Εκεί που νόμιζες ότι θα έπαιρνες ανάσα ανάμεσα στο υπερθέαμα του Σαββάτου και τις εις βάθος αναλύσεις των ειδικών στις μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές ζώνες όλης της εβδομάδας, εκεί έρχεται η ώρα να μάθεις ότι γελιέσαι. Και να το μάθεις από τις Μάσες, που η Eurovision είναι το ψωμοτύρι τους. Φρεσκάροντας μια ανακοίνωση της EBU που χάθηκε κάτω από τόνους glitter και φτεροπούπουλων όταν ξεμύτησε την περασμένη Παρασκευή, το Variety ανεβάζει σε άλλο επίπεδο την είδηση για επερχόμενη ταινία και αντίστοιχο musical, εμπνευσμένα απ' τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραβεστί τραγουδιού.

Απ' ότι φαίνεται, ο συνσεναριογράφος και συμπαραγωγός του υπερφαινόμενου Borat (2006), Dan Mazer, παρέα με τον Damian Jones, παραγωγό του Καλώς Ήρθατε στο Σαράγεβο (1997) μεταξύ άλλων, είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να βάλουν σε λογική σειρά την υστερική εξτραβαγκάντσα του διαγωνισμού, για να γράψουν το σενάριο που θα προσθέσει στην πλούσια λίστα επιτυχιών της η εξαιρετική βρετανική Working Title. Το αν θα την βάλει πιο κοντά στην παρωδία τύπου Shaun of the Dead (2004), την παράνοια των αδερφών Coen, ή τα κοινωνικοπολιτικά άγχη του Paul Greengrass, μένει να διαπιστωθεί, αλλά βέβαιο θεωρείται ότι ακόμη κι εκεί, η συμμετοχή της Αγγλίας θα πατώσει. Κι όλα αυτά, τη μέρα που είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν τα γυρίσματά τους οι Lordi, για το €2.7 εκατομμυρίων slasher τους, Dark Floors (2008).

Μ' αυτά και μ' αυτά, η κατάθλιψη που έχει φτάσει τον Trier να παρατήσει τον κινηματογράφο, φαίνεται απολύτως λογική. Όχι ότι θα στεναχωρούσε και πολλούς αν δεν ήταν.

Αααχ τι θα κάναμε χωρίς τα ζόμπι μας? Κάνουν όλες τις βρωμοδουλειές, βοηθάνε στο σπίτι και παίζουν και με τα παιδιά. Κι όλα αυτά χάρη στη Zomcon που πρώτα βοήθησε να κερδίσουμε τους Ζόμπι Πολέμους και μετά ανακάλυψε το Ζόμπι Κολάρο.

Μια αμερικάνικη suburbia του '50 με ζόμπι για οικιακούς βοηθούς στήθηκε στην Kelowna του Καναδά λοιπόν, για να σημάνει τη στροφή της Telefilm από αρτσιφάρτσι δημιουργίες που μπαίναν μέσα άπειρα εκατομμύρια εξοργίζοντας σε βαθμό πεινασμένου για ανθρώπινα μυαλά νεκροζώντανου τους φορολογούμενους, σε επιχορηγήσεις ιδεών (και όχι δημιουργών) που κατά προτίμηση ήταν περιστασιακά μοδάτες μερικά χρόνια πριν. Έτσι η ζόμπι κωμωδία του σχετικά γνωστού στη χώρα του Andrew Currie, άνοιξε το Σεπτέμβριο το σχετικό (βλ. καναδικό) τμήμα του φεστιβάλ του Toronto, πέρασε και από την Ευρωπαϊκή Αγορά της Berlinale και άφησε καλές εντυπώσεις και στο Sundance. Με κύρια αιχμή και αναγκαίο (για να ξεχωρίζει από.. sitcom) χαρακτηριστικό το gore όταν στα ζόμπι ανοίγει η όρεξη, και αλατοπίπερο τη σάτιρα των συμβάσεων του είδους και την πιο καταπιεσμένα σέξι εμφάνιση της Carrie-Anne Moss.

Στις αίθουσες βγήκε τον Μάρτιο στη χώρα της αλλά η προγραμματισμένη για την ίδια περίοδο τουρ των αμερικάνικων πολιτειών αναβλήθηκε, παρόμοια με πολλές άλλες σπλατεριές που διαπίστωσαν ξαφνικά ότι το καλοκαίρι θα 'πεφτε μια σχετική τρομο-ατονία, για τις 15 Ιουνίου. Με ακέραια την αιχμή της (βλ. R-rated) αφού διανέμεται από την ατρόμητη, ειδικά σε περιόδους όπου ο Bruce Willis ξημεροβραδιάζεται στο δίκτυο για να δικαιολογήσει τη καταλληλότητα για ανηλίκους του τέταρτου Die Hard, Lionsgate.

Η νέα εκδοχή του τρέιλερ βγήκε αυτή τη βδομάδα στην επίσημη σελίδα.

O Στέφανος, ο τραγουδιστής των Φράτζα Φέρντιναντ Alter Ego, χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του όταν κάτι πολύ κακό συμβαίνει στο ροκ γκρουπ, και την ξαναβρίσκει όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει ερωτευτεί την οδηγό του λεωφορείου που τους είχε πάει κάποτε σε μια συναυλία.Αυτό είναι το στόρι, κι αν περιμένεις να το δεις εμπλουτισμένο με πλοκή, τζάμπα περιμένεις. Αν πάλι περιμένεις ότι η ταινία θα βασίζεται σ' ένα σχηματικά ξεχυλωμένο concept δίχως σεναριακούς πυλώνες, το μόνο που έχω εγώ να σου προσθέσω, είναι πως πιθανότατα θα το βρεις χειρότερο απ' όσο το περιμένεις. Γραμμένο και ξαναγραμμένο τρεις-τέσσερις φορές, το Alter Ego δεν καταφέρνει στιγμή να γίνει κάτι παραπάνω από μια σειρά καλογυαλισμένων video clips, στημένων γύρω από ένα νερουλό σενάριο.

Ξεκινά σα χαριτωμένο buddy movie, προχωρά χαζοχαρούμενα και διασκεδαστικά προς το εξωφρενικά προβλέψιμο και καθυστερημένο plot point που ανατρέπει το κλίμα και δίνει το έναυσμα για την έκρηξη της κλιμακούμενης μεταστροφής του ροκ σταρ που δεν νιώθει και πολύ άνετα στα δερμάτινα παντελόνια και τα ακριβά σαλόνια του, και αφού χαϊδέψει απαλά τις διαβρωτικές ιδιότητες της δόξας και της φήμης, περνά χαρωπά και χωρίς πολύ σκέψη στο δεύτερο μισό: ένα απ' τα πιο τραβηγμένα από τα μαλλιά love stories της σύγχρονης ιστορίας, δίχως παλμό, στόχο και προσανατολισμό, που με το σχεδόν ξεκρέμαστο φινάλε του, ανοίγει ένα καινούριο, γλυκανάλατατα αισιόδοξο κεφάλαιο για τους πρωταγωνιστές του, και σβήνει κάθε ελπίδα για τους ένα σωρό δεύτερους χαρακτήρες της ταινίας να πάρουν έστω και ίσο screen-time με τους χορηγούς της. Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να έχεις παράπονο πάντως, είναι η εξαιρετική παραγωγή, ο τρόπος που τη διαχειρίζεται με δεμένα, θαρρείς, χέρια ο σκηνοθέτης, και πάνω απ' όλα βέβαια, ο αναπάντεχα καλός Σάκης Ρουβάς, που παίζει ωστόσο ένα ρόλο αρκετά ευνουχισμένο ώστε να μην τον φέρει ούτε κοντά σε υπόνοια δύσκολης θέσης.

Όπως καταλαβαίνεις αμέσως βλέποντας τα βυζιά της Salma Hayek να πιάνουν τη μισή τους αφίσα, οι Δολοφόνοι για Μοναχικές Καρδιές έχουν θέμα έναν αμερικάνο αστυνομικό στα τέλη του '40. Όταν όλοι νομίζουν ότι ασχολείται υπερβολικά με την υπόθεση φαινομενικής αυτοκτονίας μιας κοπέλας επειδή κάπως έτσι έχασε και τη γυναίκα του, αυτός επιμένει. Για να αποκαλύψει τελικά ένα ζευγάρι που είχε εξοντώσει οικονομικά ή κυριολεκτικά καμιά εικοσαριά πλούσιες και μόνες.Ο αστυνομικός λέγονταν Elmer C. Robinson κι αν σου θυμίζει κάτι το όνομα είναι γιατί είδες τον εγγονό του στα σκηνοθετικά και σεναριακά credits. Η κληρονομιά βαραίνει και την ταινία αφού προσθέτει μεν (κάτι νέο) στην ιστορία των δολοφόνων που έχει ξαναματαγυριστεί, όμως δε δικαιολογεί αρκετά τη κεντρική σκηνή που της παραχωρείται. Την υπόθεση δε βοηθάει ούτε η στα όρια του camp επιλογή του καστ. Πιο χαρακτηριστικά την πανύχοντρη και κακάσχημη θανάσιμα ερωτευμένη συμορίτισσα παίζει.. η Salma, ενώ αυτό που ξεχωρίζει στην ερμηνεία του Travolta στον κεντρικό ρόλο σκληρού με μεγάλη εσωτερικευμένη θλίψη είναι το εξωτερικευμένο περουκίνι (που μάλλον λάτρεψε και πήγε και στα Όσκαρ με αυτό). Το τρίτο κακό της μοίρας του φιλμ είναι η παραγωγή της Millenium του Avi Lerner με μεγάλη ιστορία στα χειρότερα straight-to-dvd του Jean-Claude Van Damme, του Steven Seagal και όλου ανεξαιρέτως του υπόλοιπου σιναφιού. Και μπορεί από πέρσι, κάνοντας αρχή με το 16 Blocks (2006) και συνεχίζοντας με τον Wicker Man (2006) τη Black Dahlia (2006) να ξεκίνησε αξιοπρεπή θεατρική διανομή, όμως δε βγάζει και κάνα μάτι η χλιδή των σκηνών σε αυτή της την προσπάθεια.

Τελικά πάντως η ταινία παραμένει ένα αξιοπρεπές σύνολο έστω και αδιευκρίνιστου τύπου. Παίζοντας ανάμεσα σε ντεντεκτιβικό και φιλμ νουάρ ο Robinson επιλέγει και μια χρωματική παλέτα πιο σπλατερική, αποφεύγει τις υπερβολές όπου δε πρέπει να κάνει ήρωα τον παππού του ή να έχει μήνυμα (έτσι για να το έχει), και κρατάει ένα ρυθμό που σου κρατάει με τη σειρά του το ενδιαφέρον (δύσκολο για οποιαδήποτε πασίγνωστη υπόθεση).

Ο David Lynch λέει ότι η ταινία είναι για μια ερωτευμένη γυναίκα σε κίνδυνο. Ο David Lynch πάντα ήταν καλαμπουρτζής.Μέχρι πρότινος βέβαια, τα καλαμπούρια του αρκούνταν απλά στην άρνηση ερμηνείας των σπαζοκεφαλιών του σε μορφή παζλ με κινούμενες εικόνες. Τώρα, αρνείται ακόμα και να σου δώσει κομμάτια που να συνδέονται, κι έτσι σου πετάει μια ταινία μέσα σε ταινία, δίπλα σε μια άλλη ταινία, με κομμάτια από άλλες ταινίες τριγύρω, κι ένα τηλεοπτικό σήριαλ (με τα διαβόητα κουνέλια, που ίσως είναι το πιο προσβάσιμο, διαολεμένα σαρκαστικό κομμάτι της Αυτοκρατορίας) να τα εποπτεύει όλα, και με την Laura Dern και την εξωπραγματική της ερμηνεία σε ένα ρόλο που γραφόταν μέρα με τη μέρα και με κάθε μέρα να πηγαίνει κόντρα στην προηγούμενη, να αποτελεί το μοναδικό νήμα συνοχής στο τρίωρο έπος που κάνει το Eraserhead (1977) να μοιάζει με Άρλεκιν. Παίζοντας πάλι με τη σύγχυση ταυτοτήτων του ηθοποιού και του ρόλου του για να σχολιάσει την κουλτούρα των αμερικάνικων media, ο Lynch συνθέτει ένα χαοτικό άνισο σύνολο χωρίς πια να μπαίνει στον κόπο καν να ιντριγκάρει τον θεατή. Αντίθετα του τρίβει στα μούτρα το ότι είναι στην απ' έξω, πετώντας του συμβολισμούς που ακόμη κι αν έχουν νόημα, το πιάνεις μονάχα αν καπνίζεις απ' αυτό που καπνίζει κι ο εμπνευστής τους. Και μάλιστα, παρουσία του, μπας και του ξεφύγει τίποτα στο χαϊλίκι του. Και επιστέγασμα όλων, η εικονογράφηση, που ακόμα και στα πιο μπερδεμένα κουβάρια του ανθρώπου που είχε δώσει αριστουργήματα-δοκιμασίες της φόρμας και του θεατή, πάντα είχε κάτι το μαγνητικά πανέμορφο. Στο Inland Empire όμως ο Lynch ψηφιοποιείται, και παρουσιάζει ένα απ' τα πιο άσχημα και χοντροκομμένα ψηφιακά που έχεις δει, τόσο αντιαισθητικό, που αν δεν είναι άποψη, φοβάμαι ότι το έκαψε τελείως. Και δε μιλάω για το τυρί.

Το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου μπορεί να μην το κουβαλάει στις πλάτες του, με το δικό του μέλλον όμως φαίνεται να ξέρει πού θέλει να πάει, και το κινηματογραφικό ξεπαρθένεμα του σούπερ σταρ Σάκη Ρουβά, είναι απλά ένας σταθμός. Στα 30 του μόλις χρόνια, ο Νικόλας Δημητρόπουλος είναι μια περίεργη περίπτωση κινηματογραφιστή, με μικρές, ανεξάρτητες εξερευνητικές δουλειές στο βιογραφικό του (μεταξύ των οποίων και μια συμμετοχή στο πρόγραμμα Πτυχώσεις των Ολυμπιακών της Αθήνας), ένα πολύ φιλόδοξο project βασισμένο στην Ιθάκη του Καβάφη στα όνειρα που κυνηγάει, και τη μέχρι σήμερα μεγαλύτερη παραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου, στο πολύ χειροπιαστό παρόν του. Αν μη τι άλλο, φαίνεται συνειδητοποιημένος όταν μιλάει για το Alter Ego (2007) σαν μια μη καλλιτεχνική προσπάθεια να πάρει μπρος η ντόπια κινηματογραφική παραγωγή, έστω και με τρόπο βεβιασμένο. Και η αλήθεια είναι, πως ό,τι κι αν έχει στραβό η ταινία, σ' αυτόν τελικά κακία δεν μπορείς να κρατήσεις, αφού όπως λέει, δεν είναι δικιά του. Ή τουλάχιστον, όχι ακριβώς.