Οι πιο σίγουροι λέγαν ότι η Disney απλά θα άφηνε τη ταινία να πουληθεί μόνη της. Οι πιο ανήσυχοι είχαν βγάλει δελτίο καιρού με πρόγνωση για νεροποντές στα καραϊβικά ταμεία στις 25 του Μάη και αναβολή της πειρατικής απόβασης για πιο καλοκαιρινές μέρες. Όλοι βλέπαν τους ανθρώπους στα υπόγεια του κάστρου της Ωραίας Κοιμωμένης να κρατάνε μπουντρουμωμένο ακόμα και τον τίτλο του τρίτου φιλμ, χωρίς να τον έχουν επιβεβαιώσει επίσημα-επίσημα. Το τίζερ για το Σεντούκι του Νεκρού (2006) είχε χωθεί σφήνα στο περσινό Super Bowl, αρχές Φλεβάρη, με το άνοιγμά του να γίνεται τον Ιούλιο και το πλιάτσικο να ξεπερνάει κάθε ρεκόρ. Με το Τέλος του Κόσμου δυοτρείς μήνες μακριά, ούτε τρέιλερ, ούτε τίζερ, ούτε πόστερ, ούτε σελίδα, ούτε καν επιβεβαίωση του καστ ή οτιδήποτε άλλου δεν είχε σκάσει μύτη. Μόνο κάτι φωτογραφίες από δω κι από κει που η ποντικο-εταιρία έπνιγε σα ποντίκια.

Όλα άλλαξαν αυτό το σαββατοκύριακο. Πόστερ βγήκαν πεντέξι μαζεμένα, σελίδα ανέβηκε έστω και χωρίς περιεχόμενο, και το τρέιλερ μπορείς να το ενσωματώσεις (όπως συνηθίζεται πια) από τώρα στη σελίδα σου. Με τη προοπτική να παίξει όταν βγει και να ανεβεί μαζικά το ψόφιο buzz. Όταν το δούμε, στις 19 του μήνα, θα έχουμε και περισσότερα.

Λαθρομετανάστης μικροεγκληματίας εκτελεί φόνο στην Αθήνα, επιστρέφει στη χώρα του ψάχνοντας μια καινούρια αρχή, και καταλήγει στη φυλακή για την εκεί του τάση προς μικροκλοπές, αφού τον καταδόσει ο στρατιωτικός πατέρας του. Στις σκληρές συνθήκες της φυλακής, γνωρίζει το Θεό, έναν Γερμανό ισοβίτη, την τέχνη, την ανθρωπιά, και το αίσθημα της μεταμέλειας. Έτσι, όταν δραπετεύει απ' τη φυλακή κατά τη διάρκεια πραξικοπήματος, ξαναπερνά τα σύνορα κι επιστρέφει στην Ελλάδα για να παραδοθεί για το φόνο.Περιστρεφόμενο γύρω από συναισθηματική καρδιά αντίστοιχη των Ζωών των Άλλων, το Eduart θα μπορούσε να γίνει για την Ελλάδα ό,τι το οσκαρούχο hit για τη Γερμανία, αν ήταν πιο ευρύ στο ερμηνευτικό του φάσμα και πιο πλούσιο στα κεφάλαια της αφήγησής του. Η ιστορία μεταστροφής του, μεθοδική και καλοστημένη, ακολουθεί στρωτή αναμενόμενη διαδρομή, χωρίς να υποκύπτει σε μελοδραματισμούς, ούτε όμως να καταφέρνει να απογειωθεί συναισθηματικά. Η Αντωνίου έγραψε και ξαναέγραψε το σενάριο μετά από πολύωρες συνεντεύξεις με τον εμπνευστή της ιστορίας της, τον Eduart Leka, οπότε θα περίμενε κανείς πιο έντονο ξεψάχνισμα του πυρήνα του, βαθύτερη τομή στην ψυχή του φυλακισμένου, αλλά πάλι μπορεί απλά να μιλά ο κυνικός μέσα μου που τα βλέπει σχηματικά. Όπως και να 'χει, η απεικόνιση είναι σαφώς πιο πειστική απ' αυτήν του von Donnersmarck, ακόμα κι όταν ο Durmishi χάνει την ισορροπία του εκφράζοντας με επαναλαμβανόμενες μούτες τη βουβή έλλειψη δικαιολογιών περισσότερο, παρά ενοχών. Σα μικρό παιδάκι που έφαγε όλα τα μπισκότα και δεν έχει σκύλο να ρίξει το φταίξιμο. Έτσι όπως είναι πάντως, το φιλμ της Αντωνίου μπορεί να περηφανεύεται production values που ανεβάζουν την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή αρκετά επίπεδα πιο πάνω, και παράλληλα τη βγάζει απ' την εκφραστική και θεματική της μονοτονία, για να δείξει το δρόμο προς ένα εξαγώγιμο προϊόν αξιώσεων, δίχως απαραίτητα τις πλάτες της τεράστιας κατά παραγγελία παραγωγής. Ας ελπίσουμε τώρα να δούμε και κάτι πιο ψυχολογικοθριλεροειδές από τη δημιουργό, που φαίνεται πως το 'χει.

Στα σεναριακά credits μπορεί να μην υπάρχει ο Σέξπιρ αλλά υποχρεωτικά αναφέρω κι εγώ ότι το Βραδυνό Συμπόσιο είναι χαλλαρά βασισμένο στον Άμλετ. Χρονικά τοποθετημένο περίπου χίλια χρόνια πριν, στη περίοδο των Πέντε Δυναστειών και Δέκα Βασιλείων, το φιλμ μπλέκει κι άλλους μύθους στην ιστορία του, που από τα credits ακόμα θέλει κεντρικό χαρακτήρα μια αυτοκράτειρα που χηρεύει. Και γατζώνεται στην πιο μεγάλη πολυθρόνα της αυτοκρατορίας, σα γυναίκα του κουνιάδου της που έτσι λίγο δηλητηρίασε τον άντρα της για να τον διαδεχτεί. Ε και σα λογικός άνθρωπος έχει βάλει επόμενο όνομα στη λίστα του βασιλικού νεκροθάφτη τον γιο του δολοφονημένου.
Το μόνο άλλο βασικό που χρειάζεται να ξέρεις είναι ότι η Κίνα έστειλε στα Όσκαρ την Κατάρα του Κίτρινου Λουλουδιού (2006) μέσα σε κριτική αποδοκιμασία του Συμπόσιου (ή Δείπνου Δολοφόνων αν είσαι Έλληνας μεταφραστής), και τελικά έκανε χάρη στο Χονγκ Κονγκ που το υπέβαλλε υπερήφανα σα δικό του. Άρα δε χρειάζεται εγώ να πω ότι εκεί που ο Zhang Yimou το είδος "κινέζικη ιστορική με αεροπλανικές σπαθομαχίες" το γάμησε και ψόφησε, ο Feng Xiaogang (με μεγάλη ιστορία στη mainstream κωμωδία στη πατρίδα του, λέει) το επανακαθόρισε στα πρότυπα των χογκογκέζικων ματοβαμμένων οπερών. Ασυγκράτητο στο μελόδραμα που υπηρετεί τις στιγμιαίες εξάρσεις βίας, στην απεικόνιση αυτής τη βίας με ρεαλιστικούς κουβάδες αίματος, και την οπτική χλιδή (που καθυστέρησε τη παραγωγή σε πολλές φάσεις, αν κατάλαβα καλά), το φιλμ είναι και αναπολόγητα αργό στα περισσότερα σημεία. Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ακόμα και για τις Μάσες που διαβόητα αρχίζουν τα χασμουρητά ενώ το τελευταίο κομμένο κεφάλι δεν έχει σταματήσει να πετάει, το slow motion λειτουργεί συνολικά, και όχι μόνο στις σκηνές που το κόκκινα ζουμιά σπιλώνουν το χιόνι. Και το αποτέλεσμα είναι μια κλάση ανώτερο από τις τελευταίες βαρετές σχετικές προσπάθειες. Αλλά προδίδεται από τη πρωταγωνίστριά του που προσφέρει μέχρι και το κωλαράκι της για να σου τραβήξει το ενδιαφέρον, όμως είναι πολύ baby και πολύ baby face για τέτοιο ρόλο. Δυστυχώς η ασύγκριτα καβλιάρα, ειδικά σε ρόλους σκύλας, Gong Li έκανε το λάθος να ξαναεμπιστευτεί μετά από τόσα χρόνια τον Yimou (και άρα δε μπορούσε να παίζει παράλληλα κι εδώ see?).

Χειρίστρια καμερών ασφαλείας που βλέπουν παρηκμασμένη γειτονιά της Γλασκόβης, αναστατώνεται όταν στην οθόνη της εμφανίζεται γνώριμος απ' τα παλιά, υπεύθυνος για το βαθύ τραύμα που την έχει οδηγήσει να βλέπει όλη της ζωή σαν σε γυάλα. Ξαφνικά η μιζέρια της αποκτά νόημα, αφού αποφασίζει να τον παρακολουθήσει, και, ίσως, να πάρει και την εκδίκησή της. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της οσκαρούχου (για τη μικρόμηκη Wasp το 2005) σκηνοθέτιδας, κουβαλάει ένα σωρό βραβεία πάνω της, με αυτά της κριτικής επιτροπής των Κανών και του ανερχόμενου ταλέντου στα BAFTA να ξεχωρίζουν, ως επιβεβαιώσεις της αντανακλαστικής κριτικής λατρείας στην αντικινηματογραφική κινηματογράφηση. Ακυρώνοντας τη δυνατότητα ταύτισης μέσω της στρυφνής, στεγνής της αφήγησης, και καθυστερώντας εξαντλητικά να του ανοίξει χαραμάδα να μπει στην ιστορία, η Arnold κάνει τον θεατή να νιώθει εξαιρετικά άβολα στον κόκκινο δρόμο της, και στη συνέχεια προσφέρει μια μάλλον επώδυνη κινηματογραφική εμπειρία σε όποιον δεν έχει χάσει την υπομονή του κι αρχίσει τις μαντεψιές για το τι γίνεται στο στόρι που περιμένει ν' αρχίσει. Αποτέλεσμα μάλλον αναμενόμενο από ταινία που προέκυψε απ' τα πειραγμένα μυαλά των Δογματιστών, οι οποίοι με το Red Road ξεκινούν ένα καινούριο κινηματογραφικό πείραμα με τίτλο Advance Party, που ξεπήδηξε από workshop σεναρίου του Sundance. Το Red Road αναμένεται να ακολουθήσουν άλλες δύο ταινίες, που θα έχουν τους ίδιους επτά χαρακτήρες, να περιφέρονται στην ίδια πόλη, αλλά να κάνουν διαφορετικά πράγματα, που θα σκεφτούν οι άλλοι δύο σκηνοθέτες. Καλά κουράγια.

Σε σενάριο Κώστα Γαβρά, το Mon Colonel προσπαθεί εξ’ ορισμού να κάνει έμμεσο πολιτικό σχόλιο, πάνω στην παρούσα κατάσταση στη μέση Ανατολή, εκμεταλλευόμενο την ιστορία του Γαλλο-Αλγεριανού πολέμου (του ποιου;) πενήντα χρόνια πριν, που αναβιώνει μέσα από το ημερολόγιο του Γκι, νεαρού ιδεαλιστή και ρομαντικού εθελοντή.
Επειδή όμως, για να επιβάλεις ειρήνη στους άξεστους Αλγεριανούς (sic), πρέπει να κάνεις πόλεμο και επιπλέον να τους πείσεις ότι είναι για το καλό τους (ring a bell?), ένας σκληρός Συνταγματάρχης έχει αναλάβει το εν λόγω έργο, εφαρμόζοντας τακτικές απάνθρωπες (αλλά αναμενόμενες στον πόλεμο). Φυσικά θα συμβεί το προβλέψιμο και οι δυο αυτές εκ διαμέτρου προσωπικότητες θα έρθουν σε άμεση σύγκρουση. Μπορεί η ερμηνεία του Συνταγματάρχη να είναι δυνατή, ωστόσο ο ρόλος αυτός καθ΄ αυτός είναι κλασσικό στρατιωτικό στερεότυπο, ενώ από την άλλη η αγγελική φάτσα του Γκι είναι μια επιλογή που δε μπορεί να προσφέρει εκπλήξεις. Αν προσθέσει κανείς σ΄ αυτά ότι η ιστορία εκτυλίσσεται σε fake άσπρο-μαύρο, ενώ παρεμβάλλονται περιττά/κουραστικά αποσπάσματα από το σήμερα με μια ασχημόφατσα που διαβάζει το ημερολόγιο του Γκι και καταστρέφουν τη ροή της ιστορίας, την ίδια ώρα που ένα δήθεν μυστήριο για τη δολοφονία του Συνταγματάρχη, καταλήγει σε ένα βεβιασμένο και προσπαθώ-να-είμαι-ένα συγκινητικό φινάλε, τελικώς οι ανθρωπιστικές κορώνες πέφτουν στο κενό –εκεί που πρέπει να βουτήξουν και οι αδερφοί Dardenne, που έχουν την παραγωγή.

Αφού αγνοήσεις τις ανοησίες περί ιστορικών αμφιβολιών, αυξημένων δημιουργικών ελευθεριών και έντονων συγγενειών με το φανταστικό, που εκθέτουν μονάχα την άγνοια ή/και την αφέλεια όσων τις εκφέρουν, κόψε εισιτήριο για το πρώτο μεγάλο υπερθέαμα της χρονιάς. Ο Λεωνίδας και οι επίλεκτοι Σπαρτιάτες του, σε περιμένουν να φυλάξετε Θερμοπύλες, και να αποκρούσετε όλες τις φυλές του Ξέρξη.
Το φιλμ είναι βασισμένο όπως ξέρεις στο ομώνυμο comic του Frank Miller, ο οποίος είναι καθ' οδόν να γίνει ο καινούριος Stephen King του Hollywood με το Ronin και το Sin City saga του να βρίσκονται ήδη στις προ-παραγωγές, και αν δεν το 'χεις διαβάσει, τώρα είναι μια καλή ώρα να το πιάσεις στα χέρια σου και να δεις αν σ' αρέσει η μυθολογία, για να μην πας στην ταινία κι αρχίσεις μετά τις γκρίνιες. Όχι τίποτ' άλλο, αλλά για να μην εκτεθείς κι εσύ. Γιατί ο Snyder, ακολουθώντας το παράδειγμα του Rodriguez και του ίδιου του Miller στο Sin City (2004), δεν βγάζει ταινία απ' το βιβλίο, αλλά μεταφέρει τις σελίδες του στην οθόνη, αυτούσιες, κομπλέ με την πανέμορφη γκραβουρίστικη αισθητική της νερομπογιάς τους. Φτιάχνει εικόνες υπερβατικές, ανέπαφες από οποιαδήποτε έννοια ρεαλισμού, ένα ζωντανό έργο αναγεννησιακής σχεδόν τέχνης, που δημιουργεί το μαγευτικά εφιαλτικό τοπίο μέσα στο οποίο μάχονται μέχρι τελευταίου οι πορφυροντυμένοι Σπαρτιάτες, σαν λυσσασμένοι πολεμιστές απ' την κόλαση, καταραμένοι στην αιώνια δίψα τους για φόνο και αίμα.

Όλοι σχεδόν οι ηθοποιοί του Snyder είναι Άγγλοι, ή Σκοτσέζοι, επιλογή που έχει φάση, γιατί οι τύποι θα μπορούσαν να σου απαγγείλουν το μενού του απέναντι φαστφουντάδικου σα να' ταν Σαίξπηρ, κι αυτό προσθέτει στο όλο πομπώδες του εγχειρήματος. Το οποίο βέβαια ξεφεύγει και γέρνει προς την παρωδία τις πιο ακατάλληλες ώρες --ο Ξέρξης για παράδειγμα, με το παρουσιαστικό έκφυλου μοντέλου με σαδομαζό γούστα και τη φωνή του Darth Vader, πρέπει να είναι ο πιο κατά λάθος κωμικός χαρακτήρας της χρονιάς. Και θα σε ξεριζώσει βιαίως απ' την ατμόσφαιρα του αντρίκειου μακελειού του σμιλεμένου λόχου, όπως θα κάνει και η επίφαση δραματουργίας στα διαλείμματα των μηχανορραφιών και των παρσιμάτων της βασίλισσας Γοργώς πίσω στη Σπάρτη, αλλά μην έχεις αμφιβολία ότι ο Snyder θα σε αποζημιώσει για τα βαρετά κομμάτια, με σκηνές μάχης επικές, σπηνταρισμένη μονταζιέρα σε κέφια που ανοίγουν νέους ορίζοντας ακόμα και σ' αυτό το ίδιο το MTV, και κάτι καταπληχτικά αιματοπιτσιλίσματα trademark του Miller, που έχεις να τα δεις απ' όταν έπαιζες Mortal Kombat 3. Ή απ' τους πίνακες του Pollock.


Πάντως αν επιμένεις να χαλιέσαι απ' τα τερατάκια του Ξέρξη, αγνοώντας τα έτσι κι αλλιώς ιμπρεσιονιστικά κρεσέντο του Miller (ο οποίος τα ζωγράφιζε όταν ο Peter Jackson γύριζε ακόμα B-movies), σκέψου ότι οι Σπαρτιάτες του Snyder παραμένουν Έλληνες, και κανείς ποτέ στον παγκόσμιο κινηματογράφο, δεν έχει απεικονίσει τους Έλληνες ως τόσο μεγαλειώδεις ηρωικούς γαμιάδες, με τέτοιο ανυπέρβλητο στυλ και τεχνική που να σου φεύγει η μαγκιά. Άσε που η εικονογράφηση του μηχανισμού λειτουργίας της σπαρτιάτικης φάλαγγας, έστω και ως αποκομμένη σκηνή, πρέπει ν' αρχίσει να διδάσκεται σε στρατιωτικές σχολές και αίθουσες σχολείων μαζί.

Μετά τα 300 σπαρτιάτικα δευτερόλεπτα, η Sony έβγαλε τα λιγότερο λακωνικά 450 της για την ταινία που θα έχει το trailer της πακέτο με την comic-fiesta της Warner. Το ενισχυμένο preview, διαφημίστηκε χθες βράδυ με το Heroes του NBC, στο site του οποίου κυκλοφόρησε και το video, μερικές ώρες μονάχα μετά από την sneak προβολή που διοργάνωσε η εταιρεία για επιλεγμένα (online) media, για να ξαναζωντανέψει το buzz. Το αν πρόκειται για το ίδιο υλικό μένει να διευκρινιστεί, αλλά απ' τα υπεραναλυτικά reports, έτσι φαίνεται. Το clip ξεκινά βαρετούτσικα με το χτίσιμο του δράματος της ιστορίας, και προσπαθεί να σου ανοίξει την όρεξη με την πιο χλιαρή προφανώς απ' τις τρεις (τουλάχιστο) μεγάλες και πολυαναμενόμενες συγκρούσεις του Parker: ένα skirmish γνωριμίας με τον νέο, βελτιωμένο Goblin.

Πέρα απ' το ίδιο το clip όμως, περισσότερη σημασία έχει η ίδια η προωθητική στρατηγική, που πλέον είναι νόρμα στις πέρα απ' τον Ατλαντικό υπερπαραγωγές, σε αντίθεση με τους ντόπιους, που επιδεικνύουν χαρακτηριστικές καθυστερήσεις στα εισαγόμενα προϊόντα τους, κι απελπιστική αδιαφορία για τα σπιτικά τους. Την ώρα που το Premiere κλείνει οριστικά τις πρέσες και στρέφεται σε αποκλειστική online ύπαρξη, την ώρα που ο ζαλισμένος από αποχωρήσεις πρωτοκλασάτων στελεχών του, Hollywood Reporter, αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι πρέπει να επαναπροσεγγίσει την έννοια του content, την ώρα που στην απο 'δώ μεριά, τοπικές εκδόσεις βασίζουν την πρωτοκαθεδρία τους στην... έλλειψη ανταγωνισμού και τις αγοραστικές συνήθειες, την ίδια ώρα οι εταιρίες που πουλάνε ταινίες for a living, αρνούνται πεισματικά να δεχτούν ότι η σημαντική μερίδα του αγοραστικού κοινού τους κινείται σε ταχύτητες ADSL. Κι έτσι, γλιτώνουν τον ιδρώτα του τρεξίματος, κι όποτε αποφασίσουν να σπρώξουν τις φερέλπιδες παραγωγές τους, το κάνουν δίχως πλάνο κι αντακλαστικά --αν το κάνουν κι αυτό. Διότι ευτυχώς, υπάρχουν πάντα οι γιγαντιαίες διαφημιστικές εκστρατείες της τελευταίας στιγμής στα παραδοσιακά μέσα, που έχουν βέβαια το οικονομικό τους κόστος, μαζί όμως και μια προστασία απ' την αμφισβήτηση. Απ' την άλλη πάλι, έτσι δεν είναι η περίφημη ψυχολογία του Έλληνα; Της παράδοσης και της τελευταίας στιγμής.