουν τα δολάρια όσων περιμένουν να αναληφθούν στους ουρανούς το 2012.

Απ την άλλη, το φιλμ είναι παραγωγή της Dark Castle, κάτι που προιδεάζει για θριλεράκι (με την έμφαση στο –άκι) ενώ το «δείχνω αλλά δε δείχνω» γρήγορο μοντάζ ενισχύει τους φόβους. Δεν ξέρω τι περιμένουμε από τον Stephen Hopkins (Predator 2 (1990)) και ακόμα περισσότερο από το φιλμ. Θεαματικά visuals; Φαντάζομαι όλο και κάτι θα γίνει σ' αυτό τον τομέα, ένα σωρό κατάρες υπάρχουν, ελπίζω να τις εκμετταλευθούν σωστά (ο θάνατος των πρωτότοκων παρακαλάει για zombie movie). Από πλευράς ερμηνειών είμαι επιφυλακτικός. Η Swank είναι μάλλον υπερεκτιμημένη (ναι, ναι Όσκαρ, μπλα, μπλα, μπλα) αλλά ακόμα και αν ήταν η Joan Crawford δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει με ένα χαρακτήρα που φαίνεται να έχει το ίδιο ενδιαφέρον όπως τα Σόδομα μετά την καταστροφή. Πάντως, στην καλύτερη περίπτωση, ευελπιστώ για ένα αξιοπρεπές ταινιάκι με 2-4 «καλές» σκηνές. Στην χειρότερη, θα εύχομαι να λεγόταν όντως «The Raping».