Ανύποπτοι γονείς εναποθέτουν τα λατρεμένα τους στις αγκάλες νεαρών ομαδαρχών με ιδιάζουσα αντίληψη για το σωστό τρόπο διαπαιδαγώγησης. Μέσα στις τρεις εβδομάδες ομαδικής ζωής θα συμβούν σχεδόν τα πάντα, ευτυχώς χωρίς σοβαρές απώλειες.Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες των δύο χύμα ομαδαρχών-σεναριογράφων Nakache & Toledano, εξ ου και η έκδηλη ζωντάνια, η γλαφυρότητα στις περιγραφές καταστάσεων και χαρακτήρων και ο απρόσκοπτος ρυθμός. Βέβαια, τα συμβάντα είναι κομματάκι πολλά για μια και μόνη κατασκηνωτική περίοδο, αλλά ας όψεται ο συμπυκνωμένος κινηματογραφικός χρόνος. Νεανικοί έρωτες, ατυχήματα, αρρώστιες, νεροποντές, παρεξηγήσεις --συνταγή που ποτέ δεν παλιώνει, αν δοσομετρήσεις σωστά το κωμικό, το απίθανο και το ρεαλιστικό. Οι ερμηνείες όλων είναι αβίαστες, με κύριο δέκτη των επαίνων τον αρχηγό της κατασκήνωσης Jean-Paul Rouve, που τα καταφέρνει εξίσου σε ταινίες όπως αυτή, όπως και σε άλλες τύπου La Môme (2007), οι φυσιογνωμίες είναι δροσερές, και τα ομαδόπουλα άτακτα. Ανάλαφρη κωμωδία για όσους θέλουν να θυμηθούν τα νιάτα τους, που ακόμη κι αν δε λέει τίποτα καινούργιο, είναι πολύ χαρούμενη και ηλιόλουστη για να της το προσάψεις.

Μια μοναχική σερβιτόρα σε σαπφικό μπαρ που μένει σε μοτέλ, γνωρίζει βετεράνο του Κόλπου και χάνονται στα κορμιά τους.Ο Κόλπος βέβαια είναι ο γεωγραφικός Περσικός, και ο βετεράνος του δεν χρησιμοποιεί την απεξάρτησή του από τον γυναικείο για να ψαρώσει την μέλλουσα σκλάβα του, παρόλο που αυτό συμβαίνει φυσικά. Και το Μικρόβιο του Φόβου απέχει τόσο από ταινία τρόμου που σκιαγραφεί αδρά η προώθηση για να ψαρώσει το μελλοντικό κοινό της, όσο και από παθιασμένο ρομάντζο που περιγράφει η περίληψή του (πιο πάνω) για να σε απομακρύνει, χωρίς να τα καταφέρνει φυσικά.

Πίσω από το σενάριο κρύβεται ένα Off-Off-Broadway θεατρικό κάποιου Tracy Letts (που ανέβηκε το χειμώνα και στην Ελλάδα) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλά πέρα από το ζευγάρι και το δωμάτιο. Πίσω από τη σκηνοθεσία κρύβεται η μακρόχρονη ανυπαρξία του σκηνοθέτη του Ανθρώπου από τη Γαλλία (1971) και του Εξορκιστή (1973) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλές ελπίδες να ανατρέψει συμβάσεις πια. Αυτή τη βρωμοδουλειά την έχει αναλάβει o Letts που διαγράφει ουσιαστικά κάθε οδηγό αφήγησης και ανάπτυξης χαρακτήρων, φτιάχνοντας ένα σύστημα που αυτοτροφοδοτείται από την παράνοιά του αντί να παίζει με αυτή του θεατή, με αποτέλεσμα ο τελευταίος (i.e. εσύ) απλά να περιμένει να αποτρελαθούν οι πρωταγωνιστές, αν έχει την υπομονή. Με τον William Friedkin να προσπαθεί να προσθέσει παραδοσιακό gore και κοψοχόλιασμα όπου βρει ευκαιρία. Ή μπορείς να πεις και ότι ο τελευταίος στραγγαλίζει το υπόγειο ανατρεπτικό χιούμορ και τις εξώφθαλμες πολιτικές καταγγελίες του σεναριογράφου του επειδή είδε δωμάτιο και κρεβάτι και θυμήθηκε τα παλιά. Αλλά όπως και να 'χει, μόνο κριτικοί με σχετική διάθεση μπορούν να βρουν άκρη στο ιμπρεσιονιστικό μπάχαλο της τελικής παραγωγής.

Αυτή τη φορά η παλιοπαρέα αναλαμβάνει την επιτήρηση αδίσταχτου Βέλγου εγκληματία. Και τον χάνει φυσικά.Μια σειρά ταινιών που έχει βασίσει την μαζική επιτυχία της στη πλάκα και τη δράση, στραγγίζοντας ένα είδος σε παρακμή, δε μπορεί να αποφύγει να ικανοποιεί όλο και λιγότερους, με φθορά πέρα από τη φυσιολογική, σε κάθε επανάληψη. Τα αυτοκινητο-κυνηγητά για παράδειγμα, πρέπει να ξεπερνάνε τα προηγούμενα αλλά και αυτά του βιντεοπαιχνιδο- ανταγωνισμού, και πάλι πολλοί θα ζητάνε περισσότερα, είτε σε διάρκεια είτε σε συναρπαγή. Και τα αστεία, αναγκαστικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές στους ίδιους χώρους, θα πρέπει να μη μοιάζουν σαν αυτοσχέδια με τον Τοτό, απέναντι σε παρόμοιου επιπέδου αλλά κλασικά πια. Το τέταρτο Ταξί με άλλα λόγια έχει να ανταγωνιστεί τον μύθο του στις μάζες, ενώ μετακινείται με αναπηρικό καροτσάκι και ποτέ δεν φημίζονταν για το πνεύμα του. Και είναι η χειρότερη δουλειά στην οποία έχει προσθέσει το όνομά του στα credits ο Luc Besson, εκτός από πάτος του franchise.

Μοιάζει σχεδόν επετειακός ο σημερινός καύσωνας, και το γεγονός ότι η θερμοκρασία έπαιζε γύρω απ' τους 45ºC και τις τρεις φορές που η Μαρία Κορινθίου μπήκε στη ζωή μου, ο αφελής μπορεί να το καταγράψει σαν σύμπτωση, αλλά πριν το κάνεις κι εσύ, σημείωσε το εξής: την πρώτη φορά, τότε με τα πρώτα 45άρια που είχαμε πάει στην Εύβοια στη φοβερή παραλία των γυρισμάτων του Deep End (2007), μετά τη συνέντευξη της Κορινθίου (που γράφει απίστευτα στο φακό, ειδικά με baby oil) εκτός από καμένες καρδιές, κονομήσαμε και καμένο ήχο. Τη δεύτερη, που την ξαναβρήκαμε στο Μητέρα, είχε ήδη καεί ο εγκέφαλός μου, οπότε κι εκείνη η συνέντευξη στράφι πήγε. Σήμερα, μου κάηκε το φαγητό ενώ μόνταρα τη βίζιτα, και δεν ξέρω πώς τα 'χαν φέρει βόλτα τα παιδιά στο MAXIM, αλλά η κοπέλα είναι ξεκάθαρα πυρκαϊά, τουλάχιστον για τις δικές μου εύφλεκτες περιοχές. Για την ώρα πάντως, δεν έχω ακούσει τίποτα για φλεγόμενες μονταζιέρες, οπότε υποθέτω την έχουν θέσει υπό έλεγχο και δεν θα έχουμε και αναφλέξεις μηχανών προβολής όταν η ταινία βγει στις αίθουσες.

Η οποία ταινία, είναι ένα ερωτικό θρίλερ με ανατροπή (ούτε που θυμάμαι από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο ελληνικό, κι ούτε που ξέρω αν υπάρχει κανένα που να βλέπεται), που όπως θ' ακούσεις κι απ' τον σκηνοθέτη του, Θανάση Αντωνίου, περιστρέφεται γύρω από τέσσερις ζευγαρωμένους φίλους, όπως τους υποδύονται (ανά ζεύγη) ο Αλέκος Συσσοβίτης με τη Μαρία Κορινθίου, κι ο Κώστας Σόμμερ με τη Ναταλία Λιονάκη. Οι σχέσεις τους φτάνουν σε αιματοβαμμένα άκρα, όταν ανάμεσά τους αποκαλύπτεται ένα ερωτικό τρίγωνο. Το ότι κορυφή του είναι η Κορινθίου, είναι τόσο προφανές, όσο δυστυχές είναι το ότι δεν υπάρχει λεσβιακός δεσμός, άρα η Λιονάκη αποκλείεται απ' το τρίκορφο. Το σενάριο θυμάμαι ότι προσπαθούσε να το στήσει (με διαλείματα, φαντάζομαι) εδώ και καμιά τριετία τουλάχιστον ο Αλέξανδρος Κακαβάς, τον οποίο εσύ θα θυμάσαι για τις δάφνες που είχε δρέψει με το Τέλος Εποχής πριν δεκατρία χρόνια, και πιθανότατα δεν τον έχεις ξανακούσει έκτοτε. Ας ελπίσουμε ότι θα τον ακούσεις αρκετά φέτος. Για καλό.

Υπήρχαν κάποιοι, όπως ο verbal, που τους άρεσε το The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Οι περισσότεροι πάντως είπαν ότι θα ήταν καλύτερα ο Wes Anderson να ασχοληθεί και με κάτι άλλο πέρα από ιδιότροπες δραμωδίες με τους ίδιους (και τους ίδιους) πρωταγωνιστές. Μετά ήρθε η συμμετοχή του στη μεταφορά του The Fantastic Mr. Fox από το χαρτί στο πανί, με stop-motion animation, και μια ελπίδα να γίνει το yang στους yin κόσμους του Tim Burton. Ελπίδα που έπεσε σε λήθη μαζί με τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Κρίνοντας από τον ξέχειλο χιονοστιβαδικό ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχονται όλοι το τρέιλερ της νέας του δουλειάς που κυκλοφόρησε πριν λίγες ώρες στην Apple, το αστείο ξανάγινε αστείο στο μεσοδιάστημα, όπως τα ανέκδοτα που τα σιχαίνεσαι να τα ξαναματακούς και μετά γίνονται κλασικά, χωρίς ο σκηνοθέτης να χρειαστεί να κάνει τίποτα. Όλοι είναι έτοιμοι να ξαναγαπήσουν τις χαλαρές καταστάσεις, τις μικρές στιγμές, το εκκεντρικό χιούμορ, τη γλυκιά μουσική και τις ευρείες συνθέσεις που έχουν ήδη υποσχεθεί από το πόστερ να χωράνε σε κάθε κάδρο και τους τρεις αδερφούς σε κρίση μετά το θάνατο του πατέρα τους μαζί με όλη την Ινδία που επισκέπτονται σαν ευκαιρία ενίσχυσης του δεσίματός τους. Αυτή τη φορά πάντως το σενάριο δεν συνυπογράφει ο Noah Baumbach του ψιλοσκαρικού The Squid and the Whale (2005) και του λίαν συντόμως στις οθόνες σου Margot at the Wedding (2007), που η δικιά μου υποψία είναι ότι κατάστρεψε τις Υδάτινες Ιστορίες. Αλλά, σε κάτι σαν συνέχιση της συνεργασίας του Anderson με τον Owen Wilson μέχρι τους Royal Tenenbaums (2001), (συνυπογράφει) ο πρωταγωνιστής Jason Schwartzman και ο ξάδερφός του Roman Coppola που παίζει κι αυτός ένα μικρότερο ρόλο.

Η Natalie Portman θα εμφανίζεται σε μια σκηνή του (οπότε δε την έχασες πίσω από καμιά από τις ιδιότροπες πρωταγωνιστικές μύτες στο βίντεο), κομμάτια των Kinκs θα ακούγονται στο μεγαλύτερο μέρος του (όπως και στο τρέιλερ), και το φιλμ θα παίξει στη Βενετία και θα ανοίξει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Το ντιβιντί πολύ πιθανό να βγει κι αυτό στη Criterion παρόλο που είναι παραγωγή της Fox (και όχι της Buena Vista όπως τα προηγούμενα του αγαπημένου νέου της αγαπημένης των σινεφίλ και.. του αγαπημένου νέου).

Μόλις 25 χρονών, η Julie Fournier έχει ήδη επισκεφθεί δις το φεστιβάλ των Κανών ως προσκεκλημένο Νεαρό Ταλέντο της διοργάνωσης στην πραγματική ζωή, και άλλη μια ως σύζυγος προέδρου κριτικής επιτροπής του στην άλλη, την κινηματογραφική, κρατώντας τον αντίστοιχο μικρό ρόλο στις Διακοπές του Κυρίου Bean (2007), όπου αν και είναι για την ώρα το μεγαλύτερο εμπορικό hit που έχει συμμετάσχει και η μόνη της ταινία με σημαντική διεθνή διανομή, ίσα που έχει αρκετό screen-time για να καταλάβεις ότι την είδες. Και τί μ' αυτό; Η Julie Fournier και οι λιγωτικές της αναλογίες ήταν το μόνο καλό πράγμα στο Snow White (2005), μια βαρετή ελβετική γενικότητα καταδικασμένου love-story με βραβείο στο χώρα της και υποψηφιότητα στο Locarno, και είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στην οικογενειακή κομεντί Nos Jeurs Heureux (2006) που βγαίνει στις αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, έστω κι αν στο βλέμμα της κατοικοεδρεύουν όλες οι όχι και τόσο family-friendly φαντασιώσεις που υπάρχουν για τις baby-sitters και τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις. Απ' όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, η πανύψηλη μελαχρινή Γαλλίδα ήξερε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, κι απ' τα 17 της κάνει ακριβώς αυτό. Και το λατρεύει αρκετά για να έχουμε τους φόβους μας ότι πολύ σύντομα μπορεί να σαλπάρει για άλλες Ηπείρους, οπότε απόλαυσέ την όσο την έχεις ακόμα εδώ. Γιατί στην τελική, σε σύγκριση με το Hollywood, το να πας να την βρεις στο Παρίσι είναι τόσο απλό όσο μια βόλτα στο περίπτερο.

Γράφοντας το σενάριο του X2: X-Men United (2003) (που θεωρήθηκε απ' τα καλύτερα μεταφοράς κόμικ σε ταινία) κι αυτό του Superman Returns (2006) (που ας πούμε απλά ότι δεν συνάντησε τον ίδιο ενθουσιασμό), ο Michael Dougherty ήρθε αρκετά κοντά στον Bryan Singer για να τον πείσει να του βρει τα χρήματα να επιστρέψει στις Burton-ικές εμπνεύσεις του πρώτου του, μικρού μήκους animated, για να ετοιμάσει αυτή τη φορά ένα live-action μεγάλου. Την πρώτη του φορά σε σκηνοθετική καρέκλα, ο Dougherty την πέρασε αναπολώντας την αγαπημένη του επέτειο από το αμερικάνικο εορτολόγιο, μία που έχει σημαδευτεί από έναν συγκεκριμένο μανιακό δολοφόνο με μαχαίρι, μάσκα και ψυχολογικά προβλήματα, αλλά ως εθνική γιορτή, έχει ένα σωρό άλλες ιστορίες φόβου, τρόμου και παραδόσεων να πει πέρα απ' αυτόν.

Και μιας και το Halloween ήταν πιασμένο (και γενικότερα, αλλά και για φέτος ειδικότερα), ο Dougherty διάλεξε τον παβλοφικό συνειρμό του Trick 'r Treat (σε τσιριχτό χορωδιακό) για γενικό τίτλο των τεσσάρων απ' αυτές τις ιστορίες που έχει να θυμίσει στους συντοπίτες του, και να μάθει σ' εμάς τους υπόλοιπους. Αν εξαιρέσεις το σπονδυλωτό της υπόθεσης --που δείχνει ότι η συγκεκριμένη δομή ξεφεύγει απ' τα δραματικά σενάρια και σε λίγο θα τη συναντάς και σε βιβλία μαγειρικής-- και τα χουντινικά στην ημερομηνία εξόδου που εξαφανίζεται κι επανεμφανίζεται, το τετράτ(ρ)ομο φαίνεται απ' το trailer αρκετά παιχνιδιάρικα σαδιστικό για να ταιριάζει με την εποχή του. Κι αν ισχύουν αυτά που έχουν αναφερθεί για ένα δοκιμαστικό cut που παρουσίαζε την ταινία πιο αρρωστημένα χιουμοριστική απ' ό,τι φαίνεται στο τελικό, τότε δεν αποκλείεται να μιλάμε για κάτι σχεδόν τόσο ενδιαφέρον, όσο το remake εκείνου του μανιακού που λέγαμε. Το trailer, που ήταν να κάνει εμφάνιση την άλλη βδομάδα στα DVD του 300 (2006) (και άρα να φτάσει σε πολλά πολλά ζευγάρια μάτια), το έβγαλε πριν της ώρας του το IESB με την προσφιλή του τακτική του (ψιλοπαρανομούτσικου) σταμπαρίσματος.

Στην έξαρση του ιού που μετατρέπει ανθρώπους σε εξαγριωμένους από την πολύ τηλεόραση πιθήκους, άντρας παρατάει τη γυναίκα του για να σωθεί. 28 Εβδομάδες Μετά..Οι φορείς του ιού έχουν πεθάνει από την ασιτία αφού, όπως ξέρεις από τη προηγούμενη ταινία, η δίψα τους για αίμα και η πείνα τους για ωμή σάρκα παραμένουν ακόρεστες, κατά πάσα πιθανότητα από την μετάλλαξη του (ιού) στην επαφή του με μοντέλες που ξερνάνε μετά από κάθε βουλιμική έκρηξη. Και κάποιες περιοχές του ερημωμένου Λονδίνου εποικίζονται, κάτω από την επίβλεψη αμερικάνικων στρατευμάτων. Κάτω από παρόμοια επίβλεψη, χολιγουντιανών στρατιών επαγγελματιών και δολαρίων, το σενάριο έχει την πολυτέλεια να μη χρειαστεί να καταφύγει στην ύπαιθρο αυτή τη φορά, μετά την αναπόφευκτη δεύτερη εμφάνιση των φτεροπόδαρων ζόμπι. Αλλά να μετατρέψει τα μακρινά δυσοίωνα χρωματοφιλτραρισμένα πλάνα της αγγλικής πρωτεύουσας από τις 28 Μέρες Μετά, σε γυρίσματα σε κάθε σημείο της κάτι Βδομάδες αργότερα.

Πολύ μελετημένα λοιπόν ολόκληρο το φιλμ υιοθετεί τα στοιχεία που κάναν το προηγούμενο του Danny Boyle σημείο αναφοράς, την ιδέα, τη φωτογραφία, τη μουσική, και τα χρησιμοποιεί, μερικές φορές ακέραια όπως στο ηχητικό θέμα κάποιων σκηνών, τόσο για να σε έχει ήδη προετοιμασμένο για βουτιά στον τρόμο, όσο και για χορτάσει αυτή την όρεξη που σου είχε ανοίξει ο σκηνοθέτης του τρομο-ριμπούτ. Στη σκηνή της αρχής, για παράδειγμα, όχι μόνο περιμένεις πότε θα αρχίσει το τσιμπούσι των ζόμπι με μενού την ομάδα ανθρώπων που ετοιμάζεται να δειπνήσει, αλλά ήδη σου 'χει σφιχτεί και το στομάχι με τον κεραυνοβόλο αδίστακτο τρόπο που θα το κάνουν. Και στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ρυθμό, τα παιχνίδια με την κάμερα και τα αντικείμενά της (που φωνάζουν αναφορά σε προχωρημένα first person shooters), και τα πραγματικά επικά πλάνα (με τη δυνατότητα να ζουμάρουν και να ξεζουμάρουν όποτε θέλουν σε κατακρεουργήματα μολυσμένων από ελικόπτερα) ποτέ δε προδίδουν αυτή την αίσθηση, αλλά αντίθετα την ενισχύουν με τον απροσδόκητο τρόπο που ξεφορτώνονται τους χαρακτήρες.

Συνεχίζοντάς τες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και υποδειγματικά μέχρι το τέλος αναπάντεχα, οι 28 Βδομάδες Μετά ξεφορτώνονται τον λυρισμό, τις πρασινάδες και τα σεναριακά πρασινάλογα των Ημερών κάνοντάς τες να μοιάζουν περίπου οίνου και ρόδων.

Ορεξάτος ψάρακας του FBI με μεγάλες φιλοδοξίες στο χώρο της αντικατασκοπίας, αναλαμβάνει undercover προσέγγιση και παρακολούθηση παλιάς καραβάνας με θρυλικό ιστορικό ενάντια στους Ρώσους, τον οποίο το Γραφείο υποπτεύεται ως υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη παραβίαση εθνικής ασφάλειας στην ιστορία των ΗΠΑ.Περισσότερο δράμα χαρακτήρων παρά το κατασκοπικό θρίλερ που αφήνει το trailer (ή ο generic ελληνικός τίτλος) να εννοηθεί ότι είναι, το Breach ταιριάζει τόσο με follow up της πρώτης δουλειάς του Billy Ray, μεταφέροντας την αναζήτηση των πηγών και των ορίων της διαστρέβλωσης της προσωπικής ευθύνης απ' τη δημοσιογραφία του Shattered Glass (2003) στον πολύ πιο δαιδαλώδη χώρο των κυβερνητικών μυστικών, όσο και με αμερικάνικη αντιπρόταση στην γερμανική εξερεύνηση των οικογενειακών παραδόσεων του Sommer '04 (2006) που βγαίνει την ίδια μέρα στις αίθουσες. Και σαν follow up, είναι ένα θαρραλέο βήμα μπροστά, που βάζει τον δημιουργό του σε πιο επικίνδυνα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία αυτός καταφέρνει να διαβεί αποτελεσματικά, κρατώντας τον μίτο του όσο πιο απλό γίνεται χωρίς να τον υπεραπλουστεύει, ενώ παράλληλα βελτιώνει το σκηνοθετικό του στιλ και τη διαχείριση της ατμόσφαιρας, των ηθοποιών και των χρόνων. Την ίδια ώρα σκάβει και τον λάκκο του όσο πιο κοντά φτάνει στη λύση του μυστηρίου, τρίβοντάς σου ασταμάτητα στη μούρη την άποψη ότι το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία - οικογένεια δεν είναι παρά η μάσκα αυτών που έχουν προδώσει και προδίδουν συνέχεια τα πιστεύω τους. Για να κάνει την μεγάλη ανατροπή δικαιώνοντας τα, μέσω της ηλικιακής αλλά όχι (Θεός φυλάξει) ουσιαστικής ανανέωσής τους, όταν στο τέλος το καλό επικρατεί του κακού κάνοντας χρήση ακριβώς των ίδιων τριών ιδανικών. Το κήρυγμα λέει ότι ο σωστός Αμερικάνος είναι αυτός που βάζει κάτω το κεφάλι και υπηρετεί το αλάνθαστο σύστημα, σίγουρος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί κι όλος ο πόνος κι η απογοήτευση θα περάσουν γιατί άξιζαν τον κόπο. Οπότε δεν είναι περίεργο, που συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Οι καλοκαιρινές διακοπές χιπιδοειδούς οικογένειας αναστατώνονται, όταν για να προστατέψει την 12χρονη κοπέλα του 15χρονου γιού της, η 40χρονη μητέρα ενδίδει σε ολέθρια σχέση με γοητευτικό 30άρη που συναντούν στις διακοπές τους στα Βόρεια.Ο πατέρας ελάχιστο ρόλο παίζει στην όλη ιστορία, πέραν του εξ αποστάσεως παρατηρητή της, λειτουργώντας μάλλον ως η πιο χαρακτηριστική φιγούρα μιας διαστρεβλωμένης εικόνας της οικογένειας, όπου οι απελευθερωμένοι της δεσμοί μοιάζουν τόσο συμπτωματικοί όσο ας πούμε αυτοί της συγκατοίκησης σε πανεπιστημιακό κοιτώνα. Αναβιώνοντας σε γερμανόφωνη γαλλικούρα μια πιο φρεσκαρισμένη εκδοχή της Πωλίν στην Παραλία (1983) του Rohmer, ο Krohmer (καρμική σύμπτωση απ' το επώνυμο κιόλας) ζωγραφίζει με μεθοδικότητα ένα πορτραίτο της αμφιταλαντευόμενης ψυχρής τευτονικής προοδευτικότητας, που παίζει με τόσο με τον θεατή όσο και με τους ήρωές του. Το υπόγειο χιούμορ εναλλάσσεται με διαρκείς υπονομεύσεις της φιλελεύθερης μενταλιτέ τους με πισωγυρίσματα σε παραδοσιακές αντιδράσεις, μέχρι που αυτό το ενδιαφέρον και διασκεδαστικό γαϊτανάκι, προσγειώνεται άκομψα, όταν φτάνει στην ανατρεπτική φάκα συντηρητισμού της θείας τιμωρίας που έχει στήσει ο εμπνευστής του, οδηγώντας το πια αναπόφευκτα σ' ένα απογοητευτικά αναμενόμενο φινάλε.

Ιερέας που θυμίζει περισσότερο υστερική σαραντάρα γεροντοκόρη αναγκάζει μελλόνυμφο ζεύγος να περάσει από course που οργανώνει ο ίδιος, και μόνο αν το ολοκληρώσουν με επιτυχία θα δεχτεί να τους παντρέψει.Μπορεί οι προσκλήσεις για τους γάμους όσων βιάζονται να προλάβουν το δίσεκτο έτος να δημιουργούν άστατο σωρό στο coffee table, και να αναρωτιέσαι αν μια χαζοκομεντί (ειδικά μία με θέμα την ολοκληρωτική καταστροφή ενός επικείμενου γάμου) είναι καλή ιδέα για να ξεχαστείς λίγο. Αλλά καλύτερα προτίμησε τις λίστες δώρων. Το License to Wed επαναφέρει τις ταινίες για μοναχικές ή παντρεμένες της εποχής που στον Ησαΐα όντως χόρευε η παρθένος, βλέπεις. Και το κοινό του είδους θα θαυμάσει τα κομψά outfits της Mandy Moore που όσο της λείπει σε ταλέντο το διαθέτει σε εμφάνιση και τον natural John Krasinski (του αμερικάνικου The Office), θα γελάσει με τη ψυχή του με τα ρομπότ μωρά που αναλαμβάνει το ερωτευμένο ζεύγος να "φροντίσει" ως ένα ακόμα τεστ αντοχής αλλά και μια σκηνή θεραπείας που θυμίζει περισσότερο εξορκισμό, και θα διαπιστώσει πως ο στρουμπουλός πιτσιρικάς – βοηθός του ιερέα θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση αν είχε καλύτερες (ή απλώς καλές) ατάκες. Οι υπόλοιποι θα τη βρουν περισσότερο τρομαχτική παρά αστεία. Στο τέλος όλοι θα συμφωνήσουν ότι αν σε μια κωμωδία με κράχτη τον Robin Williams, το μόνο που σου μένει είναι τα μηχανικά μωρά, ξέρεις ότι κάτι έχει πάει λάθος.

Μοναχική τριαντάρα, αποφασίζει να υιοθετήσει σχιστομάτικο παιδάκι. Ενώ προσπαθεί να του φερθεί με φροντίδα και προδέρμ, αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν, που τελικά θα την οδηγήσουν σε ξέφρενο κυνηγητό μέχρι τη Μογγολία και σε μπερδέματα με τις τοπικές δοξασίες.Ενώ, το τελευταίο βιβλίο του Jean-Christophe Grangé Le Serment des Limbes έγινε δεκτό με χαρές και πανηγύρια στη Γαλλία την περασμένη Άνοιξη, εμείς εδώ καλοκαιριάζουμε με τη μεταφορά στις οθόνες του προηγούμενού του πονήματος. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο μαιτρ του φανταστικού παρέχει κατ' επανάληψιν υλικό προς κινηματογραφική μεταφορά (Les Rivières Pourpres (2000), Le Pacte des Loups (2001)), πάντα όμως για ηλικίες κάπως πιο δεκτικές ή για θεατές όχι υπερβολικά απαιτητικούς.

Ο Guillaume Nicloux είχε στη διάθεσή του τα περισσότερα ευρώ στην μέχρι τώρα πορεία του, δυο λαμπερές πρωταγωνίστριες και το ελεύθερο να κάνει τις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες για την ταινία. Έτσι σχεδίασε γυρίσματα σε πρωτόγνωρες τοποθεσίες και χρησιμοποίησε ντόπιους Μογγόλους που πρόσθεσαν σε αληθοφάνεια στο δεύτερο μισό. Η κοντοκουρεμένη και αμακιγιάριστη Bellucci όμως δεν δασκαλεύτηκε καλά για τον κόντρα ρόλο της, και επιπλέον δεν είναι αποκαλυπτική στην αμφίεσή της, άρα έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Η παγερή Deneuve ως σατανική δολοπλόκα είναι αδιάφορη, και μόνο ο μικρός υιοθετημένος αποτελεί ευχάριστη παρουσία. Ακόμη και το ίδιο το σενάριο ενώ δε του λείπουν ούτε το suspense ούτε οι ενίοτε γοργοί ρυθμοί, είναι σχοινοτενές και άνισο στα δυο του μισά, σε βαθμό να φαίνεται ότι το πρώτο προοριζόταν για ψυχολογικό πορτραίτο, αντί για ταινία δράσης. Γι' αυτό, οι Γάλλοι που ξέρουν από Cinéma Fantastique έστρεψαν τον αντίχειρα στο χώμα, και περιμένουν ανυπόμονα τη νέα Grang-o-μεταφορά.

Για να πας μπροστά στη σοουμπίζ, πρέπει λέει να είσαι ανοιχτός στις βίζιτες, κι επειδή θέλουμε να πάμε μπροστά αλλά βαριόμαστε να περιμένουμε, είπαμε να τις ξεκινήσουμε μόνοι μας, εγκαινιάζοντας την νέα ελληνική κινηματογραφική σαιζόν με μια σειρά από επισκέψεις στα γυρίσματα των ταινιών που θα την απαρτίσουν. Και ποιος καλύτερος για να μας κάνει ποδαρικό, απ' τον master του εγχώριου blockbuster, Νίκο Περάκη. Η νέα του ταινία, μοιάζει με μπεργκμανική σύλληψη χτυπημένη στο σέικερ της ελληνικής πραγματικότητας, μαζί με μπόλικες πρέζες καυστικής σάτιρας και χιούμορ με δόντια, μοιρασμένα σε μια ντουζίνα χαρακτήρες σχεδόν, που λειτουργούν σαν ψηφίδες στη σύσταση της εικόνας μιας νεολαίας κληροδοτημένης με προβλήματα απ' τους γονείς της, τους οποίους λατρεύει να μισεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική τους ζωή.

Το σενάριο παρακολουθεί ένα κουβάρι παράλληλων ιστοριών με κοινό σημείο τον μεγαλοβιομηχανοπλούσιο Σωτήρη Μάνδρακα που υποδύεται ο Γιώργος Κιμούλης, όπως αυτό ξεδιπλώνεται "κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη". Σ' όλη αυτή τη διαδρομή εμείς δεν τους ακολουθήσαμε, αλλά ως το Ιασώ που μεταμφιέστηκε σε Μανδράκειο Καρδιολογική Κλινική καταφέραμε να φτάσουμε για να δούμε την Τζούλια Αλεξανδράτου σε δράση, και μετά να βρούμε το δρόμο ως τις εγκαταστάσεις beach volley στο Φάληρο, για να ακούσουμε το τραγούδι που θα μας κολλήσει στον εγκέφαλο όταν αρχίσει η διαφημιστική καμπάνια. Το οποίο εσύ δεν θα το ακούσεις τώρα, αλλά μια άλλη εκδοχή απ' τα κομμένα θα σου την έχουμε, όταν βγει το αυθεντικό στον αέρα. Για την ώρα μπορείς να αρκεστείς στις εικόνες απ' τα γυρίσματα, τις συνεντεύξεις με τις ανερχόμενες Βάσω Καβαλιεράτου και Τζένη Θεωνά, το πρωτοεμφανιζόμενο κινηματογραφικά ταλέντο του Εθνικού, Ανδρέα Κωνσταντίνου, τις σταθερές αξίες των Γιώργο Χρανιώτη και Γιάννη Τσιμιτσέλη, και πάνω απ' όλα τις εύγλωττες χειρονομίες του Νίκου Περάκη. Δεν είναι και λίγα.

Να σκηνοθετήσει τη Monica Bellucci είναι ίσως ένα από τα ανομολόγητα όνειρα κάθε σκηνοθέτη. Να σκηνοθετήσει και την Catherine Deneuve μαζί, είναι λογικά oυτοπία. Ο Guillaume Nicloux δούλεψε με αυτόν τον δύο-σ’-ένα συνδυασμό για τη μεταφορά του βιβλίου του Jean-Cristophe Grange, Le Concile de Pierre που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, κρατάει όμως καλά την ψυχραιμία του. Όταν δεν κάνει ταινίες με μυθικές πρωταγωνίστριες, μεταλαμπαδεύει χωρίς φόβο τις γνώσεις του στους μαθητές του στην υψηλού πρεστίζ σχολή La Fémis και παρακολουθεί πως πορεύονται μ’ αυτές. Όταν τις κάνει, τις ακολουθεί στα φεστιβάλ, όπως έκανε με το περασμένο Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όπου μας εξήγησε εν πάσει ειλικρινεία γιατί η ταινία του πάτωσε στη Γαλλία, γιατί άρεσε στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου και γιατί θα σου φανεί ότι είδες τη Monica γυμνή.

Η μεγαλύτερη φετινή ασιατική συμπαραγωγή, με προϋπολογισμό από $30 μέχρι $45 εκατομμύρια ανάλογα ποια είδηση διαβάζεις, φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικά remake του Ci Ma (1973) του θρυλικού Chang Che, νονού του κινηματογράφου του Χονγκ Κογκ, του Κουνγκ Φου και πιθανά (του κινηματογράφου) όποιου άλλου δι-σύλλαβου φυσητού όρου έχεις ακούσει.

Ο τίτλος της παραγωγής ήταν μέχρι κάποιο σημείο ο ίδιος με τη πρωτότυπη στα Καντονέζικα (Η Δολοφονία του Μα) και διαφορετικός, The Violent Land (αντί για Blood Brothers), στα Αγγλικά. Τελικά διαφοροποιήθηκε πλήρως με όλα και έγινε Tou Ming Zhuang (Συμμορίτικη Αίτηση Κατάταξης) στα απωανατολικά και The Warlords στα διεθνή. Την ίδια σχιζοφρένεια διακρίνεις χωρίς να χρειαστεί να ψάξεις δεκάδες κακομεταφρασμένα δημοσιεύματα, και στη διαδρομή από το πανάθλιο μαϊμουδίστικο τίζερ που είχε ξεχυθεί στα γιουτούμπια πριν τρίμηνο, μέχρι το αξιοπρεπές οπερετικό τρέιλερ που έσκασε μύτη στην επίσημη κινέζικη σελίδα τη βδομάδα που πέρασε. Και στην υπογραφή του μακρυμάλλη μημουάπτου Peter Chan, πιο γνωστού για τις ρομαντικές του κωμωδίες και μερικά Χρυσά Άλογα της συλλογής του, σε κεφαλοκοφτικό πολεμοχαρές φιλμ που "πάντα ονειρεύονταν" να κάνει για να παρουσιάσει, όπως ξέρει, τα "αντρικά συναισθήματα". Και στη συμμετοχή του Jet Li που είχε υποσχεθεί να αφήσει τις σχετικές τέχνες και να αφοσιωθεί στον Βουδισμό μετά τον ατρόμητο Huo Yuan Jia (2006).

Η ιστορία αφορά ένα σκάνδαλο της τελευταίας κινέζικης δυναστείας, της Μαντσουριανής των Τσινγκ, για το οποίο όπως καταλαβαίνεις λειτουργεί ακόμα χειρότερο σπασμένο τηλέφωνο αφού έχει αποτελέσει βάση για άπειρες μεταφορές σε νουβέλες, σειρές, όπερες και ταινίες. Εκτός από τον Κινέζο Li, πρωταγωνιστούν άλλοι δύο Ασιάτες μεγαστέροι, ο Ιάπωνας Takeshi Kaneshiro και ο Χονγκογκέζος Andy Lau, στο στιλ της ευρωπουτίγκας (βλ. τις υπερπολυεθνικές συμπαραγωγές κυρίως στα 70s) που από τη μυρωδιά της ακόμα προσπαθεί να απαλλαγεί ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

Τα Autobots και οι Decepticons, οι μηχανοκίνητοι οργανισμοί απ' τον πλανήτη Cybertron, προσγειώνονται στη Γη για να βρουν το Allspark, τον κύβο της ζωής για το είδος τους, και να πολεμήσουν μέχρι τέλους για το ποιος θα τον κρατήσει. Αποχαυνωμένοι γήινοι κοιτούν με ανοιχτά στόματα, ως οφείλουν, και βάζουν ένα χεράκι, ως οφείλουν.
Με μόνο 6 ταινίες πίσω του, αλλά τόσο κακό κάρμα σαν να έχει γυρίσει 50 B-movies πάνω του, ο Bay ποτέ δεν ήταν της οικονομίας ούτε στην εικόνα, ούτε στο χρόνο και κυρίως, ούτε στις υπέρμετρες φιλοδοξίες. Και με μόνο 6 ταινίες πίσω του, φτάνει το ζενίθ της καριέρας του στην έβδομη (που βγαίνει τον έβδομο μήνα του '07, ξέρεις), για να δείξει πως όλα αυτά, μια δεκαετία μεγάλων ονείρων και μεγάλων χαστουκιών, οδηγούσαν σ' αυτό εδώ το θηρίο. Κι αυτό εδώ το θηρίο, κάνει όλες τις προηγούμενες παπάρες του, να μην σε πειράζουν και τόσο τελικά. Και να μην σε πειράζει που ο Bay είναι ασυγκράτητος στους δεύτερους χαρακτήρες των 22 λεπτών στην οθόνη και των 2 γραμμών στο χαρτί, γιατί στην τελική, σου δίνουν περισσότερο χρόνο να εμπεδώσεις ότι ο Shya LaBeouf είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα του νέου Hollywood, ότι η Megan Fox είναι καταπληκτική στο να προσποιείται οργασμούς ακόμη κι όταν τρέχει να σώζει τη ζωή της, και κυρίως γιατί, μέσα σε όλον τον συρφετό του σεναρίου με τις ξεκρέμαστες υποπλοκές και τα μισοψημένα παιχνιδιάρικα πολιτικά υπονοούμενα, σου δίνει περισσότερο χρόνο να απολαύσεις τα τεράστια ρομπότ ζωντανά στην οθόνη. Κι όταν λέω ζωντανά, εννοώ ζωντανά. Κι αληθινά. Στ' αλήθεια. Και φοβερά, και τεράστια, και άγρια, και κομψά, και φινετσάτα. Και να κάνουν και πιρουέτες! Στον αέρα, πυροβολώντας!

Για μένα πάντως, αν την έβλεπα στα 13 μου, το Transformers παίζει να ήταν η ταινία της ζωής μου. Εσύ πάλι, αν είσαι σήμερα 13, παίζει να μην είσαι και πολύ σίγουρος τι ακριβώς είναι αυτά τα ρομποτάκια και προς τι η υστερία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα δεις το πιο cool πράγμα της χρονιάς τουλάχιστον (και των επόμενων δύο ίσως, μέχρι το ενδεχόμενο sequel), ένα εκστατικό πανηγύρι εκρηκτικής περιπέτειας, με εφέ που μουδιάζουν το μυαλό και χιούμορ που γλυκαίνει την καρδιά, με στιγμές που η αυτοναφορικότητα του χαβαλέ ξεπερνά τον εαυτό της για να φτάσει την ξεκαρδιστική υστερική αυτοπαρωδία, και άλλες όπου το επίπεδο του ψηφιακού μοιάζει να προσγειώθηκε από άλλο πλανήτη για να τεντώσει σαγόνια με τις σοκαριστικές δυνατότητές του, και να σου προσφέρει τη μυθική αίσθηση ότι τα 8 ευρώ που πλήρωσες για να το ζήσεις, ήταν πολύ λίγα για το θέαμα που παίρνεις πίσω. Γιατί ναι, είναι όλο θέαμα, κι αν περιμένεις κάτι άλλο απ' το συνδυασμό Transformers και Michael Bay, δεν πας καλά. Ε κι αν στο τέλος σου φανεί πολύ παιδικό με τις απότομες προσγειώσεις του σε πίστες PG 13, τι να πω, θυμήσου και τον Αστυνόμο Σαΐνη (1999).

Ένας έμπορος τέχνης μαθαίνει σε δείπνο με φίλους ότι κανένας δε πρόκειται να πατήσει στην κηδεία του. Και στοιχηματίζει ότι σε δέκα μέρες θα παρουσιάσει τον επίτιμο καλεσμένο της τελετής.Ο πατέρας των καρα-επιτυχημένων (στη Γαλλία, στα 70s) κωμικών Φίλων για Πάντα που τους ξαναμάζεψε πέρσι για ένα τελευταίο tour de force, είναι πιο γνωστός παντού για τα πιο αρτίστικα και το ίδιο μπλαμπλάδικα πιο δραματικά του, από τον Κύριο Υρ (1989) και τον Εραστή της Κομμώτριας (1990), μέσω του οσκαρο-υποψήφιου Ridicule (1996), και μέχρι τον Άνθρωπο του Τρένου (2002) και τις Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές (2004). Αλλά πια δε θέλει να κάνει υπερβολικά σοβαρές ταινίες, όπως δηλώνει με την ευκαιρία της (περιορισμένης) εξόδου του Κολλητού Mου (2006) στην Αμερική αυτή τη βδομάδα και την τριπλέτα των προετοιμαζόμενων χολιγουντιανών ριμέικ που συμπληρώνει μαζί με τις δυο προηγούμενες. Ριμέικ που παρ' όλη την επικέντρωσή τους σε ιστορίες και όχι σε χαρακτήρες δεν εκπλήσσουν και κανέναν, μιας και η τάση του δημιουργού για.. τηλεοπτισμό είναι δεδομένη και τον έχει φέρει ήδη κατηγορούμενο από την κριτική της πατρίδας του.

Αυτό που υποτίθεται καταλαβαίνεις από την υπερσυμπιεσμένη παρουσίαση της προϊστορίας του, είναι ότι ο κολλητός ΜΟΥ ισορροπεί σε σχοινί που εύκολα μπορείς να κάνεις να εξαφανιστεί κάτω απ' τα πόδια του με ένα χασμουρητό υπερβολικής ευφυίας ή έλλειψης τέτοιας. Προσπαθώντας να φέρει γαλλική φινέτσα σε προϊόν που κορυφώνεται στα πλατό του Εκατομμυριούχου, ζητούμενο από τον γαλλικό κινηματογράφο έμμεσα ή άμεσα εδώ και αρκετά χρόνια. Και τα καταφέρνει αγκαλιάζοντας διακριτικά τους χαρακτήρες του, από τη μια τον Daniel Auteuil πιο ασυγκράτητο στο επίσης διεθνές La Doublure (2006), και από την άλλη τον Dany Boon της γαλλικής stand-up κωμωδίας που κανείς (εκτός.. από τον ίδιο) δεν είχε καταφέρει να χωρέσει σε πρωταγωνιστικό κινηματογραφικό ρόλο. Παραδίνοντας τελικά μια ταινία σεμνή και οικεία που προορίζεται να αγαπηθεί από πιο έξυπνο μεγάλο ακροατήριο όπως αυτό του περσινού Τορόντο που της έδωσε τη δεύτερη θέση στη καρδιά του.

Ένας καθηγητής και εγκληματολόγος ψυχίατρος μαθαίνει ότι έχει 88 λεπτά ζωής, τη μέρα που ένας δολοφόνος που καταδίκασε με την κατάθεσή του παίρνει σειρά για καταναγκαστικά θυμαράκια.Όπως ξέρεις από πέρσι, όταν ακόμα οι Μάζες είχαν τη πολυτέλεια να κυκλοφορούν στα διαδίχτυα τρέιλερ κάτω από τη μύτη όλων των ενδιαφερομένων, τα 88 Λεπτά δεν είναι και τόσο φρέσκα όσο υπονοεί το 2007 που τα συνοδεύει ως χρονιά επίσημης παρουσίασης. Άλλη μια υπογραφή του Avi Lerner και της Millenium (που προσπαθεί να σοβαρέψει την επική ιστορία straight-to-DVD παραγωγών της με αστέρους μεγέθους Van Damme και Seagal όπως ξαναματάπαμε), αυτή τη φορά μαζεύει τον Al Pacino από το επίπεδο του Gigli (2003) για να τον ρίξει ακόμα παρακάτω. Προς τιμή του ο τελευταίος στέκεται πάνω από το ύψος των περιστάσεων, έστω κι αν χρειάζεται να προσθέσει είκοσι πόντους μαλλί για να παίζει όντας 60φευγάρης τον πάρτι- και σεξ- άνιμαλ δίπλα σε ένα μπουκέτο γκομενάρες που όχι μόνο βιολογικά αλλά και σεναριακά, μετά από σαρωτικές αλλαγές και επαναληπτικά γυρίσματα, δε ξέρουν τι θέλουν, τι κάνουν, ποιον σημαδεύουν, και ποιος τις σημαδεύει με μαχαίρια σφαγείου όσο είναι κρεμασμένες ανάποδα από το ταβάνι. Όπως ξέρεις βέβαια και από την πρεμιέρα, όλος αυτός ο προκλητικά προσβλητικός αχταρμάς (με εξαίρεση κάποιες σκηνές του τέλους που προήλθαν από τον δεύτερο γύρο προφανώς, και τη σκηνή της αρχής με την Leah Cairns που είναι όλα τα λεφτά προφανέστερα) λειτουργεί ικανοποιητικά σε ακροατήριο που δε το απασχολεί η νοητική και νοηματική συνέπεια όλων των thrills που περιμένει ανά minute (οπότε δεν ξενίζει η διανομή που κατάφερε τελικά να βρει φέτος στις Κάνες).