Τρία έγχρωμα κορίτσια στην Αμερική των 60s μετατρέπονται από άγνωστο γκρουπάκι σε pop λατρεία της υφηλίου, μέχρι που η δόξα μπαίνει ανάμεσά τους και ζαλίζει τα μάτια του manager τους. Ξεμαλλιάσματα, προδοσίες και πεινασμένες φιλοδοξίες απλώνονται, αλλά στο τέλος ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει.Μεταφερμένο στη μεγάλη οθόνη μετά από 1500+ πετυχημένες παραστάσεις στο Broadway και μισή ντουζίνα βραβεία Tony, το musical που βασίζεται λέει ελαφρά στην ιστορία των The Supremes, φέρνει μαζί του ένα κάρο τραγούδια που είναι ωραία να τα ακούς στη σιντιέρα και στο ραδιόφωνο. Αλλά όταν ο Condon βάζει και ιστορία ανάμεσά τους, προκύπτει ένα παραφουσκωμένο pop μπλοκμπαστεράκι, που δεν έχει ούτε το δραματουργικό βάρος, ούτε την ερμηνευτική συνοχή για να καλύψει την ακατάσχετη μουσική του φλυαρία. Σκηνοθετικές κορώνες από 'δω, σεναριακές κορώνες από 'κει, ερμηνευτικές κορώνες παραπέρα, τραγούδια χρησιμοποιούνται σαν αυθαίρετες γέφυρες για να περάσουν απ' την μια πράξη στην άλλη, το φιλμ προσπαθεί να καλύψει γεγονότα μιας ολόκληρης δεκαετίας, κι όμως, όταν η μουσική τελειώσει και κατακάτσει το glitter πάνω στο κλισέ, μένεις με την αίσθηση ότι τελικά δεν έγιναν και τόσα πολλά. Ή τουλάχιστον δεν σου τα δείξαν.

Στις αίθουσες έκανε αιφνιδιαστική εμφάνιση τη Παρασκευή πριν τον φλεβαριάτικα καλοκαιρινό Ghost Rider (2007). Αλλά στο δίκτυο η τρίτη στη σειρά ταινία βασισμένη στα εδρεύοντα κακά, απελευθέρωσε τον περιπαιχτικό προπομπό της τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Υποκλινόμενη στο χρόνο που χρειάζονταν ο μεγάλος του Grindhouse (2007) να κάνει παιχνίδι.

Dear friends,

We invite you to discover
the "issue zero" of e-Cahiers du cinema. The "e" stands for "electronic" as well as for "English."

Ο πρόλογος της πρώτης, δοκιμαστικής, ηλεκτρονικής έκδοσης των Cahiers du cinéma ανακοινώνει την "διπλή εξέλιξη" για το περιοδικό με τη φιλοδοξία να το περάσει στον 21ο αιώνα. Μια εξέλιξη σίγουρα οδυνηρή, ειδικά στη δεύτερη σημασία του "e", για μια έκδοση που έγραψε ιστορία με τη σνομπαρία που αντιμετώπιζε κάποτε τα αγγλικά προϊόντα και την στα όρια του γελοίου κριτική ανάλυση που επιχειρούσε γι' αυτά. Πάντως η σελίδα του περιοδικού είναι, αποσπασματικά, πολύγλωσση εδώ και καιρό, και από τον Hitchcock μέχρι τον Van Sant κάποιοι δημιουργοί αποτελούσαν πάντα εξαίρεση, σε βαθμό ψύχωσης, στα κείμενά του. Άλλωστε το εξώφυλλο του δοκιμαστικού τεύχους είναι αφιερωμένο στο Inland Empire (2006) του David Lynch περιλαμβάνοντας ακόμα και τις εμφανίσεις του σα γελαδάρη. Ενώ ένθετα φιγουράρει ο Clint Eastwood και τα ιστορικά Letters from Iwo Jima (2006), κομπλέ με τρέιλερ.

Τα Κινηματογραφικά Σημειωματάρια ξεκίνησαν να γράφονται το 1951 και καθόρισαν από την αρχή με την υπερβολή τους την κινηματογραφική κριτική. Διάσημοι (ή διαβόητοι αν προτιμάς) είναι ακόμα οι παραλληλισμοί, από τον André Bazin, της ανάλυσης των γουέστερν με οινολογία (από τότε η αγάπη στους γελαδάρηδες βλέπεις), οι μύδροι από τον François Truffaut ενάντια στη παλιά φρουρά (που οδήγησαν και στο ξεπέταγμα της Nouvelle Vague), οι Μαοϊκοί που το εξέδιδαν στα 70s χωρίς φωτογραφίες και αναφορές σε τίτλους ή οι έπαινοι για το Gerry (2002) του Gus Van Sant για δυοτρία χρόνια (στο τέλος κάθε χρονιάς).

Το Film Threat, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν έχει έντυπη έκδοση εδώ και δέκα χρόνια, ηλεκτρονικά άρχισε να βγαίνει και το Variety πριν καναδυό βδομάδες, ενώ πέρσι έβγαλε ονλάιν περιοδικό μέχρι και η FIPRESCI. Και το δίκτυο κάνει παραπάνω από μπαμ ότι αποτελεί τον προσανατολισμό όλων των εκδόσεων πια. O Arthur Sulzberger δηλώνει ότι χέστηκε αν θα βγαίνουν σε χαρτί σε πέντε χρόνια οι NY Times, και ακόμα και στην Ελλάδα όμιλοι μεγέθους ΙΜΑΚΟ προς τα εκεί το πάνε τελευταία.

To τρίτο, τέταρτο και βάλε αν μετράς τις διάφορες εκδοχές σε διάφορες χώρες, και το πρώτο πλήρες τρέιλερ για τη ταινία που όλοι περίμεναν πριν δέκα χρόνια βγήκε χτες σε κοινή θέα. Και όπως θα περίμενες πια, άλλο παίχτηκε στα κανάλια της Fox και άλλο βγήκε στο apple.com για το δίκτυο.

Δεδομένο είναι ότι αυτή τη φορά δε παραπονιούνται οι, αμέτρητοι μετά από δεκαεφτά (17) χρόνια, οπαδοί της σειράς, που τα είχαν πάρει με τη τακτική να περιμένουν σκηνές από τη ταινία και να βλέπουν πλακίτσες και σκετσάκια στα προηγούμενα τρέιλερ μόνο στο όνομα. Και για πρώτη φορά βλέπουν τόση λεπτομέρεια στα σκηνικά και προσοχή στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, αποτέλεσμα ψευτο.. δισδιάστατων (i.e. toon shaded όπως ξαναματάπαμε) ψηφιακών γραφικών. Και ψάχνουν όλοι να βρουν πια αν η ταινία θα έχει και.. πλοκή, αφού κρατιέται επτασφράγιστο μυστικό και το πιο πιθανό είναι οι αμέτρητοι σεναριογράφοι από όλες της περιόδους της σειράς να τη σχεδιάζουν ακόμα. Και ποιος χαρακτήρας θα πεθάνει τελικά, από τους υπαινιγμούς που αφήνει ο προπομπός.

Όλη η βιομηχανία ψάχνει να βρει ποιο φιλμ θα είναι το θύμα σε ένα καλοκαίρι πηγμένο στα υποψήφια μπλοκμπάστερ βέβαια, αλλά το 'χουμε πει πολλές φορές ήδη.

Η κινέζικη ταινία για μια Μογγόλο βοσκό που αναγκάζεται απ' τη λαίλαπα του καπιταλισμού και την τραγωδία της ζωντοχηρίας, να μετακομίσει στην πόλη, αποδείχθηκε η λιγότερο μέτρια απ' τις μέτριες του φετινού φεστιβάλ Βερολίνου, και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Άρκτο μιας χρονιάς που όσοι δεν κάνουν παρέα με τους συντάκτες του Hollywood Reporter, βρήκαν μάλλον ψόφιο. Κι έτσι, το Tuya's Marriage, του Wang Quan'an, έγινε η δεύτερη φετινή μη ευρωπαϊκή ταινία που κέρδισε το μεγάλο βραβείο κορυφαίου ευρωπαϊκού φεστιβάλ, μετά το περιστατικό της Βενετίας πριν μερικούς μήνες. "Οι καλύτερες ταινίες […] είναι αυτές που δείχνουν τα πράγματα ως έχουν, που ζωγραφίζουν ένα αυθεντικό πορτραίτο της ζωής" είπε ο σκηνοθέτης Quanan Wang με το βραβείο του στο χέρι, βάζοντας στη θέση τους, τους άσχετους που χασμουριούνται ακούγοντας και μόνο τις περιλήψεις των καλύτερων αυτών ταινιών.Η πρωταγωνίστρια της ταινίας, Yu Nan θεωρούνταν ψιλοφαβορί για την ασημένια αρκούδα γυναικείας ερμηνείας, την οποία βέβαια όλοι περίμεναν ότι θα δουν στα χέρια της Marianne Faithfull για το Irina Palm, οπότε η επιτροπή την έδωσε αναμενόμενα στην Γερμανίδα Nina Hoss για την ερμηνεία της στο Yella, ως ανατολικογερμανίδα που προσπαθεί να περάσει απέναντι. Κι αν κατάλαβες κάτι απ' την παραπάνω αλυσίδα, ελπίζω είναι το ότι όταν έχεις 22 ταινίες του ιδίου επιπέδου, δε έχει και πολύ νόημα να προσπαθείς να τις ξεχωρίσεις. Η Hoss πάντως, μαζί με τον David Mackenzie και τους Franz Ferdinand που βραβεύτηκαν για την μουσική επένδυση της ταινίας Hallam Foe του Σκωτσέζου, ήταν οι μόνοι Ευρωπαίοι που διακρίθηκαν στο φετινό φεστιβάλ. Του οποίου οι πιο σημαντικές βραβεύσεις ωστόσο, ήταν μάλλον οι ειδικές αρκούδες της επιτροπής για καλλιτεχνικά επιτεύγματα, που δόθηκαν στο cast του σκηνοθετικού ντεμπούτου του Robert DeNiro, The Good Shepherd, και στον Park Chan Wook για το πολυναμενόμενό του follow up, I'm a Cyborg, But That's OK, χαράσσοντας την αμηχανία τους στο πώς να ευχαριστήσουν τους διακεκριμένους προσκεκλημένους του διαγωνιστικού τους, αφού οι ταινίες ψιλομάπες διαγράφονται.

Τα events που σημάδεψαν τη διοργάνωση πάντως, δεν είχαν ιδιαίτερη επαφή με τα βραβεία, αφού το μεγαλύτερο σούσουρο (με ιδιαίτερη βαρύτητα για 'μας τους Έλληνες και τον Υπουργό Πολιτισμού μας) προκάλεσε αναμενόμενα η ειδική παγκόσμια πρώτη του 300, σε ένα ακόμα μνημειώδες λάθος άνοιγμα --αν υποθέσουμε ότι η κακή δημοσιότητα έχει στην πραγματικότητα κάτι κακό--, η γιούχα για το πισωγύρισμα της ανυπόφορης political corectness της νέας ταινίας της Jennifer Lopez, Bordertown, και βέβαια, η βράβευση της ολόδικιάς μας Παναγιώτας Βλαντή, πρωταγωνίστριας των σημαντικών κινηματογραφικών πονημάτων 5 Λεπτά Ακόμα και Στα Όρια, στα πλαίσια του προγράμματος Shooting Stars για τα ανερχόμενα αστέρια του ευρωπαϊκού σινεμά. Σε άλλα πιο ενδιαφέροντα νέα, το imdb έγινε το τελευταίο κάστρο που αλώθηκε απ' την ασπρίλα του web2.0-ism. The horror...

Αφού περάσαμε κάνα τρίωρο παίζοντας με τον μετρητή του Yahoo! να μετράει και να μετράει και να μετράει και να μετράει αντίστροφα, κι όταν μηδένιζε, μετά να μετράει προς τα πάνω πριν ξαναρχίσει το αντίστροφο και φτου απ' την αρχή, τα καλά παιδιά εδέησαν να βγάλουν το trailer στον αέρα σε μια... διπλανή σελίδα, προτού τα σχετικά boards στο imdb αρχίσουν της ομαδικές αυτοπυρπολήσεις.

Όχι ότι ήτανε να 'χει και τίποτα φοβερό δηλαδή, πολύ απ' το υλικό του trailer υπήρχε στο promo footage του Spike TV και στο teaser. Απλώς τώρα, με τη βοήθεια και του voice over και των διαλόγων, μπαίνει σε μια σειρά, κι έχει βέβαια και αρκετό ψαχνό για να ρίξεις άλλη μια θέαση. Και το πρώτο-πρώτο που θα καταλάβεις είναι τι ακριβώς είναι η ταινία, αν είσαι αδιόρθωτος και δεν έχεις καταλάβει ακόμα. Το δεύτερο είναι πως ο Tarantino κι ο Rodriguez είναι για δέσιμο, αν επίσης είσαι αδιόρθωτος και δεν το 'χεις καταλάβει ακόμα και το τρίτο ότι η Cherry Darling επιβεβαιώνει την κράτησή της στη λίστα των πιο kick-ass γυναικών της νεότερης pop κουλτούρας. Ή του Z-movie universe έστω.

Οι δυο αντιχολιγουντιανοί εικονοκλάστες του Χόλιγουντ βέβαια, δεν είναι οι μόνοι που θα φορέσουν τα σάπια φίλτρα του Grindhouse. Το χεράκι τους θα βάλουν κι άλλοι αιρετικοί μπλοκμπαστεράδες, που κινούμενοι στα ίδια επίπεδα αναβίωσης των πεθαμένων, θα ετοιμάσουν τα trailer για το ανάμεσα στο back to back. Τα τρία ονόματα που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι τώρα (και μάλλον είναι και τα τελευταία) είναι Eli Roth, Edwar Wright (του Shaun of the Dead (2004)) και κυρίως Rob Zombie, ο οποίος ανάμεσα στις ετοιμασίες του καινούριου του Halloween (2007), ανακοίνωσε πρωταγωνιστές και τίτλο, με τους Udo Kier, Bill Moseley, Sheri Moon Zombie και Nicolas Cage (!) να ετοιμάζονται για το trailer του Werewolf Women of the SS. Θυμίζει την Ilsa, She-wolf of the SS (1975), και φαντάζομαι αυτό είναι και το νόημα, αλλά σαν πολλά αντρικά ονόματα να βλέπω για τέτοια φάση.

Στις τελευταίες μέρες του Β' Παγκοσμίου, μετά την επίθεση στο Pearl Harbor, οι Ιάπωνες δίνουν μια απ' τις απ' τις σπουδαιότερες μάχες τους, στο Ίβο Τζίμα. Είκοσι χιλιάδες άντρες, παλεύοντας με κακουχίες, στερήσεις και ασθένειες, κάνουν την τελευταία τους, ηρωική στάση, υπερασπιζόμενοι μια ηφαιστειογενή κουκίδα από σχεδόν τετραπλάσιους εισβολείς.Στο δεύτερο κομμάτι του αντιπολεμικού πολεμικού του έπους, το πιο αξιέπαινο που καταφέρνει ο Eastwood, είναι ότι κάνει τους εν πόλεμο συμπατριώτες του να συμπονέσουν έναν ιστορικό εχθρό, γράφοντας την ίδια ώρα στα 77χρονα παπούτσια του την ιστορία που έγραψε ο νικητής, για να αποσαφηνίσει τις παρεξηγημένες λεπτομέρειες της σύγκρουσης. Όπως την αμελητέα αν και πολυδιαφημισμένη στρατηγική σημασία της συγκεκριμένης αμερικάνικης νίκης και το πραγματικό πρόσωπο του ηρωισμού, που, από διορισμένη ρεκλάμα στις Σημαίες, εδώ αντιμετωπίζεται ως παράσημο ντροπής από τους πωρωμένους του αυτοκρατορικού στρατού. Αντί για την προσπάθεια μιας χούφτας ανθρώπων να διατηρήσουν την στρατιωτική τους αξιοπρέπεια απλά με το να πολεμήσουν, την ώρα που οι συμπολεμιστές τους σκάνε σα μύγες κλεισμένες σε φούρνο μικροκυμάτων, ακολουθώντας τυφλά μια υστερική ερμηνεία του κώδικα bushido στην πιο έντονη συναισθηματικά σκηνή του έργου, που το νεανικότερο, πιο κοντινό στους πασιφιστικούς τόνους της ταινίας κοινό --έστω κι από απολιτίκ άποψη-- μπορεί ανέτως να θεωρήσει οριακά κωμική.

Απ' το Unforgiven (1992) ή ακόμα και το A Perfect World (1993) μέχρι σήμερα, έχει περάσει πολύς καιρός, κι ο Clint Eastwood έχει φτάσει πολλά βήματα πιο κοντά στο τελευταίο, όμως η αγωνία να προσεγγίσει ένα ανώτερο ήθος που καθοδηγεί αυτά τα βήματα προς ένα αναπόφευκτο, αλλά που διάολε να σημαίνει κάτι, φινάλε, ήταν πάντα εκεί σαν ένας θαμπός, μελαγχολικά ουμανιστικός φάρος ελπίδας. Είναι ο διακριτικά διακριτός παλμός της καριέρας του, αυτή η αναζήτηση της ανθρωπιάς στο ζαλισμένο ανθρώπινο πνεύμα στις πιο δύσκολες τελευταίες στιγμές του. Και χτυπά δυνατά κάτω απ' τις ξεπλυμένες εικόνες της μαύρης ακρογιαλιάς, όπου ο Eastwood καταφέρνει το αυτονόητο να φαίνεται εξαιρετικό: στα χαρακώματα του θανάτου, υπάρχουν άνθρωποι απρόσβλητοι απ' την προπαγάνδα που στέλνει τους διπλανούς τους σε έναν κατά παραγγελία δοξασμένο θάνατο, και τους παρακολουθούν με απογοήτευση και αμηχανία να διαμελίζονται για μια ασαφή αγάπη για το χώμα, σε έναν πόλεμο που δεν τους ενδιέφερε να ξεκινήσουν και δεν τους ενδιαφέρει να τροφοδοτήσουν. Δεν είναι λίγο να στήνεις σε τέτοια κλίμακα μια τέτοια ιστορία και μάλιστα μέσα στο σπίτι της πολεμόκαυλας, αλλά για εμένα τον απ' έξω, για δεύτερη φορά μετά τις Σημαίες, αυτό το κατόρθωμα από μόνο του, με αφήνει ασυγκίνητο. Όπως και οι δεδομένες αριστοτεχνικές ικανότητες του Eastwood, που βέβαια εδώ βρίσκονται σε εντυπωσιακή εγρήγορση, παντρεμένες με την καλλιτεχνική κομψότητα που ήδη απ' τους αριστουργηματικούς Ασυγχώρητους έχει χαράξει την αμερικάνικη και την παγκόσμια κινηματογραφική δημιουργία. Αλλά όλο αυτό το περιτύλιγμα, τελικά κρύβει και κάτι άλλο; Έψαξα να το βρω και στους συναδέλφους που πέταξαν τη σκούφια τους. Αλλά μπα.

Όταν λείπει η γάτα χορεύουν τα ποντίκια, κι όταν κοιμάται ο κτηνοτρόφος τα ζωντανά της φάρμας του σηκώνονται στα πίσω πόδια, οι ταύροι καβαλάνε μηχανικούς ανθρώπους, οι κότες πετάνε βελάκια στον KFC, τα σκυλιά παίζουν πόκερ βέβαια, και ο αχυρώνας μετατρέπεται σ' ένα εκστατικό πανηγύρι. Έξω απ' το αγρόκτημα όμως παραμονεύουν τσακάλια και ποιος θα αναλάβει να προσέχει τη φάρμα όταν πεθαίνει ο γέρος φύλακας-αγελάδος της;Ναι, θέλει λίγη ώρα να ξεπεράσεις το γεγονός ότι στη φάρμα αντί για ταύρους έχουμε αγελάδους –αγελάδες κομπλέ με μαστάρια δηλαδή, απλά με βαριά φωνή και αρσενική συμπεριφορά. Αφού το συνειδητοποιήσεις μπορείς να περάσεις την υπόλοιπη ώρα ψάχνοντας τρόπους να το εξηγήσεις στο πιτσιρίκι σου στη διαδρομή για το σπίτι, ή χασκογελώντας που ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος του δεύτερου Ave Ventura (1995) και δημιουργός και πρωταγωνιστής του Kung Pow (2002), έστησε ολόκληρη ταινία πάνω απ' το υπονοούμενο ότι οι αγριολεσβίες είναι αγελάδες. Εναλλακτικά βέβαια, μπορείς να δεις και την υπόλοιπη ιστορία, που χοροπηδάει γύρω απ' το σεναριακό σκελετό του Lion King (1994) αλλά σε πολύ μικρότερη κλίμακα. Απείθαρχος νέος δεν μπορεί να δεχτεί τις ευθύνες που τον φορτώνει ο θάνατος του πατέρα του, αλλά τελικά λυγίζει και τις δέχεται και γίνεται καλύτερος κι απ' τον προκάτοχο. Πανέμορφο animation ντύνει την απλή αλλά διασκεδαστική πλοκή, με τα χαριτωμένα χιουμοριστικά κρεσέντο που προκαλούν χαχανητά ποικίλης ηλικιακής προέλευσης και προσφέρουν στην ταινία πάσο ασφαλούς διέλευσης και για μικρούς και για μεγάλους.

Κουρασμένη κι απογοητευμένη απ' τη ζωή και τους ανθρώπους δασκάλα, ξαναθυμάται τα λεσβιακά της σκιρτήματα στα γεράματα, όταν αναστατώνεται από νεαρή bobo συνάδελφο. Η σκανταλιάρικη σεξουαλική σχέση της τελευταίας με ανήλικο μαθητή, γίνεται το κοινό μυστικό των δυο γυναικών, που η πρώτη θα χρησιμοποιήσει ως μοχλό πίεσης για να κερδίσει κάτι παραπάνω απ' τη φιλία της δεύτερης.Έχει αρχίσει να γίνεται κουραστικό, αλλά ακόμα και σε μικρού μήκους να τη βάλεις να δένει απλώς τα κορδόνια της, η Judi Dench πάλι θα καταφέρει να μπει στην πεντάδα για τα Όσκαρ. Έξι φορές υποψήφια και μνημειωδώς βραβευμένη μια για το ολιγόλεπτο πέρασμά της απ' το πλατώ του Ερωτευμένου Σαίξπηρ (1999), η μεγάλη (70βάλε) κυρία μασουλάει τον κεντρικό ρόλο αυτού του επικίνδυνα μελοδραματικού Λευκή Γυναίκα Μόνη Ψάχνει for the artsies και φτύνει τα κουκούτσια με χαρακτηριστικό αγγλικό φλέγμα στο τασάκι, δίπλα στα αρλεκινίστικα αποκαϊδια του σεναρίου του Marber. Η Cate Blanchett, σε μια απ' τις σπάνιες ευκαιρίες της να παίξει ρόλο με ζηλευτή σεξουαλικότητα, είναι το άλλο μισό της καρδιάς ενός ημερολογίου που πάσχει απ' όλα αυτά που πάσχουν τα ημερολόγια: έντονη προσπάθεια για λογοτεχνική πρόζα, τάση για σκανδαλοθηρία και βεβιασμένη διαστρέβλωση της πραγματικότητας απ' τον μεγεθυντικό φακό του απαραίτητου υποκειμενικού συναισθηματισμού. Το φιλμ του Eyre αφιερωμένο άκομψα στη διαδρομή του ψυχολογικού θρίλερ αντί γι' αυτήν της ευρύτερης προσέγγισης των αλλόκοτων έλξεων ανάμεσα σε ανθρώπους αταίριαστους λόγω ηλικιών και φύλων (της Blanchett δηλαδή, με τον πολύ νεαρότερο μαθητή της, τον πολύ γηραιότερο σύζυγό της, και την πολύ λεσβιότερη συνάδελφό της), έλξεις οι οποίες μάλιστα αντιμετωπίζονται ως απλές, αμελητέες συμπτώσεις, αποκτά ρυθμό και ύπαρξη μονάχα χάρη στις εξαιρετικές ερμηνείες των εξαιρετικών ερμηνευτριών. Κι αυτές όμως, δεν μπορούν να κάνουν πολλά περισσότερα απ' το να σιγουρέψουν ότι το ενενηντάλεπτο που θα περάσεις μαζί τους θα φαίνεται ουσιαστικό κι ενδιαφέρον. Δεν μπορούν να το κάνουν να είναι κιόλας, αυτό ήταν δουλειά του Marber.

Εσωστρεφής μέχρι αηδίας νεαρός, σε ψαροχώρι απ' αυτά που σε κάνουν ή κατατονικό, ή μανιακό δολοφόνο, ανοίγει το μυαλό του δοκιμάζοντας ό,τι drug βρεθεί μπροστά του και μαζεύει ερεθίσματα κάνοντας παρέα με τους αληταράδες, μένοντας μονίμως απαθής παρατηρητής. Μέχρι που το μεγάλο σπυρί σπάει και γεμίζει τον τόπο με πύων βίας, μίσους και σαδισμού. Κι ύστερα πάλι όλα καλά.Δεν ξέρω αν θα είναι το όνομα του Γιώργου Αρβανίτη στη φωτογραφία που θα σε τραβήξει στην αίθουσα, ή η ατάκα του Variety ότι το σκηνοθετικό ντεμπούτο του νεαρού Βρετανού κάνει το Κουρδιστό Πορτοκάλι (1971) να μοιάζει με βιντεοκλίπ της Brittney Spears. Πάντως το film που έχει μπόλικο άρωμα από Αγγελοπουλική ομίχλη, έφυγε απ' τις Κάννες πρόπερσι με τη στάμπα του υπερβίαιου, έστω κι αν η υπερβία, σοκαριστική δίχως άλλο, δεν εμφανίζεται παρά στα δέκα λεπτά του μεγάλου φινάλε. Αλλά μέχρι εκεί, έχεις μια ολόκληρη ώρα κι άλλα είκοσι λεπτά να βγάλεις. Στα οποία ο Clay αγγίζει διάφορα ζητήματα απ' τη θεματολογία του αγγλικού ρεαλισμού του Loach και του Leigh, για τη σαπίλα της αγγλικής προαστιακής νεολαίας και το πώς τρέφεται απ' τον ποντιοπιλατισμό του σχολείου, την απούσα παρουσία της αστυνομίας και τις παραλυτικές συνέπειες του καρκινώματος της ανεργίας στον θεωρητικά προστατευτικό και καθοδηγητικό μηχανισμό της οικογένειας.

Η διαφορά είναι ότι το κάνει μ' αυτόν τον φλού αρτιστίκ τρόπο του auteur που μένει τόσο μακριά όσο κι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής του απ' τα τεκταινόμενα, και με την ίδια απάθεια που όλος ο κόσμος βλέπει στην τιβι του σαλονιού τις εικόνες του πολέμου στο Ιράκ, την ώρα που στο υπνοδωμάτιο ένα μάτσο νταήδες βιάζουν μια μαθητριούλα, κι ο μόνος που θορυβείται είναι ο θεός DJ, επειδή δεν αφήνουν ν' ακουστεί η μουσική του που θα εξημερώσει τα κτήνη και θα ενώσει τα έθνη. Οι πανταχού παρόντες συμβολισμοί του Clay για την αδιαφορία του ανθρώπου για το σαδισμό του διπλανού του (και τα μαρτύρια του παραδιπλανού του), με εξόφθαλμα κύριο στόχο τον ιμπεριαλισμό του γερακιού, είναι τόσο ασυγκράτητοι κι επίμονα επαναλαμβανόμενοι, που τελικά καταλαμβάνουν και την ίδια την ταινία, στερώντας της την δυνατότητα να υπάρξει ως αυτάρκης αφηγηματική οντότητα. Τόσο που, ακόμα και μετά την ανελέητη σφαγή της καρικατουρίστικης μπουρζουαζίας απ' τους ντοπαρισμένους εκδικητές της εργατικής τάξης, το σύνολο συνοψίζεται το συμπέρασμα ότι η Αμερική θα συνεχίσει να βιάζει, μαζί με την αγωνία για το πού θα μπορούσε να έχει φτάσει το ανθρώπινο πνεύμα, αν το υλικό αυνανισμού του ήταν εφάμιλλης αξίας και ύφους με τα γραπτά του De Sant.

Βασισμένη σε θεατρικό των αρχών του 20ου αιώνα του Cao Yu η ιστορία μεταφέρεται, από την οικογένεια ενός βιομήχανου, στην Απαγορευμένη Πόλη δέκα αιώνες νωρίτερα. Με την ίδια δυσλειτουργικότητα (τη μάνα να πηδιέται με το γιο, τον πατέρα να τη δηλητηριάζει σιγά σιγά) που θα περίμενες από μια.. τυπική μοντέρνα αμερικάνικη οικογένεια.
Οι δυο προηγούμενες παγκόσμιες υπερπαραγωγές του Zhang Yimou, ο Ήρωας (2002) και Τα Ιπτάμενα Στιλέτα (2004), του δώσαν την ευκαιρία να κάνει και τρίτη σε μια χώρα που η λογοκρισία δημιουργεί ακόμα ειδήσεις που κάνουν το γύρο του κόσμου αλλά χρηματοδοτεί πια το σύνολο σχεδόν της ασιατικής (πλην Ιαπωνίας φυσικά) παραγωγής. Αυτή τη φορά το αποτέλεσμα είναι απρόσμενα σεξπιρικό (διάβαζε βαρετό), οπερετικό (διάβαζε υπερβολικό) και αναμενόμενα κομμένο (διάβαζε ακατανόητο). Κάτι σα κλειστοφοβικός και κιτσάτος και υπερφιλόδοξος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, χτίζεται και χτίζεται με ατελείωτα πέρα δώθε στους διαδρόμους και τα δωμάτια του παλατιού και κορυφώνεται και κορυφώνεται με επικά γελοίες αναμετρήσεις. Ειδικά τα απαράδεκτα, σε σχέση με τα δυτικά, ψηφιακά εφέ και τα παραφορτωμένα σκηνικά και κουστούμια δε χωνεύονται με τίποτα. Τη κατάσταση σώζει η αναμφισβήτητη και σχεδόν κουραστικά πια υμνούμενη μαεστρία του σκηνοθέτη στις σκηνές που δε χρειάζεται άλλη υποστήριξη (δηλαδή δεν έχει καμιά εξάρτηση από εφέ και σκηνικές λεπτομέρειες). Και οι ερμηνείες του Chow Yun-Fat και της Gong Li η οποία είναι παντού με συνέπεια από την αρχή μέχρι το τέλος για να χύνεις απανωτά με την ησυχία σου χωρίς να αγχώνεσαι για διακοπές.

Αντί για όλα αυτά βέβαια, θα μπορούσα απλά να πω ότι την κινέζικη ολυμπιακή υπερπαραγωγή του 2008 και μεγαλύτερη ασιατική ever, θα την κάνει ο John Woo.

Τζογαδόρος κλέφτης και ΣΙΑ, απαγάγουν το βρέφος εγγόνι της πλουσιότερης γυναίκας της πόλης ελπίζοντας να βγάλουν τα έξοδα. Τελικά χάνουν τον μεσάζοντα και την πώληση, αλλά βρίσκουν κάτι να ζεστάνει τις πέτρινες καρδιές τους. Κι ένα σωρό μπελάδες βέβαια.
Θα 'λεγες τυπικό το φιλμ από την άποψη ότι πρέπει να ξαναπείς τα ίδια για την ηλικία του πρωταγωνιστή, τη πιο αυθεντική (στα όρια του υποτυπώδους βέβαια) ερμηνεία του όταν δε χρειάζεται να μιλάει Aγγλικά, το μυθικό του πια status που τον κάνει ικανό να ανοίξει μια ταινία σε περισσότερες περιοχές κι απ' τον Tom Cruise, και την αποφυγή οποιασδήποτε μη οικογενειακής αναφοράς. Η αλήθεια είναι ότι εξακολουθεί να πουλάει γιατί σαν άριστος επαγγελματίας δε κουράζει καμιά φόρμουλα ούτε φτύνει κανένα αγαπητό στερεότυπο. Εδώ συμμετέχει σε μια παραγωγή που ξαναγυρνάει στη πιο ελαφριά διασκέδαση μετά τις, σχετικά πάντα, πιο σκοτεινές πρόσφατες χογκογκέζικές του (έτσι μου φάνηκαν δηλαδή απ' τα εξώφυλλα). Αρχικά σχεδιασμένη να επανενώσει τη γηραλέα τριάδα Jackie Chan, Sammo Hung (Kam-Bo) και Yuen Biao, η ταινία τελικά απλά επανενώνει τρεις άντρες και ένα μωρό, στο στιλ των αμερικάνικων ταινιών των 80s με το ίδιο θέμα, αλλά φυσικά με περισσότερη δράση. Δράση που μόνο το πρώτο τέταρτο είναι αξιόλογη και στη συνέχεια σε.. γλυκοξυπνάει.

"Η πιο σημαντική και ταραχτική συνεισφορά στον πολιτισμό της μνήμης" σύμφωνα με τον Spiegel (που τα χώνει και στη διοργάνωση που την άφησε εκτός διαγωνιστικού) προβάλλεται δημόσια σήμερα στο Βερολίνο μέσα σε ανησυχίες για αντιδράσεις. H Φάρμα των Κορυδαλλών, εξιστόρηση από τους αδερφούς Taviani της πραγματικής περιπέτειας μιας οικογένειας κατά τη Σφαγή των Αρμενίων, κάνει πρεμιέρα πριν κλείσει μήνας από τη δολοφονία του Hrant Dink.

Το θέμα είναι φυσικά μεγάλο και το 'χω στο περίμενε εδώ και καιρό, από την ανακοίνωση των φετινών προβολών Berlinale Special. Δυστυχώς χρόνο δεν έχω αλλά ούτε και περιθώρια να το κρατάω άλλο, γι' αυτό αν θες περισσότερα γράψτα μόνος σου και στείλτα μας. Ή περίμενε μέχρι να βρω αν δε βιάζεσαι.

Η πρώτη ταινία που έσπασε τη βαρεμάρα στο Βερολίνο, μετά τη μια κατηγορία μόνη της La Môme (2007) της πρεμιέρας, ήταν η Irina Palm (2007) του Sam Garbarski (όποιος είναι αυτός). Σύμφωνα με το Cinematical τη δημοσιογραφική προβολή ακολούθησαν για πρώτη φορά φέτος χειροκροτήματα ενθουσιασμού.

Η πρώτη ταινία με μεσόκοπους (και βάλε) να ανακαλύπτουν το σεξ δεν είναι βέβαια. Και ειδικά το αγοραίο για.. καλό σκοπό (φυσικά), κοντεύει να (ξανα)γίνει ανέκδοτο στιλ αμάρτησα για το παιδί μου. Ο Spyros του Vjay's Club που το έχει βάλει σε λίμπο ο νέος blogger και έχει πάθει μια στέρηση, δε μπορεί να περιμένει να σχολιάσει:

Κανονικά αν ήμουν Βέλγος θα έπρεπε να ζητωκραυγάζω ή να γιουχαΐζω αυτό το πόνημα του πρώην διαφημιστή (RSCG - Garbarski) και νυν σκηνοθέτη Sam Garbarski. Αν ήμουν Σέρβος θα θαύμαζα ή θα αποδοκίμαζα τον Miki Manojlović, έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ηθοποιούς στην πατρίδα του και πρωταγωνιστή της ταινίας του Kusturica Underground (1995), στο ρόλο του προαγωγού. Τέλος αν ήμουν fan της underground νεοϋορκέζικης σκηνής των 60s, θα με τραβούσε από το μανίκι ο πρωταγωνιστικός ρόλος της Marianne Faithfull.

Επειδή καλώς ή κακώς δεν παίζει κανένα από τα παραπάνω, διάβασα την ταινία χωρίς κανένα συναισθηματισμό παρόλο που οι δραματουργικές προθέσεις της ξανθοπουλίζουν επικίνδυνα. Απεγνωσμένη πενηντάρα χήρα δίνει... χείρα ανακούφισης σε μοναχικούς άνδρες έναντι αδρής αμοιβής, προκειμένου να αγοράσει τη φαρμακευτική αγωγή που θα σώσει τον εγγονό της. Φοράει το ψευδώνυμο Irina Palm (αγγλικούλια ξέρουμε) και λίγη lubricant κρέμα στα χέρια και κερδίζει την εύνοια και το θαυμασμό του αφεντικού της και της συναδέλφου της, καθώς και τον τίτλο του "καλύτερου δεξιού χεριού του Λονδίνου"!

Γνωστή από πολύ μικρή στη πατρίδα της τον Καναδά χάρη στη τηλεόραση, η Sarah Polley έγινε διεθνής φαντασίωση (τουλάχιστο των σινεφίλ πορνόγερων) με τον πρώτο της ενήλικο ρόλο, αυτόν της.. πιτσιρίκας στο Γλυκό Πεπρωμένο (1997). Και διατηρεί ένα προφίλ εύθραυστης δυναμικής φευγάτης ψαγμένης (και ενίοτε εκούσια.. αγαπημένης από διάφορα τεράστια τρολ) που ενισχύθηκε με τη μικρού (για την ακρίβεια μισού) μήκους ταινία της I Shout Love (2001), με τίτλο δανεισμένο από ποίημα του Milton Acorn. Ταινία που τη καταξίωσε και ως δημιουργό (δημιουργιών με εύθραυστες δυναμικές φευγάτες ψαγμένες πρωταγωνίστριες).

Τα δικαιώματα της συγκεκριμένης παραγωγής έχει το IFC και όπως θα περίμενες τη προγραμματίζει συχνά πυκνά τα ξημερώματα στα καλωδιακά. Φέτος αποτελεί και το αφιέρωμα του Film Threat στη γιορτή της σοκολάτας. Η ιστορία της υποκριτικής σχιζοφρενικής εκβιαστικής παρανοϊκής ποδηγετικής και έσχατα αγαπησιάρικης συμπεριφοράς μιας γυναίκας τη τελευταία μέρα του χωρισμού, είναι έκτακτη και σαν επιλογή και σα δουλειά και σαν υπόδειγμα διαγωγής σε τέτοιες περιπτώσεις. Γιατί στη πραγματικότητα η μεγάλη πλειοψηφία των θηλυκών διάγει πολύ πολύ (και συνήθως.. πιο πολύ) χειρότερα, όπως ξέρεις.

Στη πέμπτη του χρονιά το ελληνικό φεστιβάλ περιθωριακών θρησκειών ενηλικιώθηκε. Δεν έλειψαν και φέτος τα σκουπίδια που έγιναν λατρεία, ούτε οι παιδικοί ήρωες που γάμαγαν εκεί που δεν τόλμαγε ο Γιώργος Θαλάσσης, άνοιγαν τα πόδια πιο εύκολα από τη Κατερίνα και δέρναν πιο καλοκάγαθα από τον Σπίθα. Αλλά τα πραγματικά αστέρια του προγράμματος στο Gagarin 205 ήταν οι πραγματικά καλτ δημιουργίες του Γιώργου Νούσια και του Πάνου Κούτρα. Καλτ με την έννοια της δουλειάς που απευθύνεται, σκόπιμα (στις συγκεκριμένες περιπτώσεις) ή τυχαία, σε κοινό που έχει την ευφυία και τη διανοητική ευρύτητα και ευελιξία να την αγαπήσει φανατικά.

Ο σκηνοθέτης του Κακού (2005) ήταν στη προβολή της Παρασκευής για να θυμίσει ότι το πρώτο ελληνικό ντιβιντί για να τρομάζεις τη γιαγιά σου θα το βρίσκεις σε λίγες μέρες στα κλαμπ της γειτονιάς (και να μας πει βιαστικά, προτού βγάλει πάλι τη κάμερά του ο verbal, για τα μελλοντικά του σχέδια που δε θα αργήσουν να ανακοινωθούν). Ο εμπνευστής της Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999) δεν εμφανίστηκε το Σάββατο, παρόλο που το συνήθιζε στις σπάνιες προβολές της πάντα με γαλλικούς υπότιτλους (όπως πριν καναδυό χρόνια στο Γαλλικό Ινστιτούτο που τον είχαμε πετύχει) --μάλλον τον κυνηγάνε ακόμα οι πιστωτές της, ακόμα πιο καλτ εκ των πραγμάτων πια, Αληθινής Ζωής (2004).

Κατά τα άλλα η Τσιτσιολίνα απογοητεύτηκε από τη θερμότητα του ελληνικού κοινού (μάλλον γιατί μέχρι να της χουφτώνουν τα βυζιά πάνω στο χορό τόλμαγαν), τραγούδαγε playback και ευτυχώς δε γδύθηκε, αλλά όποιος τη θεωρεί γραφική γεννήθηκε χτες κι έχει μεγαλώσει μόνο η γλώσσα του. Και ο Σάκης Ρουβάς του Πειραιά ήταν εκεί και έγινε.. σύνθημα. Και ο πρωτοπαλαιστής Απόστολος Σουγκλάκος δεν ήταν εκεί αλλά αποθεώθηκε και μας έλειψε.

Μετά από το εξαιρετικό teaser πριν δυο μήνες ακριβώς, και σχετικά καθυστερημένα, βγήκε στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το Hannibal Rising (2007) και στο Yahoo! Movies, το trailer του sequel του remake των μεταλλαγμένων του Wes Craven. Και με τη πρώτη ματιά, αυτό που λείπει, στα credits τουλάχιστο, είναι ο.. σκηνοθέτης.

Αυτό που χρειάζεται, προφανώς, να ξέρεις για τη ταινία λοιπόν είναι ότι αποτελεί παραγωγή του WES CRAVEN, βασίστηκε σε χαρακτήρες που δημιούργησε ο WES CRAVEN και το σενάριο επιμελήθηκε ο WES CRAVEN. Και όπως επίσης φαίνεται στο τρέιλερ, η οικογένεια των προηγούμενων λόφων με γατίσια όραση δεν αφορά καθόλου τη συνέχεια (αν και αρχικά ήταν στις προθέσεις του WES CRAVEN απ' ότι ψιθυρίζεται). Ούτε το sequel των πρώτων λόφων με αετίσια μάτια αφορά καθόλου τη συνέχεια, αφού το The Hills Have Eyes Part II (1985) έχει αποκηρυχτεί από τον ίδιο τον WES CRAVEN ως αρπαχτή. Άρα βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή παραγωγή που καλύπτει την επιτακτική σου ανάγκη για περισσότερα στραβάδια που δε μπορούν να πετύχουν ούτε λόφο (αόμματο ή άλλως) και, φυσικά, για περισσότερο WES CRAVEN. Τη χαριστική βολή στις όποιες ελπίδες για κάτι καλό μπορεί να έχεις ακόμα, για να μη στις βιάσει κάνας μεταλλαγμένος και έχουμε κι άλλες συνέχειες, τη δίνω επισημαίνοντας ότι ούτε ο Alexandre Aja ήταν αρχικά στα σχέδια του WES CRAVEN να πάρει και πολλά credits (για το περσινό remake). Αλλά τελικά η εξαιρετική του δουλειά αναγνωρίστηκε από τα test screenings ακόμα και τα έλαβε. Ε και test screenings έχουν γίνει ήδη πολλά για το 2, αφού ανοίγει τον άλλο μήνα (και όλη τη μνεία την έχει ο WES CRAVEN πόσες φορές θα το πω ακόμα).

Το μόνο λοιπόν που φαίνεται να μένει από αυτή την ιστορία είναι το εμπνευσμένο teaser και το εξίσου εμπνευσμένο Insect Eyes του Devendra Banhart που ακούγεται και στον θεατρικό προπομπό. Και η φασαρία που έγινε με το πρώτο προωθητικό πόστερ, όταν κρίθηκε πολύ.. σπαρταριστό (αυτό το μέσα στο τσουβάλι δηλαδή) από την MPAA, με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από ψόφιες εκδοχές.

Μαζί με το El Espinazo del Diablo (2001) που προηγήθηκε και το 3993 (2009) που έπεται, ο Λαβύρινθος του Πάνα (2006) συμπληρώνει μια τριλογία ιστοριών με φαντάσματα, τέρατα και μικρά παιδιά κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο. Από έναν Μεξικανό σκηνοθέτη που μαζί με τους συμπατριώτες του Alfonso Cuarón και Alejandro González Iñárritu αποτελούν ξεκάθαρα πια τους τρεις φίλους που αλλάζουν τον δυτικό κινηματογράφο, όπως λέμε εδώ και μήνες (και μήνες).
Για μένα ξεκάθαρο είναι και ότι η δεύτερη ταινία αυτής της ιδιότυπης σειράς αποτελεί ορόσημο αλλά όχι σημάδι. Καταξιώνει το δημιουργό, ως "χρυσή" τομή ανάμεσα στη Ράχη του Διαβόλου (2001) και την αμερικάνικη περίοδό του που επακολούθησε με τα Blade II (2002) και Hellboy (2004). Αλλά το πρώτο ήταν ανυποχώρητο στις διακριτικές αλληγορίες, τον υποβλητικό τρόμο, και την αγάπη για τους χαρακτήρες του. Και τα δεύτερα σημάδεψαν τη χορογράφηση και την ίδια τη τρίτη διάσταση χάρτινων και φανταστικών ηρώων, ειδικά σε παραγωγές μικρομεσαίου προϋπολογισμού. Ενώ στον Λαβύρινθο ο Del Toro απευθύνεται σε όσους δε πιάσαν την ιδιοφυία του, τρίβοντάς τους την στη μούρη. Η ιστορία μικρών παιδιών (με την οποία ξεκίνησε η τριλογία) γίνεται ιστορία για μικρά παιδιά, κυριολεκτικά, μέσα από τα μάτια της μικρής της πρωταγωνίστριας που χτίζει τον δικό της κόσμο για να ξεφύγει από τη (και να ξαναβαπτιστεί στην) φρίκη του πραγματικού. Μια ιστορία για μικρούς αστούς επιπλέον, που βλέπουν εξωτικές τις αγροτικές περιοχές και μόνο βαναυσότητες σε ταξικές πάλες. Μια ιστορία για μικρούς γερασμένους (πνευματικά) αστούς τέλος, που προτιμούν τα τέρατά τους χωρίς υπόβαθρο κουλτούρας που αδυνατούν να κατανοήσουν, και (τη βία και) τον τρόμο, κυριολεκτικά, θολό και άκαρδο για να τον αποκηρύξουν ως εξωπραγματικό και μη ανθρωπιστικό.

Τρία σε ένα, και πορνογραφικά στημένο (κι όπως θες ερμήνευσέ το αυτό) το φιλμ είναι πολύ καλή πρόταση για όλους, όπως το βλέπεις και περισσότερο. Αλλά θα το χωνέψεις πιο εύκολα αν δε στάθηκες και πολύ στις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη.

Δημοφιλής τηλεοπτικός κωμικός ξεκινά μισοαστεία μισοσοβαρά, να βάλει υποψηφιότητα για Πρόεδρος των ΗΠΑ και, ω του θαύματος, κερδίζει. Πριν ακόμη ορκιστεί όμως, έρχεται αντιμέτωπος με τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος απ' τις πολυεθνικές. Οι οποίες δεν αστειεύονται ούτε στις κωμωδίες.Βασισμένος στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι τηλεθεατές προτιμούν να μαθαίνουν τις ειδήσεις τους από κωμικούς όπως ο Jon Stewart, ο John Letterman κι ο Γιώργος Λιάγκας, ο Barry Levinson επιστρέφει στην πολιτική σάτιρα δέκα χρόνια μετά το Wag the Dog (1997) και είκοσι μετά το Καλημέρα Βιετνάμ (1987). Και απ' ό,τι φαίνεται η δεκαετία είναι καλό διάστημα να βάζεις σελιδοδείκτη στην πολιτική πραγματικότητα. Χωρίς όμως το ρομαντισμό της πρώτης ταινίας και τη μεθοδικότητα της δεύτερης, το Man of the Year είναι ο αδύναμος αδερφός της τριπλέτας, που βασίζεται στα καμώματα του Robbin Williams και το χιούμορ του κόνσεπτ για να κρατηθεί όρθιο, ενώ η δραματουργία δεν έχει αρκετό ψαχνό για να στηρίξει την πλοκή, που αν και έχει μερικές μικρές απροσδόκητες εμπνεύσεις, πριν τα μισά ακόμα, ψάχνει τρόπο να περπατήσει στον αέρα.