Με ένα κομμάτι πέντε λεπτών (ή 300 δευτερολέπτων) από τη ταινία φαίνεται να ολοκληρώνεται η προωθητική καμπάνια της Warner για τους 300 (2007). Το κομμάτι κυκλοφόρησε στο MTV Overdrive στη συνηθισμένη άθλια ανάλυση που πάει πακέτο με τη σχεδίαση της σελίδας.

Η καμπάνια πάντως είναι σίγουρα πολύ πιο αξιόλογη, παρά τα σκαμπανεβάσματα. Ξεκίνησε το καλοκαίρι από τη Comic-Con 2006 με προβολή ενός τρέιλερ που δημιούργησε περισσότερο σούσουρο ίσως κι από αυτό του Spider-Man 3 (2007) με τη πρώτη εμφάνιση του Venom. Συνεχίστηκε με ένα production blog που.. σταμάτησε λίγο μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης του Zack Snyder να ανεβάσει εκεί το τρέιλερ. Και video journals που σταμάτησαν κι αυτά κάποια στιγμή να βγαίνουν στη σελίδα που τα μάζευε αλλά συνέχισαν να κυκλοφορούν με αξιοπρόσεχτο ζήλο (κι έφτασαν τα 12 πριν λίγες μέρες). Η έκρηξη ήρθε με την αποκάλυψη, στα τέλη του Σεπτέμβρη από μια κάποια ελληνική σελίδα, του πρόμο τρέιλερ και πιο πωρωτικού ever, που έκανε τους ψιθύρους κραυγές και εκσπερματώσεις σε όλο το δίκτυο. Δυοτρείς βδομάδες αργότερα η Warner έβγαλε και επίσημα ένα τίζερ, για να σταματήσει να χρειάζεται να κοπανάει στο κεφάλι τον καθένα που ξεφύτρωνε ουρλιάζοντας "THIS IS SPARTA!" ανεβάζοντας το πρόμο στη σελίδα του και "THIS IS WHERE WE FIGHT, THIS IS WHERE THEY DIE!" όταν πήγαιναν να του το κατεβάσουν.

Αρχές Δεκέμβρη ήρθε και το πλήρες τρέιλερ και από τότε η εταιρία που έβαλε πρώτη ήχο σε φιλμ περιορίστηκε στο να συντηρεί το θόρυβο αντί να κόβει και να ράβει κι άλλα για κάθε κοινό, όπως είχε κάνει με το Superman Returns (2006) που κόντεψε να βγεί ολόκληρο σε μορφή τρέιλερ. Και έλειψαν και τα gay-friendly δημοσιεύματα που κόντεψαν να θάψουν τον ήρωα με το κόκκινο βρακί ενώ περίσσεψαν πιο.. πορνογραφικές συνεργασίες όπως αυτή με το SuicideGirls. Το τεράστιο γυναικείο και gay κοινό, που ήδη χύνει περιμένοντας δυο ώρες πήχτρα στη βαρβατίλα και τα γυμνά μπράτσα σιξπάκ και μπούτια, η προώθηση το άφησε στην άκρη ξέροντας(?) πολύ καλά ότι αυτό το ανάβει ακόμα περισσότερο. Και το ίδιο θα ήταν καλύτερα να είχε κάνει και με το φεστιβάλ του Βερολίνου, αφού η υποδοχή της δημοσιογραφικής προβολής εκεί έγινε με επιδειχτικές αποχωρήσεις χαχανητά και αποδοκιμασίες, ενώ η θερμή υποδοχή στην επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα (έτσι όπως την είδε ο Δελτίος Τύπου κυρίως δηλαδή) μπορεί να έσωσε τη παρτίδα αλλά δεν έσβησε εντελώς τα σημάδια. Εκτός από το να μαζεύει ένα σωρό επιδειξίες κριτικούς και να περιμένει να μη της θάψουν τη ταινία, πολλοί λένε ότι η παραγωγή έκανε λάθος και στο να μη προβάλλει σποτάκι στο Super Bowl όπου ήταν μαζεμένο όλο το υποψήφιο αντρικό κοινό της. Αλλά γενικά η βιομηχανία θεώρησε πολυτέλεια τέτοιες σφήνες φέτος, και ακόμα και χωρίς αυτές, και παρά το R-rating, το φιλμ φαίνεται έτοιμο να εκτοξευτεί στις Πολιτείες. Ήδη από τη βδομάδα που πέρασε συναγωνίζονταν στις προπωλήσεις τις ταινίες του Σαββατοκύριακου (i.e. όσες παίζονταν ήδη), και δεν είναι και απίθανο να εισπράξει ποσό κοντά στα $60 μύρια (του προϋπολογισμού) με το άνοιγμά του.

Στην Ελλάδα οι ταξιτζήδες ξέρουν εδώ και πολύ καιρό πολύ περισσότερα για τους κινηματογραφικούς Τρακόσιους από τον μέσο που κάθεται να γράψει γι' αυτούς. Και μπορεί να λείπουν γενικά οι συνομωσιοθεωρίες που τους συσχετίζουν με το Ιράν αλλά τα περισσότερα δημοσιεύματα είναι αναμενόμενα αβάσιμα και ανεκδιήγητα, αγνοώντας καν το κόμικ χαρακτηριστικά. Και είναι προτιμότερα από τα.. εμπεριστατωμένα που θέλουν τον Miller κάτι σα Madureira ή τον μύθο του καλά μελετημένο μες στους Στέλιους του, αφού μπορείς να τα αντιμετωπίσεις με την ίδια άγνοια προκατάληψη και μισαλλοδοξία τελικά. Μ' άλλα λόγια σ' όσους δε πιάνουν τι πάει να γίνει, οι επεξηγήσεις είναι ανώφελες και θα τις δώσει ο χρόνος. Και γενικά αρκούν τα λόγια των δημιουργών που λίγο πολύ λένε ότι και ο Όμηρος δεν απασχολήθηκε και τόσο με την ιστορική ακρίβεια, και το έργο τους που λίγο πολύ παρουσιάζει κάποιους Έλληνες σα τους πρώτους γαμηστερούς και γαμηστερότερους ποτέ.

Το κλιπ ξεκινάει τη πρώτη νύχτα όπως και στο κόμικ, και συνεχίζει λίγο διαφορετικά. Η ταινία ξεκινάει να προβάλλεται μαζικά μια μέρα νωρίτερα από τον υπόλοιπο κόσμο, δικαιωματικά όπως και το τρέιλερ, στην Ελλάδα τη Τετάρτη, και οι προπωλήσεις εισιτηρίων ήδη έχουν ξεκινήσει. Την ίδια μέρα θα βγάλουμε και τη κριτική, του verbal που δεν καταενθουσιάστηκε στη δημοσιογραφική.


Δες/Κρύψε το Production Journal #11 με τον Gerard Butler να σηκώνει τα βάρη του ρόλου

Έχοντας αφήσει πολύ καλές εντυπώσεις με το Das Fräulein στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, η 34χρονη Ελβετίδα σκηνοθέτις, έφτασε την περασμένη Τετάρτη ως την Αθήνα, για την πρεμιέρα της βραβευμένης πρώτης μεγαλόμηκης μυθοπλαστικής της δουλειάς (και μόλις τρίτη της καριέρας της), που έγινε με τη συνδιοργάνωση του Φεστιβάλ. Λόγω των γιουροβιζιονικών της (και σου) αναγκών, η ΕΡΤ δεν κατάφερε να έρθει για τη δική της συνέντευξη, κι έτσι θα δεις μονάχα στις Μάσες την Adrea Staka, μεταξύ άλλων να σε διαβεβαιώνει και η ίδια, ότι η ταινία της με τα 60 χιλιάδες εισιτήρια και βάλε στην Ελβετία, ούτε κανένα ψυχοψαχτικό πανηγύρι χασμουρητού είναι, ούτε κανένα ασήκωτο μάθημα ιστορίας. Κι ύστερα να σου εξηγεί γιατί η ταινία της, με πρωταγωνίστριες τρεις γυναίκες (και μπόλικο δέρμα), είναι ταινία και για άντρες.

Είκοσι χρόνια ιστορίας της CIA από τη γέννηση μέχρι την εγκαθίδρυσή της στην αμερικάνικη πολιτική πραγματικότητα, προβάλλονται παράλληλα με τη ζωή και τις επιλογές ενός απ' τους ανθρώπους που βοήθησαν στη γιγάντωσή της.Ο Eric Roth υπογράφει την κορωνίδα των ιστοριών κλιμακούμενης παράνοιας που έσφιγγαν το The Insider (1999) και το Munich (2005) του, και πατινάρει ανάμεσα στο κινηματογραφικό παρόν και παρελθόν με υπνωτιστική χάρη, ανοίγοντας με χειρουργική ακρίβεια λεπτές τομές για να μπεις σ' έναν κόσμο αποπνικτικών μυστικών, συνωμοσιών, διπλών και τριπλών πρακτόρων, σ' έναν κόσμο όπου η παραμικρή κίνηση του φρυδιού μπορεί να σε προδώσει και μαζί με σένα μια χώρα ολόκληρη. Σ' αυτόν τον κόσμο περιφέρεται σα ζωντανός θρύλος, ένας απ' τους ιδρυτές της πιο δαιδαλώδους και διαβόητης υπηρεσίας πληροφοριών του πλανήτη, όπως τον υποδύεται ο Matt Damon με ένα μόνιμο poker face στην σπουδαιότερη ίσως στιγμή της καριέρας του. Στιγμή όπου ο Tom Ripley συναντά τον Gene Hackman του The Conversation (1974) και τον Corleone του Pacino. Βαθιά πιστός στο καθήκον και εξαιρετικά ταλαντούχος στη διαχείριση της αλήθειας, κυκλοφορεί στη ζωή με τέτοια απόσταση απ' τα τεκταινόμενα της, που αγνοεί συστηματικά ακόμα και την Angelina Jolie, την τέλεια γυναίκα του, κόρη γερουσιαστή, όπως αρμόζει σε ένα απ' τα υποσχόμενα μέλη της αδελφότητας των Scull and Bones --στα σπλάχνα της οποίας θεωρείται ότι ανδρώθηκε κι ο George Bush ο γηραιότερος. Ωστόσο, μαζί με την δυσπιστία και την επιφυλακτικότητά του, που μπορεί να παρερμηνευθεί για αδιαφορία και απάθεια, η απαρέγγλιτη προσήλωσή του στην ιδέα της οικογένειας και τη διαφύλαξή της ως δεύτερης μετά την πατρίδα μόνο, ενδυναμώνει το χαρακτήρα του και όσα ενσαρκώνει ως εκπρόσωπος της διαφύλαξης των αμερικάνικων ηθικών άξιων με κάθε κόστος.

Ηγούμενος ενός εξαιρετικού απ' τον πρώτο ως τον τελευταίο cast, ο Damon προσφέρει στον De Niro το ιδανικό έμψυχο δυναμικό, γύρω απ' το οποίο στήνει με ατμόσφαιρα που θα ζήλευαν όλοι οι δάσκαλοί του, στη δεύτερη κιόλας προσπάθειά του, ένα μάθημα σκηνοθετικής υπομονής, αποφασιστικότητας, σαφήνειας κι ακρίβειας, που θα μπορούσε να είναι λίγο πιο γρήγορο, λίγο πιο σύντομο, ή λίγο πιο ζωντανό για να είναι και λίγο πιο εμπορικό, αλλά τότε θα μιλούσαμε και για μια εντελώς διαφορετική ταινία, έτσι δεν είναι; Για το Bourne Ultimatum (2007) ίσως. Το συγκεκριμένο κατασκοπικό θρίλερ, αργό, σίγουρο, αλλά ρυθμικό και στοχευμένο, με τον επίκαιρο πολιτικό απόηχό του, θα μπορούσε τουλάχιστον να προσφέρει σοβαρό συναγωνισμό στον άνθρωπο που δημιούργησε τον δημιουργό της, και να κάνει τόσο τον ίδιο τον Scorsese όσο και τον σεναριογράφο του να ιδρώσουν. Και είναι έγκλημα που δεν της δόθηκε η ευκαιρία, επειδή κάτι παραφουσκωμένες, καρασπιναρισμένες μπούρδες σαν το Babel (2006) και το Little Miss Sunshine (2006) την έκρυψαν με τη σκόνη του καλπασμού τους, κι άφησαν στους Ευρωπαίους να τιμήσουν την εξαιρετική χορωδία αυτής της σκοτεινής, σφιχτοδεμένης, συναρπαστικής οπερέτας του DeNiro για ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια της πολιτικής ιστορίας της Αμερικής.

Ένας διασκεδαστής του Las Vegas αφού πρώτα "φρανκσινάτρησε" (των διαλόγων ο ορισμός) καρφώνει και τους μαφιόζους του κύκλου του. Με αποτέλεσμα να θέλουν να του ξεριζώσουν την καρδιά όλα τα καλά παιδιά και όσα έχουν καλές προθέσεις.Ο Joe Carnahan, όπως ήδη είπαμε από το τρέιλερ, άφησε υποσχέσεις με τη δεύτερη ταινία του, το Narc (2002). Υποσχέσεις για ρετρο-μοντερνισμό που θα 'φερνε τα βαριά νοήματα και το ψυχολογικό ψάξιμο των 70s ξανά στο επίκεντρο των ταινιών βήτα επιλογής για τους κινηματογραφόφιλους. Και υποσχέσεις για στιλιζαρισμένη δράση είχε αφήσει ήδη από τη πρώτη του ταινία με τον εύγλωττο τίτλο Blood, Guts, Bullets and Octane (1998). Αλλά τη φούρια του την έκλεψε κάπως ο Academy Award Winner πια Scorsese απ' τη μια και ο Tom Cruise απ' την άλλη, προτιμώντας τον J.J. Abrams για το Mission: Impossible III (2006). Η απελπισία του είναι έκδηλη σε αυτή του τη δουλειά λοιπόν. Δουλειά στημένη πιο κοντά σε αυτές του Guy Ritchie, αν και όλοι βλέπουν Tarantino στο άγαλμα που γονατίζει και προσεύχεται κάθε πρωί ο σκηνοθέτης, ίσως από την άποψη της χώνεψης της ποπ κουλτούρας και των b-movies. Όμως ο Carnahan δε χρησιμοποιεί τις εικόνες στο λόγο και τις αναφορές στη σύνθεση αλλά απλά χώνει τις εικόνες στη σύνθεση, σα το καράτε κιντ που περιφέρεται σε κάποιες σκηνές απλά για να γουρλώνεις τα μάτια με ηλίθια απορία. Και υπερπροσπαθεί στην υπερβολική σοβαρότητα σε ένα φιλμ που ξεκάθαρα είχε πολλά να κερδίσει από την υπερβολική υπερβολή. Μπορεί δηλαδή η φιλοδοξία να ήταν να αναγνωριστεί ότι αν ο Fellini είχε κάνει action movie κάπως έτσι θα 'βγαινε, αλλά το αποτέλεσμα είναι μόνο ένα action movie που φιλοδοξεί να γίνει 8½ (1963).


Σίγουρα πάντως, παρά τη φτώχεια του προϋπολογισμού και των περισσότερων διαλόγων, σε αφήνει μ' ανοιχτό το στόμα πολύ συχνότερα απ' ότι του επιτρέπεις συνειδητά.

Νεαρή κοπέλα ζει κάθε μέρα της σαν την τελευταία, γιατί πολύ πιθανότατα θα είναι, και παρασέρνει στη θύελλά της δυο συμπατριώτισσες Γιουγκοσλάβες που βρίσκει στη Ζυρίχη, θυμίζοντάς τους ξανά, πώς είναι να βάζεις στην καθημερινότητά σου λίγο πάθος. Όπως τότε, που ζούσαν ακόμα στη διαλυμένη σήμερα χώρα τους.Σε παρόμοιο μήκος κύματος με την βραβευμένη στο Βερολίνο Grbavica (2006), η ταινία της Andrea Staka εξερευνά τις επιπτώσεις της βαλκανικής αναμπουμπούλας και της διάλυσης της πρώην Γιουγκοσλαβίας στις ζωές των ανθρώπων της, μέσα από τη γυναικεία ματιά τριών μεταναστριών. Aν και χωρίς το αβαντάζ της Αρκούδας, η Φροϊλάιν βραβεύθηκε ωστόσο με το λιγότερο χλιδάτο βραβείο της Χρυσής Λεοπάρδαλης στο Λοκάρνο, και έκανε ιδιαίτερο γκελ στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χάρη κυρίως στις δυνατές ερμηνείες του πρωταγωνιστικού πυρήνα, που βοηθά να στηθεί ένα γαϊτανάκι αλληλεπιδράσεων κι αλληλοαποκαλύψεων των τριών διαφορετικών γενεών μεταναστριών. Οι τρεις τους, κάποτε συμπατριώτισσες αλλά πλέον αλλοεθνείς, μοιράζονται αναμνήσεις αλλά όχι βιώματα, αφετηρίες αλλά όχι προορισμούς και οι διαφορετικές κοσμοθεωρίες τους οδηγούν αναπόφευκτα σε μια πολιτισμική σύγκρουση που θα προσπαθήσει να τις φέρει στην πολυπόθητη μέση οδό, κι εσένα θα σε κρατήσει στην ιστορία τους, γιατί η προαποφασισμένη πορεία τους είναι διακριτικά καθοδηγούμενη απ' τη σκηνοθέτιδα με τη Γιουγκοσλάβικη καταγωγή, είναι εντυπωσιακά προσεγγίσιμη συναισθηματικά, και είναι περισσότερο ιστορία ανθρώπων παρά ιστορία Ιστορίας. Και βέβαια, κυρίως γιατί, αφού ασχολήθηκες να διαβάσεις αυτό το κείμενο, μάλλον ενδιαφέρεσαι αρκετά κι ζημιωμένος δε θα βγεις.

Από τη πρώτη του ταινία, το πρωτόγονο αυθόρμητο Japón (2002), ο Carlos Reygadas είχε κάνει εμφανείς τις προθέσεις του. Ρεαλισμός, αναφορές στον Ταρκόφσκι και τη παρέα του, εικονικοί συμβολισμοί με σαφή προδιάθεση εικονοκλασίας, ελάχιστοι διάλογοι. Την ίδια τάση συνεχίζει κι εδώ, με ακόμα μια συμμετοχή στις Κάνες (πρόπερσι), με ερασιτέχνες ηθοποιούς και φτύσιμο σε οποιαδήποτε μορφή υποκρισίας ή προκατασκευασμένης πλοκής. Και είναι θεμιτή βέβαια η αδιαφορία για συμβάσεις που περιορίζουν τη τέχνη στα μέτρα του κοινού που πάει στην αίθουσα να ξεχαστεί και η αναζήτηση της ελευθερίας σε μια έκφραση που να φτάνει, σα μουσική, μέσα από διαφορετικά κανάλια στον ίδιο στόχο. Στόχο που κι αυτόν τον έχει ο δημιουργός, να μιλήσει για τη πατρίδα του, το Μεξικό, και ότι ανεξήγητα τον έλκει και τον απωθεί σε αυτή. Συμβολικά πάντα, χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους, τις εικόνες και τους ήχους της. Το πρόβλημα είναι ότι το έργο απλά δε λειτουργεί. Τα κάδρα που σε προκαλούν να δεις αν μπορείς να μη τα δεις καταλήγουν να παίζουν με τα νεύρα σου και οι υπερενισχυμένοι φυσικοί.. θόρυβοι (άλλη μια "αναφορά" στους Ρώσους) δε σε αφήνουν ακόμα κι αν το πάρεις απόφαση (να μη τα δεις). Και η όποια διάθεση για χιούμορ σου βγάζει τελικά μια σιχαμάρα για τις εικόνες, τους ήχους, τα σύμβολα, τους ανθρώπους, τη πατρίδα και τον πατριδογνώστη. Αν αυτός ήταν ο σκοπός του, δώστου και τα υπόλοιπα αστεράκια που του χρωστάω.

Τη πίπα της πιτσιρίκας στο χοντρό στην αρχή την έχουν περιγράψει όλοι και είναι όπως στη περιγραφή και χειρότερη χωρίς να δείχνει τίποτα. Η φευγαλέα αλλά ολοκληρωμένη άποψη του τέλους δεν αξίζει τον κόπο όσων προηγούνται. Εκτός κι αν είσαι πωρωμένος αδηφάγος κινηματογραφόφιλος (με τη καλή έννοια).

Μεγαλοστέλεχος προσλαμβάνει ηθοποιό για να παίξει το ρόλο του διευθυντή σε προσπάθεια πώλησης της εταιρείας τους, με το ατού ότι κανείς απ' τους εργαζόμενους δεν έχει δει ποτέ για ποιόν δουλεύει, και το ντεσαβαντάζ ότι ο ηθοποιός έχει εμμονές με τη Μέθοδο και τον Γκαλντίνι.Σε ένα διάλειμμα απ' τον κανιβαλισμό της αμερικάνικης Ιστορίας, ο Δανός σωτήρας των ΗΠΑ εφαρμόζει τις σαδιστικές εμπνεύσεις του στο genre της κωμωδίας. Και σ' εμάς. Όπως πάντα. Φυσικά, φτιάχνει μια κωμωδία, που δεν είναι ακριβώς κωμωδία, ή τουλάχιστον όχι η κωμωδία που σου έρχεται στο μυαλό όταν ακούς για κωμωδία. Και με την ίδια φυσικότητα, είναι άλλη μια δοκιμασία της κινηματογραφικής φόρμας, και πλήρης ανάπτυξη των εμμονών του Trier στην Αλήθεια πίσω απ' την Ερμηνεία, την απρόβλεπτη υφή του σεναρίου και τον κατά το δυνατό μεγαλύτερο αποκλεισμό της ανθρώπινης επιρροής στη διαδικασία του φιλμαρίσματος, τον οποίο πετυχαίνει αυτή τη φορά με ένα σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών, που κάνουν τη δουλειά του οπερατέρ --αν όχι και του σκηνοθέτη--, με αποτέλεσμα κάποια περίεργα πηδήματα μέσα στις σκηνές που μοιάζουν σα μονταρίσματα αλλά δεν είναι και σαν αναβοσβησίματα της κάμερας με φωτοκύτταρο, που σχεδόν είναι. Το Automavision, που αλλάζει κατά βούληση σημείο και βάθος εστίασης, ζουμ, και γωνίες, με ανάλογες αλλαγές στον ήχο, προωθείται ως κομμάτι της προσπάθειας του Trier να ελαττώσει το κόστος της παραγωγής και το μέγεθος του συνεργείου, και αν και τα αισθητικά αποτελέσματα είναι μάλλον αμφίβολα, τουλάχιστον η θεωρία συμβαδίζει με την λογική του. Λογική που σε λίγο θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τις ταινίες δεν πρέπει να τις γυρίζουν άνθρωποι, και καλύτερα να μη γυρίζονται και καθόλου. Απλά όλα αυτά με μια πιο χαλαρή διάθεση, που κάνει την εμπειρία λιγάκι πιο ανάλαφρη. Και λιγάκι πιο ανούσια. Για τους μη μανιακούς συλλέκτες των έργων του τουλάχιστον.

Αναμφισβήτητη πρωταγωνίστρια της φετινής βραδιάς των Όσκαρ, παρόλο που δε πάτησε το κόκκινο χαλί, ήταν τελικά η Jennifer Love Hewitt. Η προσοντούχα σταρ τίμησε και.. ενίσχυσε με τη παρουσία της το οσκαρικό πάρτι του AIDS Project Los Angeles που διοργανώνεται, για φιλανθρωπικούς σκοπούς φυσικά, κάθε χρόνο με φαγητό κοκτέιλ και μεγάλες οθόνες πλάσμα στο The Abbey Food & Bar του Δυτικού Χόλιγουντ, λέει.

Και, οφθαλμοφανέστατα, είπε να δώσει και κάτι πιο ενδιαφέρον στους παρευρισκόμενους να βλέπουν από μια τελετή στην οποία ξεχώρισαν μόνο οι ανυπόταχτες θηλές της Jessica Biel και κάτι εφιαλτικά τραβεστί τέρατα από το outer space (στιλ Nicole Kidman και Cameron Diaz), όπως είπαμε. Και όπως είπαμε επίσης πριν κάνα χρόνο, η 28άχρονη μικρή JLo που γιόρτασε τη προηγούμενη βδομάδα τα γενέθλιά της, δεν έχει κανένα απολύτως σκοπό να προχωρήσει σε τίποτα περισσότερο από ενισχυμένα σποραδικά πειράγματα στις εμφανίσεις της. Μ' άλλα λόγια δε σχεδιάζει ούτε φωτογραφίσεις ούτε γυμνές σκηνές, και όλοι οι (ενήλικοι ή μη) θαυμαστές της θα πρέπει να περιοριστούν σε πιο οικογενειακές επιδείξεις όπως στη σειρά Breast Ghost Whisperer. Σειρά που σταμάτησα από πέρσι να βλέπω αφού.. δεν έδειχνε και τίποτα, οπότε το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι από τότε που την αφήσαμε, η κάπου κάπου κινηματογραφική σταρ πρωταγωνίστησε στο τεράστιο στη Κίνα Garfield: A Tail of Two Kitties (2006). Και έχει και το πρώτο ρόλο σε μια ταινία με το χαρακτηριστικό τίτλο She Had Brains, a Body, and the Ability to Make Men Love Her (2007) απ' ότι βλέπω στο IMDb.

Τον τάφο του πιο υπέρλαμπρου κινηματογραφικού (και όχι μόνο) αστέρα, του Ιησού Χριστού, ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε ο πρώην σκηνοθέτης και νυν (εξ)ερευνητής James Cameron.

Και όπως θα ταίριαζε στο δημιουργό της δεύτερης πιο λαοφιλούς ταινίας όλων των εποχών --μετά φυσικά το The King of Kings (1927)-- θα τον έχει και πρωταγωνιστή (έστω και τον τάφο) στο ντοκιμαντέρ παραγωγής του, το οποίο θα προβληθεί τη Κυριακή από το Discovery Channel στη Χώρα της Επαγγελίας, τις αμερικάνικες πολιτείες (και στο βρετανικό Channel 4, το καναδέζικο Vision και το ισραηλινό Channel 8). Ντοκιμαντέρ που τιτλοφορείται The Jesus Family Tomb ή The Lost Tomb of Jesus ανάλογα με το ποια παράγραφο της επίσημης σελίδας του κοιτάς, και βασίζεται στα πρωτοφανή ευρήματα επίπονων επίμονων και καλά μελετημένων ανασκαφών Ισραηλινών που ρίχναν τα θεμέλια της καινούριας τους κατοικίας πριν εικοσιέξι (26) χρόνια στην Ιερουσαλήμ.

Η υπόθεση που απασχολεί τους πολιτικούς μηχανικούς στην Ανατολή εδώ και κάποιο καιρό ήρθε στην επιφάνεια στη Δύση τη προηγούμενη βδομάδα, ενώ χτες έγινε η καθιερωμένη συνέντευξη τύπου και σήμερα έφτασε στα καθιερωμένα ελληνικά ρεπορτάζ. Ο εκπρόσωπος του Μεσσία στη χώρα μας, Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, δήλωσε ότι πρόκειται για "ανόητα πράγματα κι ατεκμηρίωτα", ενώ ο ίδιος (ο Μεσσίας) που μετά την ανάστασή του φέρει το επίγειο όνομα Tom Cruise τελευταία, δεν έχει ακόμα μιλήσει στους δημοσιογράφους σχετικά. Οι ειδικοί θεωρούν ότι υπάρχουν πλείστες όσες αποδείξεις (όπως π.χ. το σχήμα της μπανάνας) περί του ανυπόστατου των ισχυρισμών και η θρησκευτική πίστη κινδυνεύει μόνο από βάσιμες και εμπεριστατωμένες θεωρίες συνομωσίας τύπου Κώδικα Ντα Βίντσι (2006), και οι Μάζες συμφωνούν μαζί τους. Οι πάντα φιλάργυρες φιλόξενες ισραηλινές αρχές πάντως ήδη ετοιμάζουν ξενάγηση στο τόπο των ιερών θεμελίων για τους ενδιαφερόμενους.

Live blogging δεν κάναμε, live αναμετάδοση είδαμε πάντως, και μετά από έξι και κάτι ώρες, φέτος μάλλον το άξιζε, έστω κι αν δεν είχαμε κουπόνια στοιχήματος να μας κρατάν στην άκρη του καναπέ. Κι η τελετή βοήθησε, με την DeGeneres να κάνει την πιο διακριτική παρουσίαση στην ιστορία ίσως του θεσμού --και πάλι καλά γιατί δεν είχε πολλά να δώσει με τις ατάκες της πέρα απ' το πολυδουλεμένο timing-- τους παρουσιαστές να προσφέρουν μπόλικα χαχανητά (το δίδυμο Al Gore – Leonardo DiCaprio στην κορυφή τους), τους Πουλόπουλους Παυλόπουλους Ζαζόπουλους Pilobolus, τους χορευτές με τις σκιές, να προσφέρουν πρωτοφανώς εντυπωσιακά χορευτικά ιντερλούδια και τον Jack Nicholson να δηλώνει σιωπηλή συμπαράσταση στην Britney Spears με το νέο του, ξυρισμένο look. Τα απρόβλεπτα βαρετά μοντάζ δεν βοήθησαν, ούτε οι λόγοι των βραβευθέντων, αλλά δεν μπορείς να τα 'χεις όλα.
Η πορεία των βραβείων δεν είχε έλλειψη από εκπληξούλες φέτος, αν και μάλλον όχι τόσο για την Alkisti που με 15 σωστές μαντεψιές, έπιασε τις περισσότερες στον αέρα, συμπεριλαμβανομένης της μεγαλύτερης, στην κατηγορία Κινουμένου Σχεδίου, όπου τα Cars του Lasseter είχαν γκαζώσει για το βραβείο, αλλά οι πιγκουΐνοι του Γιώργου Μηλλιώτη George Miller τούς αρπάξαν το επίσημο ένδυμα. Στο μη ζωγραφιστό κομμάτι πάντως, η μεγάλη ανατροπή της βραδιάς ήταν η μη ανατροπή στη μεγάλη κατηγορία της βραδιάς, όπου ο Πληροφοριοδότης αποδείχθηκε να έχει τις σωστές πληροφορίες, όπως φαινόταν κυρίως μετά τη βράβευση και για μοντάζ, και όπως φαινόταν ότι θα έκανε δηλαδή, πριν μήνες, πριν αρχίσει εκείνη την τρελή κούρσα το κίτρινο Volkswagen. Τα σέβη μου σε όσους επέμειναν στο προ Sundance φαβορί, και τη συμπαράστασή μου σε όσους ήθελαν να δουν μαζί μου χθες βράδυ να θριαμβεύει απ' το πουθενά η ταινία που ο Samuel L. Jackson είχε απ' τις Κάνες τιτλοφορήσει Crash Benetton. Τουτέστιν, σ' εμένα, και όπως έμαθα στο χαλί, τον Roeper.

Όπως φρόντισε να καταστήσει σαφές η DeGeneres χθες, τα φετινά Όσκαρ ήταν υπόθεση πολυεθνική, με τα ονόματα των τιμώμενων να καλύπτουν εθνότητες απ' την Αυστραλία μέχρι το Ηνωμένο Βασίλειο και απ' την Αμερική μέχρι την Κίνα, αλλά κανείς δε σκέφτηκε τους δύσμοιρους τους ανταποκριτές που περισσότερες από μία φορές προδόθηκαν απ' τις πολυγλωσσικές τους ικανότητες. Αν συνεχιστεί έτσι το πράγμα κάποιος θα πρέπει να σκεφτεί την χρήση διερμηνέων. Και δεν μιλάω μόνο για το Filmnet. Το οποίο πραγματικά δεν πρέπει να βγάζει φράγκο απ' την όλη ιστορία, αν σκεφτεί κανείς ότι οι διαφημίσεις στα διαλείμματά του ήταν σχεδόν αποκλειστικά εσωτερικές. Όπως και να 'χει, πέρα απ' την πολυπολιτισμικότητά τους, τα χθεσινά Όσκαρ μπήκαν στο ντουλάπι ως η χρονιά που επιτέλους βράβευσαν τον Scorsese (για την πρώτη του ταινία με πλοκή, που δεν ήταν δική του κλπ.), κατάφεραν να ετοιμάσουν δυο νέες καριέρες (Arndt και Hudson) και να εξασφαλίσουν κάνα δυο ακόμα μήνες sold out παραστάσεων για το Άστυ με τις Ζωές των Άλλων. Μήπως είναι ώρα η εταιρεία να σκεφτεί να την ξανανοίξει σε δυο-τρεις ακόμα αίθουσες;

Δες/κρύψε τη λίστα των νικητών

---

Best motion picture of the year
THE DEPARTED

Achievement in directing
Martin Scorsese - THE DEPARTED

Adapted screenplay
THE DEPARTED

Original screenplay
LITTLE MISS SUNSHINE

Achievement in film editing
THE DEPARTED

Performance by an actor in a leading role
Forest Whitaker - THE LAST KING OF SCOTLAND

Performance by an actor in a supporting role
Alan Arkin - LITTLE MISS SUNSHINE

Performance by an actress in a leading role
Helen Mirren - THE QUEEN

Performance by an actress in a supporting role
Jennifer Hudson - DREAMGIRLS

Best animated feature film of the year
HAPPY FEET

Best documentary feature
AN INCONVENIENT TRUTH

Best foreign language film of the year
THE LIVES OF OTHERS

Achievement in art direction - PAN'S LABYRINTH
Achievement in cinematography - PAN'S LABYRINTH
Achievement in costume design - MARIE ANTOINETTE
Best documentary short subject - THE BLOOD OF YINGZHOU DISTRICT
Achievement in makeup - PAN'S LABYRINTH
Original score - BABEL
Original song - "I Need to Wake Up" - AN INCONVENIENT TRUTH
Best animated short film - THE DANISH POET
Best live action short film - WEST BANK STORY
Achievement in sound editing - LETTERS FROM IWO JIMA
Achievement in sound mixing - DREAMGIRLS
Achievement in visual effects - PIRATES OF THE CARIBBEAN: DEAD MAN'S CHEST

Μέσα σε πλήρη αδιαφορία, όπως ταίριαζε απόλυτα στο υλικό που διάλεξαν να "τιμήσουν" φέτος, απονεμήθηκαν τα ξημερώματα και τα Χρυσά Βατόμουρα του 2007. Από τις υποψηφιότητες ακόμα ήταν γνωστό ότι θα σαρώσει το Βασικό Ένστικτο 2 και η Sharon Stone προτίμησε να πάει στα Spirits να δώσει κάνα βραβείο σε κάποιον που αξίζει (στη Julia Loktev συγκεκριμένα). Το Basically, It Stinks, Too κατά τους διοργανωτές, πήρε τέσσερα (4) βραβεία και το μεγαλύτερο φυσικά. Ενώ άξιος πολυνίκης της βραδιάς ήταν και το Σκατοανθρωπάκι κατ' εμένα, που το αφήνω ακατανόμαστο μη τύχει και το ψάξεις από περιέργεια και πήρε τα τρία (3).

Δες/Κρύψε όλα τα "βραβεία" αν επιμένεις

Worst Picture: Basic Instinct 2 (Sony/Columbia)
Worst Actress: Sharon Stone for Basic Instinct 2
Worst Actor: Marlon Wayans & Shawn Wayans for Little Man
Worst Supporting Actress: Carmen Electra for Date Movie and Scary Movie 4
Worst Supporting Actor: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Director: M. Night Shyamalan for Lady in the Water
Worst Screen Couple: Shawn Wayans & either Kerry Washington or Marlon Wayans for Little Man
Worst Remake Or Rip-off: Little Man (Rip-off of the 1954 Bugs Bunny cartoon “Baby Buggy Bunny”)
Worst Prequel or Sequel: Basic Instinct 2
Worst Screenplay: Basic Instinct 2 (Screenplay by Leora Barish & Henry Bean, Based on Characters Created by Joe Ezsterhas)
Worst Excuse for Family Entertainment: RV (Sony/Columbia)

Μπορεί να μη συνεχίστηκε, όπως είχε φανεί από τις υποψηφιότητες ακόμα, το περσινό trend και να έχουν φέτος έξι στις πέντε οσκαρικές υποψήφιες. Αλλά και πάλι τα αμερικάνικα ιδιοσυγκρασιακά βραβεία είχαν μια μικρή μεγάλη χρυσαφένια λάμψη στην απονομή τους τα ξημερώματα.
Σε μια μεγάλη τέντα στη παραλία της Σάντα Μόνικα στο Λος Άντζελες, η Little Miss Sunshine σήκωσε ότι βρήκε μπροστά της και με τέσσερα (4) συνολικά βραβεία, ανάμεσά τους και αυτό της καλύτερης ταινίας φυσικά, ανάγκασε όλους τους υπόλοιπους νικητές να ευχαριστούν που δε τη βρήκαν μπροστά τους στις κατηγορίες τους. Κανένας απολύτως δε θα εκπλαγεί αν η εμφάνιση των πέντε παραγωγών της στη σκηνή αποτέλεσε γενική πρόβα για τα Όσκαρ, αφού όπως ανακοίνωσε η παραγωγός των βραβείων της ακαδημίας, Laura Ziskin, σε όλους θα επιτραπεί να κάνουν το ίδιο (παρόλο που οι δυο έπρεπε να κοπούν επίσημα) και στην αποψινή τελετή, σε περίπτωση νίκης. Περίπτωση που ψυθιρίζαμε από τις λιακάδες του καλοκαιριού, και φαντάζει η πιθανότερη πια με βραβεία να έρχονται συστημένα ακόμα και απ' τη Γαλλία.

Η πραγματικά σημαντικότερη, αν και όχι τόσο μαζικής απήχησης, ανεξάρτητη παραγωγή της περσινής χρονιάς, ο Half Nelson, περιορίστηκε στους πρώτους ρόλους, με τον Ryan Gosling να ευχαριστεί τον Forest Whitaker (υποψήφιο για το American Gun στα Spirits) για τα λεφτά που θα του φέρει από τα στοιχήματα με τη νίκη του στα Όσκαρ, και τη Shareeka Epps να ευχαριστεί για την ευκαιρία να περάσει θαυμάσια στα γυρίσματα. Η πραγματικά πιο μαζικής απήχησης, αν και όχι τόσο σημαντική, διεθνής παραγωγή της περσινής χρονιάς, οι Ζωές των Άλλων, ήταν sold out(!) ακόμα και χτες (τρεις μήνες μετά το ανοιγμά τους) στο Άστυ και τσίμπησαν και το σχετικό Spirit με τον Florian Henckel von Donnersmarck να εξηγεί ότι όταν έριξε τις απαιτήσεις του στα $2 μύρια βρήκε και πρόθυμους χρηματοδότες. Η πραγματικά πιο αξιόλογη, αν και όχι τόσο όσο η δικιά μας estelle, νέα σκηνοθέτρια, η Julia Loktev, πήρε τα $50.000 του βραβείου Someone to Watch και ευχαρίστησε τις Μάζες για τη μοναδική τιμή να της κάνουν συνέντευξη δυο φορές.

Δες/Κρύψε όλα τα βραβεία

Best Feature Little Miss Sunshine		Fox Searchlight Pictures Producers: Marc Turtletaub, David T. Friendly, Peter Saraf, Albert Berger & Ron Yerxa
Best Director Jonathon Dayton & Valerie Faris		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
Best Screenplay Jason Reitman		Fox Searchlight Pictures Thank You For Smoking
Best First Feature Sweet Land		No Distributor Director:  Ali Selim Producers:  Alan Cumming, James Bigham, Ali Selim
Best First Screenplay Michael Arndt		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
John Cassavetes Award (For the Best Feature made for under $500,000) Quinceañera		Sony Pictures Classics Writer/Directors: Richard Glatzer & Wash Westmoreland Producer: Anne Clements
Best Supporting Female Frances McDormand		Sony Pictures Classics Friends with Money
Best Supporting Male Alan Arkin		Fox Searchlight Pictures Little Miss Sunshine
Best Female Lead Shareeka Epps		THINKFilm Half Nelson
Best Male Lead Ryan Gosling		THINKFilm Half Nelson
Best Cinematography Guillermo Navarro		Picturehouse Pan’s Labyrinth
Best Foreign Film The Lives of Others		Sony Pictures Classics Director: Florian Henckel von Donnersmarck
Best Documentary The Road to Guantanamo		Roadside Attractions Directors: Michael Winterbottom and Mat Whitecross

Μέσα σε ανυψωμένα.. πνεύματα, στο Théâtre du Chatelet στο Παρίσι, απονεμήθηκαν χτες βράδυ τα βραβεία της γαλλικής κινηματογραφικής ακαδημίας για τη χρονιά που πέρασε. Και πιο ανυψωτική φυσικά ήταν η θρυλική Lady Chatterley, με γενιές και γενιές ανυψώσεων στο ενεργητικό της. Ανυψωμένη από την ανακαίνιση στο Θέατρο για Όλους, την εξαιρετική και μόνη ουσιαστική προσπάθεια για το ελληνικό Θέατρο στην εποχή της πληροφορίας, και με το οποίο δεν έχει καμία απολύτως σχέση όπως μας λέει, η estelle ακόνισε τη γαλλομάθειά της και έχει τα περισσότερα:

Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά πέντε βραβεία πήρε η (ατέλειωτη) ταινία της Pascale Ferran Lady Chatterley, μεταφορά της --σκανδαλώδους για την εποχή της-- νουβέλας του D. H. Laurence για μια αριστοκράτισσα που τα φτιάχνει με έναν παρακατιανό. Η Marina Hands στο ρόλο καταπιεσμένης αριστοκράτισσας Constance επελέγη ως η καλύτερη ηθοποιός της χρονιάς, όπως και η ταινία, που μετά τα ισχνά 200.000 εισιτήρια από το Νοέμβριο που βγήκε στις αίθουσες στη Γαλλία, επανέρχεται τώρα δριμύτερη για δεύτερο γύρο.

Από την άλλη, η βράβευση με César του Guillaume Canet ως του καλύτερου σκηνοθέτη δημιουργεί ευχάριστο προηγούμενο: πρώτη φορά ένας τριαντατριάχρονος βάζει χέρι στον Καίσαρα σκηνοθεσίας και τα γυαλιά στους μεγαλύτερούς του. Η ταινία του Ne Le Dis à Personne βραβεύτηκε επίσης για τον πρωταγωνιστή της François Cluzet και συγκέντρωσε συνολικά τέσσερα βραβεία. Οι ελπίδες τώρα των γάλλων με καταγωγή από τις πονεμένες αποικίες και του Jamel Debbouze μαζί τους καταρρακώθηκαν, αφού το Indigènes του Rachid Bouchareb, παρότι έχει προταθεί για Όσκαρ ξενόγλωσσης, δεν κατάφερε να κερδίσει κάτι παραπάνω από César καλύτερου πρωτότυπου σεναρίου, ενώ διεκδικούσε εννιά (9) συνολικά.

Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία για φέτος κρίθηκε το Little Miss Sunshine (καλά μου το 'λεγαν οι φίλοι μου στη Γαλλία, ότι είχαν ενθουσιαστεί τα πλήθη). Αναμένουμε στο ακουστικό μας, για τα υπόλοιπα εξ Αμερικής και Kodak Theatre αποτελέσματα.

Όπως θα 'χεις καταλάβει πια απ' αυτά που λέμε τόσον καιρό, τα φετινά Όσκαρ, τουλάχιστον σε κατηγορίες που μετράνε, είναι απ' τα πιο δυσπρόβλεπτα εδώ και χρόνια. Και για την πιο ζόρικη απ' αυτές, την Καλύτερης Ταινίας, φτάνει να δεις τις διαφορές στα προ και μετά υποψηφιοτήτων polls του MftM για να καταλάβεις ότι ενώ το Departed είναι ο αδιαφιλονίκητος νικητής "στην καρδιά μας" καρδιά μου, η ισορροπία ανάμεσα στα δυο φαβορί "outsider" --όπου και θα καταλήξει το Όσκαρ, και το βάζω υποθήκη αυτό-- έχει ισχυρή τάση να ανατραπεί. Κι αν θέλεις να σου διαλέξω και ένα, το πρωί τα κατακάθια της καραμέλας στον latte μου ήταν τόσο μπερδεμένα, που είμαι αναγκασμένος απ' τους οιωνούς να φωνάξω Babel. Βέβαια αν τον συνόδευα και με ένα απ'τα κεκάκια του Little Miss Sunshine, θα 'χα εντελώς διαφορετική άποψη.
Η αλήθεια είναι πως, μέχρι τώρα η μόνη βράβευση που έχει να περηφανεύεται το Babel, είναι στην ένωση των μοντέρ, αλλά αυτοί πάντα είχαν μια αδυναμία στα παράλληλα storylines. Καλά, υπάρχει και εκείνη η Χρυσή Σφαίρα, αλλά τα 'χουμε πει γι' αυτήν. Όπως έχουμε επίσης πει, για το βαρβάτο βραβείο της Little Miss Sunshine από την Ένωση Ηθοποιών. Η οποία μπορεί να βοηθήσει να στηθεί ίσως η μόνη σημαντική ανατροπή της βραδιάς, που θα στείλει τον Eddie Murphy αδιάβαστο απ' την κατηγορία β' Ανδρικού, όχι μόνο γιατί ο Alan Arkin είναι πιο αγαπητός, πιο υπερήλικας, και με πιο αβανταδόρικο ρόλο, αλλά και γιατί ο Murphy είναι στριμμένος όσον αφορά στο publicity. Εκεί που εντοπίστηκε το πρόβλημα και με τον Peter O' Toole δηλαδή, ο οποίος αν δεν ήταν καταπονημένος κι έβρισκε κουράγιο και χρόνο να κάνει καμιά ντουζίνα συνεντεύξεις παραπάνω στην Αμερική, θα έκανε σοβαρές τις ελπίδες του να κλέψει τον κεραυνό του βαριοστολισμένου φέτος Whitaker.

Α, μιας και φέτος ο ΟΠΑΠ δεν ένιωθε γενναιόδωρος και δεν πρόσφερε στους μη ποδοσφαιρόκαβλους ευκαιρία να τζογάρουν (προφανώς γιατί μπήκε μέσα πέρσι με τις αστείες αποδόσεις), δεν έχω να χάσω τίποτα ρίχνοντας και τα ατού του Letters from Iwo Jima. Σύμφωνα με "πληροφορίες", ήταν η τελευταία ταινία που είδαν οι περισσότεροι απ' τους ψηφοφόρους και σχεδόν πάνω στην ώρα που οι καλπασμοί των άλλων φαβορί άρχιζαν να γίνονται ενοχλητικοί. Επίσης, λέει, ακόμα κι απ' αυτούς που δεν τα είδαν, μάζεψε, λέει, ψήφους αντίδρασης προς τις άλλες τέσσερις που δεν τους άρεσαν. Λέει. Ε και βέβαια θα 'ναι η μόνη ταινία που σε καμιά πενταετία θα εξακολουθεί να σημαίνει κάτι, και επιπλέον, είναι η ταινία που θα με χαλάσει περισσότερο να κερδίσει. Κι αυτό το τελευταίο, είναι πάντα σημαντική ένδειξη. Στην Καλύτερης Ταινίας βέβαια, γιατί στην Σκηνοθεσίας ο μόνος τρόπος να το χάσει Scorsese θα ήταν την απονομή να κάνουν οι Stallone, Redford, Costner και Eastwood και να το δώσουν πραξικοπηματικά στον Greengrass. Όχι, τι λέω, αυτός θα το άξιζε. Γράψε Iñárritu. Και γράψε κι ότι η απονομή θα μεταδοθεί live απόψε γύρω στις 3 τα ξημερώματα απ' το Filmnet, και θα 'σαι η ψυχή του πάρτι, έτσι ενημερωμένος που θα πας μετά απ' αυτά.

Ένας κακομοίρης ζει το σύμπαν ως σε σαδιστική συνωμοσία που τον έχει βάλει στο μάτι, και δέχεται τη μια κακοποίηση πίσω απ' την άλλη, μέχρι που η οργή που χτίζεται σιγά-σιγά μέσα του, να βρει στόχο να εκτονωθεί. Ή μέχρι να φλιπάρει.Η πραγματικότητα όμως είναι ότι το σύμπαν δεν έχει μόνο αυτόν στο μάτι, αλλά ανεξαιρέτως όλους όσους ζουν στο καρκινικό αστικό τοπίο του Οικονομίδη, που στην δεύτερη ταινία του λες κι άνοιξε το συρταράκι απ' το Σπιρτόκουτο (2002), κι όλη η οργή βγήκε έξω και πλημμύρισε τη Γη. Άνθρωποι πνιγμένοι σε μια μίζερη καθημερινότητα, που τους σφίγγει να τους κλέψει το οξυγόνο απ' τα πνευμόνια, χτυπιούνται μεταξύ τους σα σκυλιά, συνθέτοντας μια ομάδα ηρωικών αντιηρώων που ζέχνει μισανθρωπισμό. Μέσα σ' αυτό το πεσιμιστικό τοπίο, ο θεατής ψάχνει απελπισμένα να βρει μια ηλιαχτίδα ανθρωπιάς και συμπόνιας, στους φίλους του πρωταγωνιστή του, στην οικογένεια, στους συγγενείς, αλλά ο Οικονομίδης του την έχει στημένη: ακόμη κι εκεί που κάτι αχνοφέγγει, δεν υπάρχει τίποτα. Πουθενά. Εκτός από μια διεστραμμένη άποψη προστατευτισμού απ' την εργοδοσία. Που κι αυτή, να φυλάξει το γρανάζι της όσο μπορεί θέλει, αποχαυνώνοντάς το κι άλλο στη διαδικασία.

Η δομή της ταινίας του Οικονομίδη είναι τρομακτικά τολμηρή και θαρραλέα για τα ελληνικά πράγματα, δεδομένων των υψηλών της φιλοδοξιών τουλάχιστον. Και δεν πέτυχε και λίγα. Είναι εύκολο να σου προκύψουν ενδοιασμοί στον τρόπο που ο Κύπριος σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το χρόνο και το ρυθμό της ταινίας να απλώσει τον κόσμο του στην οθόνη, και να τον κατηγορήσεις για επαναληπτικότητα που καμουφλάρει κενότητα, όμως δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι η ταινία θα ήταν το ίδιο αποτελεσματική αν ήταν πιο λεπτοκομμένη. Αυτό που ίσως κουράσει άλλωστε, είναι μάλλον η μονοτονία της μελωδίας της εφευρετικής χριστοπαναγίας που ντύνει "μουσικά" την ταινία, η έλλειψη κρεσέντο περισσότερο, παρά οι στίχοι της. Αλλά έτσι ασφυκτικά μονότονη δεν είναι κι η ίδια η μιζέρια ανθρώπων που όχι μόνο δεν γνώρισαν ποτέ για να 'χουν να θυμούνται τι πάει να πει ευτυχία, αλλά δείχνουν σα να μην άκουσαν καν τη λέξη ποτέ; Τους βλέπεις με τη δυστυχία να τη φοράν για ρούχο μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει, και λες, αυτοί οι άνθρωποι, είναι δυνατόν να υπήρξαν ποτέ χαρούμενοι; Είναι δυνατόν να μην υπήρξαν; Ξέρω γω; Εκεί είναι που πρέπει να ξεπεράσεις τη δυσπιστία, το suspension of disbelief που λένε και για τις χολιγουντιανές, για να μπορέσεις να πατήσεις το επίπεδο ρεαλισμού της ταινίας. Που σε αντίθεση με ότι έχεις συνηθίσει, δε βρίσκεται πιο πάνω, αλλά αρκετούς ορόφους πιο κάτω απ' τη δική σου πραγματικότητα. Ελπίζω.

Σε μια επιστροφή στις ρίζες ή καρμπόν (ακόμα και σε μουσική και σκηνικά) της πρώτης ταινίας της σειράς, ο έκτος Rocky είναι και πάλι ξοφλημένος που μπλέκει σε έναν αγώνα για να στραπατσάρει τη φάτσα του και να σιάξει την αξιοπρέπειά του.
Στην Ελλάδα φτάνει στο τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε, στην ανακοίνωση των προθέσεων, σαν αφορμή σε κάθε κριτικό για κρέμασμα της φωτογραφίας του πρωταγωνιστή στο στόχο με τα βελάκια και καθημερινή εντατική προπόνηση στη ρίψη τους, με γκρι φόρμα σκούφο και λοιπά αξεσουάρ, και με το χαρακτηριστικό σήκωμα των χεριών στο τέλος που τον έχουν πετύχει όλα στη μύτη. Αλλά στη πορεία έγινε τουλάχιστο αποδεχτή, όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στις αίθουσες όπου πρωτοβγήκε το Δεκέμβρη. Κάνοντας έτσι τον Stallone από περίγελο και των δυο (φτυαράδων και θεατών) ξανά, μετά από τριάντα χρόνια, ένα μικρό ήρωα με μεγάλη κεφάλα. Και όχι άδικα αφού αναπαράγει όλα τα κλισέ, με βοϊδινή πίστη σε old-fashioned αρχές, πεισματική αγάπη σε αυτό που κάνει και αξιοσέβαστη (στις περισσότερες σκηνές έστω) αξιοπρέπεια. Δηλαδή τη πρώτη ώρα, πριν τη ψιλοτηλεοπτικά φωτογραφημένη και ρεαλιστική μπουνοκορύφωση, ο Ρόκης λέει και λέει ατελείωτα, διάφορα που του κατεβαίνουν ως καινά για να στηρίξει αυτά που ξέρει ότι είναι πια παλαιά. Και σίγουρα δεν έχουν ξαναειπωθεί γιατί κανείς εκτός απ' τον σκηνοθέτη-σεναριογράφο-πρωταγωνιστή δεν είχε τη χαρακτηριστική έλλειψη ευφυίας για να τα σκεφτεί, αλλά ούτε την αφοπλιστική αφέλεια να τα ξεστομίσει. Με παιδική αθωότητα στα μάτια. Αν έλειπαν και ατάκες του στιλ "ξέρω πόσο λιγομίλητος είσαι", και περίσσευαν συγκλονιστικά συγκρατημένες σαν "το μόνο που 'θελα από αυτή ήταν να μ' εμπιστευτεί, το έκανε" θα μιλάγαμε για ένα μικρό θρίαμβο.