Η μεγαλύτερη φετινή ασιατική συμπαραγωγή, με προϋπολογισμό από $30 μέχρι $45 εκατομμύρια ανάλογα ποια είδηση διαβάζεις, φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικά remake του Ci Ma (1973) του θρυλικού Chang Che, νονού του κινηματογράφου του Χονγκ Κογκ, του Κουνγκ Φου και πιθανά (του κινηματογράφου) όποιου άλλου δι-σύλλαβου φυσητού όρου έχεις ακούσει.

Ο τίτλος της παραγωγής ήταν μέχρι κάποιο σημείο ο ίδιος με τη πρωτότυπη στα Καντονέζικα (Η Δολοφονία του Μα) και διαφορετικός, The Violent Land (αντί για Blood Brothers), στα Αγγλικά. Τελικά διαφοροποιήθηκε πλήρως με όλα και έγινε Tou Ming Zhuang (Συμμορίτικη Αίτηση Κατάταξης) στα απωανατολικά και The Warlords στα διεθνή. Την ίδια σχιζοφρένεια διακρίνεις χωρίς να χρειαστεί να ψάξεις δεκάδες κακομεταφρασμένα δημοσιεύματα, και στη διαδρομή από το πανάθλιο μαϊμουδίστικο τίζερ που είχε ξεχυθεί στα γιουτούμπια πριν τρίμηνο, μέχρι το αξιοπρεπές οπερετικό τρέιλερ που έσκασε μύτη στην επίσημη κινέζικη σελίδα τη βδομάδα που πέρασε. Και στην υπογραφή του μακρυμάλλη μημουάπτου Peter Chan, πιο γνωστού για τις ρομαντικές του κωμωδίες και μερικά Χρυσά Άλογα της συλλογής του, σε κεφαλοκοφτικό πολεμοχαρές φιλμ που "πάντα ονειρεύονταν" να κάνει για να παρουσιάσει, όπως ξέρει, τα "αντρικά συναισθήματα". Και στη συμμετοχή του Jet Li που είχε υποσχεθεί να αφήσει τις σχετικές τέχνες και να αφοσιωθεί στον Βουδισμό μετά τον ατρόμητο Huo Yuan Jia (2006).

Η ιστορία αφορά ένα σκάνδαλο της τελευταίας κινέζικης δυναστείας, της Μαντσουριανής των Τσινγκ, για το οποίο όπως καταλαβαίνεις λειτουργεί ακόμα χειρότερο σπασμένο τηλέφωνο αφού έχει αποτελέσει βάση για άπειρες μεταφορές σε νουβέλες, σειρές, όπερες και ταινίες. Εκτός από τον Κινέζο Li, πρωταγωνιστούν άλλοι δύο Ασιάτες μεγαστέροι, ο Ιάπωνας Takeshi Kaneshiro και ο Χονγκογκέζος Andy Lau, στο στιλ της ευρωπουτίγκας (βλ. τις υπερπολυεθνικές συμπαραγωγές κυρίως στα 70s) που από τη μυρωδιά της ακόμα προσπαθεί να απαλλαγεί ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

Τα Autobots και οι Decepticons, οι μηχανοκίνητοι οργανισμοί απ' τον πλανήτη Cybertron, προσγειώνονται στη Γη για να βρουν το Allspark, τον κύβο της ζωής για το είδος τους, και να πολεμήσουν μέχρι τέλους για το ποιος θα τον κρατήσει. Αποχαυνωμένοι γήινοι κοιτούν με ανοιχτά στόματα, ως οφείλουν, και βάζουν ένα χεράκι, ως οφείλουν.
Με μόνο 6 ταινίες πίσω του, αλλά τόσο κακό κάρμα σαν να έχει γυρίσει 50 B-movies πάνω του, ο Bay ποτέ δεν ήταν της οικονομίας ούτε στην εικόνα, ούτε στο χρόνο και κυρίως, ούτε στις υπέρμετρες φιλοδοξίες. Και με μόνο 6 ταινίες πίσω του, φτάνει το ζενίθ της καριέρας του στην έβδομη (που βγαίνει τον έβδομο μήνα του '07, ξέρεις), για να δείξει πως όλα αυτά, μια δεκαετία μεγάλων ονείρων και μεγάλων χαστουκιών, οδηγούσαν σ' αυτό εδώ το θηρίο. Κι αυτό εδώ το θηρίο, κάνει όλες τις προηγούμενες παπάρες του, να μην σε πειράζουν και τόσο τελικά. Και να μην σε πειράζει που ο Bay είναι ασυγκράτητος στους δεύτερους χαρακτήρες των 22 λεπτών στην οθόνη και των 2 γραμμών στο χαρτί, γιατί στην τελική, σου δίνουν περισσότερο χρόνο να εμπεδώσεις ότι ο Shya LaBeouf είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα του νέου Hollywood, ότι η Megan Fox είναι καταπληκτική στο να προσποιείται οργασμούς ακόμη κι όταν τρέχει να σώζει τη ζωή της, και κυρίως γιατί, μέσα σε όλον τον συρφετό του σεναρίου με τις ξεκρέμαστες υποπλοκές και τα μισοψημένα παιχνιδιάρικα πολιτικά υπονοούμενα, σου δίνει περισσότερο χρόνο να απολαύσεις τα τεράστια ρομπότ ζωντανά στην οθόνη. Κι όταν λέω ζωντανά, εννοώ ζωντανά. Κι αληθινά. Στ' αλήθεια. Και φοβερά, και τεράστια, και άγρια, και κομψά, και φινετσάτα. Και να κάνουν και πιρουέτες! Στον αέρα, πυροβολώντας!

Για μένα πάντως, αν την έβλεπα στα 13 μου, το Transformers παίζει να ήταν η ταινία της ζωής μου. Εσύ πάλι, αν είσαι σήμερα 13, παίζει να μην είσαι και πολύ σίγουρος τι ακριβώς είναι αυτά τα ρομποτάκια και προς τι η υστερία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα δεις το πιο cool πράγμα της χρονιάς τουλάχιστον (και των επόμενων δύο ίσως, μέχρι το ενδεχόμενο sequel), ένα εκστατικό πανηγύρι εκρηκτικής περιπέτειας, με εφέ που μουδιάζουν το μυαλό και χιούμορ που γλυκαίνει την καρδιά, με στιγμές που η αυτοναφορικότητα του χαβαλέ ξεπερνά τον εαυτό της για να φτάσει την ξεκαρδιστική υστερική αυτοπαρωδία, και άλλες όπου το επίπεδο του ψηφιακού μοιάζει να προσγειώθηκε από άλλο πλανήτη για να τεντώσει σαγόνια με τις σοκαριστικές δυνατότητές του, και να σου προσφέρει τη μυθική αίσθηση ότι τα 8 ευρώ που πλήρωσες για να το ζήσεις, ήταν πολύ λίγα για το θέαμα που παίρνεις πίσω. Γιατί ναι, είναι όλο θέαμα, κι αν περιμένεις κάτι άλλο απ' το συνδυασμό Transformers και Michael Bay, δεν πας καλά. Ε κι αν στο τέλος σου φανεί πολύ παιδικό με τις απότομες προσγειώσεις του σε πίστες PG 13, τι να πω, θυμήσου και τον Αστυνόμο Σαΐνη (1999).

Ένας έμπορος τέχνης μαθαίνει σε δείπνο με φίλους ότι κανένας δε πρόκειται να πατήσει στην κηδεία του. Και στοιχηματίζει ότι σε δέκα μέρες θα παρουσιάσει τον επίτιμο καλεσμένο της τελετής.Ο πατέρας των καρα-επιτυχημένων (στη Γαλλία, στα 70s) κωμικών Φίλων για Πάντα που τους ξαναμάζεψε πέρσι για ένα τελευταίο tour de force, είναι πιο γνωστός παντού για τα πιο αρτίστικα και το ίδιο μπλαμπλάδικα πιο δραματικά του, από τον Κύριο Υρ (1989) και τον Εραστή της Κομμώτριας (1990), μέσω του οσκαρο-υποψήφιου Ridicule (1996), και μέχρι τον Άνθρωπο του Τρένου (2002) και τις Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές (2004). Αλλά πια δε θέλει να κάνει υπερβολικά σοβαρές ταινίες, όπως δηλώνει με την ευκαιρία της (περιορισμένης) εξόδου του Κολλητού Mου (2006) στην Αμερική αυτή τη βδομάδα και την τριπλέτα των προετοιμαζόμενων χολιγουντιανών ριμέικ που συμπληρώνει μαζί με τις δυο προηγούμενες. Ριμέικ που παρ' όλη την επικέντρωσή τους σε ιστορίες και όχι σε χαρακτήρες δεν εκπλήσσουν και κανέναν, μιας και η τάση του δημιουργού για.. τηλεοπτισμό είναι δεδομένη και τον έχει φέρει ήδη κατηγορούμενο από την κριτική της πατρίδας του.

Αυτό που υποτίθεται καταλαβαίνεις από την υπερσυμπιεσμένη παρουσίαση της προϊστορίας του, είναι ότι ο κολλητός ΜΟΥ ισορροπεί σε σχοινί που εύκολα μπορείς να κάνεις να εξαφανιστεί κάτω απ' τα πόδια του με ένα χασμουρητό υπερβολικής ευφυίας ή έλλειψης τέτοιας. Προσπαθώντας να φέρει γαλλική φινέτσα σε προϊόν που κορυφώνεται στα πλατό του Εκατομμυριούχου, ζητούμενο από τον γαλλικό κινηματογράφο έμμεσα ή άμεσα εδώ και αρκετά χρόνια. Και τα καταφέρνει αγκαλιάζοντας διακριτικά τους χαρακτήρες του, από τη μια τον Daniel Auteuil πιο ασυγκράτητο στο επίσης διεθνές La Doublure (2006), και από την άλλη τον Dany Boon της γαλλικής stand-up κωμωδίας που κανείς (εκτός.. από τον ίδιο) δεν είχε καταφέρει να χωρέσει σε πρωταγωνιστικό κινηματογραφικό ρόλο. Παραδίνοντας τελικά μια ταινία σεμνή και οικεία που προορίζεται να αγαπηθεί από πιο έξυπνο μεγάλο ακροατήριο όπως αυτό του περσινού Τορόντο που της έδωσε τη δεύτερη θέση στη καρδιά του.

Ένας καθηγητής και εγκληματολόγος ψυχίατρος μαθαίνει ότι έχει 88 λεπτά ζωής, τη μέρα που ένας δολοφόνος που καταδίκασε με την κατάθεσή του παίρνει σειρά για καταναγκαστικά θυμαράκια.Όπως ξέρεις από πέρσι, όταν ακόμα οι Μάζες είχαν τη πολυτέλεια να κυκλοφορούν στα διαδίχτυα τρέιλερ κάτω από τη μύτη όλων των ενδιαφερομένων, τα 88 Λεπτά δεν είναι και τόσο φρέσκα όσο υπονοεί το 2007 που τα συνοδεύει ως χρονιά επίσημης παρουσίασης. Άλλη μια υπογραφή του Avi Lerner και της Millenium (που προσπαθεί να σοβαρέψει την επική ιστορία straight-to-DVD παραγωγών της με αστέρους μεγέθους Van Damme και Seagal όπως ξαναματάπαμε), αυτή τη φορά μαζεύει τον Al Pacino από το επίπεδο του Gigli (2003) για να τον ρίξει ακόμα παρακάτω. Προς τιμή του ο τελευταίος στέκεται πάνω από το ύψος των περιστάσεων, έστω κι αν χρειάζεται να προσθέσει είκοσι πόντους μαλλί για να παίζει όντας 60φευγάρης τον πάρτι- και σεξ- άνιμαλ δίπλα σε ένα μπουκέτο γκομενάρες που όχι μόνο βιολογικά αλλά και σεναριακά, μετά από σαρωτικές αλλαγές και επαναληπτικά γυρίσματα, δε ξέρουν τι θέλουν, τι κάνουν, ποιον σημαδεύουν, και ποιος τις σημαδεύει με μαχαίρια σφαγείου όσο είναι κρεμασμένες ανάποδα από το ταβάνι. Όπως ξέρεις βέβαια και από την πρεμιέρα, όλος αυτός ο προκλητικά προσβλητικός αχταρμάς (με εξαίρεση κάποιες σκηνές του τέλους που προήλθαν από τον δεύτερο γύρο προφανώς, και τη σκηνή της αρχής με την Leah Cairns που είναι όλα τα λεφτά προφανέστερα) λειτουργεί ικανοποιητικά σε ακροατήριο που δε το απασχολεί η νοητική και νοηματική συνέπεια όλων των thrills που περιμένει ανά minute (οπότε δεν ξενίζει η διανομή που κατάφερε τελικά να βρει φέτος στις Κάνες).

Μέσα στον ορυμαγδό από family-friendly trailer που ανταγωνίζονται για μια θέση πριν τη τελευταία μεγάλη οικογενειακή ταινία του καλοκαιριού, τον πέμπτο Χάρι Πότερ, η Warner παρέδωσε στο MSN(!) τον ανιχνευτή της επίλεκτης μονάδας της στη φετινή οσκαρική μάχη.

Ανιχνευτή που ψάχνει το δολοφόνο ενός στρατιώτη που γύρισε από το Ιράκ όπως μπορείς να δεις και μόνος σου, αν δε τυφλώθηκες από το χρυσάφι του καρέ των Academy Award® Winners που κουβαλάει. Και τον ψάχνει εδώ και δυο εβδομάδες στις αμερικάνικες αίθουσες, με το λόγο για τον οποίο η προώθηση διάλεξε τη σημερινή μέρα για τη διχτυακή του πρεμιέρα να παραμένει άγνωστος, όσο και ο δολοφόνος, προς το παρόν. Οι εταιρείες προσπαθούν ακόμα να προσαρμοστούν σε μια οσκαρική περίοδο που δε ξεκινάει πια το Δεκέμβρη όπως χώνεψαν μετά το σοκ και δέος δυο απανωτών απονομών, και από την άλλη να μη κάψουν τα χαρτιά τους με υπερ-έκθεσή τους. Έκθεση από την οποία έφαγε όλο το δίκτυο η Focus για να προστατέψει το Lust Caution (2007) για παράδειγμα, και απέναντι στην οποία φαίνεται να στέκεται ατρόμητο μόνο το κανε-ικό κοενικό No Country for Old Men (2007).

Με το τελευταίο η Κοιλάδα μοιράζεται περίπου το μισό καστ, ξεκινώντας από τον Tommy Lee Jones σε ένα ρόλο που ο Haggis ξεκίνησε να γράφει για τον Clint Eastwood, και σα δεύτερο κακό οιωνό πρόσθεσε και το θέμα από τη Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ (2003) που μοιράζεται το trailer με αυτό του World Trade Center (2006). Από κει και πέρα οι περισσότεροι συμφωνούν ότι φέτος είναι η χρονιά των πολεμο-συνδεδεμένων δραμάτων, μετά τις διδυμοπυργο-συνδεδεμένες προσπάθειες του 2006 που δε φτούρισαν και πολύ (με αποτέλεσμα να φάει η μαρμάγκα και το Against All Enemies που δούλευε ο σεναριογραφο-σκηνοθέτης), το μαγικό ραβδάκι του Haggis που μεταμορφώνει σε ηθοποιάρες ακόμα και πρωταγωνιστές λαϊκών τηλεκωμωδιών φαίνεται να πιάνει μέχρι και στον James Franco, και τα σκοτεινά σερνάμενα υποβλητικά in your face πλάνα του είναι ξανά εδώ. Κι αν εξακολουθείς να νομίζεις ότι τα βραβεία του Crash (2004) ήταν άδικα, καιρός να αλλάζεις τροπάρι.

Όταν οι Ισλανδοί δεν μεθάνε σε σημείο αυτοκτονίας, μεθάνε σε σημείο να πλακώνονται μεταξύ τους και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Γενική παραδοχή που κάνει μεσήλικα επιθεωρητή να υποθέτει ότι πίσω από φρέσκια υπόθεση δολοφονίας δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο από περιστασιακή διαμάχη που πήγε λίγο πιο μακριά απ' όσο έπρεπε. Μόνο που όπως γίνεται συνήθως σε film-noir περιπτώσεις, διάφορα ασύνδετα στοιχεία δεν του κάθονται καλά.

Κάπως έτσι στήνει ο Baltasar Kormákur του 101 Reykjavic (2000), τον σκελετό του αστυνομικού του θρίλερ, που απ' ότι λέει ο Van Hoeij στο europeanfilms.net, εκτός από υποδειγματικό στα θριλεροατμοσφαιρικά και σεναριακά του, καταφέρνει να λειτουργήσει και ως ψυχογράφημα μιας χώρας πολύ ακριβές και εύστοχο στην αναπαράστασή του, και πολύ εύπεπτο για τους αλλοδαπούς θεατές, καταλήγοντας τελικά σε ένα όχι who, αλλά whydunnit κυνηγητό απαντήσεων. Όλο αυτό το επίτευγμα, μεταφράστηκε σε φοβερές επιδόσεις στα ταμεία της χώρας του όταν βγήκε στις αίθουσες, και την Κρυστάλλινη Σφαίρα καλύτερης ταινίας χθες βράδυ, στο κλείσιμο του 42ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Karlovy Vary. Μαζί με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, ο Kormákur πήρε και το βραβείο Δον Κιχώτη της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κύκλων, που φέτος γιόρτασε 60 χρόνια "οργανώνοντας τις κινηματογραφικές κοινότητες του κόσμου", σε περίπτωση που δεν είχες νιώσει οργανωμένος ακόμα. Όλα αυτά αμέσως μετά την τιμητική βράβευση του Danny DeVito για την συνολική του συνεισφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Στ'αλήθεια!