Παρακολουθώντας όπως πάντα από κοντά την γήινη επικαιρότητα, οι εξωγήινοι ανακοίνωσαν μέσω του Variety στις αρχές της εβδομάδας στους κατοίκους του πλανήτη, ότι επειδή απ' το 1951 μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους, θα αναβιώσουν τη Μέρα που η Γη Έμεινε Ακίνητη, αναθέτοντας αυτή τη φορά το ρόλο του διπλωμάτη ακινητοποιητή Klaatu, στον μόνιμο επίγειο πρόξενό τους, Keanu Reeves.

Στην προηγούμενή τους επίσκεψη, ο Klaatu, ντυμένος στην απαραίτητη ταξιδιωτική του φορεσιά που περιλαμβάνει κράνος τύπου σκάφανδρο, γάντια λάντζας και διακριτική στολή από αλουμινόχαρτο κι αφρολέξ, πέταξε πάνω απ' την Washington και προσγειώθηκε χωρίς να τον απασχολήσει ιδιαίτερα ο Στρατηγός Άνεμος, για να ζητήσει ταυτόχρονη ακρόαση απ' όλους τους ηγέτες εθνών του πλανήτη, όπου θα τους ανακοίνωνε το μέλλον τους: να σταματήσουν τις βίαιες συνήθειές τους, ή να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Μια τέτοια ακρόαση φυσικά αποδείχθηκε αδύνατη λόγω προβλημάτων συντονισμού μεταξύ ηγετών που βρίσκονταν στα μαχαίρια. Δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινη μορφή ανώτερης νοημοσύνης για να καταλάβεις ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά.

Τότε βέβαια, ο Klaatu αναγκάστηκε να επιδείξει τη δύναμή του νεκρώνοντας για λίγο κάθε είδους ενέργεια και επικοινωνία σε όλον τον πλανήτη, κάτι που σήμερα μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε και μόνοι μας –-και μάλιστα, στη χώρα μας τουλάχιστον, το κάνουμε τακτικά, κυρίως κάθε φορά που χρειαζόμαστε το ηλεκτρικό και τις επικοινωνίες. Οπότε υποθέτω ο Scott Derrickson (του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005)) που θα σκηνοθετήσει την αναμενόμενη στις αρχές του 2009 νέα επίσκεψη, εκτός από άλλη στολή, θα χρειαστεί να βρει και πιο μοντέρνο τρόπο για τον εξωγήινό του να μας πείσει. Όπως, ας πούμε, να τον βάλει να σβήσει τις πυρκαγιές, και να χτίσει κατευθείαν την Ιονία Οδό στη θέση τους, κομπλέ με τα βενζινάδικα και τις λακκούβες της.

Δύσκολο να πεις αν είναι το θράσος της κλειδωμένης υποψηφιότητας που κάνει τους αδερφούς Coen να πάνε κόντρα στις ανησυχίες ότι η αμερικάνικη Ακαδημία δε πρόκειται να ματοβάψει ολοκληρωτικά τις πεντάδες της ή η υπακοή στην απόλυτη πια τάση του marketing που φέρνει ένα ακόμα "ακατάλληλο" κόψιμο στο κοινό που έχει μάθει απέξω την ημερομηνία γεννήσεως και τον ταχυδρομικό κώδικα του George Bush. Οι ένα σωρό καινούριες σκηνές του redband trailer του No Country for Old Men (2007), μαζί με την σοκαριστική συνέχεια όσων το greenband που προηγήθηκε άφηνε στη φαντασία σου, γέρνουν την παλάντζα προς τη μεριά της καλύτερης ταινίας του οικογενειακού διδύμου μετά από μια σειρά άσφαιρων κωμικών (ή κωμικοτραγικών αν θες) προσπαθειών. Από την άλλη, το Young Men Dead των Black Angels μαζί με το εξίσου ηχηρό ψυχεδελικό πρόσθετο μουσικό φόντο, δείχνουν μια τάση κουκουλώματος του ότι η επιστροφή στις αιματηρά απλές ρίζες του Blood Simple (1984) έγινε ριζικά, και η αφιλόξενη για γέρους γη των Coen δεν είχε χώρο ούτε για συνθέτες και τραγούδια (i.e. το φιλμ είναι μουσικά ανένδυτο).

Το σίγουρο είναι ότι η ομιχλώδης μυτάρα και η παρανοϊκή μαλλούρα του Javier Bardem έχουν γίνει σήματα της ταινίας, όχι μόνο γιατί η ερμηνεία του κερδίζει τις εντυπώσεις παντού αλλά ίσως και γιατί το υπόλοιπο καστ παίζει κατά σατανική σύμπτωση και στο, πιο Ακαδημαϊκό, In the Valley of Elah (2007). Από κει και πέρα σημειώνω για την Ιστορία που θα βάλει στο πάνθεον των κακών της και τον μαυροφερεμένο κεφάλα με το αλά Prince Valiant κούρεμα τα πασίγνωστα, ότι η ιστορία προέρχεται από το ομώνυμο προπέρσινο μυθιστόρημα του Cormac McCarthy τον οποίο οι σύγχρονοί του θεωρούν από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους ενώ το φιλμ συμμετείχε στο διαγωνιστικό των φετινών, αρχικά φιλοαμερικανικών και τελικά κάθε άλλο παρά, Κανών.

Με το Ave Maria στο φόντο όπως και το teaser πριν δυο μήνες, το trailer του Hitman (2007) έρχεται περισσότερο να ειδοποιήσει ότι μετακινήθηκε η έξοδός του για τέλη Νοέμβρη παρά να ηρεμήσει τους συνηθισμένα εξαγριωμένους φαν που ακόμα ελπίζουν να παίξει τον καραφλό σιωπηλό εκτελεστή ο Jason Statham, ο Vin Diesel, ο Bruce Willis ή ο Uwe Boll.

Η Fox λοιπόν είδε μεγάλη ηρεμία τη βδομάδα των αμερικάνικων Ευχαριστιών (και παραδοσιακά και ευχαριστημένων ταμείων) και έτρεξε να τη γεμίσει με δράση με (παρα)θρησκευτικές νότες. Και όλοι πια στοιχηματίζουν αν η εταιρεία με τον απεριόριστο σεβασμό στο χαρτζηλίκι των ανήλικων θα αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει οικογενειακό το (R-rated) πάρτι που έστησε ο Γάλλος Xavier Gens όταν έμαθε ότι είχε την ευκαιρία να μεταφέρει, χωρίς όρια, το αγαπημένο του παιχνίδι στην μεγάλη οθόνη. Προς το παρόν πάντως ο ξυρισμενοκέφαλος Timothy Olyphant με εμπειρία στο πιπέρι στο στόμα από το Die Hard 4.0 (2007) δηλώνει παθιασμένα, στο κινηματογραφικό site.. της Fox, ότι ο σκηνοθέτης ήθελε απεγνωσμένα να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στο παιχνίδι. Και στον John Woo επίσης, όπως βλέπεις και μόνος σου παραβλέποντας ότι το τρέιλερ δίνει έμφαση στην καταγωγή και την αποστολή ζωής(!) του ήρωα και τις σχέσεις του με παπάδες και γκόμενες που στο παιχνίδι είναι υποσημειώσεις (το πολύ). Στο σενάριο που κυκλοφορεί στα διαδίχτυα πάντως, οι γκόμενες παραμένουν υποσημειώσεις και οι καταστάσεις κοντά σε πραγματική πραγματικότητα, ενώ οι πολλές ατάκες και το τέλος του έχουν τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση.

Ένα χρόνο και βάλε μετά το teaser και λίγο πριν βάλει πλώρη για τη Βενετία, πετάξει στο Τορόντο και βγει μισόκρυφα στις αμερικάνικες αίθουσες, κυκλοφόρησε το trailer της Δολοφονίας του Άντριου Ντόμινικ από τον Παραγωγό Μπραντ Πιτ Δολοφονίας του Τζέσι Τζέιμς από τον Λέιμερ Ρόμπερτ Φορντ (2007) στο Moviefone.

Update: Μια βδομάδα μετά κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies και μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του τρέιλερ, υπέρτατο δείγμα της σχιζοφρένειας που χαρακτηρίζει την παραγωγή που βρίσκεται σε στάδιο χασαποραψίματος εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Από τη μια ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Andrew Dominik υποστηρίζει λυσσαλέα το όνειρό του να κάνει το τερενσμαλικό γουεστερνικό έπος που θα βάλει το όνομα του στον ορισμό των ατελείωτων θολών σταχιασμένων πλάνων με αργόσυρτα υπνωτικά μουγκρίσματα στην υπόκρουση. Από την άλλη ο παραγωγός και πρωταγωνιστής Brad Pitt, με τα δικά του λεφτά αυτή τη φορά σαν επιπλέον κίνητρο, χορεύει αδιάκοπα το χορό της βροχής στο όραμα ενός ακόμα δημιουργού, έχοντας ήδη φουσκώσει χείμαρρο που ξέβρασε το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky σε ερημικές αίθουσες στα εδάφη άναρθρα κραυγάζοντων ιθαγενών κριτικών. Και στη μέση η Warner, προσπαθεί να βγάλει κάνα φράγκο αυτή τη φορά, προβάλλοντας τα άπειρα κοψίματα των δυο πλευρών (ή και δικά της ή και καθενός προσφερόμενου να μάθει το Avid στου κασίδη το καπελοσκέπαστο κεφάλι) σε όποιον είχε και δεν είχε (κυρίως) διάθεση να τα δει.

Από όλο το μπαστάρδεμα, στο ένα τρέιλερ περιμένεις ότι ο Jesse James και ο Robert Ford είναι το ίδιο άτομο και στο τέλος κυριαρχεί η δεύτερη περσόνα δολοφονώντας τη πρώτη με μια σφαίρα ανάμεσα στα δόντια, υπό τις σκηνοθετικές ευλογίες του Terence Malick. Eνώ στο δεύτερο ότι είναι παιδικοί φίλοι που διασχίζουν πελάγη σιτοβολώνων για να επιτεθούν σε τραπεζικά κάστρα μέχρι που κάποιος χρησιμοποιεί το πτώμα του δεύτερου για να φυτέψει μια σφαίρα στο μοναδικό τρωτό σημείο της πλάτης του πρώτου, Gore Verbinski θέλοντος. Πάντως οι κριτικοί, πιο προσεχτικοί αυτή τη φορά και πιθανά έχοντας δει ο καθένας το προσωπικό του κόψιμο (έστω και αν χρειάστηκε να περιέχει και giant fucking robots ή ιρανικές ερήμους), φαίνονται κατενθουσιασμένοι. Η Warner πάλι φαίνεται να διστάζει να ξοδευτεί να ανοίξει την ταινία σε ευρεία διανομή στην Αμερική. Αλλά στην Ελλάδα, το βασίλειο της σινεφιλίας και του Malick, όπου το The New World (2005) έκοψε καμια 60αριά χιλιάδες εισιτήρια σε 3 βδομάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία του ενημερωμένου mans) με ένα κάποιον Colin Farrell πρωταγωνιστή, η Village προφανώς και τη περιμένει σα κάτι ανάμεσα σε Πεντέξι του Τζέσι και 300 του Αχιλλέα.

Σε ένα νησί της Παπούας-Νέας Γουινέας, δέκα θανατοποινίτες από τις φυλακές του πλανήτη συμμετέχουν σε ριάλιτι που μεταδίδεται στο δίκτυο. Νικητής θα είναι όποιος μείνει ζωντανός.Πολλοί βλέπουν στο φιλμ αντιγραφή του γιαπωνέζικου Batoru Rowaiaru (2000), λίγοι στοιχεία του επικά γελοίου Άτρωτου (1987) με τον Schwarzenegger (αν και είχε βασιστεί στο μυθιστόρημα του Stephen King από το οποίο "επηρρεάστηκε" ο συγγραφέας του βιβλίου που κάναν ταινία οι σχιστομάτηδες φετιχιστές της βίας) και κανένας πουθενά τον Χαϊλάντερ τον Αθάνατο ή την Maya Plisetskaya. Πράγμα περίεργο αν σκεφτείς ότι όπου μπλέκεται έστω και στα ψιλά γράμματα η πρώην WWF και νυν WWE το δεδομένο είναι ότι θα παρατηρηθεί το σκηνοθετημένο του πράγματος (παρατήρηση εξίσου διορατική με αυτή ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με τα πόδια) ή στην καλύτερη η υστέρηση των χορογραφιών του σε σχέση με τις παραγωγές της Λίμνης των Κύκνων από το Bolshoi.

Με άλλα λόγια, με την WWE Films στην παραγωγή και πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο αστέρα της μητρικής της εταιρίας στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να είναι παρά κάτι τερατουργήματα τύπου The Marine (2006) ή καμιά ταινία του Hulk Hogan όταν το είχε γυρίσει σε "κακός". Και σε σχέση με αυτά ο Τελευταίος Επιζών μακροημερεύει άνετα σε ένα επίπεδο που δικαιολογεί την έξοδό του στις αμερικάνικες αίθουσες. Το πρώτο του τρίτο είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές, με έξυπνο θέμα, διαλόγους που ακούγονται και σκηνοθεσία που προσλήφθηκε για την ικανότητά της να κάνει τα λίγα να φαίνονται περισσότερα (και κάνει τα κάποια ακόμα πιο πολλά). Μετά φυσιολογικά αρχίζουν να εφαρμόζονται οι κανόνες του tag team και ο SAS με το τόξο πρέπει να περιμένει μέχρι ο καρατίστας με τα μαχαίρια κουζίνας που τον κοπανάει ο πεζοναύτης με τα αρθριτικά να έχει δυο χέρια ένα πόδι και ένα πρησμένο στρουμπουλό μάγουλο στο χώμα. Και όπως κατάλαβες ήδη από τη προηγούμενη πρόταση, η κινηματογραφική κάμερα από κει που ψιλοειρωνεύεται την τηλεοπτική ξαδέρφη της αρχίζει ξαφνικά να κουνιέται και να ζουμάρει αλαφιασμένα, είτε για να απαλύνει "χοντρές" εικόνες είτε γιατί ο κάποτε Stone Cold Steve Austin φαίνεται να είναι πια stone cold πτώμα (που κι αυτό χοντρή εικόνα είναι βέβαια). Ε και στο τέλος απαγγέλλεται, σε λεπτό σιγής των υπολοίπων, το νόημα για όσους δε κατάλαβαν ότι οι ριαλιτοπαραγωγοί είναι απάνθρωπα κακοί, και η ιστορία κλείνει έχοντας παραμείνει υπεραπλουστευμένα θεατρική μεν χωρίς προκλητικές ηλιθιότητες δε.

Ο Hitler με τους φίλους του τον Goebbels και τον Bormann και τους συνοδούς τους, φτάνουν σε κάστρο στην εξοχή όπου τους περιμένει η Eva Braun, για να περάσουν όλοι μαζί μια μέρα χαλάρωσης.Στο πρώτο από ένα ανολοκλήρωτο κουαρτέτο πορτρέτων τεσσάρων μεγάλων ανδρών (ακολούθησαν τα Taurus (2000) για τον Lenin και The Sun (2005) για τον αυτοκράτορα Hirohito), ο Sokurov μαγειρεύει κωμωδία για διανοούμενους, παίζοντας με το (αγαπημένο του) θέμα της Ιστορίας και πώς θα μπορούσαν να είναι πτυχές της σε διαφορετικές οπτικές. Στο Molokh (1999) (που φτάνει με καθυστέρηση στη χώρα μας απ' τη New Star που έχει τον Sokurov εργολαβία), ο Hitler είναι γεροξεκούτης υποχόνδριος με εξάρσεις παράνοιας, που προσαρμόζει την σχιζοφρένεια του αλλόκοτου χαρακτήρα του ανάλογα με το κοινό του, και δεν διστάζει πάνω από ένα πιάτο αηδιαστική χορτόσουπα, να μοιραστεί την αποφασιστικότητά του για το πώς θα κηρύξει πόλεμο στον Duce επειδή φυτεύει πολλά δέντρα στην Ιταλία και σ' εκατό χρόνια δε θα φτάνουν ζεστοί αέρηδες στη Γερμανία. Η ελεγειακή οπτική του Sokurov συνδυάζεται απρόθυμα με το σενάριο με screwball στραβοκοιτάγματα και ανατρεπτικές φιλοδοξίες, με την υψηλή αισθητική του Ρώσου να προστατεύει βέβαια το αποτέλεσμα απ' το να γίνει άκομψο, αλλά παρ' όλ' αυτά δίχως να αποφεύγει το γενικότερα άβολο του παντρέματος, που έχει περίπου τόση πλάκα όση το να πετάς βρεγμένες χούφτες από κωλόχαρτο στο ταβάνι, και σίγουρα τους ίδιους κινδύνους: οι περισσότερες απ' τις χλαπάτσες να γυρίσουν και να σκάσουν στη μούρη σου. Είναι λιγότερο δροσιστικό απ' όσο ακούγεται, ακόμα και με 42 βαθμούς έξω.

Μια βάρκα. Μια νέα ξαπλωμένη. Η νυχτικιά. Τα βράχια. Μια γριά όρθια. Η ίδια νυχτικιά.Από το ξεκίνημα ή ακόμα χειρότερα από τον ελληνικό τίτλο, η Τελευταία Νύχτα εκδηλώνει τις προθέσεις της να σε κάνει να κοιμηθείς μέχρι θανάτου. Να βαριέσαι αυτοκτονικά ακόμα και αν σε πάρει ο ύπνος δηλαδή, πράγμα διόλου ευκαταφρόνητο ως φιλοδοξία. Απαιτείται βλέπεις μια ηλικιωμένη στο νεκροκρέβατο να αναπολεί παραληρηματικά στιγμές του πιο συναρπαστικού σαββατοκύριακου της ζωής της. Σαββατοκύριακο στο οποίο δεν έγιναν και πολλά πράγματα (κάθε βράδυ εκατοντάδες εκατομμύρια πιτσιρίκες κάνουν ότι διακρίνουν τ' άστρα για να παραδοθούν σε πιο γήινες απολαύσεις) οπότε βλέπει και όσα γίναν εκεί κοντά που δεν ήταν παρούσα, για συμπλήρωμα. Και για να γεμίσει με ενδιαφέρον και το υπόλοιπο φιλμ, βλέπεις και τις κόρες της να κλαίνε τη μοίρα τους από την έλλειψη τέτοιας συναρπαγής στο δικό τους βίο.

Όπως καταλαβαίνεις κύριοι υπεύθυνοι για δυο ατελείωτες χαμένες ώρες από τη ζωή σου είναι οι σεναριογράφοι. Ο Michael Cunningham, που έγραψε το βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν οι κινηματογραφικές Ώρες (2002) και μετέφερε ο ίδιος το δικό του Σπίτι στο Τέλος του Κόσμου (2004), διασκευάζει αυτή τη φορά μαζί με κάποια Susan Minot μια νουβέλα της. Και πάλι φαίνεται να κρατάει μόνο τα υποκριτικά μυξοκλαματικά συγκινησιακά highlights της ιστορίας χωρίς να λέει τίποτα, σε εντονότερο βαθμό αφού ο κοινός τόπος ενός gay συγγραφέα και μιας συναδέλφου του που αφιέρωσε short story σε μια πίπα καταλήγει να είναι η εκτός πραγματικότητας και εντός συμβατικών μύθων (εύθραυστη, αφοσιωμένη, κτλ.) γυναικεία φύση. Στην όλη πομπώδη μικρότητα συμβάλλει και το καστ που, με εξαίρεση τη Meryl Streep (αλλά όχι την κόρη της που κάνει ντεμπούτο), έχει πειστεί ότι συμμετέχει σε κάτι μεγαλειώδες αλλά και η σκηνοθεσία και η φωτογραφία που δεν αποφασίζουν αν θα αποχωρήσουν ή θα περιμένουν μπας και βγει στο τέλος ο Χάρος να παίξει σκάκι στα όνειρα της γριάς.

Ο Voldemort συγκεντρώνει στρατό για να βρει κάτι που είχε ξεχάσει την προηγούμενη φορά (όχι, δεν ψάχνει τη μύτη του), κι ο Potter με τους φίλους του προσπαθούν να τον σταματήσουν, αντιμετωπίζοντας παράλληλα μια απροσδόκητη χούντα του Υπουργείου Μαγείας στη σχολή του Hogwarts.Ο κινηματογραφικά άγνωστος David Yates, δεύτερος Βρετανός σκηνοθέτης της σειράς και με καινούριο σεναριογράφο, βγαίνει σαν ο πιο διαβασμένος στα βιβλία της Rowling, καταφέρνοντας να ξεχωρίσει με ακρίβεια τα νήματα απ' τα σελιδότουβλα της pubόβιας συγγραφέως, για να προσφέρει με εντυπωσιακή ευκρίνεια την εξέλιξη του ήρωά της απ' την επιφυλακτικότητά του απέναντι στους καθηγητές όπως είχε εκφραστεί στο Κύπελλο της Φωτιάς, στην ολοκληρωτική επανάσταση ενάντια στην αφτιασίδωτη πια καταπιεστικότητα των συμβόλων εξουσίας, ενώ παράλληλα ωριμάζει την εσωστρέφεια του Potter σε πίστη στη δύναμή του όχι ακριβώς να κατακτήσει τις ικανότητές του (κόντρα στη θέληση των μεγαλύτερων), αλλά τουλάχιστον να βρει μόνος του τον τρόπο να το κάνει.

Κάπως σαν να τον περνάει απ' το λύκειο στο πανεπιστήμιο, ο Yates παίρνει τον όχι και τόσο μικρό πια μαθητευόμενο μάγο, και τον φέρνει πιο κοντά από ποτέ σε αυτάρκη ήρωα μιας αναμφισβήτητα βαριάς μυθολογίας, ακριβώς επειδή διαλέγει να αφήσει μεγάλο κομμάτι της απ' έξω. Με την μικρότερη ταινία βασισμένη στο μεγαλύτερο βιβλίο της σειράς, ο Yates μπορεί και να 'χει φτιάξει την πιο στιβαρή απ' όλες τους, χρησιμοποιώντας με τσιγκουνιά τα εντυπωσιακά του εφέ (για να φαίνονται έτσι κι εντυπωσιακότερα), έστω κι αν η οικονομία του τού σκάει στα μούτρα σε μερικές υποπλοκές που περνάνε στο fast forward. Κερδίζει όμως χρόνο να επενδύσει σε δυο-τρεις καινούριους χαρακτήρες (όπως ο εκστατικός της Imelda Staunton που καταρρακώνει τη σημειολογία του μαύρου εγκαθιδρύοντας το ροζ ως νέο χρώμα του κακού), και κυρίως στην ογκώδη κεντρική ιστορία, που κυλά επί το πλείστον ομαλά, για να καταλήξει σ' ένα επιτέλους ολοκληρωμένο φινάλε, που μπορεί να κάνει ακόμα και τον πιο δύσπιστο (όπως τον υπογράφοντα), να πιστέψει ότι οι μάχες με ραβδιά μπορούν όντως να τα σπάνε. Στην κυριολεξία.

Μπορεί η Paramount να αποφάσισε να αναβάλλει την έξοδο του φιλμ στην Αμερική για τον Απρίλη που οι Rolling Stones θα έχουν τελειώσει την περιοδεία τους, αλλά η φίλη μας η Marina του Mad About Movies ξετρύπωσε το trailer του Shine a Light όπου o Martin Scorsese ρίχνει φως στη σκηνική τους παρουσία, στην επίσημη ισπανική σελίδα που ακόμα παραμένει προετοιμασμένη για 21 Σεπτεμβρίου.

Στις 29 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου του 2006 λοιπόν, οι Stones δώσανε δυο συναυλίες για προνομιούχο κοινό στο μικρό (2800 θέσεων) Beacon Theater της Νέας Υόρκης στα πλαίσια της τρίχρονης μαμούθ περιοδείας τους για την προώθηση του A Bigger Bang στην υφήλιο, προώθηση που τους έφερε να παίζουν ακόμα και στο Μαυροβούνιο (αλλά όχι στην Αθήνα). Ο Keith Richards δεν είχε ανέβει στη μηλιά να κόψει ένα μήλο (και να σπάσει ότι του 'χει αφήσει η οστεοπόρωση), ο Bill Clinton περίμενε (μάλλον κρύβοντας το σαξόφωνό του) στο ακροατήριο, και ο Martin Scorsese στα παρασκήνια δεν είχε απολύτως κανένα άγχος. Φυσιολογικά αφού, παρόλο που το συγκρότημα τον επηρέασε σε μεγάλο βαθμό και με τον Sir Michael Phillip Jagger συζήταγαν κάτι αφιερωματικό για καμιά δεκαετία τουλάχιστο, είχε φέρει να του κάνουν τον καμεραμάν περισσότερους και κάπου σημαντικότερους κινηματογραφιστές ακόμα και από αυτούς που είχε χρησιμοποιήσει στο πιο θρυλικό μουσικό ντοκιμαντέρ και κομμάτι της προθήκης της ιστορίας του Ροκ, το The Last Waltz (1978).

Μια εντεκάδα βραβευμένοι διευθυντές φωτογραφίας (Robert Richardson, Emmanuel Lubezki, Robert Elswit, Andrew Lesnie πιο τρανταχτά) βάλαν τη κάμερα στον ώμο και κυνήγαγαν φωτιές και πλάνα του Jack White να συμμετέχει στο Loving Cup και της Christina Aguilera να τρίβει τον κώλο της στον γερο-φρόντμαν. Και αν δεν εντυπωσιάστηκες, θυμήσου ότι φιλοδοξία του φιλμ είναι να σε φέρει τόσο κοντά στο συγκρότημα που να σου κοπανάει η τελευταία τα απλωμένα χέρια (και όχι μόνο).

Στο διαβόητο σκάνδαλο Pellicano που η τελική του έκβαση πάει από αναβολή σε αναβολή όσο ξεφουσκώνει, στηρίζει τις ελπίδες του να αναδειχτεί σε Fatty Arbuckle του 21ου αιώνα ο αναμφισβήτητος διάδοχος του John Candy στο χώρο των κινηματογραφικών πολεμικών τεχνών, Steven Seagal, απευθυνόμενος στους LA Times.

Στο δημοσίευμα που έκανε το γύρο του κόσμου μέσω των διεθνών πρακτορείων, ο αναγνωρισμένος μετενσαρκωτής δεκάδων Βουδιστών πνευματικών ηγετών, ζητά από το FBI να απολογηθεί επίσημα για την εμπλοκή του ονόματός του στην αρχή των ερευνών που οδήγησαν στην αποκάλυψη του σκανδάλου. Σύμφωνα με τον εκ των λαμπρότερων θεραπόντων της συγγραφής και της υποκριτικής της 7ης τέχνης (ταλέντα που η εκτυφλωτική σεξουαλική του γοητεία άφησε δυστυχώς στο περιθώριο, παρ' ελπίδα του ιδίου), οι κατηγορίες της δημοσιογράφου Anita M. Busch ότι προσπαθούσε να την τρομοκρατήσει για να αποτρέψει τη δημοσίευση άρθρου της μη κολακευτικού γι' αυτόν και τον συνεργάτη του Julius R. Nasso, αποδείχτηκαν εντελώς ανυπόστατες εν γνώσει του FBI που συνεχίζει ακόμα την έρευνα. Και η εμπλοκή του ονόματός του προφανώς δημιουργεί ένα παραμορφωτικό πρίσμα, υπό το οποίο τη συνεχή επέκταση της πνευματικής του αύρας από την ομοίως συνεχή βουδιστική μελέτη και πρακτική του, κοινό και βιομηχανία του θεάματος θωρούν ως υπερσυγκέντρωση λίπους και υγρών.

Όπως δε κουράζεται να αφηγείται ο μέγιστος ανήρ, παρά τις αμφιβολίες και το γέλωτα των απίστων, στην Ιαπωνία λατρεύεται ως θεότητα έχοντας εξυψώσει την παραδοσιακή ευγενική αμυντική τέχνη του Aikido σε οικουμενικά οικολογικά φιλάνθρωπα επιθετική με τη χρήση μέσων ειρηνικού διαλογισμού (βλ. σαρανταπεντάρια και οπλοπολυβόλα). Αφού δε, χρησιμοποιώντας μόνο το μικρό δάχτυλο του αριστερού του χεριού, αποτέλεσε το κύριο όργανο της CIA εις την πάταξη του οργανωμένου εγκλήματος και την εγκαθίδρυση αιώνιας δημοκρατίας στην ασιατική ζώνη και εκπαίδευσε, επανιδρύοντάς το ουσιαστικά, το επίλεκτο σώμα SEAL του αμερικάνικου πολεμικού ναυτικού, βρέθηκε να εκδηλώνει διαφορετικές πτυχές του αστείρευτου ταλέντου του στο Χόλιγουντ στα τέλη της δεκαετίας του '80. Εκεί, φυσικά, ανέτρεψε κάθε στερεότυπο, στις ταινίες πολεμικών τεχνών, αδικημένου και ξυλοφορτωμένου που έπειτα από επίπονη εκπαίδευση ζητά δικαίωση. Καθιερώνοντας το πρότυπο του ήρωα που, ακριβώς όπως και στον πραγματικό του βίο, παραμένει ατσαλάκωτος ακόμα και όταν απρόσεκτος οδηγός πατήσει τον αγαπημένο του σκύλο και εξαναγκαστεί (ο ήρωας) να τον νουθετήσει (τον απρόσεκτο) περνώντας οστά του σώματός τους από τις εσοχές του κρανίου τους, σε συγγενείς φίλους και συμπολίτες (και των δύο).

Τα τελευταία χρόνια, υπό διωγμό όπως κάθε προφήτης, ο Steven Seagal ανατρέπει κάθε σύμβαση πρωταγωνιστή σε φιλμ, χρησιμοποιώντας αντικαταστάτη σε οποιαδήποτε σκηνή απαιτείται να παραμένει όρθιος ή να ομιλεί. Παράλληλα εξακολουθεί να είναι αγαπητός στους συνεργάτες του, κλωτσώντας τους φιλικά στους όρχεις σε κάθε ευκαιρία και περνώντας τους από εξαντλητικό casting στο ειδικό χαλί του γραφείου του αν τυχαίνει να μη διαθέτουν (όρχεις). Επιπλέον περιοδεύει ανά τον κόσμο δίνοντας συναυλίες σε αχανή bar και pub, έχοντας αποκαλύψει τον διαπλανητικό ροκ σταρ που έκρυβε, από σεβασμό, βαθιά μέσα του όσο ο Ντέμης Ρούσσος ήτο εν ενεργεία. Επεκτείνοντας τις κοινωφελείς (για τον ίδιο) επιχειρηματικές του δραστηριότητες, έχει προσθέσει τους τίτλους "energy drink formulator" και "world's first antiperspirant aftershave inventor" στο ανυπέρβλητο βιογραφικό του. Στο παρελθόν έχει κατηγορήσει οποιονδήποτε, από Μαφία και Sony μέχρι ηλικιωμένους που προκάλεσε σε πάλη και τον άφησαν αναίσθητο και χεσμένο, για επίδειξη υστεροβουλίας απέναντι στην ανωτερότητά του.

Αιώνιος έφηβος και loser... στρουμπουλός "χτυπάει" ανερχόμενη τηλεοπτική παραγωγό σε ντίσκο του Λος Άντζελες. Φλερτάρουν, γίνονται τύφλα, εκείνη τον παίρνει (κανονικά) στο σπίτι της και μερικές εβδομάδες αργότερα ένας γυναικολόγος τους πιστοποιεί ότι το σεξ δίχως προφυλάξεις εγκυμονεί κινδύνους, παραδίδοντάς τους το ενσταντανέ του εμβρύου...Από την πρώτη στιγμή που θα δεις το Knocked Up (2007) του Judd Apatow συνειδητοποιείς πως, εκτός από τον τίτλο της καλύτερης αμερικανικής κωμωδίας της χρονιάς (που κερδίζει επάξια και χωρίς πολλή σκέψη), βρίσκεσαι μπροστά σε ένα instant classic το οποίο πρόκειται να γίνει μελλοντικό σημείο αναφοράς για μια ολόκληρη γενιά! Παίρνοντας όλα τα καλά συστατικά του Παρθένος Ετών 40 (2005) (αξιοζήλευτη γραφή στο σενάριο, λειτουργικό casting και καταιγισμός από trivia για τους καλοαναθρεμμένους geeks της pop κουλτούρας), η ομάδα του Apatow κάνει εδώ αλματώδη βήματα μπρος και... ολοκληρώνει (μέσα σε 129 λεπτά που για άλλους θα μετατρέπονταν σε ολέθρια καρμανιόλα) κωμικό εγχειρίδιο ετεροφυλοφιλικών σχέσεων με στιγμές αληθινού τρόμου (γιατί αυτά που σχολιάζει είναι τόσο αληθινά). Η μεγάλη μαγκιά του φιλμ; Κάτω από τα ασταμάτητα, επιδερμικά γέλια ή τις "χοντράδες", αναπτύσσει έναν απρόβλεπτα ελεγειακό τόνο πάνω σε ώριμες σκέψεις γύρω από τη χαμένη νιότη, την "υποχρέωση" της συντροφικής συμβίωσης και το γκρεμοτσάκισμα των ονείρων που έκανες, πως δε θα μεγαλώσεις ποτέ, με τον ερχομό του δικού σου παιδιού. Στην αρχή γελάς. Μετά κάπου λες πως το αστείο έχει και τα όριά του. Και γυρίζοντας στο σπίτι, μόνος ή κρυφά από τη γκόμενα, μπορείς να μπήξεις τα κλάματα!

Επιπλέον, ο σεναριογράφος Apatow έχει τη σπάνια αρετή (αν όχι υπευθυνότητα) να ψυχολογεί τα δύο φύλα ξεχωριστά αλλά και στο ζευγάρωμά τους, διατηρώντας μια εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στον κανιβαλισμό και το ρεαλιστικό. Κόντρες, φοβίες, ανασφάλειες, ιδιαιτερότητες, θετικά και αρνητικά σημεία, τα πάντα αναλύονται πάνω σε καταστάσεις και συμπεριφορές του ανθρώπινου είδους, αποφεύγοντας σχεδόν πάντα τις κακοτοπιές. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν το φιλμ τρυπώσει στις υποψηφιότητες για το Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου (από το Writers Guild την έχει... δαγκωτή).

Ένας κυνικός συγγραφέας βιβλίων για υποτιθέμενα υπερφυσικά φαινόμενα, αποφασίζει να περάσει τη βραδιά σε ένα κακό δωμάτιο ξενοδοχείου παρά τις προσπάθειες του υπεύθυνου να τον μεταπείσει.Και αν συμπληρώσεις άλλη μια πρόταση στη παραπάνω, τελειώνει και η ταινία. Πρόταση που δεν είναι διόλου δύσκολο να μαντέψεις, αφού από τη μια η ιστορία βασίζεται σε ομώνυμο σύντομο διήγημα του Stephen King και από την άλλη αποτελεί τη δικιά του εκδοχή μιας παραφυσικά πλέον ανακυκλωμένης πλοκής. Επιπλέον καταδικαστικά οποιασδήποτε πρωτοτυπίας, ο συγγραφέας που κάποτε επέλεγε να διασκευάσει ο Kubrick αρέσκεται να ανακατεύει προηγούμενες δουλειές του βουρτσίζοντας τα δόντια (ευφημισμός αυτό) στη τουαλέτα όσο απέξω περιμένει ο εκατοστός και βάλε που θα εικονοποιήσει το αποτέλεσμα, και μόνο φέτος έχουν γυριστεί αποτυχημένες χολιγουντιανές εκδοχές τόσο του σκεπτικιστή που του 'ρχεται ο ουρανός στο κεφάλι στο The Reaping (2007) όσο και του αφιλόξενου δωματίου στο Vacancy (2007) που δεν έχει παιχτεί στην Ελλάδα (ακόμα?). Χειρότερα (yep γίνεται), και το βασικότερο εντελώς αδικαιολόγητα, το σενάριο του 1408 όχι μόνο διατηρεί χάρτινους τους χαρακτήρες - φράσεις ("χωρισμένη γυναίκα", "πεθαμένη κόρη") του διηγήματος, αλλά αφήνει ξεκρέμαστες κάποιες περιφερειακές πλοκές (το πρώτο βιβλίο και τον πατέρα του πρωταγωνιστή) ενώ δεν έχει ουσιαστικά καμία βασική να ακολουθήσει και ξεχειλώνει τους πίνακες, τις βρύσες και τα χαλιά του δωματίου. Το τελειωτικό χτύπημα σε μια σχεδόν ιδανική σειρά μη ανατροπών δίνει η καταλληλότητα για 13χρονους των σκηνών, που περιορίζει την τρομο-κρατία σε χρωματισμένες χοντρές-φαντάσματα να οδεύουν προς πήδημα από παράθυρο σα να είναι ζυγαριά ακριβείας.

Αντίθετα με ότι θα περίμενες, ο John Cusack στον πρωταγωνιστικό ρόλο κάνει φιλότιμες προσπάθειες να συγκρατήσει την κατρακύλα του σε κιλά και δουλειές, ο Mikael Håfström στη σκηνοθεσία έχει όρεξη παρά το θάψιμο που 'φαγε το Derailed (2005) του, και κριτική και κοινό στην υποδοχή αποφάνθηκαν (περίπου ή ακριβώς) ότι πρόκειται για την καλύτερη ταινία του είδους φέτος στην Αμερική. Προφανώς το είδος είναι βιντεοσκόπηση βραδιάς μόνου άντρα σε δωμάτιο ξενοδοχείου χωρίς τσόντα στις επιλογές της τηλεόρασης.

Από τα αρκετά αξιόλογα τρέιλερ που κυκλοφόρησαν με το ελάχιστα άξιο λόγου Rush Hour 3 (2007), αυτό της φθινοπωρινής επιστροφής του Steve Carell που η Touchstone προσπαθεί να προωθήσει σαν 40something Year Old Former Virgin και αρκετοί φαν (μάλλον γι αυτό το λόγο) έχουν ήδη ξεγράψει σαν τυπική κομεντί, διάλεξε να σχολιάσει ο Dark Tyler που τον έπρηζα να γράψει τίποτα για το Superbad (2007) για μήνες (μέχρι που το 'γραψα μόνος μου) και ήταν σε ασφυκτικό κλοιό από την ελληνική πρεμιέρα του Knocked Up (2007) τη προηγούμενη βδομάδα. Με την ευκαιρία ανέλαβε και την πρώτη ματιά στο μπλοκμπαστερικά κωμικό Get Smart (2008) της Warner και του επόμενου καλοκαιριού.

Ακόμα στο δρόμο προς αυτή την καταραμένη την A-list, o Steve Carell επανέρχεται μετά το ναυάγιο του Evan Almighty (2007) με ένα ρόλο στα μέτρα του Frank από το Little Miss Sunshine (2006). Ο Dan in Real Life μεγαλώνει τις τρεις κόρες του και ζει μια μάλλον μοναχική και μελαγχολική ζωή, σε ένα μοτίβο που ο Carell δείχνει να κατέχει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο σύγχρονο κωμικό. Από τον προσβλητικά ηλίθιο και ανίκανο Michael Scott του τηλεοπτικού The Office μέχρι τον κοινωνικά απροσάρμοστο 40 Year Old Virgin (2005) Andy, o βραβευμένος με Χρυσή Σφαίρα ηθοποιός μοιάζει πάντα να αναζητά την ανθρωπιά ακόμα και στην πιο ξεδιάντροπη καρικατούρα, παρά να ξεπέφτει στην ευκολία μιας χονδροειδούς απεικόνισης που πολλές φορές μοιάζει η προφανής επιλογή.

Ο ρόλος, λοιπόν, του χήρου Dan Burns σε αυτό το δεύτερο σκηνοθετικό πόνημα του σεναριογράφου Peter Hedges μοιάζει κομμένος και ραμμένος για τον πρωταγωνιστή. Και χωρίς απόκλιση από τυπική ρομαντική κομεντί, η γυναίκα των ονείρων του, όταν τη γνωρίζει, έχει σχέση με τον αδερφό του. Η εν λόγω ονειρεμένη δεν είναι άλλη από την Juliette Binoche, που πλάκα-πλάκα έχει πάνω από δεκαετία από την τελευταία φορά που έκανε καλή επιλογή στο Hollywood, και ο εν λόγω αδερφός είναι ο Dane Cook, κωμικός που απέναντι σε κάθε έννοια λογικής απολαμβάνει μεγάλη επιτυχία στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Το trailer πάντως μοιάζει ζεστό και όσο πρέπει αστείο, ενώ ο σεναριογράφος/σκηνοθέτης παραμένει αλάνθαστος στις δημιουργίες του. Αφού δεν στραβοπάτησε σκηνοθετικά με πρωταγωνίστρια την Katie Holmes στο Pieces of April (2003), θα αστοχήσει τώρα με τον Steve Carell?

Το Get Smart (2008), από την άλλη, δείχνει να είναι ακριβώς το είδος της ανώριμης (αλλά περιστασιακά ικανοποιητικής) πλάκας που υπόσχεται το όνομα του σκηνοθέτη Peter Segel. Εδώ ο Carell επανενώνεται με τον βραβευμένο με Όσκαρ συμπρωταγωνιστή του στο Little Miss Sunshine, Alan Arkin, σε ένα καστ που περιλαμβάνει αρκετούς ακόμα ανθρώπους τους οποίους χαίρομαι να βλέπω στη μεγάλη οθόνη. Δε μοιάζει με κάτι που θα ανεβάσει το πρεστίζ κανενός από όσους εμπλέκονται, αλλά ενδέχεται να ανεβάσει το κασέ τους, οπότε πάω πάσο. Σε κάθε περίπτωση, από το Evan Almighty αστειότερο θα είναι.

Δες/Κρύψε το teaser του Get Smart (2008)

Ότι οι διακοπές σου είναι στα τελευταία τους, είναι το βασικότερο που καταλαβαίνεις όταν ανακοινώνονται οι Λεοπαρδάλεις, τα βραβεία του μεσαυγουστιάτικου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Λοκάρνο, το οποίο στην 60η του διοργάνωση τήρησε την φετινή ευρωπαϊκή πάραδοση δίνοντας το Χρυσό του για καλύτερη ταινία, στο Ai No Yokan (2007) του Masahiro Kobayashi. Ασιατική ταινία με Γιαπωνέζους που ξυπνάν το πρωί, πάνε στη δουλειά, γυρνάνε σπίτι, τρώνε, κοιμούνται και πάλι απ' την αρχή, για να σε τρομπάρουν με την αποπνιγμάρα της μονοτονίας και της επαναληπτικότητας που στραγγίζει τη ζωή ανθρώπων ντυμένων με πανοπλίες ρουτίνας για να επουλώσουν τα συναισθηματικά τους τραύματα.

Εκεί παραδίπλα κατέληξε και η Ασημένια Λεοπάρδαλη, που απονεμήθηκε στην Νοτιοκορεάτικη σκηνοθετική τριπλέτα του Memories (2007), γιατί είναι "έργο που προωθεί την κατανόηση ανάμεσα σε λαούς και κουλτούρες", ενώ μακριά απ' τα τελωνεία έμεινε το βραβείο σκηνοθεσίας, που κέρδισε ο Phillipe Ramos για τον Capitaine Achab (2007), μια ελεύθερη απόδοση του Moby Dick. Το φεστιβάλ που είχε πέρσι φέρει στην Ευρώπη το Half Nelson (2006) και βραβεύσει με το κοινό του τις Ζωές των Άλλων (2006) και με την επιτροπή του την Φροϊλάιν (2006), φέτος βοήθησε την μαύρη κωμωδία του Frank Oz, Death at a Funeral (2007), να εμπλουτίσει το δικό της μπαζ με το βραβείο κοινού, και το Extraordinary Rendition (2007), την άλλη ιστορία εξαιρετικής έκδοσης, να δείξει τα αδύναμα πόδια της με χλιαρή υποδοχή στην προβολή της. Και κάπως έτσι, η ώρα της Βενετίας πλησιάζει απειλητικά.

Κάποια χρόνια μετά τον αμερικάνικο εμφύλιο, ένας άντρας κυνηγά έναν άλλον σε βουνά, πεδιάδες και ερήμους, με τη μισθωμένη βοήθεια κάποιων ακόμα.Ο (συν)σεναριογράφος και σκηνοθέτης David Von Ancken έχει παρελθόν δουλειάς στην τηλεόραση και επιρροές που δηλωμένα περιλαμβάνουν τον θρυλικό Jeremiah Johnson (1972) και τα πρώτα του Clint Eastwood, κυρίως στη μυθική τριλογία του Sergio Leone. Οπότε περιμένεις ένα γουέστερν εκδίκησης που ξεκινάει χωρίς να σου λέει τίποτα, συνεχίζει σε αυτόν τον περίεργο επιτόπια τρεχαλατζίδικο τηλεοπτικό ρυθμό με σφαίρες να σφυρίζουν άλογα να ψοφάνε από την κούραση και τα βογκητά του Pierce Brosnan να αποτελούν το μοναδικό στοιχείο που προωθεί την πλοκή, αναφέρεται σε διαφορετικά κλασικά σε κάθε πράξη φροντίζοντας να προσθέτει το μοντέρνο twist, και καταλήγει να καταφεύγει σε Buñuel και βάλε για να κλείσει. Και φυσικά περιλαμβάνει σκηνές ξεκοιλιάσματος πτωμάτων χωρίς κανένα προφανή λόγο, αν και τα επακόλουθα φαγοπότια φαίνεται να λογοκρίθηκαν.

Ο δρόμος πάντως καταφέρνει να χορτάσει τόσο τη γενιά του Lost όσο και αυτή που μεγάλωσε με John Ford, John Wayne και James Stewart κάθε Τρίτη στην ΥΕΝΕΔ. Με μεγάλο σύμμαχο την κινηματογραφία του βετεράνου John Toll (που σε κάποια σημεία εκθέτει τα έμψυχα αντικείμενά της, στη προσπάθεια να πιάσει το φως και το φόντο), την αίσθηση ρυθμού του σκηνοθέτη, τις ερμηνείες του ιρλανδικού πρωταγωνιστικού διδύμου κόντρα σε ένα κάρο αντίξοες συνθήκες, και φυσικά την βασική.. βασική προδιάθεσή του. Οπότε δες το σαν πρώτη γεύση της μίνι αναβίωσης του είδους που συνεχίζει από Σεπτέμβρη, και feel free να αποκοιμηθείς ή να σηκωθείς σε οποιοδήποτε σημείο, ειδικά στο τρίτο μέρος, χωρίς να χάσεις τίποτα.