Πιθανά έχεις βαρεθεί να ακούς τελευταία για pre-strikes και fast-tracks και χοροπηδήματα ανάμεσα σε ταινίες και άλλες που ξεκινάνε παραγωγή χωρίς να έχουν βρει σενάριο. Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι νέα όπως ότι ο Michael Bay σκέφτεται να πηδήξει αλλού και και θα καθυστερήσουν οι Transformers 2 αφορούν τον μέσο Μάζα που ακόμα κι αν του μοστράρεις τζάμπα εισιτήρια όταν θα βγει η ταινία πάλι θα το σκέφτεται να πάει να τη δει, μη φοβάσαι οι Μάσες είναι εδώ με αυτές τις ατελείωτες προτάσεις που όταν φτάσεις στο τέλος τους έχει ξεχαστεί από τους αρχαιολόγους η αρχή να σου εξηγήσουν σα να το περίμενες για να σου περάσει το hangover από τη χτεσινοβραδυνή έξοδο, τόσο πυκνογραμμένα που μόνο αν βλέπεις περισσότερες ταινίες απ' όλους μας μαζί και μας διαβάζεις περιμένοντας τη στιγμή που θα μας πιάσεις αδιάβαστους για να σχολιάσεις από κάτω καταλαβαίνεις, ερμμ.. αυτά που λέγαμε στην αρχή.

Στις 31 Οκτωβρίου λοιπόν λήγει η συλλογική σύμβαση της ογκώδους συντεχνίας των Αμερικάνων σεναριογράφων (WGA) με τον τεράστιο συνασπισμό των (κινηματογραφικών και τηλεοπτικών) παραγωγών (AMPTP). Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσουν χωρίς συμβόλαια μέχρι τον Ιούνιο του 2008 που λήγουν και τα αντίστοιχα των τερατωδών συντεχνιών ηθοποιών (SAG) και σκηνοθετών (DGA). Και όλες μαζί πιθανά θα αναζητήσουν το ιερό χάρτινο πράσινο allspark που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνει οτιδήποτε σε αντίγραφό του και η τοποθεσία του βρίσκεται κρυμμένη στην περούκα του George Washington. Η AMPTP στο εντωμεταξύ, όπως φαίνεται στις διάφορες λίστες που κυκλοφορούν, ετοιμάζει τις δικές της τεράστιες γαμημένες μηχανές που θα μπουν στον πόλεμο για το allspark και θα είναι τόσο καταστροφικά αδιάφορες προς το ανθρώπινο είδος όσο και οι διαβόητες Men in Black II (2002) και Planet of the Apes (2001) που στήθηκαν υπό παρόμοιες συνθήκες (βλ. απειλή απεργίας από τη WGA το 2001, όταν η 22ήμερη του 1988 είχε κοστίσει εκατοντάδες εκατομμύρια στη βιομηχανία).

Η σύγκρουση θα λάβει χώρα στην υπερλεωφόρο της μπάζας από το δίχτυο και την πυκνοκατοικημένη περιοχή της απόδοσης δικαιωμάτων πριν ή μετά την ανάκτηση της επένδυσης από την παραγωγή. Ειδικά η καλή δύναμη της WGA έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το είδος των ριαλιτοσεναριογράφων που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη επονομαζόμενο Γη και επιθυμεί να τους ενσωματώσει στη μηχανή της, αυξάνοντας εκθετικά την ακτίνα δράσης της. Το τελευταίο απ' ότι λέγεται θα συμβεί όταν το κορμί της AMPTP είναι πιο άσπρο και ψόφιο από αυτό της Nicole Kidman στη σκηνή του βιασμού της στο Dogville (2003), και μπορεί να αποτελέσει σημείο τριβής και με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Καλού.

Ο μικρός Remy ονειρεύεται να γίνει μεγάλος και τρανός σεφ των Παρισίων, στα χνάρια του φημισμένου μετρ της γεύσης, Gusteau. Και θα τα καταφέρει με τη βοήθεια του πιο απρόβλεπτου συνεργάτη...Το πρώτο πραγματικό αριστούργημα της φετινής σεζόν ανατρέπει οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι σήμερα στο είδος του animation. Αρχικά, πιστοποιεί πως το ψηφιακό καρτούν μπορεί να μεγαλουργήσει και να μπει στο πάνθεον των κλασικών έργων της Disney δίχως να περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του (λέγε με και instant classic). Σε δεύτερο επίπεδο, προσδίδει στην ομάδα της Pixar θείες διαστάσεις υπεροχής, αλλά και στο δημιουργό του, Brad Bird, τον τίτλο ενός από τους κορυφαίους μυθοπλάστες που διαθέτει η αμερικανική κινηματογραφία σήμερα. Μεγαλύτερη ανατροπή (ειδικά για εκείνους που ακόμη δεν γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται...); Όλα αυτά συμβαίνουν για χάρη ενός ποντικού! Ή μήπως για το... άχαρο επάγγελμα του κριτικού;

Ύστερα από την πλέον ενήλικη απόπειρα στο είδος με τους Απίθανους (2004), ο Bird κάνει ακόμη ένα βήμα μπρος και, σχεδόν, σνομπάρει αυτό που υπηρετεί! Ο Ρατατούης (2007) του δεν είναι ένα απλό "καρτούν" (λέξη που ακούγεται τόσο μειωτική για τις animated ταινίες όταν συγκρίνονται για την καλλιτεχνική τους αξία με οτιδήποτε άλλο σε fiction) που, για να γίνει αρεστό στις μικρότερες ηλικίες, τοποθετεί ζωάκια σε ρόλους και συμπεριφορές καθαρά ανθρώπινες. Ο Bird διαγράφει τα όποια σύνορα του μη ρεαλιστικού από το νου του θεατή και παντρεύει την αποστομωτικά εξελιγμένη τεχνολογία στο ψηφιακό σχέδιο με μια ανθρωποκεντρική αντίληψη που οδηγεί στιγμιαία στην ταύτιση με τον ήρωα - τρωκτικό και το σόι του. Μέχρι να φτάσετε στην απόλυτη σκηνή ανθολογίας της φυγής από το αγροτόσπιτο μιας γριούλας διόλου φιλικής, θα έχετε ξεχάσει τι ακριβώς βλέπετε! Ο Ρατατούης έχει ήδη μετατραπεί σε ένα μαγικό θέαμα που δεν διαχωρίζει ηλικίες σαν target group ούτε θέτει όρια στο θέαμα και τη φαντασία.

Το υπόλοιπο φιλμ, μετά την υποχρεωτική "μετανάστευση" του Remy στο Παρίσι και τις περιπέτειές του στην κουζίνα, δίπλα στον απρόβλεπτο - ως γήινο! - συνεργάτη του, αποτελεί ένα από τα πιο ευχάριστα πράγματα που μας έχουν συμβεί εντός αιθούσης στις τελευταίες δεκαετίες, για να καταλήξει σε ένα δεκάλεπτο τόσο απογειωτικό και για το συναίσθημα, σε βαθμό να θέλεις να κλάψεις... από χαρά! Εκεί, ρόλο κλειδί κρατάει ο κακιασμένος γευσιγνώστης - κριτικός, του οποίου ο μονόλογος (μέσα σε λίγα λεπτά καρφώνει μια οσκαρική υποψηφιότητα για το σενάριο, που αν του τη στερήσουν είναι να τρως τα ρούχα σου) παίρνει αυτό που λέμε αυτογνωσία και σου το κάνει χαλκομανία στη μούρη, με μια δύναμη ικανή να σου αλλάξει ολόκληρη τη ζωή. Πως αλλιώς να σας το πω; Με έκανε να νοιώσω τύψεις για το επάγγελμα που επέλεξα!

Λίγο πριν το μέλλον (4 Ιουλίου 2008) που παρουσιάζει το φιλμ γίνει παρελθόν, έσκασε μύτη στο Yahoo! Movies ο προπομπός του Southland Tales (2006), τυπικά καθυστερημένoς και αυτός. Yep, trailer για ταινία του 2006 είναι, δεν έχεις πάρει τίποτα, αν και θα βοήθαγε προτού πατήσεις το μεγάλο πράσινο κουμπί στον ουρανό πιο πάνω.

Ο Dark Tyler που τον έβαλε ο verbal να τρέχει να δει ένα σωρό ταινίες Πρεμιέρας χωρίς συγκεκριμένο λόγο, εξηγεί πως φαντάζεται ότι θα του φαίνονταν η δεύτερη και εξαρχής προορισμένη για αμφιλεγόμενη ταινία του Richard Kelly, αν είχε δει την αρχική τραβηγμένη εκδοχή της πριν την περσινή προβολή της στις Κάνες, σε σάουνα καμπαρέ με διάφορα τατουάζ να περιφέρονται απροκάλυπτα:

Το ότι παρακολούθησα αυτό το trailer μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει, σωστά; Ότι χρόνια και χρόνια αναμονής φτάνουν στο τέλος τους και το Southland Tales έρχεται επιτέλους σε μια αίθουσα της γειτονιάς μας, σωστά; Εκτός από το κατ' επανάληψη επαναμοντάρισμα του φιλμ, ο Richard Kelly μέχρι σήμερα έχει χρειαστεί τη βοήθεια τριών graphic novel prequels και μιας σελίδας που κρύβει ένα σωρό μυστικά για να μας δώσει μια μικρή γεύση του περίγυρου στον οποίο θα διαδραματίζεται το follow-up του στο über-cult hit Donnie Darko (2001). Στο διαστρεβλωμένο μέλλον του Tales, ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, το περιβάλλον έχει χάσει τη μπάλα, πορνοστάρ τραγουδούν την ποίησή τους για το νεανικό σεξ, και αμνησιακοί action stars διασταυρώνουν μονοπάτια με μπάτσους που ανακαλύπτουν χωροχρονικές συνωμοσίες...

Ή και όχι.

Ο Κelly ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετά μυστικοπαθής σχετικά με την ταινία, αλλά τα δύο χρόνια στο post-production δεν πρέπει να βοηθούν και πολύ. Με κάποιο μελλοντικό Director's Cut πάντοτε στην άκρη του μυαλού, η άφιξη μιας όποιας βερσιόν με έχει κάνει να χοροπηδάω από τη χαρά μου, έστω κι αν επισήμως πλέον δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει. Γιατί το trailer, συνεπές με όλα όσα αντιπροσώπευε τόσα χρόνια ο θρύλος αυτού του φιλμ, αρνείται ευτυχώς να δώσει τα στοιχεία που πεισματικά ο δημιουργός δεν έχει αποκαλύψει τόσο καιρό. Είναι κρυπτικό, αστείο, ταιριαστά υπερφορτωμένο, διαθέτει την αιθέρια μουσική του Moby, φυσικά είναι πνιγμένo στα cool visuals κι επιπλέον, αν το δεις φτιαγμένος το πιθανότερο είναι να καταλάβεις κάτι που εμείς αγνοούμε. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, και καθαρός να ήσουν πριν το δεις, μετά από αυτό τον μίνι οργασμό εικόνων δεν πρέπει να έχει και τεράστια διαφορά πλέον.

Και η επωδός λέει ότι η Sarah Michelle Gellar ήταν λίγο πολύ καυτή πριν μπλέξει με ένα κάρο τρομοριμέικ.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Έχετε Κάνει Κράτηση; Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου στις 8μισι το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε ένα τοπίο ερήμωσης της αμερικανικής επαρχίας του '50, ένα εννιάχρονο αγόρι φοβάται πως ο τόπος έχει γεμίσει βρικόλακες, ενώ η τοπική Αστυνομία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλά κρούσματα ανεξήγητων θανάτων.Παραγνωρισμένο από κοινό και μεγάλη μερίδα της κριτικής στην εποχή του, το ντεμπούτο του Βρετανού Phillip Ridley (γύρισε μόλις δύο μεγάλου μήκους ταινίες κι ύστερα στράφηκε προς το θέατρο) στέκει σήμερα ως ένα από τα πλέον αξιοθαύμαστα έργα με θέμα τον εφιάλτη που μερικοί αποκαλούν... παιδική ηλικία. Ίχνη της επίδρασής του στα κινηματογραφικά πράγματα ακόμη διαφαίνονται αραιά και που, με αποκορύφωμα το σοκαριστικής ομοιότητας Tideland (2005) του Terry Gilliam.

Επιλέγοντας μια λιτή γραμμή στη φόρμα, πέρα από τις αντιθέσεις του αγοραφοβικά wide μεγαλείου του φακού του Dick Pope και των λυρικά αποθεωτικών συνθέσεων του Nick Bicat, ο Ridley αφηγείται την ιστορία του πάνω στον άξονα της ατάκας "sometimes terrible things happen quite naturally". Η φυσικότητα αυτή πηγάζει από το αθώο βλέμμα του μικρού Seth Dove, ο οποίος χρεώνεται κληρονομικά τις δεισιδαιμονίες μιας κλειστής κοινωνίας θρησκευτικού φανατισμού και νοσηρών σεξουαλικών αποκλίσεων, μα αντιστέκεται μέσα από την αφέλειά του προς τον άγνωστο, ενήλικο κόσμο για να γεννήσει δικές του φοβίες κι αντιλήψεις που δημιουργούν ένα είδος προστατευτικού "αλεξίσφαιρου" γύρω του.

Σαν ένας πεσιμιστικός θρίαμβος της σήψης επί του ανθρώπινου είδους, το Διάφανο Δέρμα αποσυνθέτει σταδιακά την κόλαση της παιδικής ηλικίας και καταλήγει στην τραγωδία της ενηλικίωσης ή ενός βίου που όσο προχωράει μας καταδικάζει να μεταμορφωθούμε σε κάτι διόλου όμορφο και... ζωντανό. Διαχωριστική γραμμή, η παράδοση στην ερωτική επιθυμία ως μορφή αμαρτίας που, μοιραία κι αυτή, βρίσκει την ολοκλήρωσή της στο θάνατο.

Σε μια εποχή όπου οι επανεκδόσεις μαστίζονται από μια στείρα έμπνευση παλαιολιθικής "κουλτούρας", η επανεμφάνιση τούτου του σπάνιου φιλμ στη μεγάλη οθόνη δίνει μια ελπίδα και το ερέθισμα για περισσότερο τολμηρές και αληθινά cult προτάσεις. Ελπίζω να υποστηριχθεί η απόπειρα και να μη θρηνήσουμε... απόντες. Γιατί, αν μη τι άλλο, κάθε φορά που κλαίμε σκοτώνουμε κι έναν άγγελο...

Μια (σχεδόν) ήσυχη κωμόπολη της Μετεμφυλιακής Ελλάδας, αναστατώνεται όταν εμφανίζεται η Πανδώρα. Μια πανέμορφη γυναίκα βγαλμένη από αμερικάνικα pinups, που φέρνει μαζί της μια αμερικάνικη ηθική ελαφρότητα, και μια αμερικάνικη συνομωσία λαθρεμπορίου.Αν και σε στιγμές φλερτάρει με το over acting, η Θεοδώρα Τζήμου είναι το μόνο πράγμα που δίνει συνεχώς παλμό στην ταινία, με την αξιοσημείωτη ερμηνεία της στη femme fatale (γύναιο, στα ελληνικά) του τίτλου. Με τον Γιάννη Στάνκογλου στο πλάι της, η δουλεμένη χημεία των δύο προσφέρει ηλεκτρισμό σε μια ταινία εποχής που υποφέρει από αργόσυρτο ρυθμό και ζήλο στην αναπαράσταση της εποχής τόσο μεγάλο, που ελλείψει τόλμης στο μπλέξιμο των δυο αφηγηματικών ταμπλό (της αποπλάνησης και του λαθρεμπορίου) δείχνει τόσο υπερβάλλων, ώστε να κάνει την ταινία να μοιάζει με fashion show του Βασίλη Ζούλια.

Μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνονται στο δεύτερο μισό τα νήματα της επικείμενης απειλής απ’ τα παιγνίδια των Αμερικάνων στα κεφάλια των πονηρεμένων, αλλά αθώων ως Έλληνες κατοίκων του χωριού, η ταινία κινείται απελπιστικά αργά, και δέχεται ανανήψεις μονάχα από τα μπούτια της Πανδώρας, με τον αφηγητή που πάει κι έρχεται χωρίς συνέπεια και συνοχή, να βρομάει αφηγηματικό δεκανίκι απ' το χιλιόμετρο. Από 'κει κι έπειτα, καθώς το δίχτυ ξεκινά να στήνεται, το φιλμ παίρνει ξανά μπρος (αφού σ' έχει ξυπνήσει με το απαραίτητο συμβολικό και λαογραφικό νταούλι) για να στήσει την καθυστερημένη ένταση που θα σε οδηγήσει στο αναπάντεχο αλυτρωτικό φινάλε.

Σαραντάρα χωρισμένη μητέρα που δουλεύει στην τηλεόραση, γνωρίζει νεαρό ταλαντούχο και φιλόδοξο ηθοποιό.Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Amy Heckerling ήταν το θρυλικό Fast Times at Ridgemont High (1982) από τα κορυφαία παραδείγματα του τι σήμαινε να είσαι (αμερικανός στην αρχή της δεκαετίας και στη συνέχεια κοσμοπολίτης) τινέιτζερ στα 80s. Και περιείχε και μια ακόμη θρυλικότερη ημίγυμνη μουσκεμένη σκηνή με τη Phoebe Cates, up there με τη Sabrina να τραγουδάει Boys! Boys! Boys! και να προσπαθεί να κρατήσει τα στήθια της που ξεχύνονταν μέσα από το μπικίνι, στο πάνθεον όσων σημάδεψαν ανεξίτηλα κάθε πιτσιρικά (και τους τοίχους του δωματίου του) την εποχή της βάτας, της αρχής της ηλεκτρονικής, και του τέλους της σεξουαλικής αθωότητας.

Στη συνέχεια η Heckerling έκανε διάσπαρτα κυρίως παρόμοιες και όλο και καυστικότερες (με τα χρόνια πάει κι αυτό) και πιο γυναικείες (αφού τις έγραφε κιόλας) ταινίες. Και στον Καινούριο της Μαμάς μου (2007) κουβαλάει όλα τα κόμπλεξ της πενηντάρας που αγωνιά να μείνει σε επαφή με δεκαπεντάχρονες, όπως και το συνήθειό της να βαφτίζει τους χαρακτήρες της με ονόματα τραγουδιστών, επεκτείνοντάς το και στον τίτλο. Όμως το I Could Never Be Your Woman των White Town ήταν ένα μετα-ποπ διαμάντι που γαμούσε όλες τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις σου για τα φύλα την εποχή των Spice Girls, ενώ αυτό της Heckerling είναι η ευχή της να ήταν τόσο μικρή όσο η Demi Moore μαζί με όλα τ' άλλα. Έτσι εξαντλεί την επιστροφή της θείας Michelle (άλλα σοβαντίσματα) και ένα κωμικό καστ που σφύζει από ταλέντο (αν κι αυτός ο Paul Rudd έχει ελπίδες τώρα που άρχισε να κολλάει στην παρέα του Apatow) σε κάποια πετυχημένα αστεία σε βάρος όλων των ψυχώσεων και συμβάσεων του Χόλιγουντ (από πλαστικές μέχρι φιλοδοξίες που εκφράζονται face to face με ανοιχτό φερμουάρ κάτω από γραφείο) και σε μια σχεδόν τυπική κεντρική ιστορία. Την ταινία καταστρέφει η δεύτερη παράλληλη τυπικομελούρα ιστορία μάνας-κόρης που η σκηνοθέτρια επιμένει να της δίνει ίσο (αν όχι παραπάνω) χρόνο στο προσκήνιο. Και έτσι δεν απορείς καθόλου που η έξοδός της πάει από αναβολή σε αναβολή στην Αμερική.

Ψηλομύτης και ψηλομύτισσα κάνουν κακό ξεκίνημα και ξιφομαχούν με τις μύτες τους, μέχρι να καταλάβουν ότι έχουν έρθει αρκετά κοντά για να φιληθούν και να ανακαλύψουν όλα αυτά που τους ενώνουν.Για κάποιο λόγο, κάποιος θεώρησε ότι θα 'ταν γαμώ τις ιδέες να ξανα(και ξανά και ξανά)δούμε την Περηφάνεια και Προκατάληψη, αλλά αυτή τη φορά τους ρόλους της Lizzie και του Mr. Darcy να τους κρατούν η συγγραφέας τους, και το αμόρε της που την έσπρωχνε (να γίνει καλύτερη συγγραφέας), στα πλαίσια ντεμί βιογραφίας, λέει. Για δύο ώρες, όταν δεν βρίζονται, αυτή λέει εξυπνάδες κι αυτός κοιτάει σα χάνος, αυτός λέει εξυπνάδες κι αυτή κοιτάει σα χάνος, κι εκεί που τα 'χουν βρει και παίρνεις ανάσα πως θα τελειώσει αυτό το καταραμένο γαϊτανάκι έρωτα και παρεξηγήσεων, ξαναχωρίζουν τα κωλόπαιδα και πάλι απ' την αρχή. Αν δεν το 'χεις βαρεθεί τις άλλες ένα εκατομμύριο εννιακόσιες πενήντα εννιά χιλιάδες τριακόσιες είκοσι δύο φορές που το 'χεις ξαναδεί (ή, αν δεν το 'χεις ξαναδεί), μαγκιά σου και καλή διασκέδαση, προδομένος δε θα βγεις. Η Anne Hathaway σε μια πιο σοβαρή εκδοχή της περιορισμένης καριέρας της, κι ο James McAvoy που θα τον σιχαθούμε για την επόμενη τριετία τουλάχιστον, παίζουν τους ρόλους τους με τον ίδιο επαρκή τρόπο που τους έχουν παίξει όλοι οι προηγούμενοι, σε κοστούμια εποχής αναπαραστημένης πια πιο πιστά κι απ' τη δική μας, σε σενάριο πιο προβλέψιμο κι απ' το κουπόνι του Στοιχήματος, και σκηνοθεσία τόσο τυπική όσο οι βικτοριανοί επαρχιώτες Εγγλέζοι που παρουσιάζει.

Γεροντοκόρη γραμματέας χάνει το τελευταίο στήριγμα της λογικής της όταν πεθαίνει ο σκύλος της, βρίσκει το νόημα της ζωής στη χορτοφαγία και τη φανατική ζωοφιλία, παθαίνει νευρική κρίση.Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο σεναριογράφος του School of Rock (2003) και του Nacho Libre (2006), εκφράζει την αισθητική του προτίμηση σε δημιουργούς όπως ο Wes Anderson, ο Max Alexander Payne και γενικότερα η πιο στυλιζαρισμένη σχολή της ανεξάρτητης αμερικάνικης σκηνής, όχι μόνο στα καδραρίσματα, αλλά και στο σενάριο, που αφήνει πίσω το προωθημένα φωνακλάδικο χιούμορ των προηγούμενων δουλειών του, για να δοκιμάσει κάτι πιο ψυχρό και κυνικά σατιρικό. Δεν του βγαίνει πάντα, και πολύ σύντομα χάνει το στόχο του και το νερώνει με συναισθηματικίζουσες καταστάσεις και πεπατημένες κοινωνικές ευαισθησίες, αρχίζοντας τους κύκλους γύρω απ' τα ίδια και τα ίδια, αλλά τουλάχιστον έχει μερικά χαριτωμένα καδραρίσματα και την Molly Shannon με πολύ μετρημένη ερμηνεία να υποσκάπτει προσεκτικά την ηρωίδα της χωρίς να της τραβάει το χαλί κάτω απ' τα πόδια, κρατώντας δύσκολη ισορροπία σ' έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε πολύ εύκολα να ανατραπεί σε καρικατούρα, έτσι που την έχει αφήσει με πόδια αδύνατα ο White.

Εξωγήινος ιός ενσωματώνεται στο ανθρώπινο DNA μεταλλάσσοντας τους ανθρώπους σε ομιλούσες μαριονέτες δίχως συναισθήματα. Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται.Τόσο άψυχο όσο και τα εξωγήινα υβρίδια που κατακλύζουν το σύμπαν του, το καινούριο, τρίτο στη σειρά remake του θρυλικού Invasion of the Body Snatchers (1954), αντικαθιστά την ψυχροπολεμική ξενοφοβία του πρωτότυπου (ή το εφηβικό άγχος της διαφορετικότητας του The Faculty (1998)), με υπονοούμενα για την συναισθηματική αλλοτρίωση του ατόμου σε μια τρομαγμένη κοινωνία κλώνων που συγκρατείται επειδή κανείς δεν σηκώνει τα μάτια στον άλλον, ενώ γύρω τους η υπόλοιπη ανθρωπότητα κατασπαράσσει τις σάρκες της. Το κάνει βέβαια με τη διακριτικότητα ελέφαντα, αλλά κανείς δεν ξέρει σε ποιόν πρέπει να χρεώσει τι (και πιθανότατα δεν θα μάθει ποτέ), έτσι τουρλουμπούκι που το κάναν οι παραγωγοί όταν διώξαν τον Hirschbiegel στα μισά των γυρισμάτων (επειδή ήθελε, αν έχει το Θεό του, να κάνει δική του την ταινία), και καλέσαν στη θέση του τους Wachowski, που καλέσαν στη θέση τους τον McTeigue. Οπότε, η διαχρονική αξία του εξωγήινη εισβολή συνεπάγεται παγκόσμια ειρήνη, επενδύεται με επιδειξιμανία στη φωτογραφία και το μοντάζ, στην προσπάθεια να καλυφθεί ένα σενάριο που όταν φτάνει στο ζουμί, μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν στα συμπτώματα του ιού είναι και η δυνατότητα οι ήρωες να ταξιδεύουν μπρος πίσω σε παράλληλα σύμπαντα. Και για να μην το προσέξεις και πολύ, σε τσακίζει στα flashback, για να 'σαι και καλυμμένος ότι μπορείς να παρακολουθήσεις την ταινία όποια στιγμή κι αν μπεις στην αίθουσα. Εκτός κι αν κάνεις το λάθος να μπεις απ' την αρχή, οπότε θα χρειαστεί να την δεις μια δυο φορές παραπάνω. Αλλά τουλάχιστον θα 'ναι στην τιμή του ενός.

Από τον Μάη που την αφήσαμε να εμφανίζεται δειλά στο επίσημο διαγωνιστικό των Κανών συνοδευμένη από επίσημες ιρανικές διαμαρτυρίες, η επαναστατημένη μικρούλα Marji της Περσέπολης (2007) έχει πια μπει για τα καλά στην εφηβεία και ενηλικιώνεται. Χειροκροτήθηκε για κανά μισάωρο μετά την προβολή, κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής του φεστιβάλ, βγήκε στις παριζιάνικες αίθουσες στα τέλη Ιουνίου ξεπουλώντας τις ανέλπιστα, μάζεψε ένα εκατομμύριο θεατές και αμέτρητες ενθουσιασμένες κριτικές όλο το καλοκαίρι, έκανε όλη την ιρανική παροικία να παραμιλάει και σημάδεψε τη γαλλική πιτσιρικαρία, και φυσιολογικά έφαγε στη στροφή τον Molière (2007) (γιατί αν διάβαζες.. ερμμμ.. τα φόρα και τα blog που σχολιάζω θα ήξερες ότι η La Môme (2007) ποτέ δεν είχε και πολλές πιθανότητες) στην επίσημη υποψηφιότητα της Γαλλίας στα Όσκαρ.

Επιπλέον, εξασφάλισε Sean Penn, Iggy Pop και Gena Rowlands για την αγγλόφωνη εκδοχή που θα κλείσει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης στις 14 Οκτωβρίου και θα βγει στις αμερικάνικες αίθουσες τα Χριστούγεννα. Και τα γράφω όλα αυτά όχι γιατί τη πιτσιρίκα την κατασυμπαθήσαμε και την έχουμε στα features από τότε, αλλά γιατί ανοίγει επίσημα σήμερα τις αθηναϊκές Νύχτες Πρεμιέρας (και θα προβληθεί για το κοινό αύριο στις 20:00 στον Δαναό 1).

Οι Μάζες σου 'χουν κάνει κράτηση για κάποιες Νύχτες Πρεμιέρας. Τσέκαρε το πρόγραμμα, ψήσε το ποπκόρν, πάγωσε τις μπύρες, πρόβαρε τη φωνή του μαυραγορίτη που πουλάει μηδενικά εισιτήρια και κλείσε θέση.

Δεν ξέρω αν το 'χεις προσέξει κι εσύ, ή αν οι απαιτήσεις μας είναι πολύ υψηλές (στις φούστες και πολύ χαμηλές στα ντεκολτέ), αλλά τελευταία τα κόκκινα χαλιά είναι τόσο απογοητευτικά, που έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρείται highlight το γεγονός ότι η Tilda Swinton είναι τερατωδώς ψηλότερη απ' τον George Clooney. Οπότε δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλά περισσότερα η Maria Menounos για να ξυπνήσει τα σεξιστικά μας ένστικτα (που γράφει κι ο Λευτέρης Αδαμίδης στο τελευταίο μοτέρ), απ' το να μας δείξει μια ιδέα μονάχα απ' τις χρυσές της σφαίρες στη χθεσινή απονομή των τηλεοπτικών βραβείων Emmy.

Μπορεί να μην πλησιάζουν σε ζωντάνια της πεταχτές που μόστραρε πέρσι η Katherine Heigl (ή σε διάμετρο τον Gandolfini), αλλά είναι αρκετές για να σου εγείρουν μια εθνικοαπελευθερωτική περηφάνεια και να σου σηκώσουν πανιά και κατάρτια μαζί αν αρχίσεις να ταξιδεύεις και σε περασμένες εμφανίσεις της ψηλόλιγνης Πελοποννήσιας, που σ' όποιο κόκκινο χαλί κι αν έχει σταθεί με το μικρόφωνο του NBC, έχει τον τρόπο της να στρίβει τα βλέμματα απ' τις σταρλετίτσες που συνεντευξιάζει, πάνω στο δικό της λυγερό κορμί. Με αποκορύφωμα τις περασμένες Χρυσές Σφαίρες, όπου μπορεί να περηφανεύεται ότι σκαμπίλισε τον "out of this world" κώλο της, η κάτοχος του πιο ποθητού κώλου του πλανήτη. Κι άντε μετά να μην την φαντάζεσαι να αγκαλιάζει και το δικό σου πουλί με τέτοια θέρμη. (Όπως αντιλαμβάνεσαι, τα ίδια τα Emmy, τ' αφήνουμε στον Dark Tyler.)

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την προβολή της στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε το Τρίτο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας μαζί μ' αυτό της Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για τη Θεοδώρα Τζήμου, η Πανδώρα του Γιώργου Σταμπουλόπουλου καταφέρνει επιτέλους να φτάσει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, 20/9, κι η εταιρεία διανομής είχε την καλοσύνη να μας δώσει ένα αποκλειστικό 9λεπτο preview της ταινίας, για να σε ψήσει, αν μη τι άλλο με την εξαιρετική απόδοση της εποχής και την εξαιρετική απόδοση της πρωταγωνίστριας. Με, ή χωρίς τα εντυπωσιακά κοστούμια. Δες το, και δε θα χάσεις.

Όσο περιμένεις να φορτώσει, σημείωσε πως η ταινία εξελίσσεται σ' ένα χωριό της Ελλάδας του '50, το οποίο αναστατώνεται απ' τον ερχομό μιας θελκτικής χυμώδους Ελληνοαμερικάνας απ' την κοντινή στρατιωτική βάση, που ψάχνει, λέει, τις ρίζες της. Εκτός από τους φαντάρους, τα νάυλον καλσόν, τη ροκενρόλ και την χαλαρή ηθική που φέρνει μαζί της, την ατμόσφαιρα ηλεκτρίζουν και οι ψίθυροι για τη σπείρα λαθρεμπορίου που κρύβεται πίσω απ' τα μαγαζιά που ανοίγει, αλλά και το ερωτικό τρίγωνο που αναπτύσσει με τα αδέλφια που τη φιλοξενούν.

Οι Eastern Promises (2007) του David Cronenberg ήταν το πιο δημοφιλές φιλμ στο κοινό του Τορόντο, αναμενόμενα αφού έπαιζε εντός έδρας, όπως ανακοινώθηκε επίσημα τα ξημερώματα στην επίσημη τελετή στο Fairmont Royal York. Δεύτερη πιο αγαπημένη στα exit polls και μεγαλύτερη κερδισμένη του φεστιβάλ, αφού πήγε από το τίποτα σε πρωτοσέλιδα και λίστες βραβείων, όπως αρκετές indie παραγωγές τη τελευταία δεκαετία, ήταν η Juno (2007), ή Ήρα αν προτιμάς, του Jason Reitman.

Η φετινή λατρεμένη έγκυος του καναδικού φεστιβάλ λοιπόν, φαίνεται να έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να ξεχωρίσει από τη περσινή ωραία αλλά τελικά λίγη Bella (2006). Το ίδιο δε μπορείς να πεις για τις από το πουθενά βραβεύσεις του μεξικάνικου και μεξικανο- κεντρικού La Zona (2007) με το FIPRESCI των κριτικών και του καναδο- μεξικάνικου και αγροτο- κεντρικού Cochochi (2007) με το Diesel Discovery των δημοσιογράφων. Ενώ υποτονική, όπως και πέρσι, ήταν η (ανεπίσημη) αγορά, με το The Duchess (2008), ελέω Keira Knightley όπως λέγαμε, να αγοράζεται από τη Paramount Vantage για $7 εκατομμύρια, στη μεγαλύτερη συναλλαγή.

Το τεραστιότερο φεστιβάλ του πλανήτη φιλοξένησε φέτος 349 ταινίες από 55 χώρες αλλά οι μεγαλύτεροι σταρ του (Brad Pitt, George Clooney και Cate Blanchett) ήρθαν με το αεροπλάνο από τη Βενετία και η πόλη των καναλιών του έκλεψε και αρκετή από τη λάμψη των προβολών. Οι πραγματικά μεγάλοι κερδισμένοι του ήταν το Atonement (2007) και το No Country for Old Men (2007) που ήρθαν με φόρα και έφυγαν έχοντας κλείσει θέση στις μεγάλες οσκαρικές πεντάδες, αν και το δεύτερο φάνηκε να προσπαθεί να αποποιηθεί τον καταραμένο τελευταία τίτλο του φαβορί. Από τα λιγότερο φιλόδοξα, περισσότερο buzz κέρδισαν η καινούρια του Sidney Lumet που είχα πει στον verbal να το σφυρίξει στους φίλους μας του Twitch όταν βγήκε σε ένα γαλλικό blog το trailer με τα βυζάκια της Marisa Tomei και το ξέχασε, το Lars and the Real Girl (2007) με τον Ryan Gosling που είχα πει στον Dark Tyler να το γράψει όταν βγήκε το trailer και με έγραψε, και το Control (2007) που κατάφερε να πουλήσει στους Weinsteins μέχρι και το ντοκιμαντέρ που ξεφύτρωσε παράλληλα με θέμα τους Joy Division και το έγραψα μόνος μου. Κερδισμένα, τέλος, ήταν και όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικο-πολεμικά φιλμ, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, που δώσανε ένα τόνο 60s και 70s στο φεστιβάλ.

Έχοντας ήδη κερδίσει το Telluride νωρίτερα, η Juno (2007) του Jason Reitman κέρδισε και τα περισσότερα και τα πιο ζεστά χειροκροτήματα στο Toronto βάζοντας τη σημαντικότερη υποψηφιότητα για τον τίτλο της "this year's Little Miss Sunshine" (ή του indie hit της χρονιάς, αν προτιμάς). Κι ενώ η ταινία έχει πάρει φωτιά η Fox Searchlight ρίχνει λάδι, βγάζοντας το trailer στο Moviefone.

H Ellen Page, η απίστευτη πιτσιρίκα του Hard Candy (2005) (και Kitty Pryde στο X-Men: The Last Stand (2006)), παίζει την μικρή που μένει έγκυος μετά από μια βραδιά "πειραματισμού" με τον φίλο της και φαίνεται όχι μόνο να δημιουργεί χαρακτήρα αναφορά για μια γενιά όπως ο Napoleon Dynamite (2004) αλλά να καπαρώνει ήδη τη Χρυσή Σφαίρα κωμικής ερμηνείας και μια οσκαρική υποψηφιότητα (τη δεύτερη σύμφωνα με όχι κανέναν άλλον αλλά τον Roger Ebert). Η ταινία βέβαια, όπως βλέπεις και μόνος σου, δε δίνει και τόση έμφαση στη κωμική της πλευρά, όσο ας πούμε το Knocked Up (2007), και έχει πάει παρακάτω όσο εσύ χτυπιέσαι ακόμα με τη straight-up προηγούμενη ατάκα. Και με ένα σκηνοθέτη που ποτέ δεν ακολούθησε συμβάσεις (και δεν είχε ανάγκη άλλωστε βέβαια), μια γκομενίτσα που όχι μόνο δε κατηγορεί κανένα αλλά δε φαίνεται να εκμεταλλεύεται και κανέναν στο σενάριο, ένα καστ που ο Dark Tyler θα 'λεγε ότι τονίζει τη μαλακία της Fox να κόψει το Arrested Development, και soundtrack με Moldy Peaches (επιλογή της Page) και κάτι σε folk punk γραμμένο από την Kimya Dawson, δε χρειάζεται εγώ να σου πω ότι καλύτερα να αρχίζεις να αποστηθίζεις ότι σχετικό στοιχείο βρεις μπροστά σου, να το αναφέρεις εντελώς τυχαία σε όποια υποψιασμένη ή μη μικρούλα πετύχεις, και απλά να περιμένεις μερικούς μήνες να πέσουν όλες μαζί στην αγκαλιά σου σαν ώριμα ζουμερά φρουτάκια.

Τσατισμένος σκηνοθέτης προσλαμβάνει ντετέκτιβ να εντοπίσει και να αποκαλύψει τους ανθρώπους που αποτελούν την "μη μυστική" επιτροπή της MPAA, του οργανισμού που αποφασίζει τους κινηματογραφικούς δείκτες καταλληλότητας στην Αμερική.Ο Kirby Dick παρουσιάζει με ανατρεπτική διάθεση, μανιασμένο πείσμα και διανοουμενίστικο σαρκασμό την τραγική γελοιότητα της σκιώδους επιτροπής, που με αδιευκρίνιστα κριτήρια και καθαγιασμένο ετσιθελισμό, φροντίζει για την καθαρότητα του κινηματογραφικού προϊόντος και εγγυάται την καταλληλότητά του για τα αγνά μάτια των νεολαίων, είτε "διορθώνοντας" το όραμα του δημιουργού που τυχαίνει να υποπέσει σε αισθητικά ή ιδεολογικά ατοπήματα, ή αποκλείοντας την έκθεσή του στο κοινό, σε περίπτωση που δεν θέλει να διορθωθεί. Αν και δεν αποφεύγει μερικές κοιλίτσες στην ανάπτυξη της αστυνομικής έρευνας, και δεν βγαίνει παραέξω απ' το οικοσύστημά του (για να ρίξει μια ματιά και στην λογοκρισία καλλιτεχνική βελτιστοποίηση ας πούμε της Ταϊλάνδης, ή της Κίνας), τα όσα παρουσιάζει για τον τρόπο που λειτουργεί η MPAA, τις εκλεκτικές της συγγένειες και τις μεθόδους στρατολόγησης των μελών της, είναι υπεραρκούντως σκανδαλιστικά για να (επαν)εγείρουν ερωτήματα και συζητήσεις για τα σκατά που πρέπει να ανεχτούν οι δημιουργοί (κάθε είδους) για να προβάλλουν ολόκληρο το έργο τους, κι αφού μάλιστα έχουν ανεχτεί όλα τα σκατά των χρηματοδοτών τους για να μπορέσουν να το ολοκληρώσουν.

Στις Μάσες, όπως θα έχεις καταλάβει αν δεν έχεις την εντυπωσιασμένη εντύπωση ότι όποιος βάζει δυο λέξεις στη σειρά ξέρει και τι γράφει και πως το κάνει, σιχαινόμαστε τα spoilers (θα βρεις περισσότερα σε teaser που αναφέρουν μόνο τα ονόματα των πρωταγωνιστών) και τους πλοτριβιουάκηδες, και όποιος κάνει το λάθος να αναφέρει όνομα χαρακτήρα στην σύνοψη της υπόθεσης αναλαμβάνει να γράφει όλες τις κριτικές της βδομάδας μέχρι τα Χριστούγεννα. Αλλά η συγκεκριμένη ταινία δύσκολα κρίνεται χωρίς τέτοια (spoilers), παρακάτω. Επιπλέον, η συσσωρευμένη και στα γονίδιά μας ακόμα πείρα λέει ότι οι γυναίκες χωρίζουν τους άνδρες σε δυο κατηγορίες με την ίδια ταμπέλα, τους μαλάκες που είτε τις πηδάνε είτε όχι τις έχουν εντελώς γραμμένες (και τους βλέπουν στα υγρά όνειρά τους) και τους μαλάκες που δεν ανήκουν στη προηγούμενη κατηγορία (και αν τους βλέπουν είναι ως προσεκτικά ταξινομημένα αντικείμενα εκμετάλλευσης). Στη συνέχεια δε κάνω καμιά προσπάθεια να ξεχωρίσω τις επιγραφές.Οι Δυο Μέρες στο Παρίσι κουβαλάνε τη βαριά κληρονομιά των walk-and-talk-athons Before Sunrise (1995) και Before Sunset (2004) κυρίως στο οποίο η Delpy βοήθησε στον (αυτο)σχεδιασμό των διαλόγων, του Woody Allen της εποχής που έσπερνε ακόμα θύελλες στη Νέα Υόρκη, και του Buster Keaton που στο The Playhouse (1921) έγραφε, σκηνοθετούσε, πρωταγωνιστούσε και έπαιζε και την ορχήστρα και το ακροατήριο. Και καταφέρνουν να πάνε αρκετά, μεταμοντέρνα, βήματα παρακάτω, χωρίς τον εμετικό για ευαίσθητα στομάχια ρομαντισμό των ηλιοανεβοκατεβασμάτων, με την στυγνή οξυδερκή ειλικρίνεια του Allen να μοιάζει μπροστά τους χολιγουντιανός οικογενειακός παράδεισος της χρυσής εποχής, και με τη Delpy να συμμετέχει στη παραγωγή, να έχει γράψει και τη μουσική, και να έχει βάλει μέχρι και την οικογένειά της να παίζει την οικογένειά της. Και είναι η πρώτη ταινία που ομολογεί ότι, αν είσαι αρκετά ψυλλιασμένος για να ρωτάς, αυτός που η γκόμενά σου παραδέχεται ότι του 'κανε κάποτε μια πίπα είναι αυτός που της πήρε την παρθενιά. Ο άλλος που ισχυρίζεται ότι δεν είχαν απολύτως τίποτα χρησιμοποιούσε τα προφυλακτικά που σου λέει ότι είχε πάρει για σένα όταν δε σου κάθονταν στην αρχή. Κι ο άνετος κι ωραίος τρίτος που τον κατηγορεί για την παιδική πορνεία του πλανήτη είναι αυτός που την παράτησε στεγνά όταν τη βαρέθηκε. Και όλους έπρεπε να στους έχει γνωρίσει.

Αλλά μη βιαστείς να κολλήσεις πέντε αστέρια και να εκσπερματώσεις με κάτι Μέρες Παρισιού που καταφέρνουν επιπλέον να συμπιέσουν και εθνο-κοινωνικο-πολιτική άποψη, ξεκαρδιστικά κυνικά αστεία σε ρυθμό πολυβόλου που σφυράει ακόμα κι όταν βγει από το πλάνο, και ενίοτε σουρεαλιστικές καταστάσεις. Γιατί ακόμα και όταν μια γυναίκα γίνεται βάρβαρα αληθοφανής δεν έχει τραβήξει ούτε τη μισή κουρτίνα. Αφού στην πραγματικότητα κανείς άλλος δε φέρει την ευθύνη (οι γονείς, για παράδειγμα, είναι συνήθως κάθε άλλο παρά παιδιά της σεξουαλικής αχαλινωσιάς των σίξτις, όπως τους θέλει το σενάριο). Και αυτός που της πήρε τη παρθενιά δεν είναι μισονέρντ απίθανος αλλά παντρεμένος με παιδιά γυμναστής, και δε σε υπερασπίζεται απέναντί του αλλά παθιασμένα το αντίθετο. Και τα προφυλακτικά που τα φοράει σε σένα δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ κι ο άλλος, που ενώ κανόνιζες μαζί της σε πόση ώρα να βγείτε σου 'λεγε ότι κλείνει λιγάκι και τον τσιμπούκωνε επειδή είχε περίοδο, δεν ήταν καν άσχετος στην άλλη άκρη του ωκεανού αλλά ο φίλος σου. Και ο στενά πολιορκημένος τρίτος ήταν χοντρός πενηντάρης ή κακάσχημος που είχε κι άλλη παράλληλα, κι ακόμα θέλει να τον βλέπει. Και ο λογαριασμός δε κάνει ποτέ σούμα φυσικά εκεί.

Και η οπτική της (κάπου δικαιολογημένα) υπερφιλόδοξης (ας πούμε) δημιουργού παραμένει καθαρά γυναικεία μέχρι το (φαινομενικά ζαχαρωμένο) τέλος, με αντοχή ανεξάντλητη όσο και το παραμύθιασμα που σου ρίχνει όταν όλη τη σούμα την έχεις καρατσεκάρει και ζητάς να τη παραδεχτεί. Αν λοιπόν είσαι μαλάκας και δε κατανοείς το μεγαλείο της (σε πείσμα του σύμπαντος που συνωμοτεί εναντίον της) ανωτερότητάς της που συνθέτουν όλα τα παραπάνω, και ακόμα πιο μαλάκας και επιμένεις να βλέπεις ανδρικές καλές νεράιδες που βάζουν μπόμπες σε ανθυγιεινά φαστφουντάδικα (το σουρεάλ που λέγαμε) αντί να γίνεσαι μαλάκας, τότε μπορεί και να μείνει μαζί σου επειδή βαρέθηκε τους μαλάκες και με τον όρο να γίνεις ο μεγαλύτερος του γαλαξία ever. Κι' αυτό, φίλε, είναι το καλύτερο που μπορείς να ελπίζεις άμα δεν είσαι μαλάκας. Στο σενάριο και όχι μόνο.

Γαλλίδα με τάσεις φαμφαταλισμού στη Νέα Υόρκη, παγιδεύει ταξιτζή για να μπορέσει να πάρει εκδίκηση ο γκόμενος που γουστάρει και να ανοίξει καινούριο κεφάλαιο στη ζωή του μαζί της.Μιας και το κεφάλαιο μαλάκας καλύφθηκε επαρκώς (γι' αυτή τη βδομάδα τουλάχιστον) απ' τον cheaplog, θα κρεμάσω απλώς για άλλη μια φορά την ταμπέλα της κοσμικής σύμπτωσης στις λαογραφικές ομοιότητες του A Crime και του φαινομενικά άσχετου 2 Days in Paris (2007), και θα μείνω στο περιτύλιγμα ψυχολογικού θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις του προκείμενου, που χωρίς να φέρνει τίποτα καινούριο στο τραπέζι, ικανοποιεί με την οριακή δηθενιά στο σεναριακό ξεδίπλωμα και την ατμοσφαιρική κινηματογράφηση με τους συγκρατημένους ρυθμούς, όποιον του αρέσουν αυτού του είδους τα πράγματα. Χωρίς να εμβαθύνει καθόλου, δίνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα για προσέγγιση του πόσο αβοήθητος είναι ο άνθρωπος απέναντι στην απαγκίστρωση απ' το παρελθόν, και χωρίς να την δικαιολογεί ιδιαίτερα, δίνει μια ανατριχιαστική ιδέα του τί μπορεί να κάνει μια γυναίκα για ν' αρχίσει μια καινούρια ζωή. Μένοντας στο έτσι είναι γιατί έτσι πάει, το A Crime βασίζεται στις καλές ερμηνείες, το πιασάρικο θέμα και αρκετή καυτή γυμνή σάρκα για να διανύσει τη λασπώδη διαδρομή του προς το φινάλε, απειλώντας μονίμως με ενδεχόμενο αλά Memento (2000) ανατροπής, αλλά επιλέγοντας ευτυχώς για όλους μας ένα πιο βατό twist, που κλείνει ήσυχα κι ωραία τον κύκλο αντιλύτρωσης και τιμωρίας. Αν έχεις αντέξει να το ακολουθήσεις ως εκεί.