Το καλοκαίρι του 1971 ο John Lennon και η Yoko Ono μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη. Η επίσημη Αμερική του Nixon προσπάθησε να τους στείλει από 'κει που ήρθαν.Σε μια εποχή που τα studio έχουν αρχίσει να βλέπουν τα ντοκιμαντέρ σαν άδεια να τυπώνουν δολάρια, η προσπάθεια των David Leaf και John Scheinfeld που γυρνάνε τηλεοπτικά τέτοια με τη σέσουλα από τις αρχές του αιώνα, είναι επικίνδυνα κοντά στο χαρακτηρισμό. Παρόλο που ήταν μια από τις σπάνιες φορές που τόσο επώνυμος μπήκε στο στόχαστρο τέτοιας λεπτομερούς έρευνας και παρακολούθησης από το FBI, ακριβώς λόγω του επωνύμου του πράγματος η υπόθεση δύσκολα αρκεί να κρατήσει ολόκληρη ταινία. Χωρίς να φέρνει τίποτα νέο στην ιστορία, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ από τις συμβάσεις του είδους, χωρίς να προχωράει τα θέματα που αγγίζει (το πως οι πιο ακραίοι προσπάθησαν να καπελώσουν τον Lennon για παράδειγμα), χωρίς να παρουσιάζει την άλλη πλευρά παρά μόνο μέσα από δηλώσεις Τύπου (και δηλώσεις που μοιάζουν αντιπαθητικά τέτοιες), η προσπάθεια αρκείται στην άψογη παραγωγή της, τον εμπνευσμένο ήρωά της και την οξύνοια κάποιων από τα κεφάλια που μιλάνε (του Gore Vidal κυρίως παρά του Noam Chomsky όπως θα περίμενες). Σίγουρα έχει ενδιαφέρον ο υπόγειος παραλληλισμός με τη τωρινή εποχή και την έλλειψη κάποιας φιγούρας που να κατανοεί καταεντελώς τη δύναμη της διασημότητάς του ώστε να τρελαίνει τα μίντια και τον κόσμο ολόκληρο, αλλάζοντάς τον.

Πατέρας και γιος προσπαθούν να ξεφύγουν απ' τη σάπια ζωή τους στο Σάο Πάολο, σπρώχνοντας βαλίτσα με ναρκωτικά, αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το βαποράκι τους εξολοθρεύεται και πρέπει να βασιστούν σε άπειρο λαντζέρη. Και σα να μη φτάνει αυτό, ο γιος πρέπει να βρει και τρόπο να τη φέρει στην πατέρα για να του κλέψει τα λεφτά και τη γυναίκα.Η αιώνια διαμάχη πατέρα-γιου τραβηγμένη στα άκρα και χωμένη μέσα σε περιτύλιγμα θρίλερ με πιστολίδι, έχει ένα ενδιαφέρον έστω αρχαιοελληνικού τύπου, και τουλάχιστον μοιάζει με καλή βάση, αν μη τι άλλο για μια αλλιώτικη προσέγγιση του κλασικού "παράνομη συμφωνία πάει στραβά και πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν". Όπως είναι όμως φυσικό, ο Eric Eason, κάποτε παιδί θαύμα του ανεξάρτητου, έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ' το να το παίξει Tarantino, που από μόνο είναι θετικό, αλλά η προσπάθειά του να το ρίξει στο ψυχολογικό, παθαίνει εμπλοκή γιατί ούτε οι χαρακτήρες του κάνουν το ίδιο μπαμ με τα πιστόλια, ούτε οι διάλογοί του το ίδιο βζιν με τις σφαίρες. Απ' το ντουέτο των αντιηρώων, ο Glenn ως ο πατέρας δεν έχει αρκετές γραμμές για να δώσει βάρος στο σκοτάδι του, κι ο Fraser έχει αρκετές γραμμές για να σμπαραλιάσει τον χαρακτήρα του γιου με ανελέητα υπερβολικές κορώνες. Έτσι, ο Mos Def με τις μούτες και τις αλλόκοτες προφορές του, είναι το μόνο που σε κρατάει στην κατακερματισμένη πλοκή της ταινίας, που στο οπτικό τμήμα έχει να δώσει κι ένα ζορισμένο μαθηματάκι σε γωνίες λήψης και πληθώρα φίλτρων.

Βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ και σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο από την ηρωίδα του, το φιλμ της Ιρανο-Γαλλίδας Marjane Satrapi, έχει ήδη βορειοαμερικάνικη διανομή από το στάδιο της παραγωγής πέρσι και προλάβει να προκαλέσει την επίσημη διαμαρτυρία του Ιράν (μέσω του Iran Farabi Foundation) χτες, προτού καν αρχίσει να προβάλλεται δημοσιογραφικά σήμερα και επίσημα διαγωνιστικά αύριο στις Κάνες.

Επειδή η Περσέπολη έχει επιπλέον προλάβει και να εξασφαλίσει χορηγία επικοινωνίας από τις Μάζες, η estelle που 'xε κεφαλομαντηλωθεί για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ της Τεχεράνης πρόπερσι και σπουδάσει ένα φεγγάρι στη Γαλλία νωρίτερα, φοράει το πιο επίσημο ταγιέρ της για να την παρουσιάσει αναλυτικότερα:

Η Marjane Satrapi που είχε τρελό succès στα κομικσοφεστιβάλ της Angoulême δεν είναι άγνωστη και στη χώρα μας. Τα χαριτωμένα graphic novels της φυσικά και κυκλοφορούν κι εδώ, χωρίς να παίρνω όρκο πως αυτό συμβαίνει επειδή ενσκήπτουμε πάνω από την γυναικεία καταπίεση με μεγαλύτερη πια κατανόηση, ή επειδή απλώς η δημιουργός τους έχει άπαιχτο χιούμορ. Η ζωή της ως μικρού κοριτσιού που ζούσε στην Τεχεράνη τη δεκαετία του '70 απέκτησε αρκετούς θαυμαστές, ώστε να έχει και συνέχεια. Το κοριτσάκι μεγάλωσε και μετακόμισε σε πιο ευρωπαϊκά κλίματα, βγάζοντας επιτέλους το κεφαλομάντιλο.

Δυο χρόνια η Marjane δούλεψε με τον Vincent Parronaud για να φέρει τα B.D. της στην οθόνη. Το μελαχρινό κοριτσάκι με την ελιά στη μύτη είναι στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Κανών και το Farabi Foundation, ο φορέας που διοργανώνει τα κινηματογραφικά του φεστιβάλ και προωθεί τον ιρανικό κινηματογράφο, σκίζει τα ιμάτιά του, γιατί κι αυτή η ταινία (μετά τους.. 300) αμαυρώνει την εικόνα της χώρας τους. Σίγουρα, μια ταινία στην οποία συντηρητικές μαυροφορεμένες δηλώνουν ότι ο Michael Jackson είναι το σύμβολο της δυτικής παρακμής αμαυρώνει τη χώρα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το black and white look είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και το εύπλαστον στις φιγούρες της Marjane ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Στη γαλλική εκδοχή οι φωνές είναι κι αυτές περιωπής: η Chiara Mastroianni είναι η μικρούλα Marjane με τη μαμά της να δανείζεται τη φωνή της Catherine Deneuve και τη γιαγιά της αυτή της Danielle Darrieux. Αν τώρα θέλει κανείς αυθεντικά σχέδια από το story board της ταινίας, μπορεί να πεταχτεί να αγοράσει μερικά, και να αισθανθεί περήφανος που υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την οργάνωση FIDH, στις 20 Ιουνίου στο Espace Pierre Cardin στο Παρίσι.

Περισσότερα κλιπάκια από την ταινία στο γαλλικό Premiere. Επιπλέον βίντεο και καλούδια στη σελίδα της στο MySpace. Επίσημη σελίδα στη Sony Pictures Classics.

Από πέρσι που, παρά την επίσημη συμμετοχή της Babel (2006) απαξίωσε να σκουπίσει τα παπούτσια του με τα κόκκινα χαλιά τους, αφού είχε τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια, ο Brad Pitt ήταν το απωθημένο των Κανών, ακόμα περισσότερο έχοντας πάει στη συνέχεια στο Τορόντο. Φέτος, για να σιγουρευτεί το ιερό πασάλειμμα, του σχεδιάσανε όχι μια αλλά δυο πρεμιέρες. Μια με τους υπόλοιπους δώδεκα των Ocean's Thirteen (2007) την ερχόμενη Πέμπτη και μια για την επίσημη αγαπημένη του σήμερα το απόγευμα.

Η Μεγάλη Καρδιά της Angelina Jolie βέβαια, δε στηρίζεται στη παραγωγή του συντρόφου της αλλά στη σκηνοθεσία και το σενάριο (παρόλο που η συντεχνία το χρέωσε τελικά στον John Orloff) του μεγάλου Michael Winterbottom. Που βρήκε τρόπο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις, να αποσπάσει τη προσοχή του θεατή από το ότι αυτή που υποκρίνεται την γυναίκα του Daniel Pearl, δημοσιογράφου δολοφονημένου στο Πακιστάν, όχι μόνο είναι η οσιομήτηρ αλλά βαμμένη μαύρη και λιποσαρκίζουσα μπροστά στα μάτια του. Και οι εκπλήξεις στις αναφορές από τη Croisette συνεχίζουν με φήμες για κλειδωμένη υποψηφιότητα στις οσκαρικές ερμηνείες, και γεγονότα αντικατάστασης λόγω του δραματικού της ιστορίας, του καθιερωμένου soirée, με δείπνο (όπου όλοι οι παριστάμενοι συνήθως τρώνε, see?).

Βγήκε πριν καναδυό ώρες στο AICN, γονατίζοντας το site, το footage με το οποίο ο Stallone πήγε στις Κάνες για να προωθήσει το τελευταίο του (και μάλλον τελευταίο του) Rambo.

Το αν πήρε μαζί και τα τσουβάλια με ορμόνες που κουβαλάει μαζί του τελευταία, δεν είναι ακόμα γνωστό. Το σίγουρο είναι ότι μετά την πολύ καλή διαφήμιση που έκανε στο Jintropin, με αποτέλεσμα όλα τα παπούδια στην Αυστραλία να θέλουν να γίνουν βοϊδοκρεατοβουνά, οι περισσότεροι θα ψάχνουν ήδη σταλονίνη στις γωνιές των χασάπικων της Croisette. Άρα μπορείς να δεις το βίντεο και όλο το θόρυβο που θα ακολουθήσει μέχρι τον Μάιο του 2008, μήνα συμπλήρωσης 20 χρόνων από το Rambo ΙΙΙ (1988) και σχεδιαζόμενης εξόδου του αποχαιρετισμού του στις αμερικάνικες αίθουσες, σα μια διαφήμιση για τη συνθετική ορμόνη. Τώρα ποιος θέλει να μοιάζει έτσι δε καταλαβαίνω, αλλά μην απορήσεις αν καλύτερος πελάτης αποδειχτεί ο Harrison Ford που θα κάνει κι αυτός reunion tour την ίδια περίοδο με τον τέταρτο, και ακατανόμαστο ακόμα, Indiana Jones.

Το υλικό είναι προφανώς από το στάδιο της παραγωγής, από αυτά που τρομάζουν (λες και χρειάζονταν) όσους δεν έχουν συνηθίσει τις σκηνές τους χωρίς φτιασίδια, και η ωμότητα με την οποία φαίνεται να το ντύνει ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης- πρωταγωνιστής στα χνάρια της πετυχημένης συνταγής του Rocky Balboa (2006), το κάνει πιο αυθεντικά μπιμουβάτο και από τα ψεύτικα τρέιλερ του Grindhouse (2007) όπως λένε όλοι. Αυτό που λέει ο σεναριογράφος παύλα παύλα, είναι ότι οι ατελείωτες ώρες που δε χτύπαγε το τηλέφωνο πριν αναστηθεί εμπορικά πρόσφατα, τον κάναν να τη ψάξει πολύ την ιστορία. Για να βρει αφορμή για την τελευταία του.. αντιπολεμική σφαγή στον "απαίσιο, πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό πόλεμο στη Μπούρμα".

Μετά τον Wong Kar Wai, ο Hou Hsiao Hsien συμπλήρωσε χθες το δίδυμο των Ασιατών σκηνοθετών, που με το ευρωπαϊκόφωνο ντεμπούτο τους, άνοιξαν τα δύο διαγωνιστικά του ευρωπαϊκού φεστιβάλ με το μεγαλύτερο πρεστίζ (και) για τους Αμερικάνους. Και πετυχαίνοντας κάτι προτάσεις σαν κι αυτήν, οι Κάνες επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τον κινηματογραφικό ομφαλό του πλανήτη.

Βασισμένη ανάλαφρα στο βραβευμένο στις Κάνες πριν μισό αιώνα Le Ballon Rouge (1956) του πολυνίκη μικρομηκά Albert Lamorisse (και εφευρέτη του επιτραπέζιου Risk(!)), η γαλλόφωνη ταινία του Ταϊβανέζου καταγράφεται ως πιστή στις θεματικές του σκηνοθέτη για την ανθρώπινη φύση, τα συναισθήματα και την αλλοίωσή τους απ' την αστική αποξένωση, και τόσο ποιητική όσο και η πηγή της έμπνευσής της. Τα καλοζυγισμένα, αργόσυρτα, χρωματιστά καδραρίσματά του, ακολουθούν το κόκκινο μπαλόνι του τίτλου, που βολτάρει σα χαρούμενο αντιτρομοκρατικό ζέπελιν πάνω απ' το Παρίσι, και με τη σειρά του παρακολουθεί την πολλαπλών αναγνώσεων ιστορία μιας χήρας και του γιού της.

Ο φίλος μας o Boyd απ' το συνδικάτο των onliners, μιλάει για αναπάντεχη προσβασιμότητα, πράγμα αξιοσημείωτο, ίσως όχι τόσο λόγω του Hou Hsiao Hsien --που βέβαια σαν τον Wong Kar Wai, έχει συνήθως μια λανθάνουσα νανουριστική ιδιότητα-- όσο λόγω της παράδοσης του προγράμματος Un Certain Regard που άνοιξε, το οποίο νομοτελειακά χαρακτηρίζεται από ταινίες που βγάζουν λίγο έως κανένα νόημα. Και αν.

Μόλις κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies το τρέιλερ των Transformers. Ακόμα κι αν έχεις δει όλα τα τίζερ, τα επίσημα και ανεπίσημα TV spots και τα κρυμμένα κλιπάκια, όσο θα μαζεύεις τα σαγόνια σου θα μαζεύουμε κι εμείς τα δικά μας.

Τέσσερις νεαροί, ο ένας τους ένας μη πολιτικοποιημένος τερματοφύλακας, που κρατούνται για αξεδιάλυτους πολιτικούς λόγους σε ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ανεπίσημο στρατιωτικό άντρο τον καιρό της αργεντίνικης δικτατορίας, υπομένουν ταπεινώσεις και ψυχολογικό πόλεμο, χωρίς να σπάσουν, μέχρι που βρίσκουν το κουράγιο να αποδράσουν.Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Claudio Tamburrini Pase libre: La Fuga de La Mansion Sere και θυμίζει ότι έγινε στην Αργεντινή από το 1976 έως το 1983, στη διάρκεια του Βρώμικου Πόλεμου και της σκληρότερης χούντας της χώρας. Ο Caetano, πάντως, επιλέγει να βάλει το genre πάνω από το πολιτικό background και να μας χαρίσει ουσιαστικά ένα σφιχτό θρίλερ απόδρασης. Είναι διακριτικός και προτιμά suspense αντί για gore, σχεδόν δε βλέπουμε βασανισμούς, παρά μόνο τους υποθέτουμε από τα κακοπαθημένα σώματα των κρατουμένων. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των φυλακισμένων αλλά και των βασανιστών τους ξεχωρίζει. Ειδικά το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για να βγουν οι τέσσερίς τους γυμνοί και τρεμάμενοι στη βροχερή νύχτα αψηφώντας πρώτα τη δική τους αδυναμία και ύστερα το φόβο για τους δήμιους τους καταγράφεται πιστά, όπως και η σκληρότητα και η εαυτουλίστικη φύση του ανθρώπου: όταν η απόδραση πετυχαίνει, ο πατέρας του ενός αρνείται να δώσει βοήθεια παρά μόνο στο γιο του και αυτό με δυσκολία, γιατί ο φόβος του καθεστώτος τρώει τα σωθικά.

Highlight της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της, Rodrigo de la Serna, ο έτερος μηχανόβιος πλάι στον νεαρό Che του Diarios de Motocicleta (2004) που, όπως φαίνεται, έχει τάξει την τέχνη του κατ' αποκλειστικότητα στους επαναστατικούς ρόλους. Το Χρονικό μιας Απόδρασης διεκδίκησε πέρυσι το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, χωρίς επιτυχία γιατί τώρα δε βρισκόμαστε στην εποχή του Z (1969) και γιατί ο Caetano δεν είναι Γαβράς.

Ζευγάρι σε ταξίδι για διακοπές, συναντά στο δρόμο ωτοστοπατζή που ανατριχιάζει τη σουσουράδα, αλλά δεν υποψιάζει τον μπουνταλά της. Η αιματοβαμμένη συνέχεια, δικαιώνει την γυναικεία διαίσθηση.
Βασισμένο στο περιθωριακό ομότιτλο θρίλερ του '86, χαραγμένο πια στην φιλμογραφία του είδους για τον Rutger Hauer που τα δίνει όλα, το καινούριο The Hitcher πέφτει στη ντάνα με τα αναμενόμενα απ' το κύμα των remake του horror των 70s και των 80s. Τουτέστιν, αρκετά μακριά απ' τα γαμάτα (βλ. Dawn of the Dead (2004)) και αρκετά κοντά στα απαράδεκτα (βλ. House of Wax (2005)). Όπως γίνεται συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, το φιλμ αντί για ψυχή, άποψη, ή κότσια, έχει σενάριο επίπεδο σαν τα εντυπωσιακά τοπία της αμερικάνικης ερημιάς, διάφανο σα σόδα, με μπόλικες τρύπες να κάνουν τις μπουρμπουλήθρες, και μερικές φέτες αυθαιρεσίας για τη νοστιμιά. Τουλάχιστον οι κρεβατάμπλ πρωταγωνιστές και η βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία με τα ιπτάμενα αμάξια, τα σποραδικά σιντριβάνια αίματος, τα πτώματα με τη σέσουλα και τη ζωνόφουστα της Sophia Bush, το κρατούν και δροσερό, σαν αναψυκτικό που το πίνεις, δροσίζεσαι, φουσκώνεις, το ρεύεσαι και τέλος.

Μπάτσος και εκτελεστής, ερωτεύονται την ίδια κοπέλα, κι ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο αναπτύσσεται, που φέρνει τους ήρωες σε δύσκολες καταστάσεις και ζεν προβληματισμούς.
Μέσα από αργόσυρτες δοκιμασίες των νόμων των πιθανοτήτων, ασύνδετους πειραματισμούς στο μοντάζ και μονολόγους που στην προσπάθειά τους να σπάσουν τον τέταρτο τοίχο, απλά τον ενισχύουν, ο Wai Keung Lau του Infernal Affairs (2002), αποδεικνύεται στη δραματουργία, σχεδόν ισάξιος του Παπακαλιάτη. Αλλά δε βλέπω και κανέναν να σκίζει το βρακί του, τώρα που οι Ασιάτες αντιγράφουν τον Πάπακ. Αυτές είναι αδικίες της ζωής... Οι ελάχιστες σκηνές δράσης βέβαια, αφήνουν να φανεί η εξαιρετική εφευρετικότητα του σκηνοθέτη, η μοναδική του αίσθηση συγχρονισμού και οι ικανότητές του στις χρήσεις των ψηφιακών παιχνιδιών του. Αλλά η δράση είναι πολύ λίγη, και το έντονα συναισθηματικό και ιδιαίτερα συγκινητικό φινάλε, προσπαθεί μεν να ανασκευάσει τις εντυπώσεις, αλλά δυστυχώς, ήταν πολλές οι ώρες.

Τέσσερις αμερικάνοι στρατιωτικοί επιστρέφουν στη πατρίδα τους από το Ιράκ, έχοντας πέσει θύματα σε ενέδρα μιας αποστολής. Και προσπαθούν να προσαρμοστούν, κατά τα ειωθότα.Το φιλμ ξεκινάει από τα κατεχόμενα εδάφη, με στρατιώτες να πυροβολάνε χωρίς να σημαδεύουν και συνεχίζει στα πάτρια, με πολίτες να μιλάνε χωρίς να σκέφτονται. Από τον Avi Lerner (στη παραγωγή) που συχνά πυκνά μαζεύει υπογραφές για να σταματήσει η σφαγή των.. Ισραηλινών, και τον Irwin Winkler (στην ιστορία και τη σκηνοθεσία) παραγωγό όλων των Rocky, είναι ουτοπικό να περιμένεις οτιδήποτε πέρα από σαπουνοπερικά δραματικές στιγμές που ξεχειλώνουν με άνεση, σα να μην υπήρχαν ποτέ, τα όρια του ρεζιλιού. Στη πραγματικότητα η ανικανότητα και των δύο να παρουσιάσουν οτιδήποτε ξεχωριστό χωρίς βοήθεια, και η τάση τους να χρυσομετριώνουν στη καλύτερη τους καλύτερους που κατακλέβουν, είναι αυτή που πάει τη ταινία άπατη και όχι η πολιτική της αντζέντα που, συγκριτικά, είναι συγκρατημένη. Με έμπνευση τουλάχιστο εξήντα χρόνων ιστοριών επιστροφής, από το The Best Years of Our Lives (1946) και δώθε, το μόνο που μένει τελικά από τη συγκεκριμένη προσπάθεια είναι το.. ασύγκριτο θράσος της να θέλει να συγκριθεί με τις πιο βραβευμένες, έχοντας ανοίξει τον οσκαρικό Δεκέμβρη στις αμερικάνικες πολιτείες και "παρασύρει" κάποιους να τη θεωρούν πιθανή υποψήφια νωρίτερα.

Αν μοιράζεσαι την αφέλεια του ήρωα που αναρωτιέται πότε θα του στήσουν άγαλμα οι Ιρακινοί, οι Σημαδεμένοι θα σε σημαδέψουν.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το εξηκοστό, και σχετικά επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ των Κανών. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την διαβόητη πια τάση της φετινής διοργάνωσης να σνομπάρει τις γηραιές χώρες της γηραιάς ηπείρου, αλληθωρίζοντας δυτικά και ανατολικά.

Ο δημιουργός επιστρέφει στην Croisette μετά την περσινή προεδρία της επιτροπής που έδωσε τον Χρυσό Φοίνικα στον Ken Loach, βρίσκοντας εκεί που ήταν τον Stephen Frears να ηγείται μελών σα τον Orhan Pamuk και τη Sarah Polley, και όλους τους απέξω να περιμένουν ακόμα πιο πολιτικά φορτισμένες βραβεύσεις αφού το κλίμα τις ευνοεί. Έτσι η ασυνήθιστη για οποιοδήποτε φεστιβάλ τιμή, να κάνει πρεμιέρα με συμμετοχή του διαγωνιστικού του, πολύ πιθανά να είναι και η μεγαλύτερη που θα γίνει στο καλύτερο σκηνοθέτη της πεντηκοστής (i.e. προ δεκαετίας) διοργάνωσης. Για τα μεγάλα ονόματα που χρησιμοποίησε όπως συνηθίζει σα πρωταγωνιστές, τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολά. Ο Tony Leung, που χρυσώθηκε για το In the Mood for Love (2000) δεν είναι, για πρώτη φορά, ούτε σε ένα καρέ του φιλμ. Και από τους φρέσκους η Natalie Portman δεν εμφανίζεται στο βίντεο, ούτε η Rachel Weisz που ένα φεγγάρι έγινε και ψευτο-αφίσα, ούτε και κανένας άλλος που συναντά, σύμφωνα με το σενάριο, η (και ηθοποιός πια) Norah Jones στο ταξίδι ψυχο-εσωτερικής ψυχο-αναζήτησης της στην Αμερική. Κανένας άλλος εκτός από τον Jude Law που κατασυνάντησαν και οι θαυμάστριές του από το αεροδρόμιο ακόμα χτες, αλλά θα είναι απίθανο να του ζητήσει αυτόγραφο και ο Frears.

Το τίζερ για τις Blueberry Nights απλώθηκε, ανήμερα του ξεδιπλώματος του κόκκινου χαλιού, σε όλες τις γαλλόφωνες σελίδες, και αν θες γαλλικούς υπότιτλους δες στο AlloCiné. Και αφού το μιλάς, δες και τη σχετική φεστιβαλική μπροσούρα του φιλμ.

Εκεί που νόμιζες ότι θα έπαιρνες ανάσα ανάμεσα στο υπερθέαμα του Σαββάτου και τις εις βάθος αναλύσεις των ειδικών στις μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές ζώνες όλης της εβδομάδας, εκεί έρχεται η ώρα να μάθεις ότι γελιέσαι. Και να το μάθεις από τις Μάσες, που η Eurovision είναι το ψωμοτύρι τους. Φρεσκάροντας μια ανακοίνωση της EBU που χάθηκε κάτω από τόνους glitter και φτεροπούπουλων όταν ξεμύτησε την περασμένη Παρασκευή, το Variety ανεβάζει σε άλλο επίπεδο την είδηση για επερχόμενη ταινία και αντίστοιχο musical, εμπνευσμένα απ' τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραβεστί τραγουδιού.

Απ' ότι φαίνεται, ο συνσεναριογράφος και συμπαραγωγός του υπερφαινόμενου Borat (2006), Dan Mazer, παρέα με τον Damian Jones, παραγωγό του Καλώς Ήρθατε στο Σαράγεβο (1997) μεταξύ άλλων, είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να βάλουν σε λογική σειρά την υστερική εξτραβαγκάντσα του διαγωνισμού, για να γράψουν το σενάριο που θα προσθέσει στην πλούσια λίστα επιτυχιών της η εξαιρετική βρετανική Working Title. Το αν θα την βάλει πιο κοντά στην παρωδία τύπου Shaun of the Dead (2004), την παράνοια των αδερφών Coen, ή τα κοινωνικοπολιτικά άγχη του Paul Greengrass, μένει να διαπιστωθεί, αλλά βέβαιο θεωρείται ότι ακόμη κι εκεί, η συμμετοχή της Αγγλίας θα πατώσει. Κι όλα αυτά, τη μέρα που είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν τα γυρίσματά τους οι Lordi, για το €2.7 εκατομμυρίων slasher τους, Dark Floors (2008).

Μ' αυτά και μ' αυτά, η κατάθλιψη που έχει φτάσει τον Trier να παρατήσει τον κινηματογράφο, φαίνεται απολύτως λογική. Όχι ότι θα στεναχωρούσε και πολλούς αν δεν ήταν.

Αααχ τι θα κάναμε χωρίς τα ζόμπι μας? Κάνουν όλες τις βρωμοδουλειές, βοηθάνε στο σπίτι και παίζουν και με τα παιδιά. Κι όλα αυτά χάρη στη Zomcon που πρώτα βοήθησε να κερδίσουμε τους Ζόμπι Πολέμους και μετά ανακάλυψε το Ζόμπι Κολάρο.

Μια αμερικάνικη suburbia του '50 με ζόμπι για οικιακούς βοηθούς στήθηκε στην Kelowna του Καναδά λοιπόν, για να σημάνει τη στροφή της Telefilm από αρτσιφάρτσι δημιουργίες που μπαίναν μέσα άπειρα εκατομμύρια εξοργίζοντας σε βαθμό πεινασμένου για ανθρώπινα μυαλά νεκροζώντανου τους φορολογούμενους, σε επιχορηγήσεις ιδεών (και όχι δημιουργών) που κατά προτίμηση ήταν περιστασιακά μοδάτες μερικά χρόνια πριν. Έτσι η ζόμπι κωμωδία του σχετικά γνωστού στη χώρα του Andrew Currie, άνοιξε το Σεπτέμβριο το σχετικό (βλ. καναδικό) τμήμα του φεστιβάλ του Toronto, πέρασε και από την Ευρωπαϊκή Αγορά της Berlinale και άφησε καλές εντυπώσεις και στο Sundance. Με κύρια αιχμή και αναγκαίο (για να ξεχωρίζει από.. sitcom) χαρακτηριστικό το gore όταν στα ζόμπι ανοίγει η όρεξη, και αλατοπίπερο τη σάτιρα των συμβάσεων του είδους και την πιο καταπιεσμένα σέξι εμφάνιση της Carrie-Anne Moss.

Στις αίθουσες βγήκε τον Μάρτιο στη χώρα της αλλά η προγραμματισμένη για την ίδια περίοδο τουρ των αμερικάνικων πολιτειών αναβλήθηκε, παρόμοια με πολλές άλλες σπλατεριές που διαπίστωσαν ξαφνικά ότι το καλοκαίρι θα 'πεφτε μια σχετική τρομο-ατονία, για τις 15 Ιουνίου. Με ακέραια την αιχμή της (βλ. R-rated) αφού διανέμεται από την ατρόμητη, ειδικά σε περιόδους όπου ο Bruce Willis ξημεροβραδιάζεται στο δίκτυο για να δικαιολογήσει τη καταλληλότητα για ανηλίκους του τέταρτου Die Hard, Lionsgate.

Η νέα εκδοχή του τρέιλερ βγήκε αυτή τη βδομάδα στην επίσημη σελίδα.

O Στέφανος, ο τραγουδιστής των Φράτζα Φέρντιναντ Alter Ego, χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του όταν κάτι πολύ κακό συμβαίνει στο ροκ γκρουπ, και την ξαναβρίσκει όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει ερωτευτεί την οδηγό του λεωφορείου που τους είχε πάει κάποτε σε μια συναυλία.Αυτό είναι το στόρι, κι αν περιμένεις να το δεις εμπλουτισμένο με πλοκή, τζάμπα περιμένεις. Αν πάλι περιμένεις ότι η ταινία θα βασίζεται σ' ένα σχηματικά ξεχυλωμένο concept δίχως σεναριακούς πυλώνες, το μόνο που έχω εγώ να σου προσθέσω, είναι πως πιθανότατα θα το βρεις χειρότερο απ' όσο το περιμένεις. Γραμμένο και ξαναγραμμένο τρεις-τέσσερις φορές, το Alter Ego δεν καταφέρνει στιγμή να γίνει κάτι παραπάνω από μια σειρά καλογυαλισμένων video clips, στημένων γύρω από ένα νερουλό σενάριο.

Ξεκινά σα χαριτωμένο buddy movie, προχωρά χαζοχαρούμενα και διασκεδαστικά προς το εξωφρενικά προβλέψιμο και καθυστερημένο plot point που ανατρέπει το κλίμα και δίνει το έναυσμα για την έκρηξη της κλιμακούμενης μεταστροφής του ροκ σταρ που δεν νιώθει και πολύ άνετα στα δερμάτινα παντελόνια και τα ακριβά σαλόνια του, και αφού χαϊδέψει απαλά τις διαβρωτικές ιδιότητες της δόξας και της φήμης, περνά χαρωπά και χωρίς πολύ σκέψη στο δεύτερο μισό: ένα απ' τα πιο τραβηγμένα από τα μαλλιά love stories της σύγχρονης ιστορίας, δίχως παλμό, στόχο και προσανατολισμό, που με το σχεδόν ξεκρέμαστο φινάλε του, ανοίγει ένα καινούριο, γλυκανάλατατα αισιόδοξο κεφάλαιο για τους πρωταγωνιστές του, και σβήνει κάθε ελπίδα για τους ένα σωρό δεύτερους χαρακτήρες της ταινίας να πάρουν έστω και ίσο screen-time με τους χορηγούς της. Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να έχεις παράπονο πάντως, είναι η εξαιρετική παραγωγή, ο τρόπος που τη διαχειρίζεται με δεμένα, θαρρείς, χέρια ο σκηνοθέτης, και πάνω απ' όλα βέβαια, ο αναπάντεχα καλός Σάκης Ρουβάς, που παίζει ωστόσο ένα ρόλο αρκετά ευνουχισμένο ώστε να μην τον φέρει ούτε κοντά σε υπόνοια δύσκολης θέσης.

Όπως καταλαβαίνεις αμέσως βλέποντας τα βυζιά της Salma Hayek να πιάνουν τη μισή τους αφίσα, οι Δολοφόνοι για Μοναχικές Καρδιές έχουν θέμα έναν αμερικάνο αστυνομικό στα τέλη του '40. Όταν όλοι νομίζουν ότι ασχολείται υπερβολικά με την υπόθεση φαινομενικής αυτοκτονίας μιας κοπέλας επειδή κάπως έτσι έχασε και τη γυναίκα του, αυτός επιμένει. Για να αποκαλύψει τελικά ένα ζευγάρι που είχε εξοντώσει οικονομικά ή κυριολεκτικά καμιά εικοσαριά πλούσιες και μόνες.Ο αστυνομικός λέγονταν Elmer C. Robinson κι αν σου θυμίζει κάτι το όνομα είναι γιατί είδες τον εγγονό του στα σκηνοθετικά και σεναριακά credits. Η κληρονομιά βαραίνει και την ταινία αφού προσθέτει μεν (κάτι νέο) στην ιστορία των δολοφόνων που έχει ξαναματαγυριστεί, όμως δε δικαιολογεί αρκετά τη κεντρική σκηνή που της παραχωρείται. Την υπόθεση δε βοηθάει ούτε η στα όρια του camp επιλογή του καστ. Πιο χαρακτηριστικά την πανύχοντρη και κακάσχημη θανάσιμα ερωτευμένη συμορίτισσα παίζει.. η Salma, ενώ αυτό που ξεχωρίζει στην ερμηνεία του Travolta στον κεντρικό ρόλο σκληρού με μεγάλη εσωτερικευμένη θλίψη είναι το εξωτερικευμένο περουκίνι (που μάλλον λάτρεψε και πήγε και στα Όσκαρ με αυτό). Το τρίτο κακό της μοίρας του φιλμ είναι η παραγωγή της Millenium του Avi Lerner με μεγάλη ιστορία στα χειρότερα straight-to-dvd του Jean-Claude Van Damme, του Steven Seagal και όλου ανεξαιρέτως του υπόλοιπου σιναφιού. Και μπορεί από πέρσι, κάνοντας αρχή με το 16 Blocks (2006) και συνεχίζοντας με τον Wicker Man (2006) τη Black Dahlia (2006) να ξεκίνησε αξιοπρεπή θεατρική διανομή, όμως δε βγάζει και κάνα μάτι η χλιδή των σκηνών σε αυτή της την προσπάθεια.

Τελικά πάντως η ταινία παραμένει ένα αξιοπρεπές σύνολο έστω και αδιευκρίνιστου τύπου. Παίζοντας ανάμεσα σε ντεντεκτιβικό και φιλμ νουάρ ο Robinson επιλέγει και μια χρωματική παλέτα πιο σπλατερική, αποφεύγει τις υπερβολές όπου δε πρέπει να κάνει ήρωα τον παππού του ή να έχει μήνυμα (έτσι για να το έχει), και κρατάει ένα ρυθμό που σου κρατάει με τη σειρά του το ενδιαφέρον (δύσκολο για οποιαδήποτε πασίγνωστη υπόθεση).

Ο David Lynch λέει ότι η ταινία είναι για μια ερωτευμένη γυναίκα σε κίνδυνο. Ο David Lynch πάντα ήταν καλαμπουρτζής.Μέχρι πρότινος βέβαια, τα καλαμπούρια του αρκούνταν απλά στην άρνηση ερμηνείας των σπαζοκεφαλιών του σε μορφή παζλ με κινούμενες εικόνες. Τώρα, αρνείται ακόμα και να σου δώσει κομμάτια που να συνδέονται, κι έτσι σου πετάει μια ταινία μέσα σε ταινία, δίπλα σε μια άλλη ταινία, με κομμάτια από άλλες ταινίες τριγύρω, κι ένα τηλεοπτικό σήριαλ (με τα διαβόητα κουνέλια, που ίσως είναι το πιο προσβάσιμο, διαολεμένα σαρκαστικό κομμάτι της Αυτοκρατορίας) να τα εποπτεύει όλα, και με την Laura Dern και την εξωπραγματική της ερμηνεία σε ένα ρόλο που γραφόταν μέρα με τη μέρα και με κάθε μέρα να πηγαίνει κόντρα στην προηγούμενη, να αποτελεί το μοναδικό νήμα συνοχής στο τρίωρο έπος που κάνει το Eraserhead (1977) να μοιάζει με Άρλεκιν. Παίζοντας πάλι με τη σύγχυση ταυτοτήτων του ηθοποιού και του ρόλου του για να σχολιάσει την κουλτούρα των αμερικάνικων media, ο Lynch συνθέτει ένα χαοτικό άνισο σύνολο χωρίς πια να μπαίνει στον κόπο καν να ιντριγκάρει τον θεατή. Αντίθετα του τρίβει στα μούτρα το ότι είναι στην απ' έξω, πετώντας του συμβολισμούς που ακόμη κι αν έχουν νόημα, το πιάνεις μονάχα αν καπνίζεις απ' αυτό που καπνίζει κι ο εμπνευστής τους. Και μάλιστα, παρουσία του, μπας και του ξεφύγει τίποτα στο χαϊλίκι του. Και επιστέγασμα όλων, η εικονογράφηση, που ακόμα και στα πιο μπερδεμένα κουβάρια του ανθρώπου που είχε δώσει αριστουργήματα-δοκιμασίες της φόρμας και του θεατή, πάντα είχε κάτι το μαγνητικά πανέμορφο. Στο Inland Empire όμως ο Lynch ψηφιοποιείται, και παρουσιάζει ένα απ' τα πιο άσχημα και χοντροκομμένα ψηφιακά που έχεις δει, τόσο αντιαισθητικό, που αν δεν είναι άποψη, φοβάμαι ότι το έκαψε τελείως. Και δε μιλάω για το τυρί.

Το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου μπορεί να μην το κουβαλάει στις πλάτες του, με το δικό του μέλλον όμως φαίνεται να ξέρει πού θέλει να πάει, και το κινηματογραφικό ξεπαρθένεμα του σούπερ σταρ Σάκη Ρουβά, είναι απλά ένας σταθμός. Στα 30 του μόλις χρόνια, ο Νικόλας Δημητρόπουλος είναι μια περίεργη περίπτωση κινηματογραφιστή, με μικρές, ανεξάρτητες εξερευνητικές δουλειές στο βιογραφικό του (μεταξύ των οποίων και μια συμμετοχή στο πρόγραμμα Πτυχώσεις των Ολυμπιακών της Αθήνας), ένα πολύ φιλόδοξο project βασισμένο στην Ιθάκη του Καβάφη στα όνειρα που κυνηγάει, και τη μέχρι σήμερα μεγαλύτερη παραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου, στο πολύ χειροπιαστό παρόν του. Αν μη τι άλλο, φαίνεται συνειδητοποιημένος όταν μιλάει για το Alter Ego (2007) σαν μια μη καλλιτεχνική προσπάθεια να πάρει μπρος η ντόπια κινηματογραφική παραγωγή, έστω και με τρόπο βεβιασμένο. Και η αλήθεια είναι, πως ό,τι κι αν έχει στραβό η ταινία, σ' αυτόν τελικά κακία δεν μπορείς να κρατήσεις, αφού όπως λέει, δεν είναι δικιά του. Ή τουλάχιστον, όχι ακριβώς.