Σε αντίθεση με το αποστειρωμένο για ασφαλέστερη θέαση βρετανικό trailer του DVD, το ασυμβίβαστο της κόπιας εργασίας (που αν θυμάμαι καλά είχα πετύχει πέρσι στις γύρες για τις ταινίες του φεστιβάλ του Toronto), είναι από μόνο του αρκετό για να εθιστείς στην ταινία, ή για να φρικάρεις τελείως. Κι αν είχες την τύχη να το πετύχεις στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σαν κι εμένα, τότε ξέρεις ακριβώς για τι μιλάω, και ξέρεις επίσης εντελώς ή καθόλου, γιατί αδημονούσα τόσον καιρό την ώρα να ασχοληθώ μαζί του.

Αμετανόητα ειλικρινές κι εντυπωσιακά ευκρινές στον τρόπο που παρουσιάζει την ιστορία και το ύφος της, από το πέος της φωτιάς στο χωνευτήρι εμετού και τον σταφιδιασμένο ταρριχευτή παύλα καλλιτέχνη, το trailer του Taxidermia (2006) είναι τόσο θαρραλέο όσο κι η ταινία του, που μέσα από ένα αναζωογονητικά απροσδόκητο οικογενειακό πορτρέτο της τριών γενεών εξέλιξης μιας γενετικής ανωμαλίας, φιλοδοξεί να σκιαγραφήσει την πρόσφατη ιστορία της Ουγγαρίας. Το αν το πετυχαίνει και πώς, θα το δεις και μόνος σου (ή με το πλασουάν σου) στην προβολή του απόψε στο Πανόραμα, ή τουλάχιστον όταν η Seven Films βγάλει (επιτέλους) στις αίθουσες την ταινία, που παρεμπιπτόντως είναι και η πρόταση της Ουγγαρίας για την κατηγορία ξενόγλωσσης στα ερχόμενα Όσκαρ.

Η PCV και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Premiere της μεταφοράς του κόμικ Περσέπολις. Την Κυριακή 21 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι στην ΕΛΛΗ, Ακαδημίας 64.

Την ίδια ώρα που η Walden γίνεται όλο και κολοσσότερη και ετοιμάζεται να πατήσει τη Disney, γιγαντωμένη από την επιτυχία του πρώτου από τα Χρονικά της Νάρνια η οποία στηρίχτηκε σε μεγάλο μέρος στα (παρα)χριστιανικά κυκλώματα (όπως έχουμε ξαναματαγράψει), η New Line προσπαθεί να επαναλάβει (κάποια από) την επιτυχία της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών στηριγμένη στην τριλογία του Κόσμου του Philip Pullman την οποία τα ίδια κυκλώματα ρίχνουν στην πυρά σε κάθε ευκαιρία. Κοινός παρανομαστής όλων των παραγωγών είναι και ο σχεδόν καλοκαιρινά μπλοκμπαστερικός Δεκέμβρης που απέχει πια πεντέξι βδομάδες. Και έτσι τη προηγούμενη βδομάδα κυκλοφόρησαν, σαν βρυχηθμοί, και ένα ακόμα (το "πλήρες") trailer και δυο ακόμα (τα "τελικά") posters για τη θεωρητικά μεγαλύτερη ταινία του χειμώνα.

Για το The Golden Compass (2007) έχω βαρεθεί να γράφω, οπότε ο Dark Tyler παίρνει τη σκυτάλη από την estelle στο σχολιασμό, έχοντας διαβάσει ολόκληρη την τριλογία και αποστηθίσει το BridgeToTheStars.Net το σαββατοκύριακο, για να συνοψίσει όσα προηγήθηκαν και να προβλέψει όσα έπονται, χωρίς να έχει μαντέψει ότι αυτή τη φορά το κείμενό του δε θα υποστεί το καθιερωμένο Μαζικό edit:

Απαντώντας στη φυσιολογική απορία, τι δουλειά έχει η New Line να στοχεύει στη Χριστουγεννιάτικη αγορά με την κινηματογραφική μεταφορά ενός τόσο αντικληρικού κειμένου, ο σκηνοθέτης Chris Weitz μας πληροφόρησε αρχικά οτι θα απαλειφθούν οι απευθείας αναφορές στην θρησκεία και τον Θεό από την ταινία. Kι έρχεται τώρα και το νέο trailer για να τονίσει για μια ακόμα φορά τις επιφανειακές ομοιότητες της saga με το προηγούμενο χρυσωρυχείο (βαλε κανα LOTR link) της εταιρείας, σφυρίζοντας όμως αδιάφορα για τα σημεία που άπτονται του καθολικισμού, όπως αναμένεται εξάλλου να κάνει και το ίδιο το φιλμ.

Λεπτά σημεία που μπορεί να κάνουν μικρή διαφορά στη μεταφορά αυτού του πρώτου κεφάλαιου της τριλογίας βιβλίων His Dark Materials του Philip Pullman (επειδή ο εισαγωγικός του χαρακτήρας επιτρέπει το ελαφρό editing που θα μετατρέψει τα subtle στοιχεία σε... ανύπαρκτα) αλλά που αδυνατώ να φανταστώ πώς θα καλυφθούν στο απροκάλυπτο τρίτο και τελευταίο. Ως εκεί όμως ο δρόμος είναι μακρύς και περνάει μέσα από <strike>την οικονομική επιτυχία της παρούσας ταινίας<ξε-strike> δεκάδες παράλληλα σύμπαντα που εδώ ακόμη δεν κάνουν την εμφάνισή τους, χάρη και στην απόφαση για μεταφορά του φινάλε στην αρχή του δεύτερου μέρους, σκηνές από το οποίο όμως εμφανίζονται σε αυτό το trailer.

Κι ενώ η εικόνα δύο αρκούδων να μονομαχούν φορώντας πανοπλίες, του Daniel Craig ως σκληροτράχηλο ευγενή ή της Nicole Kidman στο ρόλο που γεννήθηκε για να ερμηνεύσει μπορεί κάλλιστα να φέρουν τις ορδές πιτσιρικάδων (και μη) στην αίθουσα περιμένοντας να ζήσουν αυτό που πριν 6 χρόνια ήταν ίσως πολύ μικροί για να απολαύσουν (ή που άλλοι θέλουν σε επανάληψη), εσύ μπορείς να διατηρείς τις επιφυλάξεις σου. Γιατί η απουσία αφηγηματικής κλιμάκωσης ή της ίδιας της θεματικής που ορίζει την όλη ύπαρξη αυτής της ιστορίας, ενδέχεται να στερήσει από το Golden Compass την δυνατότητα να είναι κάτι πιο ενδιαφέρον από τις απλοϊκές περιπέτειες εκείνων των πιτσιρικάδων μέσα σε εκείνη τη ντουλάπα. Ή και όχι, αν οι συγγραφείς είναι τόσο μάγκες ώστε να κατάφεραν να ισορροπήσουν σε τόσο λεπτό σκοινί. Κοντός ψαλμός, αλληλούια, που δεν θα έλεγε και ο Pullman.

Τα τρία προηγούμενα χρόνια το franchise του Saw ήταν ο αναμφισβήτητος βασιλιάς του σαββατοκύριακου του Halloween με εισπράξεις που συνεχώς αυξάνονταν. Και καμία αμφισβήτηση δεν υπάρχει ούτε για φέτος, ούτε για το 2008, ούτε για το 2009 που θεωρητικά θα σημαδευτεί από την τελευταία εμφάνιση του Billy και των διεστραμμένων ανθρωποπαγίδων. Οπότε αν δεν είσαι φαν ξέρεις τι να περιμένεις, κι αν είσαι ακόμα περισσότερο. Και σε αυτή τη λογική βασίζεται και η προώθηση της Lionsgate, με τρία trailer για τις αίθουσες που αρκούνται γενικά σε μηνύματα τύπου "if it's Halloween, it must be SAW" από τη μια, και με ένα μπαράζ από κλιπάκια που έχουν βγάλει τη μισή 90λεπτη διάρκεια του τέταρτου φιλμ online από την άλλη.

Μετά λοιπόν τις διάφορες εκδοχές του Comicon clip και του Autopsy clip που ήταν αρκετά βίαιο για να αρνηθεί να το προβάλλει το όλο και πιο family-friendly κομιξόφιλο (κατά βάση) συνέδριο, δυο νέα trailer δόθηκαν στη διαδιχτυακή δημοσιότητα δυο βδομάδες πριν την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Το ένα στο IGN έχει συμπιεσμένη τη σκηνή του πρώτου (απ' ότι κατάλαβα) βασανισμού υπό την εποπτεία του Jigsaw, ενώ το άλλο στην επίσημη σελίδα αποκαλύπτει τη γουρουνομούρα κοκκινοσκουφίτσα της αφίσας. Κι αν έχεις βγάλει κάνα συμπέρασμα απ' όλα αυτά πες το και σε μένα που ακόμα και η επίσημη σύνοψη, ότι κάτι πράκτορες του FBI κάπου μπλέκουν και όλοι οι άλλοι είναι νεκροί αλλά ξαναματεμφανίζονται, με έχει αφήσει μπερδεμένο (λόγω παγερής αδιαφορίας μπορείς να υποθέσεις άνετα). Πάντως, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο ενημερωμένων κινηματογράφοντων, την καταέψαξα την παραγωγή κάνοντας κλικ στα full credits του IMDb και μπορώ να σου πω αποκλειστικά ότι ο Darren Lynn Bousman ήταν στη σκηνοθετική καρέκλα όπως και στα δύο προηγούμενα, ενώ οι original δημιουργοί James Wan και Leigh Whannell έχουν μόνο χρέη executive producer αυτή τη φορά (για να μη τους ξανασκοτώσουν όλους μπας και ησυχάσουν όπως στο περσινό Saw III), πράγμα που σημαίνει ότι πέρασαν καμιά μέρα να πάρουν τα ποσοστά τους και να χαιρετήσουν τους υπόλοιπους, κατά πάσα πιθανότητα.

Με ένα μικρό bang φαίνεται να κλείνει ο κύκλος των παραυπερφυσικών ασιατικών θρίλερ και των αμερικάνικων remake τους, όπως μπορείς να δεις από σήμερα στο Yahoo! Movies. Με αρχή το υμνημένο και καραπετυχημένο γιαπωνέζικο Ringu / Ring (1998), η επέλαση του είδους φτάνει στο τέλος της (όσο ζεις ελπίζεις), ενώ έχει ήδη στερέψει στην πηγή, με την αμερικάνικη εκδοχή του εξίσου εικονικού Gin Gwai / The Eye (2002) των χονγκογκέζων αδερφών Pang. Αδερφών που η απόβασή τους στην Αμερική με το The Messengers (2007) προαναγγέλθηκε ακριβώς ένα χρόνο πριν και κατέληξε να τους ψάχνουν οι ναυαγοσώστες Φλεβάρη μήνα.

Φλεβάρη θα βγει στις αίθουσες τελικά και η παραγωγή των Cruise/Wagner έχοντας ήδη περάσει από τρικυμίες. Τρικυμίες που αν κάθεσαι να διαβάζεις όλες αυτές τις εκδηλώσεις προθέσεων και αρχικές συμφωνίες της βιομηχανίας και τις θυμάσαι κι ένα λεπτό μετά, θα ξέρεις ότι προκάλεσαν μια αλλαγή πλεύσης από Renée Zellweger (που δεν ήταν καν και η πρώτη επιλογή) για πρωταγωνίστρια και Paramount στη διανομή, σε Jessica Alba και Lionsgate αντίστοιχα, την εποχή που ο Υιός και η ατζέντης του είχαν πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone και άρχιζαν τα θαύματα. Ευτυχώς δεν είχαν κι αυτοί τη φαεινή ιδέα να βάψουν ξανθιά την πιο σέξι θηλυκιά του 2007, για να είναι οφθαλμοφανής και η αναγκαιότητα του remake ως προσαρμογή της ιστορίας στην δυτική κουλτούρα. Και είχαν τη φαεινή ιδέα να προσλάβουν το σκηνοθετικό δίδυμο των Ils (2006) για να απεικονίσει σκηνές σα τη θρυλική "γκόμενα μπαίνει στο ασανσέρ, έχει πίσω έναν αιωρούμενο μισοκέφαλο, ανεβαίνει τους ορόφους και βγαίνει" με τρόπο που να μη προκαλεί το γέλιο της περιγραφής της αλλά να τη κατατάσσει στις πιο τρομαχτικές του τρομοχώρου.

Η σκηνή του ασανσέρ φυσικά θα είναι και στο remake όπως δείχνουν τα ίχνη της στο βίντεο, μαζί με τα πράσινα φίλτρα των Ασιατών και τη δουλειά των Γάλλων David Moreau και Xavier Palud που φαίνεται να βγάζει μάτι κυριολεκτικά και ξανά. Η Τζέσικα όντως θυμίζει κάτι από παρωδία της Sarah Michelle Gellar σε scary movies, δεν έχει κάτι στραβό το μάτι σου και το περίμεναν όλοι (και παίζει και πραγματικά σέξι Parker Posey, όπως και να 'χει). Η ταινία πήγαινε για Δεκέμβριο, τόλμησε να μετακομίσει Οκτώβριο, και αποσύρθηκε διακριτικά όπως και άλλες μπροστά στον βασιλιά Saw. Τον Αύγουστο γίνανε επαναληπτικά γυρίσματα χωρίς τους σκηνοθέτες, επίσημα για να εξομαλύνουν το editing (i.e. για καλό, τελειομανή, σκοπό).

Με ένα σωρό ελπίδες φορτωμένες στην ταινία που ιχνηλατεί, και μετά από μηνών κοψίματα με αλλαγές ύφους και μερικά ανεβοκατεβάσματα στα τιούμπια, κάνει σήμερα πρεμιέρα (αποκλειστικά στη σελίδα που κοιτάς), το trailer για τους Κλέφτες (2007), την καινούρια δουλειά του καταβραβευμένου στο ντεμπούτο του, Μάκη Παπαδημητράτου. Follow up του Τσίου... (2005) που δυο Θεσσαλονίκες πριν είχε ενθουσιάσει ένα σωρό κόσμο (για λόγους που δεν έπιασα) και είχε γυρίσει στην Αθήνα με θερμαϊκές δάφνες FIPRESCI, σεναρίου, και σκηνοθεσίας πρωτοεμφανιζόμενου, οι Κλέφτες, με σαφώς καλύτερα production values, κινούνται στα ίδια κοινωνικά σκοτάδια ενός χαβαλεδιάρικου υπόκοσμου με καλή καρδιά, ακολουθώντας δύο (το μάντεψες) κλέφτες, με σχέδιο για τη μπάζα την καλή, που στραβώνει ολοσχερώς, κι οι εμπνευστές του κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την αλαζονική καταστροφική παράνοια του μαστουρωμένου κεφαλαίου (της Εκάλης).

Και όχι, η ταινία δεν είναι δύο τύποι που μιλάνε στο σκοτάδι, ενώ πετάγονται εικόνες άσχετες με την ιστορία που λένε, όσο κι αν προσπαθεί να σε πείσει γι' αυτό το κρυπτικό της trailer. Είναι θρίλερ τύπου ψυχολογικό στη βάση του, με μπόλικες κωμικές αποφορτίσεις, βασισμένο σ' ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που πέσαν σε τραπέζι φέτος (αν κάνεις την υποχώρηση να πεις ότι πέσαν κι άλλα ενδιαφέροντα), που είναι ενδιαφέρον όχι μόνο για την εξέλιξη της πλοκής και το twist στο τέλος του που έχει διχάσει κόσμο, αλλά και βασικά γιατί ο Παπαδημητράτος έχει την ευτυχία και την ικανότητα να διαχειρίζεται μια ράτσα εντελώς αληθινών κι εντελώς ασυνήθιστων χαρακτήρων, που μιλάνε γλώσσα ντόπια και κανονική, και κάνουν την ταινία του να είναι ελληνική στην πραγματικότητα, κι όχι μόνο στην καταγωγή. Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη, και θα βγει στις αίθουσες στις αρχές του Δεκέμβρη. Θεωρητικά, μέχρι τότε θα 'χουμε καταφέρει να φτιάξουμε κι εκείνο το set visit από τότε που είχαμε έρθει κι εμείς στο χώρο σου μαζί τους, οπότε κάνε όρεξη.

Το τελευταίο trailer μεγάλου οσκαρικού χαρτιού, σε μια χρονιά με λίγα φαβορί και πολλούς φερέλπιδες, κυκλοφόρησε πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Και χωρίς να μπορείς να πεις ότι μειώνει τις αρκετές και μέχρι τώρα βασισμένες σε καλά κοπανισμένο αέρα πιθανότητες για υποψηφιότητες του φιλμ (ειδικά του Philip Seymour Hoffman), αυτό που καταφέρνει περισσότερο είναι να εκπλήσσει παρουσιάζοντας κάτι προς Afghanistan Gump εκεί που θα περίμενες θανατηφόρα σοβαρό εθνικίστικο δράμα. Αλλά περισσότερα το πρωί που θα συμβουλευτώ και τον ονειροκρίτη μου.

Σκληροπυρηνικός μπάτσος του Λονδίνου παίρνει "δυσμενή" για κωλοχώρι με μηδέν εγκληματικότητα, αλλά με αυξημένο αριθμό φρικωδών "ατυχημάτων". Δικαίως του μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά περί οργανωμένης πλεκτάνης με μυστηριώδη συμφέροντα ή πρέπει να τον μαζεύουν με την απόχη; Προτού απαντήσεις, περίμενε να δεις από τι αποτελείται το αστυνομικό Τμήμα του Σάντφορντ...Παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό κοινό (η τηλεοπτική τους σειρά Spaced ουδέποτε προβλήθηκε στη χώρα μας, ενώ το φιλμικό τους ντεμπούτο Shaun of the Dead (2004) καταδικάστηκε να κάνει πρεμιέρα στο βίντεο), οι Simon Pegg και Nick Frost αποτελούν όχι απλά ένα από τα καλύτερα ερμηνευτικά δίδυμα που είδαμε ποτέ στο είδος της κωμωδίας, αλλά και τη νέα μεγάλη ελπίδα μιας παράδοσης δεκαετιών που δε λέει να σβήσει στη Μεγάλη Βρετανία. Αν προσπαθήσεις να τους περιγράψεις, μάλλον δε θα βρεις τις σωστές λέξεις. Μετεξέλιξη μιας "ούφο" γενιάς που τράφηκε από απάθεια, καταναλωτική υπεροψία και ψίχουλα pop trivia (βλέπε τη συντριπτική πλειοψηφία των thirtysomething του σήμερα), σαφείς απόγονοι της παρέας των Python, οι Pegg και Frost είναι τα απόλυτα σύμβολα για το slacker ξεχαρβάλωμα του κωμικού timing. Από την ίδια "χύτρα" ξεβράστηκε και ο μόνιμος συνεργάτης τους στα σενάρια και τη σκηνοθεσία, Edgar Wright, στον οποίο πρέπει να λαχαίνει ο κλήρος εκείνου που επιβάλλει την τάξη στο όλο μπάχαλο. Μαέστρος στην ενορχήστρωση πλείστων όσων στοιχείων, από το σπλάτερ, τις σατυρικές αναφορές, τα καρα-ψαγμένα λεκτικά αστεία, το κοφτερό μοντάζ κατηγορίας μπλοκμπαστερικής αμερικανιάς, το αγκαθακριστικό whodunit της πλοκής, αλλά και τον κυνισμό που συνθλίβει οτιδήποτε εθνικιστικό, ο Wright στρώνει το έδαφος στους πρωταγωνιστές του για να δώσουν τα σόλο τους και να εγκαταλείψουν την οθόνη αφήνοντας πίσω τους μονάχα εξαντλημένους από τα γέλια θεατές. Κάνε πως τολμάς ν’ απαριθμήσεις τις σκηνές ανθολογίας μετά το τέλος της ταινίας. Κανονικός άθλος!

Δεν είναι, όμως, μονάχα το εξοντωτικό χάχανο η αιτία για την οποία δεν θα έπρεπε να χάσεις το Καυτοί και Άσφαιροι(!). Πίσω από όλη αυτή την καλομελετημένη κατασκευή που επιδεικνύει τη γλώσσα της (και μερικά δάχτυλα...) με αρτιότητα προς την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, υπάρχει μια διάσταση σοβαρότητας που βλέπει τους χαρακτήρες των Pegg και Frost με στοργή, επιχειρώντας να τους εξιλεώσει από τις κακοτοπιές της καθημερινότητάς τους, τα κληρονομικά στερεότυπα του βίου... αβίωτου που χαρακτηρίζει τις προσωπικές τους σχέσεις και τα τραύματα της μη συντροφικότητας, τα οποία αρνούνται πεισματικά να πνιγούν μέσα στα λίτρα των άπειρων pints. Αφού το συνειδητοποιήσεις κι αυτό, θα μπορέσεις να μπεις στο νόημα της αληθινής μαγκιάς τούτης της ταινίας. Bring the noise, mate!

Το Hairspray (2007) άνοιξε κατακαλόκαιρο στην Αμερική, και παίζει ακόμα έχοντας μαζέψει $120 εκατομμύρια. Και όλη αυτή την (όχι άδικη) χρονίζουσα φασαρία για το πόσο κουνιστά είναι τα μιούζικαλ την ξεφορτώνεται σα να μην υπήρχε, με μια καταγκέι δημιουργική ομάδα που πουδράρει ένα αποτέλεσμα απλά παραδοσιακά καταδιασκεδαστικό.Το φαινόμενο είναι τόσο σπάνιο λοιπόν που εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά και θα πρέπει να ρωτήσεις τη μάνα σου αν ξέρει τίποτα να το συγκρίνει. Αλλά κι αυτό χλωμό, εκτός αν είναι και φαν του John Waters, στο πέρασμα του οποίου στο (σχετικό) mainstream με το ομώνυμο φιλμ του '88, μέσω του ομώνυμου μιούζικαλ που παίζει εδώ και μια πενταετία στο Broadway, βασίστηκε η παραγωγή (σε σπειροειδή δρόμο που είχαν ήδη ακολουθήσει το Little Shop of Horrors και οι Producers). Και είναι αυτή η λαμπρή αντισυμβατικότητα του Waters νερωμένη για το μεγάλο κοινό σταδιακά και περισσότερο σε κάθε απόδοση, μαζί με τις συνθέσεις του Marc Shaiman που "έγραψε" αντίστοιχα και στο South Park: Bigger Longer & Uncut (1999), τα θεμέλια που αντέχουν να χοροπηδάει πάνω τους ο John Travolta in drag. Αφού άμα κοίταζες το παρελθόν σκηνοθέτη και σεναριογράφου θα 'βλεπες κυρίως λόγους να προτιμήσεις ακόμα και τον Eddie Murphy (ξαναμανά) in drag.

Έτσι, μπορεί να μην ελπίζεις σε πολλές σκηνές όπως αυτή της αρχής με τη χοντρούλα πιτσιρίκα πρωταγωνίστρια να χαιρετά, όπως κάθε μέρα, τον φιλικό επιδειξία της γειτονιάς της (στο πρόσωπο όχι κανενός άλλου άλλα του Waters φυσικά) τραγουδώντας στο δρόμο προς το σχολείο, όμως το κέφι της συνεχίζεται μέχρι το φινάλε που είναι απογειωτικό όπως θα 'πρεπε και κόντρα σε ότι έχεις συνηθίσει. Στο ενδιάμεσο, σοφά ή αθέλητα, ο Adam Shankman έχει φροντίσει να αποφύγει τα βιντεοκλιπίστικα αφήνοντας τα άρτια χορευτικά του να χορεύουν μόνα τους, τα τραγούδια να σε κοπανάνε το ένα μετά το άλλο χωρίς να ψάχνεις να κρυφτείς πίσω από κανένα διάλογο χωρίς ρυθμό, τον Travolta να δίνει στο ρόλο του ανθρώπινη ποιότητα κάτω από ένα τόνο makeup και προσθετικά (και να λαχανιάζει από τη πρώτη νότα βέβαια), και την Michelle Pfeiffer και τον James Marsden να κλέβουν τη παράσταση σε δεύτερους ρόλους (με τη θεία να έχει και ψιλοκαβούρικο τραγούδι αντίπαλο). There you have it, η φιλοσοφική λίθος του είδους παραψάχτηκε και μετά από αμέτρητες απύθμενες προσπάθειες, άμα ακούς τραγούδι να βγαίνεις. Χωρίς να αισθάνεσαι ότι είσαι σε καμιά ντουλάπα.

Ο Michael Moore συνθέτει τρία χρόνια έρευνας, καμιά εικοσαριά χιλιάδες περιπτώσεις και πεντακόσιες ώρες υλικού, σε δυο ώρες περιγραφής του τι συμβαίνει όταν η υγεία ιδιωτικοποιείται στη γη της ελευθερίας των μεγαλοεταιρειών.Το στιλ του Moore είναι εδώ πιο χαμηλόφωνο και όσα λέει πιο συγκαταβατικά απ' ότι συνήθως. Και η παρουσίαση επικίνδυνα κοντά σε τελεμάρκετινγκ, ξεκινώντας από το ότι το αμερικάνικο σύστημα υγείας ρουφάει, και μένοντας εκεί σε όλη τη διάρκεια προσπαθώντας να σε πείσει. Στη διαδρομή o σκηνοθέτης περνάει από Καναδά, Αγγλία, Γαλλία και Κούβα, προσποιούμενος συνέχεια αφέλεια και έκπληξη με αυτά που βλέπει, με την επαγγελματικότητα προωθητή που δε πρόκειται να κερδίσει και κανένα Όσκαρ υποκριτικής τέχνης, αφήνοντας τους συνομιλητές του να το κάνουν ακόμα περισσότερο. Περπατάει έτσι σε λεπτό σχοινί, με πρακτικά μόνο τον Tony Benn να συνεισφέρει στην ωμή ευρεία (i.e. πολιτική) προοπτική προσπαθώντας συνειδητά κι αυτός να το κάνει για αμερικάνικο ακροατήριο. Αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει για μια ακόμη φορά τον δημιουργό, περιγράφοντας την κατάσταση αδρά αλλά απερίφραστα και σθεναρά για ένα μεγάλο κοινό που αποκλείεται να μη γελάσει, να κλάψει, να αντιμετωπίσει τα φαντάσματά του και να μισοσυνειδητοποιήσει πόσα άλλα, σοσιαλιστικά, του δημιούργησαν με απώτερο στόχο να το κρατάνε στη θέση του. Καταλαβαίνεις λοιπόν γιατί στις Κάνες τον αντιμετωπίζουν σαν ροκ σταρ, κι αν πιστεύεις ότι υπήρχε κι άλλη πλευρά να παρουσιάσει, βρες κάποιον χαρούμενο να πληρώνει ξέροντας ότι όταν χρειαστεί βοήθεια να σώσει τη ζωή του θα έχει να αντιμετωπίσει κομάντος ειδικευμένους στο να μη του τη δώσουν για να γλυτώσουν τα λεφτά της ασφαλιστικής.

Ο εικονικός δολοφόνος με τη μάσκα, ξανασηκώνεται απ' τον τάφο, αυτή τη φορά για να ξαναγεννηθεί, να γυρίσει στις ρίζες του, και να ξανασκοτώσει την οικογένειά του κι ένα σωρό περαστικούς.Σε ένα ύπουλο ξεκίνημα, ο Zombie απομυθοποιεί τον (αντι)ήρωά του παρουσιάζοντάς τον όχι ως ανατριχιαστικό παιδί που του 'στριψε απότομα γιατί στην πραγματικότητα είναι η ενσάρκωση του κακού, αλλά σαν προϊόν διαλυμένης οικογένειας που περνούσε δύσκολα στο σχολείο, σκότωνε ζωάκια για να περάσει την ώρα του, και πάνω απ' όλα αγαπούσε τη μαμά του, για την τιμή της οποίας έκανε τον πρώτο του αληθινό φόνο. Κι έτσι, σου σμπαραλιάζει σαδιστικά όλη εκείνη την ιστορική εναρκτήρια σεκάνς του Carpenter, σκοπίμως και βάσει σχεδίου, για να δώσει ρέστα στη δική του εκδοχή του βαπτίσματος πυρός του μικρού Myers με το οικογενειακό ξεπάστρεμα, και θέτει το ρυθμό στον οποίο κινείται όλη η ταινία, συνεχίζοντας να δίνει ρέστα με τις trademark θολοκουνημένες σκηνές βίας και παράνοιας κι ανθρώπινης ασχήμιας του Zombie, φωλιασμένες μέσα σε (κομματάκι απότομα καμιά φορά) διαλείμματα καρπεντερικά διακριτικής έντασης. Αν και χαμένο δεν θα έβγαινε από λίγο ψαλίδισμα σε αρκετές βασικές σκηνές, το πάντρεμα των παλιών κομματιών του μύθου με τα καινούρια του backstory, εκτός του ότι δίνει ταυτότητα (έστω και σχιζοειδή) στην ταινία, την κάνει να ξεχωρίζει απ' τα γνωστά remakes του συρμού, όχι απλά επειδή είναι καλύτερη, αλλά και γιατί ακολουθεί μια πολύ διαφορετική διαδικασία. Που δεν βγάζει απαραίτητα νόημα (η παιδοψυχολογία περιπτέρου για κάποιο λόγο δε μου δένει με τις υπερφυσικές ικανότητες του Myers), αλλά βγάζει ένταση και αίμα, που είναι βασικά και τα ζητούμενα. Αν είχε και λίγο περισσότερο pole dancing απ' την Sheri Moon Zombie, θα μιλούσαμε για μεγαλεία.

Ένα ενενηντάλεπτο ταξίδι στον πλανήτη μας και την παρούσα του κατάσταση, με κεντρικούς άξονες τα ταξίδια ενός ελέφαντα στην Αφρική, μιας φώκιας στην Ανταρκτική και μιας πολικής αρκούδας στον Αρκτικό.Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και πουθενά δεν το 'χω δει να επιβεβαιώνεται καλύτερα, απ' ότι στο Earth, ένα εντυπωσιακής κλίμακας και φιλοδοξιών ντοκιμαντέρ (φυσικής ιστορίας), που καταγράφει με εικόνες εξωπραγματικής ομορφιάς τούτο τον κόσμο μας τον μικρό τον μέγα, ξεκινώντας απ' τον έναν πόλο και καταλήγοντας στον άλλο. Αν υπήρχε 3D εκδοχή θα μιλούσαμε για την απόλυτη ζεν εμπειρία, κι είναι πολύ κρίμα που είναι πολύ πιθανό, όταν η τεχνολογία γίνει αρκετά ευέλικτη, ο πλανήτης να μην είναι πια αρκετά εντυπωσιακός. Αν και κρατιέται μακριά από πεσιμιστικά κηρύγματα (για λόγους που εξηγούν και οι δημιουργοί του στη συνέντευξη), πέρα από ιδανικό date movie για να χουχουλιάζει η γκόμενα πάνω σου με τα γουτσουγούτσου ζωάκια και να σου κολλάει όταν τα λιοντάρια την πέφτουν στο καημένο το ελεφαντάκι, είναι σχεδόν ανατριχιαστικό το ότι το Earth πιθανότατα θα λειτουργήσει άψογα και σαν κιβωτός εικόνων για να σταλεί στο διάστημα την 11η ώρα, να δουν οι εξωγήινοι τι ωραία που την είχαμε εδώ κάτω μέχρι που μας βαρέθηκε ο πλανήτης μας και μας τίναξε από πάνω του.

Ώρα να ξεσκονίσεις τον Márquez σου, με άλλο ένα πλασαρισμένο ως σίγουρο στοίχημα για τις φετινές υποψηφιότητες των Όσκαρ, να εμφανίζει το trailer του σήμερα στο MSN.com, μετά από ώρες αναμονής, μια αφίσα, ένα behind the scenes απ' την Κολομβία που γίναν τα γυρίσματα (προς μεγάλη τέρψη όλων των εμπλεκομένων), μια παγκόσμια πρεμιέρα στο διεθνές φεστιβάλ του Ρίο, τη θέση της ταινίας κλεισίματος στο AFI Film Fest, και τους τίτλους έναρξης που είχαν διαρρεύσει και μαζεύτηκαν πίσω, για να περιμένουν, μαζί με τις κριτικές, μέχρι η ταινία ν' ανοίξει επίσημα στην Αμερική στις 16 Νοέμβρη, που ΄ναι παχιά τα considerations. Αν και το σπρώξιμο το 'χει αρχίσει ήδη η Oprah, που ξανάφερε το βιβλίο στις λίστες των best sellers την προηγούμενη Δευτέρα, προτείνοντάς το στα κορίτσια στην εκπομπή της την προηγούμενη Παρασκευή.

Το project ήταν στο ψήσιμο εδώ και πάνω από μια τριετία, απ' όταν ο παραγωγός Scott Steindorff (που έχει και το καινούριο Rififi (2009) στο πιάτο του), ο go-to guy του Hollywood για ταινίες βασισμένες σε βιβλία, κατάφερε να σπάσει τις αντιστάσεις του Gabriel García Márquez καταδιώκοντάς τον για άλλα τρία χρόνια και να αγοράσει στις αρχές του 2004 τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου που ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας κρατούσε σα θησαυρό απ' το 1985. Για να τα πουλήσει μετά στη New Line και να αναθέσει το σενάριο στον οσκαρούχο γραφιά του Πιανίστα 200(), και του επίσης εντυπωσιακού φετινού Le Scaphandre et le Papillon, Ronald Harwood. Οπότε μια θέση σε πεντάδα μάλλον την έχεις ήδη εκεί. Βάλε μετά στους πρωταγωνιστές τον Javier Bardem που με το No Country for Old Men και το Things We Lost in the Fire φέτος έχει πάρει φωτιά, την Catalina Sandino Moreno στα support, ένα τεχνικό team με έντονη λατινοαμερικάνικη μυρωδιά για να πιάσει τους πατριώτες στο LA, και το γεγονός ότι η ταινία καλύπτει πέντε δεκαετίες ιστορίας στο μακιγιάζ, κι έχεις άλλες τρεις-τέσσερις υποψηφιότητες να περιμένουν. Την ίδια ώρα βέβαια υπάρχουν κι οι Shakirάνθρωποι που πανηγυρίζουν τη συμμετοχή της με μπόλικα OMG και WE ARE GOING TO WIN AN OSCAR, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα μόνο του.

Αμερικανοευρωπαιογιαπωνέζικο ντοκιμαντέρ με Έλληνα παραγωγό, γυρισμένο από Άγγλους και ντουμπλαρισμένο στα Γαλλικά, τη γλώσσα της χώρας που αναγνωρίζει ως νονό του είδους του, το Earth (2007) πιάνει ήδη το μισό πλανήτη απ' τα τεχνικά του μόνο. Και μετά τον πιάνει ολόκληρο με εικόνες που σε πάνε ένα ταξίδι απίστευτης ομορφιάς σ' αυτό το μέρος που καλείς σπίτι σου στο σύμπαν και το αφήνεις να πέφτει να σε πλακώνει. Χρόνια σχεδιασμού και γυρισμάτων, με 40 συνεργεία παρατημένα για βδομάδες σε 250 σημεία του χάρτη να ελπίζουν να πετύχουν κάτι σαν κι αυτό που τους ζήτησε ο σκηνοθέτης, κι ένα παραγωγό κλεισμένο στο γραφείο του να προσεύχεται ότι δεν θα φάει αυτούς καμιά φάλαινα κι αυτόν η μαρμάγκα, το Earth ήταν ένας συνδυασμός λεπτομερούς σχεδιασμού και στωικής αναμονής η φύση να κάνει τη δουλειά της. Μια απαιτητική διαδικασία που αποτυπώθηκε σε 1500 ώρες υλικού, που αν κάποιος καθόταν να τις δει για να τις μοντάρει, παίζει να του έπαιρνε 4 μήνες καθημερινής 12ωρης δουλειάς, μόνο και μόνο για να βάλει ετικέτες στις κασέτες. Οπότε ο παραγωγός βασίστηκε καλή τη πίστη στη μνήμη των δημιουργών, ελπίζοντας ότι δεν του κρύβουν μια δεύτερη, εντελώς διαφορετική ταινία στο βουνό με τις εικόνες, και το μόνο που μπορείς να πεις για να τον καθησυχάσεις, είναι πως αν υπάρχουν και εικόνες πιο όμορφες απ' αυτές που μάζεψαν για το 90λεπτο κινηματογραφικό ταξίδι του Earth, τότε θα 'ναι μάλλον από άλλο κόσμο.

Κυκλοφόρησε τη βδομάδα που πέρασε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη το trailer της καινούριας ρώσικης υπερπαραγωγής με τον προχρονολογημένο τίτλο 1612 (2007), όπως γράψανε οι φίλοι μας του Twitch που ξεκίνησαν την ίδια περίοδο και συνεργασία με το AICN, οπότε να περιμένεις να μας λινκάρει και η παρέα του χοντρο-Χάρη οσονούπω (πως λέμε fat chance?).

Το φιλμ αναφέρεται στα κωμικοτραγικά γεγονότα που ακολούθησαν το θάνατο του Ιβάν του Τρομερού και του ψιλοανίκανου διαδόχου του στη Ρωσία, με άπειρους ψευτο- Δημήτριους να ισχυρίζονται ότι είναι ο πεθαμένος στην εξορία γιος του πρώτου τσάρου του βασιλείου, και να καταλαμβάνουν το θρόνο με συμμαχίες και πολέμους Πολωνών, Σουηδών και ντόπιων, σε μια περίοδο που έμεινε στην ιστορία ως Εποχή των Αναστατώσεων και ξεκλήρισε τον μισό πληθυσμό. Οι Πολωνοί εκδιώχθηκαν από το Κρεμλίνο που είχαν καταλάβει στις 4 Νοεμβρίου του 1612, και τσάρος ανέλαβε ο Μιχαήλ Ρομανόφ, πρώτος της δυναστείας που κράτησε μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Η κωμικοτραγική (από το trailer τουλάχιστο) παραγωγή, στη μόδα των ιστορικών επών που πλημμυρίζουν την Ανατολή τώρα που η τεχνολογία επιτρέπει ψηφιακούς κομπάρσους, είναι της TriTe του Nikita Mihalkov, σκηνοθετημένη από τον Vladimir Khotinenko με πείρα στα ρώσικα ταμεία και βραβεία από τον Μουσουλμάνο (1995) και τα 72 Μέτρα (2004). Αν και είναι πανδύσκολο να το υπολογίσεις ακριβώς (εδώ στην Αμερική και δε βρίσκεις άκρη) το κόστος φέρεται κοντά στα $10 εκατομμύρια, με τις έτερες εγχώριες μεγα-παραγωγές Night Watch (2004) και Day Watch (2006) μαζί να έχουν κοστίσει γύρω στα $6, και το Wolfhound (2006) εκεί γύρω και παραπάνω ($11-12 μύρια). Οπότε καταλαβαίνεις ότι η πείρα του σκηνοθέτη που μετράει είναι αυτή στον πατριωτισμό, με τις ιστορίες για γυρισμούς από το Αφγανιστάν και την τραγωδία του Kursk να εξαργυρώνονται σε μια ταινία που δηλωμένα σκοπεύει να μάθει τους Ρώσους γιατί η εθνική τους επέτειος είναι στις 4 του Νοέμβρη και όχι στις 7 (της Οκτωβριανής) πια. Ανεπίσημα το χεράκι τους στην ιστορία και βαθιά στην τσέπη έχουν βάλει ο δισεκατομμυριούχος Viktor Vekselberg που συνηθίζει κάτι τέτοιες εθνικές προσφορές και ο πρόεδρος Vladimir Putin που προφανώς θέλει να συνδέσει το όνομά του με μια ακόμα δυναστεία μετά από εποχή αναστατώσεων. Η πλάκα είναι ότι καμιά σύγκριση δε φαίνεται να μπορεί να γίνει, τόσο σε επένδυση όσο και σε αποτέλεσμα, με τα.. καζακστανικά έπη Nomad (2005) και Mongol (2007).

Σε είδα που παραλίγο το ξέχασες, αλλά μη νομίζεις ότι σε ξέχασε κι αυτό. Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κλείνει φέτος τη δεύτερη δεκαετία ζωής, και θέλει εσένα για να ξεκινήσει την τρίτη. Και μετανιωμένο απ' το περσινό του άνοιγμα στην αμερικάνικη αγορά, επιστρέφει φέτος με τίτλους ευρωπαϊκούς στις πρεμιέρες του, και κλίση στην ανατολικομπλοκίτικη ποικιλία, προκαλώντας σε να αντέξεις την κινηματογραφία της ηπείρου σου, χωρίς να ρευτείς το δυνατό roster αμερικάνικου ανεξάρτητου που χλαπάκιασες την προηγούμενη βδομάδα. Το πρόγραμμα προβολών του, μπορείς να το βρεις online από σήμερα, στην ανενεωμένη (κι ας μην της φαίνεται) σελίδα του.

Τη δεκαήμερή του διάρκεια, το φεστιβάλ θα την ανοίξει την Πέμπτη 11 Οκτωβρίου στις 20.00 στην πλατεία Δικαστηρίων με συναυλία της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που σε μιάμιση ώρα θα παίξει "ένα απάνθισμα αντιπροσωπευτικών μουσικών από γνωστές κινηματογραφικές ταινίες όπως Δόκτωρ Ζιβάγκο, Μπεν Χουρ, Οι Πειρατές της Καραϊβικής, Ζορμπάς αλλά και αφιερώματα στον Νίνο Ρότα, Τσάρλι Τσάπλιν και πολλά ακόμα," κι αμέσως μετά, όλοι μαζί θα περάσουμε απέναντι, για την επίσημη πρεμιέρα της διοργάνωσης με το φετινό Χρυσό Φοίνικα, 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007). Η τελετή λήξης θα γίνει πάλι στο Ιντεάλ, την Κυριακή 21, με το βραβευμένο στα παράπλευρα της Βενετίας It's a Free World (2007) του Ken Loach. Ας ελπίσουμε οι αιθουσάρχες να έχουν ρυθμίσει το ηχείο που τρίζει πάνω απ' την είσοδο.

Στο ενδιάμεσο, εκτός από 17 πρεμιέρες σημαντικών επί το πλείστον παραγωγών --μεταξύ των οποίων το Lust, Caution (2007) του Ang Lee και το Elizabeth: The Golden Age (2007) που δε θα χάσεις, το Factory Girl (2006) που μπορείς και να χάσεις, αλλά και το Taxidermia (2006) που δεν πρέπει να χάσεις-- το Ευρωπαϊκό Πανόραμα θα σε χορτάσει και με αφιερώματα, σ' έναν πιτσιρικά που λέγεται Orson Welles και το έργο του δεν έχει αναλυθεί αρκετά, μία συλλογή από cult ταινίες τις μισές εκ των οποίων θα 'χεις δει έτσι κι αλλιώς και τις μισές απ' αυτές σε μεγάλη οθόνη κιόλας, την ενότητα Make Love Not War με αντιπολεμικές "και άλλες ταινίες" όπως το MASH (1970), το Easy Rider (1969) και το Zabriskie Point (1970), μερικές επιλογές απ' τη φιλμογραφία του Ken Loach και του παραγωγού Monte Hellman, πνευματικού τέκνου του Roger Corman, κάποιες (υπερ)ειδικές προβολές προς τιμήν των Antonioni και Bergman, και το μάλλον πιο ενδιαφέρον απ' όλα πρόγραμμα, με τίτλο Επίμαχος Ελληνικός Κινηματογράφος, που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ταινιών ανορθόδοξων, αιρετικών, ή τέλος πάντων αμφιλεγόμενων Ελλήνων δημιουργών.

Ως μη trekkie και κρίνοντας εξ ιδίων, μπορώ με ασφάλεια να χαρακτηρίσω τον παραπάνω χαιρετισμό που εφηύρε ο Leonard Nimoy για τον αξέχαστο χαρακτήρα του Βολκάνιου (εκ του πλανήτη Βόλκαν) Mr Spock, ως ανέτως την πιο αναγνωρίσιμη αναφορά στην τηλεοπτική σειρά που --σε διάφορες μορφές και με μερικά διαλείμματα-- για σχεδόν μισό αιώνα, με θάρρος μας πήγαινε εκεί που κανείς άνθρωπος δεν είχε πάει πριν. Η χειρονομία, που προκάλεσε κράμπες σε ουκ ολίγους συναδέλφους του εμπνευστή της, εκτός από έναν κώδικα που υπερέβη το πλαίσιό του και πέρασε μαζί με πολλά άλλα στοιχεία του Star Trek στο πάνθεον της pop κουλτούρας, γέννησε ταυτόχρονα και το νέο είδος του trekjew, αφού βασιζόταν σε εβραϊκή κίνηση ιερατικής ευλογίας, και αρχικά συνοδευόταν απ' την ελεύθερη αγγλική ερμηνεία "peace and long life" του επίσης εβραϊκού χαιρετισμού shalom aleichem (γνωστό και ως σαλάμ αλέκομ, κυριολεκτικά "ειρήνη και μακροζωία"), πριν αντικατασταθεί απ' το πιο εξωγήινο "μακροημέρευε και ευημέρευε". Πράγμα που απέδειξε ότι τελικά οι Εβραίοι κυβερνούν και το διάστημα.

Και ο λόγος που σου τα λέω όλα αυτά, σε περίπτωση που δεν το 'χεις ψυλλιαστεί ακόμη, είναι γιατί τον ίδιο χαιρετισμό προβάρω για να απευθύνω στον κινηματογράφο Τριανόν, που ξετρύπωσε μια πολύ ιδιαίτερη εκδοχή του αστερόπλοιου Enterprise, μια εκδοχή που φτιάχτηκε από fans και προσφέρεται σε fans (κι όσους αυτοί σούρουν μαζί τους), στην ειδική, one night only προβολή της. Απ' την πώρωση αρχικά του James Cawley, ενός επαγγελματία μιμητή του Elvis και προφανώς άρρωστου trekkie, το Star Trek: New Voyages μετέτρεψε το υπόγειο του εμπνευστή σε άντρο καμένων που έσπευσαν να διαθέσουν τον εθελοντικό τους χρόνο και ό,τι ταλέντο διέθεταν σε ένα project αγάπης και αφοσίωσης, το οποίο αργότερα τίμησαν και τα μέλη του αρχικού cast, George Takei και Walter Koening, παίρνοντας ξανά τη θέση τους στο αντίγραφο της γέφυρας του Enterprise. Απ' τα πέντε επεισόδια που προέκυψαν (συν ένα που βρίσκεται στην προπαραγωγή), τα δύο με τα παλιά μέλη του πληρώματος παίζουν απόψε μετά τα μεσάνυχτα σε ψηφιακή κόπια στη μεγάλη οθόνη του Τριανόν, και αν υπολογίσεις ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και θα 'ναι κι άλλοι εκεί με κολλητά χρωματιστά μπλουζάκια και μυτερά αυτιά, νομίζω θα 'ναι καλύτερη φάση να πας κι εσύ εκεί, απ' το να τα δεις στο πισί σου. Αν μη τι άλλο, εκτός από καλό ζέσταμα για την επερχόμενη ταινία του J.J. Abrams, θα δείξεις στον αιθουσάρχη ότι έχεις όρεξη για κάτι τις διαφορετικό στην αίθουσα, και θα του δώσεις θάρρος την επόμενη φορά να σου φέρει και τίποτα χαμένο από Doctor Who και Candy Candy.

Με τα τραγούδια στο minimum για να μην μπερδέψει το κοινό με το concept του musical όπως σημειώνει η Anne Thompson, κυκλοφόρησε χθες βράδυ στο Yahoo! το trailer της υπεραναμενόμενης νέας συνεργασίας Tim Burton – Johnny Depp, η κινηματογραφική βερζιόν του slasher musical του Stephen Sondheim, που είχε αρχίσει να μαζεύει Όσκαρ απ' την Άνοιξη περίπου, μέχρι που η παραγωγή έκανε αναγκαστικές διακοπές για να μπορέσει ο πρωταγωνιστής της να συμπαρασταθεί στην άρρωστη κόρη του, κι οι έτοιμοι από καιρό πολέμιοι να αρχίσουν να πετάνε τα βέλη τους για προβλήματα και κόντρες και δυσκολίες έγκαιρης ολοκλήρωσης και αιτήματα της Warner για λιγότερο αίμα και PG-13 αντί του R rating.

Ο Burton βέβαια, είχε κι άλλες σκηνές να γυρίσει στο μεσοδιάστημα, κι η Warner διέψευσε κατηγορηματικά τις φήμες για κοψίματα και μάλιστα άλλαξε το άνοιγμα από περιορισμένο τα Χριστούγεννα με βλέψεις για διεύρυνση το Γενάρη, σε full-on επίθεση τη βδομάδα που η Αμερική γεμίζει ζαχαρωτά, ενθουσιασμένη με το ιδανικό για counter-programming υλικό της. Η ταινία έκανε τα πρώτα αποκαλυπτήρια με επιλεγμένα κλιπάκια που προκάλεσαν παράκρουση στην Βενετία, και τώρα μπορείς κι εσύ να δεις το γιατί. Ο Depp, που αυτή τη φορά λέει τα τραγούδια του αντουμπλάριστος, φαίνεται έτοιμος να επιβεβαιώσει τις πρώτες ανταποκρίσεις περί μνημειώδους ερμηνείας της πιο σκοτεινής ποικιλίας, στο ρόλο του σαλεμένου μπαρμπέρη που εγγυάται πιο βαθύ ξύρισμα απ' τους συναδέλφους του, και παρέχει και πρώτη ύλη στην τρελή κυρία του ισογείου για τις κρεατόπιτές της. Κι ο Burton που τον καθοδηγεί για έκτη φορά, αποφασισμένος να τεντώσει σαγόνια περισσότερο από ποτέ με τις απίστευτες εικόνες του, και να κλείσει από τώρα την πρόσκλησή του για εκείνο το μεγάλο χειμωνιάτικο κόκκινο χαλί.

Ένας αποστρατευμένος στρατονόμος πληροφορείται ότι ο γιος του γύρισε από το Ιράκ αλλά εξαφανίστηκε και κινδυνεύει να κηρυχτεί λιποτάκτης."Freedom is on the march and America is more secure" ακούγεται να λέει, στην αρχή, o Dumbya σε μια από τις φορές που πιπίλαγε τη γλυκιά καραμέλα της οξυμωρής φράσης-σύλληψης για τους στρατιώτες του που χάσανε τη ζωή τους στο Ιράκ. Και ο Paul Haggis που ξέρεις πια ότι προτιμάει να έχει νόημα από το να το προσποιείται, καταλαβαίνεις και με τι θα αναμετρηθεί στη συνέχεια της Κοιλάδας του Ηλά (2007). Συνέχεια μη ενδεδειγμένη για όσους προτιμάνε να διακρίνουν σοβαρότερα θέματα στους αντικατοπτρισμούς (των χιλιοτραγουδισμένων από τις Μάζες) ιρανικών ερήμων.

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, το σενάριο του Haggis ρέει σαν αστυνομικό θρίλερ και είναι το πιο ώριμό του μέχρι τώρα, με χαρακτήρες που δε χρειάζονται παρελθόν για να (παρα)γίνουν αληθινοί, δεν έχουν μονοδιάστατες προσωπικότητες, έχουν διακριτά ήθη και αρχές (χωρίς απαραίτητα την αγνότητα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους όρους) και μπλέκουν σαν αποτέλεσμα σε συνεχόμενες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, μεταξύ τους και με την πραγματικότητα. Προσθέτοντας και μικρές παράλληλες ιστορίες που ξέρει να χειρίζεται όσο λίγοι, ο σκηνοθέτης δε χάνει ποτέ το focus αν και με λιγότερη συνέπεια απ' ότι στο Crash (2004), παρόλο που ήταν τελικά το ισχυρότερό του ατού (αλλά και αυτό που δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις). Πιο εξώφθαλμα στον τίτλο που θα πρέπει να έχεις περάσει μια εκπαίδευση με παραλλαγή ερήμου για να διακρίνεις τι υπονοεί. Στους πιο χαμηλούς τόνους βοηθάει και ο συγκλονιστικότατος Tommy Lee Jones που μόνο με τα θλιμμένα μάτια, το σκαμμένο πρόσωπο και την κουρασμένη αλλά σταθερή φωνή έχει ήδη παρουσιάσει όλο το παρελθόν του ήρωά του και προχωράει την ιστορία του ακόμα και στα πλάνα που παραμένει αμίλητος. Στο ρόλο του βέβαια, ο εκτός των άλλων και συμπαραγωγός, προόριζε τον Clint Eastwood και απέναντί του έχει βάλει αντίστοιχα την Charlize Theron βάζοντας και μια αχρείαστη και κάπου κουραστική (και ξανασερβιρισμένη) προσπάθεια να τη νορμαλοποιήσει.

Αν έφτασες κατευθείαν στο συμπέρασμα, αυτό είναι ότι ο Haggis καταπιάνεται με θέμα μη αρεστό περισσότερο κι απ' το Flags of Our Fathers (2006) κι έχει το θάρρος να το υπογράψει και σκηνοθετικά. Και ότι τα καταφέρνει άριστα, απέναντι σε έτοιμους να χαρακτηρίσουν μελόδραμα και τσόντα με τον Γκουσγκούνη με την οποία συνδέεται μέσω έξι βαθμών συγγένειας, είναι ένας μικρός θρίαμβος. Που μπορεί και να μεγαλώσει. Πάλι.