Μετά από το σχετικό ορντέρβ σκηνών στο τηλεοπτικό Entertainment Tonight και φωτογραφιών στο USA Today χθες, ξεχύθηκε σήμερα στο δίκτυο μέσω του Moviefone, το trailer της πολυαναμενόμενης μεταφοράς του Speed Racer απ' το hall of fame των anime, στο κινηματογραφικό όραμα των Wachowski. Που μοιάζει περισσότερο με χρωματιστό όραμα LSD παραισθήσεων, και ως τέτοιο έχει χαιρετίζεται. Τουλάχιστον, αν όχι το ίδιο το δείγμα της, τότε σίγουρα η απόφασή του πρωτοποριακού αδερφάτου, για τη μεταφορά της ιστορίας πιτσιρικά που φτιάχνει υπεραμάξι με γκατζετιές για να λάβει μέρος σε υπεραγώνα, να δημιουργήσουν το υβριδικό είδος του live action anime. Αυτό απ' τους καλοπροαίρετους βέβαια, που δεν θέλουν να το αποκαλέσουν απλά και κατευθείαν, totally gay.

Κι αν περίμενες να δεις το επόμενο βήμα των απανωτών εικαστικών οργασμών που ήταν τα Sin City (2005) και 300 (2007), μπορείς σιγά-σιγά να ετοιμάζεσαι για κάτι το αναμφίβολα μοναδικό, και κατά πώς φαίνεται, μοναδικά αδιάφορο. Eκτός κι αν είχες ανατριχίλες νοσταλγίας όταν είδες τον Speed να φοράει τη μπότα του, οπότε υποθέτω μπορείς να περιμένεις ένα κάποιο ξεροχύσιμο. Κυρίως βέβαια απ' τα κολπάκια που θα κάνει το υπεραμάξι Mach και θα σου θυμίσει τα παιδικά σου χρόνια, κι όχι απ' το story που πιθανότατα θα σε αντιμετωπίσει σαν να τα διανύεις ακόμα.

Η εξαδέλφη της θέλει να της φάει το στέμμα, οι Ισπανοί της ετοιμάζουν ιερό πόλεμο και η Βασίλισσα Ελισάβετ θυμάται πως είναι και γυναίκα. Παρθένος. Παρακαλώ!Ναι, ακόμη και μια ιστορική ταινία εποχής μπορεί να έχει το... sequel της, με τον σκηνοθέτη Shekhar Kapur και την πρωταγωνίστρια Cate Blanchett να επιστρέφουν από το 1998 για να μας "διδάξουν" (στο περίπου) πως εξελίχθηκε ο βίος της Ελισάβετ της Πρώτης κατά την αποκαλούμενη "χρυσή περίοδό" της. Το αποτέλεσμα μπορεί να διολισθαίνει ελαφρώς οπισθοδρομικά σε σχέση με το προηγούμενο φιλμ, όμως, το glamour ουδείς εμίσησε, τη σαπουνόπερα επίσης!

Το σενάριο των Nicholson και Hirst εστιάζει στο ρομάντζο με τον τυχοδιώκτη Sir Walter Raleigh (ο Clive Owen σαν macho punk μετενσάρκωση του Douglas Fairbanks Jr.) και έχει γυαλίσει αιχμηρά και απολαυστικά τους διαλόγους του με την... ξαναμμένη Βασίλισσα, δημιουργώντας ένα εμπόλεμο ντουέτο που, σαφώς, σε κερδίζει στο πανί, ακόμη κι αν αισθανθείς πως η Blanchett μανιερίζει στο όρια μιας Katharine Hepburn που από λεπτό προς λεπτό πρόκειται να πετάξει στέμμα και γκαρνταρόμπα για να παίξει σε screwball σύγκρουση των δύο φύλων! Μοιραία, όλα τα υπόλοιπα στοιχεία της πλοκής περιορίζονται σε ρόλους background, που ξεπετάγονται στην επιφάνεια μονάχα όποτε ο σκηνοθέτης έχει θυμηθεί να προσθέσει και ολίγη από δολοπλοκία ή "επικό" θέαμα στο φιλμ.

Όλως περιέργως, προτού ωριμάσει οποιαδήποτε αμφιβολία ή αντίρρηση σας γύρω από το φιλμ, εκείνο έχει φτάσει στα credits τέλους και σας αποχαιρετά με μια διάθεση ευχαρίστησης, κάτι σαν στάχτη στα μάτια κοινώς, επίτευγμα που θα χρέωνα κυρίως στα κοστούμια της δώστε - μου - το - Όσκαρ - και - μην - το - κουράζουμε Alexandra Byrne, στην αλά φωτοστέφανο διεύθυνση φωτογραφίας του Remi Adefarasin και, προφανώς, στο καστ το οποίο φροντίζει διαρκώς να απορροφά στοιχεία από την κινηματογραφική μαγεία του περίγυρου. Κι ας λέει το ρητό πως... "ότι λάμπει δεν είναι χρυσός".

Νεαρός skater σκοτώνει νυχτοφύλακα εξ αμελείας. Δε λέει το παραμικρό σε κανέναν, ούτε και αποδέχεται την ενοχή του όταν η αστυνομία βρίσκει τα ίχνη του.Υπάρχει ένα τραγούδι των The The, του οποίου ο τίτλος και μόνο εμπεριέχει ότι μου μετέδωσε αυτό το φιλμ σε σχέση με το δημιουργό του. Λέγεται Jealous of Youth. Εδώ θα μπορούσε να τελειώνει η κριτική του Paranoid Park. Αλλά σηκώνει περαιτέρω συζήτηση το εγχείρημα, που συγγενεύει θεματικά και αισθητικά με το αριστουργηματικό του Elephant (2003). Σαν σταθερή αξία, ο Gus Van Sant δείχνει και πάλι την ανοχή του απέναντι στο ανεγκέφαλο teen angst της εποχής, θαυμάζοντας από μια σκοπιά αυτά τα είδωλα μηδενισμού της νιότης που φθονεί, προσδίδοντάς τους διαστάσεις λατρευτικές μέσω του φακού του Christopher Doyle, αλλά και με ένα contrast λυρισμού που χτυπάει κόκκινο ως αξιοπερίεργο και μόνο στις σεκάνς όπου κάποιες κλασικές φελινικές μελωδίες του Nino Rota συντροφεύουν τον ήρωα. Από δίπλα, σα να θέλει να καταραστεί ολόκληρο το είδος των slackers που σιγοτρώνε οτιδήποτε θετικό από την αμερικανική κοινωνία, λες και έχουν βαλθεί να την ξεκάνουν με την απάθειά τους και μόνο, ο Van Sant σνομπάρει τους νεαρούς ήρωές του και δεν προσφέρει καμία διέξοδο ή ένα ψήγμα λυτρωτικής δύναμης να λάμψει πάνω από το προσκεφάλι τους, αφήνοντας το συναίσθημα του θεατή να αιωρείται στην αμηχανία του.

Σαν μια ωδή στη μη επικοινωνία μιας ολόκληρης γενιάς με τον κόσμο ο οποίος... την έφερε στον κόσμο, το Paranoid Park ναρκισσεύεται με την εικόνα του ακριβώς όπως ένας σημερινός πιτσιρικάς θα ξεφύλλιζε ένα trendy ανάγνωσμα σε αναζήτηση ιδανικών ή έστω αισθητικών προτύπων ταύτισης, αλλά καταλήγει να μοιάζει... συνεργός στο έγκλημα. Σουρεάλ; Σχεδόν όπως η ζωή.

Μια Χιονάτη δίχως νάνους, με δεκανίκια από Σταχτοπούτα, σε τράκο μετωπικό με νεοϋρκέζικο real world αναζητά το φιλί το... ιπποτικό.Θα μπορούσε να ήταν το απόλυτο ντισνεϊκό trip και μαζί ένα ξεκαρδιστικό ξεχαρβάλωμα του συνόλου της animated παράδοσης του στούντιο στον κόσμο του παραμυθιού. Αλλά, μάλλον, κάποιος πέρασε το σενάριο από το λογιστήριο (και το Rating Board)... Από το γλυκερό σύμπαν των κινουμένων σχεδίων στην "κόλαση" της Times Square, η πριγκίπισσα Giselle ψάχνει τον άγνωστο αγαπημένο της, τον άντρα που το ριζικό της ορίζει να τη φιλήσει όπως κανένας άλλος και, εντός ολίγων λεπτών, ο αυτόματος πιλότος έχει αντικαταστήσει το όραμα με ένα κοριτσίστικο καρμπόν στερεοτύπων, από τα οποία επιζεί μονάχα η πρωταγωνίστρια Amy Adams, ειδικά στις πιο "ξανθές" στιγμές της (που είσαι Νίτσα Μαρούδα να τους πάρεις το στέμμα, τον Χυτήρογλου και το κουρτινόξυλο μαζί...). Πέρα από το target group των νεανίδων μαθητριών, θα σκάσουν το χειλάκι και μερικές μεγαλοκοπέλες ή κάτι άλλες "πριγκίπισσες" λιγότερο άτριχες από το κανονικό και... that’s all! Στα θετικά, τα απολύτως camp μουσικά μέρη, η σεκάνς του συγυρίσματος στο διαμέρισμα του μεγαλοδικηγόρου (με τη βοήθεια κατσαριδών, ποντικών και περιστεριών!) και, αν υπήρχε Θεός, η αναξιοποίητη Susan Sarandon στο ρόλο της κακιάς μάγισσας που δε θέλει να γίνει η κακιά πεθερά ο κόσμος να χαλάσει. Κρίμα και πάλι κρίμα, να χαθεί τέτοια ευκαιρία...

"Η ιστορία παρακολουθεί τις παράλληλες, συχνά συμπλεκόμενες ιστορίες και τις κοινές τύχες μερικών πολύ διαφορετικών νέων κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη.""Όπως οι Σειρήνες στο Αιγαίο και η Ψυχραιμία είναι μια δραματική κωμωδία" συνεχίζει το blurb αλλά το franchise της Λούφας έχει προγραμματιστεί να συνεχιστεί την Άνοιξη και η Ψυχραιμία (2007) είναι μια δραματική (με την έννοια του αναπάντεχου και όχι μόνο) επιστροφή στις δουλειές του ποδαριού για τον Νίκο Περάκη. Κάποια καλά στοιχεία από τα πρώτα 5' των Σειρήνων, τα γυρίσματα σε αυτοκίνηση και τηλεφωνική συνδιάλεξη, και κάποια από τη συνέχεια, οι υπότιτλοι στα Κρητικά και οι φούντες από τα Ζωνιανά, επαναλαμβάνονται μέχρι να μπαφιάσεις, σε μια ιστορία που υποτίθεται ασχολείται με τα τέκνα των γνωστών αμαρτωλών γονέων κάνοντας το αιχμηρό κοινωνικό της σχόλιο στο ξώφαλτσο. Αλλά η οξεία της άκρη χρησιμεύει μόνο για να οξύνεις τα παπάκια σου όσο η αμβλεία της στη καλύτερη σε νανουρίζει και στη χειρότερη σου θυμίζει Δαλιανίδη των 80s χωρίς την καλτιά που του 'χει προσθέσει ο χρόνος. Σα το πρώτο τραγούδι από το soundtrack, το Ένα Σπασμένο Φτερό, η ταινία χάνει κατά κράτος τη μάχη της ισορροπίας σε βλαχομεϊνστριμιές που είχε κερδίσει με αντίστοιχη υπεροχή το Πάνω στη Τρέλα μου, βγάζοντας μια άγαρμπη, εκβιασμένη, άστοχη δηθενιά, ειδικά όσο πλησιάζει το ρεφρέν τέλος και πρέπει κάτι να σου αφήσει εκτός από το απόκομμα του εισιτηρίου.

Όπως αποδεικνύει πάντως το δεύτερο τραγουδάκι (αυτό με τη Τζούλια στις πισίνες) που μάλλον βιαστικά πήρε θέση επίσημου τρέιλερ στη σελίδα της Odeon, η Ψυχραιμία έχει και στιγμές που είναι όλα τα Λεφτά(αα), στα καλοζουμαρισμένα κωλαράκια της, στην εμφανή έλλειψη άγχους της κάμερας μη τύχει και αποκαλύψει καμιά τσιγκουνιά στον προϋπολογισμό, στο περήφανο συντέκνιασμα των μισών διαλόγων, και κυρίως στα νέα παιδιά που βγάζει στο πανί. Ανδρέας Κωνσταντίνου και Ευτυχία Γιακουμή, ντουραντουράν κρητίκαρος και ασφυχτικά φιλόδοξη δικηγορίνα, σοβαροί και σέξι, σε ρόλους που αβαντάρει και το σενάριο και δικαιολογημένα και η σκηνοθεσία, είναι στο ζύγι ο μόνος λόγος να πληρώσεις είσοδο (αντί για ενοικίαση) και υπόσχεση για μέλλον στον ελληνικό κινηματογράφο (αντί για πισωγύρισμα σε επαρχιωτισμό).

Πρώην ροκ σταρ στο Πακιστάν σέρνει μεταλλικό καρότσι- καφεκαντίνα στη Νέα Υόρκη.Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Ιρανο-Αμερικανό Ramin Bahrani, που διδάσκει σεναριογραφία στο Hunter College έχοντας κάνει το στρατιωτικομάστερ του στη πατρίδα του, το Man Push Cart είναι εγχειριδιακό παράδειγμα του τι μαθαίνουν οι φιλόδοξοι δημιουργοί στη χώρα όπου ζει, και αγαπούν οι κριτικοί όπου υπερισχύει η δύναμη της αδράνειας. Μεταμοντέρνος νεορεαλισμός --πράγμα που σε.. ελεύθερη απόδοση σημαίνει λούμπεν χαρακτήρες, μη σενάριο, μη σκηνοθεσία και μη υποκρισία (κάποιες σκηνές εμφανώς γυρίστηκαν με κρυφή κάμερα)--, έμπνευση από τον μύθο του Σίσυφου όπως τον είδε ο Camus και διαλαλεί παντού ο Bahrani --πράγμα που σημαίνει ότι το ανηφορικό σμπρώξιμο, που ξοδεύει όλη του την ενέργεια σε απόκτηση καλύτερης θέσης για περισσότερο (σμπρώξιμο), καταλήγει ξανά στην αρχή--, και ερασιτεχνικός επαγγελματισμός --πράγμα που σημαίνει συγκινητική προσπάθεια του ερασιτέχνη πρωταγωνιστή να καλύψει το ερασιτεχνικό του σεναρίου με την απελπισία στο βλέμμα του και την εμπειρία του σε πραγματικά καρότσια, του ερασιτέχνη σκηνοθέτη να καλύψει το ερασιτεχνικό των ερμηνειών εκβιάζοντας την οικειότητά σου με κοντινά πλάνα, και του ερασιτέχνη κινηματογραφιστή να καλύψει το ερασιτεχνικό της σκηνοθεσίας ψάχνοντας τυχαίες συνθέσεις στις λεωφόρους και φως στα άγρια ξημερώματα--.

Παρότι θα το 'λεγες υπόδειγμα για πάρα πολλούς φιλόδοξους, το αποτέλεσμα είναι τόσο μακριά από πρωτοπορία όσο και η ακαδημαϊκή βιβλιογραφία (τα open-ended σενάρια ήταν μόδα πριν καμιά πεντοδεκαετία για παράδειγμα) και τόσο μακριά από ρεαλισμό όσο καθηγητής στο Upper East Manhattan από Πακιστανούς μετανάστες (ή το Delivery (2004) από την Ομόνοια).

Με διαφορά την πιο πετυχημένη οσκαρική καμπάνια τρέχει φέτος ακόμα μια παραγωγή του εξυπνότερου ανθρώπου στο Χόλιγουντ. Οσκαρική της πλάκας δηλαδή που ενισχύεται από χτες με Cox Tour σε όλη την Αμερική, και κρυφοφανερά πρόστυχα σλογκανάκια σα το "America loves Cox", για να προωθήσει το spoof των μουσικών βιογραφιών στιλ Walk the Line (2006) και Ray (2005) που εμπνεύστηκε ο Judd Apatow και υλοποίησε με τον Jake Kasdan.

Η περιορισμένη μουσική γύρα του (John C. Reilly σαν) Dewey Cox και των Hard Walkers εξάντλησε τα εισιτήριά της με το που αναγγέλθηκε φυσικά, έχοντας αντιμετωπιστεί από τα media περίπου σαν αυτή των Zeppelin. Και με ανάλογου μεγέθους αστεροφωτισμό, έστω και από την σε μορφή cameo υπερσυγκέντρωση θρυλικών συναδέλφων του Cox, ως δείκτες της θέσης του μεγαλύτερου θρύλου της αμερικάνικης μουσικής ανάμεσα σε ονόματα όπως Elvis Presley, Beatles και Buddy Holly. Κι αν η (αλά Epic Movie (2007), ας πούμε) αγωνία του trailer να σου υποδείξει τις ταινίες που θα κανιβαλίσει, μαγκώνει τον ενθουσιασμό σου, πιάσου απ' το κρυπτικό "Υ.Γ. Το Walk Hard ΓΑΜΕΙ" του cinemad και εκφράσου ελεύθερα.

Χριστουγεννιάτικο σέξι ντέρμπι κορυφής παίζει στα ελληνικά περίπτερα που χάρη στην μίνι(?) άνοιξη της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής αποκτάνε και τις ανάλογες ημιολόγυμνες εμφανίσεις προσοντούχων δευτεροπρωταγωνιστριών το καταχείμωνο. Από τη μια η Τζούλια Αλεξανδράτου με αφορμή το πέρασμά της, με.. λυγμούς και αναστεναγμούς, προς το τέλος της υποσχόμενα άνισης Ψυχραιμίας (2007) του Νίκου Περάκη (και.. ερμμμ.. "πρώτη υποψήφια για το ρόλο της Ναυσικάς στην υπερπαραγωγή του Χόλυγουντ Οδύσσεια"), αφήνει τις σχετικές υποσχέσεις και στο εξώφυλλο του Playboy. Και από την άλλη η been there, done that (όσο αφορά το περιοδικό με τα κουνελάκια) Μαρία Κορινθίου, απαντάει διπλά, με ντουέτο με τη Ναταλία Λιονάκη στο Status και με "μια από τις καλύτερες φωτογραφίσεις στην καριέρα της", σύμφωνα με το fan club της που κάτι περισσότερο θα ξέρει και τα μάτια σου που βλέπουν ακόμα καλύτερα, στο (πιο σοφιστικέ σέξι πια, σύμφωνα με την παγκόσμια τάση) Nitro.

Διπλή είναι και η κινηματογραφική προοπτική της φιλόδοξης πρωταγωνίστριας που τα πετάει πιο εύκολα απ' όλες και λατρεύεται ανάλογα από τις Μάζες. Το Deep End (2008) όπου συμπρωταγωνιστεί με τη Ναταλία και τον φημολογούμενο αμόρο της Αλέκο Συσσοβίτη ανοίγει στις 15 Ιανουαρίου, ενώ τον Μάη θα έχει την ευκαιρία να δοκιμάσει και άλλους "γεροδεμένους, αρρενωπούς, μεσογειακούς άντρες", σαν τον verbal Κώστα Φραγκολιά και τον Δημήτρη Βλάχο, στη Λούφα και Παραλλαγή:Ι4 (2008). Κατά τα άλλα, όπως ξεκινάει τις εξομολογήσεις της στο σχετικό θέμα του Yupi.gr (που μας παραχώρησε και τις φωτογραφίες), η Μαρία που είχε βγάλει βύζα για την Αμερική και πιτσιρικότερη, μεγαλύτερο μεσογειακό στόχο έχει να.. ξαναδιασχίσει τον Ατλαντικό.

Στην arena στο Βερολίνο, τη φυσική τους έδρα όπου επιστρέφουν κάθε δεύτερη χρονιά, απονεμήθηκαν χτες βράδυ τα πρώην Felix και νυν ανώνυμα ευρωπαϊκά βραβεία για το 2007. Και παρόλο που δε τα σάρωσε κανένα φιλμ τα καθόρισαν οι ρουμάνικες 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007), η ισραηλινή Επίσκεψη της Μπάντας (2007), η αγγλική Βασίλισσα (2006) και το γερμανικό Άρωμα (2006), με δύο βραβεύσεις έκαστο.

Όπως καταλαβαίνεις από την απουσία συνδέσμου στους σχετικούς τίτλους, τις ταινίες που ήταν καλύτερες για την Ευρωπαϊκή Ακαδημία των χιλιάδων και ολοένα αυξανόμενων μελών, συνολικά και στη σκηνοθεσία η μια, και σε πρώτη εμφάνιση και ανδρική ερμηνεία η άλλη, όπως και την βραβευμένη με την περίεργη επωδό "επιλογή των μαζών" Άγνωστη (2006), παρόλο που έχουν ήδη παιχτεί στην Ελλάδα, σνόμπαρε ο verbal στις δημοσιογραφικές και και οι δυο μας στα φεστιβάλ. Έτσι αυτό που μπορώ να σου πω, αν δε τις έχεις πετύχει πουθενά, είναι ότι το εκτρωτικό δράμα του Cristian Mungiu είναι αξιολογότατο αλλά από αυτά που θα πήγαιναν στην κατηγορία "παραγωγές κάτω των $500 χιλιάδων" στα Indie Spirits, όπως για παράδειγμα το Shotgun Stories (2007), αν γυρίζονταν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρεθεί καν στη πεντάδα των μη αγγλόφωνων επιλογών των Αμερικάνων Ακαδημαϊκών. Ενώ την Μπάντα δε την άκουσα πουθενά, κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στις Νύχτες και θετικά σχόλια από το κοινό όπου παίχτηκε, όμως εξαιρέθηκε των ξενόγλωσσων Όσκαρ επειδή χρησιμοποιεί σε ποσοστό πάνω από το επιτρεπόμενο 50% την διεθνή γλώσσα (τα Αγγλικά εννοώ, όχι καμιά νοηματική ή μουσική).

Κατά τα άλλα οι Ευρωπαίοι Ακαδημαϊκοί ακολούθησαν τις Κάνες όχι μόνο στο μεγάλο βραβείο τους αλλά και σε αυτό του σεναρίου, συνεχίζοντας την κουλαμάρα να συγχαίρουν τον Fatih Akin για μια ροή που έγραψε κυρίως, κόβοντας ράβοντας και αναδιοργανώνοντας κατά βούληση, ο μονταζιέρης του όπως δηλώνουν απροκάλυπτα και οι δυο. Ακολουθητική οποιασδήποτε κινηματογραφικής απονομής στο δυτικό ημισφαίριο ήταν και η βράβευση της Helen Mirren για την υποδειγματική προσποίηση ότι η δημόσια εικόνα της Αγγλίδας μοναρχίδας είναι ίδια και απαράλλαχτη στην ιδιωτική της ζωή. Και αν ψάχνεις να βρεις κάτι να σταματήσεις να χασμουριέσαι, σε ένα θέμα που κατ' εξαίρεση λόγω εντοπιότητας συμπεριλαμβάνουν οι Μάζες στα ενδιαφέροντα της χρονιάς, θα το βρεις στις προεόρτιες δηλώσεις του, τιμημένου για τη.. ζωή του, μεγάλου Jean-Luc Godard ότι ψιλοβούταγε ότι λεφτά έβρισκε, ακόμα και από την οικογένειά του, για να χρηματοδοτήσει τις παραγωγές του και των φίλων του.

Η εποχή των βραβείων, που ανοίγει παραδοσιακά με τα.. Κρατικά Ελληνικά, συνεχίστηκε και φέτος όλη τη βδομάδα, με τους σημαντικότερους ανεξάρτητους αγγλόφωνους θεσμούς, στις δυο αμερικάνικες ακτές και στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό νησί, να μπαίνουν στο χορό.

Το πρώτο (βραβείο) της χρονιάς πήγε στο I'm Not There (2007) από τα Spirit Awards που του δώσανε το Robert Altman Award για σκηνοθεσία, κάστινγκ και καστ. Η μη βιογραφία του Bob Dylan από τον Todd Haynes συγκέντρωσε και άλλες τέσσερις υποψηφιότητες για "ανεξάρτητα Όσκαρ" καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και β' ανδρικού και γυναικείου ρόλου, με μόνο την Cate Blanchett του τελευταίου να έχει ελπίδες να δει το όνομά της να συμπεριλαμβάνεται και σε άλλες λίστες στη συνέχεια. Καλύτερες προοπτικές έχουν οι έτερες μεγα-υποψήφιες, Juno (2007), The Savages (2007) και Le Scaphandre et le Papillon (2007), με την τεράστια μικρή ταινία του Julian Schnabel, χάρη και στη σύσσωμη και χαμηλών τόνων προώθησή της, να φαίνεται όλο και πιο πιθανό να κερδίσει κάτι παραπάνω από περιφερειακές υποψηφιότητες από την Ακαδημία® (ειδικά τώρα που αδειάζουν θέσεις στη πεντάδα το Charlie Wilson's War (2007) που συνέχισε τη χλιαρή υποδοχή του από τις Μάζες και στις ακαδημαϊκές προβολές, και ίσως και ο Sweeney Todd (2007) αν τον θεωρούσες ποτέ πραγματικά πιθανό υποψήφιο). Τη πεντάδα υποψηφίων για καλύτερη ταινία και σκηνοθεσία, και άρα de facto αναγνωρισμένο σαν από τις καλύτερες της χρονιάς ελλείψει άλλου, κλείνει για τα Spirits το A Mighty Heart (2007).

Τα πρώτα ουσιαστικά βραβεία της σεζόν, έστω και από ένα θεσμό που ψάχνει ακόμα να βρει κάποια ταυτότητα πέρα από την χρηματοδότηση του 65% των φετινών υποψηφίων από το πρόγραμμα "Made in NY" (όπως επισήμανε ο Michael Bloomberg που τιμήθηκε σχετικά), δόθηκαν από τα Gotham Awards. Κάνοντας σοφή χρήση των χαλαρών κανόνων τους, τα βραβεία της Ανατολικής Ακτής, όχι μόνο δεν είχαν υποψήφιους σα τον περσινό Πληροφοριοδότη (2006) αλλά τίμησαν ως φιλμ και ντοκιμαντέρ της χρονιάς τα Into the Wild (2007) και Sicko (2007) που σνόμπαρε η πιο άγρια Δύση λόγω αμφιλεγόμενου προϋπολογισμού και ανεξαρτησίας. Τα 17α Gothams ανέβασαν στη σκηνή και την indie queen της χρονιάς Ellen "Juno" Page, ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα 10α BIFAs κατάφεραν, παρότι έδωσαν στο Control (2007) αριθμό ρεκόρ υποψηφιοτήτων (10) και πέντε (5) χρυσά αγαλματάκια, να το αδικήσουν τελικά δίνοντας το βραβείο ερμηνείας στον Viggo Mortensen για το Eastern Promises (2007), και όχι στον Sam Riley. Τα βρετανικά βραβεία είναι πιθανά τα τελευταία που τιμούν τις Ζωές των Άλλων (2006), μέχρι το 2010 που θα γίνουν οι αναδρομές της δεκαετίας και το τέλος του αιώνα που θα τις θυμάται σα μια από τις πιο οικουμενικά αγαπητές ταινίες του δυτικού πολιτισμού.

Το γλυκό της αδέσμευτης δημιουργίας έδεσε το μπαράζ ανακοινώσεων με τις συμμετοχές του πρώτου μεγάλου φεστιβάλ του 2008. Το Sundance που ξεκινάει στις 17 Ιανουαρίου προσπάθησε να δώσει φέτος τη μια μέρα απάντηση στις κατηγορίες για εμπορευματοποίηση ανακοινώνοντας το επίσημο διαγωνιστικό του με έμφαση στην αύξηση των φιλμ από παγκοσμίως άγνωστους σκηνοθέτες. Και την άλλη ανακοίνωσε τη γιγάντωση του τμήματος των επίσημων πρεμιερών του (σε 24 από 17), σε βάρος του "ότι δε μπήκε στα υπόλοιπα" τμήματος Spectrum, δυο χρόνια μετά την αντίστροφη αλλαγή, για να φέρει στο Park City με αντιανεμικές μπουφανάρες δεκάδες παραδοσιακές φιγούρες της ανεξάρτητης σκηνής όπως ο Tom Hanks, ο Bruce Willis και η Sarah Jessica Parker.

Σε περίπτωση που δεν το έμαθες, οι λίστες ισχυρών Χολυγουντιανών (όπως η power list του Premiere, ας πούμε), έχουν πεθάνει (οπότε το ότι ο Jim Gianopulos ήρθε στη Θεσσαλονίκη δεν είναι τελικά και τόσο μεγάλο πράμα), όπως μας ενημέρωσε χθες το Entertainment Weekly, που αποφάσισε να ανοίξει το δρόμο προς το μέλλον, προσεγγίζοντας το θέμα από μια άλλη σκοπιά: την εξυπνάδα. Παραβλέποντας το γεγονός ότι στις Μάσες το είχαμε προβλέψει πριν καμιά τριετία σχεδόν, που αρχίσαμε να σε ωθούμε να επιδείξεις τη δικιά σου (εξυπνάδα) γράφοντάς την, η Daily News την ίδια μέρα αναγνώρισε τη μπλόφα του EW, βγάζοντάς τη δική της λίστα, της ηλιθιότητας. Κι έτσι, η αμεσότητα του Μέσου, επέδειξε την ταχύτητά του στην σφαιρικότητα της κάλυψης. Παραδοσιακά έναντι Νέων media, σημειώσατε 2.

Απ' τη μια μεριά λοιπόν, ο Judd Apatow ηγείται των έξυπνων, που μπορούν να είναι έξυπνοι όχι στο δείκτη IQ (όπου τα δηλωμένα πρωτεία πρέπει να κατέχουν ακόμα η Geena Davis και η Asia Carrera), αλλά στις επαγγελματικές επιλογές τους, στη γκαρνταρόμπα τους, στη διαχείριση της φήμης και της πορτοφόλας τους, στον τρόπο που αντικατοπτρίζουν το σημερινό Hollywood και διαμορφώνουν το αυριανό, ή στα δημητριακά που επιλέγουν για το πρωινό τους. Αμέσως από κάτω του, ο Steven Spielberg κι ο James Cameron συμπληρώνουν την τριάδα, μιας λίστας όπου η Angelina Jolie (#33) είναι πιο έξυπνη απ' τον Sacha Baron Cohen (#34), που είναι πιο έξυπνος απ' τον Guillermo del Toro (#37), που είναι πιο έξυπνος απ' την Cate Blancett (#45). Λίστα που κλείνει ο Ben Affleck στο #50, όντας προφανώς πιο έξυπνος απ' όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του Hollywood που δεν κατάφεραν να μπουν στην πενηντάδα, όπως ο Tim Burton, o Clive Owen, ο Daniel Craig, οι Rodriguez – Tarantino, ή εκείνος ο Paul Haggis που ήταν αρκετά έξυπνος να ξεγελάσει την Ακαδημία δυο-τρεις φορές, αλλά όχι και το EW.

Στην άλλη άκρη, χωρίς πολύ συζήτηση, η Lindsay Lohan είναι η βασίλισσα της βλακείας, χάρη στις επαγγελματικές επιλογές της, στην γκαρνταρόμπα (ή την έλλειψή της), στις φυλλάδες που είναι φυσικό της περιβάλλον, στον τρόπο που αντικατοπτρίζει το σημερινό Hollywood και διαμορφώνει το αυριανό, στο είδος παραισθησιογόνου που επιλέγει για πρωινό, και το κακό της γούστο στους άντρες. Στη εξίσου αμφισβητήσιμη, κομματάκι πεπαλαιωμένη, αλλά σαφώς θελκτικότερη λίστα, που δεν περιλαμβάνει (λόγω βιασύνης;) την Paris Hilton, ή (λόγω τακτ;) τους λιστογράφους του EW, ξεχωρίζουν η Kim Kardashian (#2) γιατί έχει απίστευτα βυζιά δεν έκανε ντόρο με την sex tape της, η Jessica Simpson (#7) γιατί είναι η τέλεια ξανθιά, η Britney Spears (#14), ο Michael Jackson (#19) κι ο David Hasselhoff (#48) για ευνόητους λόγους, ενώ παραδόξως, ο Tom Cruise δεν κάνει εμφάνιση σε καμία απ' τις δύο πενηντάδες. Χμ.

Μπανγκ μπανγκ, ρατατά, μπουμ, ουά, σλουρπ σλουρπ, ααάργκχ.Το μόνο κακό που μπορείς να βρεις στο Shoot 'Em Up (2007) είναι ότι κινδυνεύει να τυποποιήσει έναν από τους πιο κουλ πρωταγωνιστές της μεγάλης οθόνης στη προστασία μωρών (διαφόρων ειδών). Αλλά από την άλλη δε θα μπορούσες να περιμένεις τίποτα λιγότερο από ένα φιλμ που φιλοδοξεί να συνδυάσει ότι καλύτερο στη βία του John Woo και του Bugs Bunny για μια γενιά που γεννήθηκε με ένα Wiimote στο χέρι και δε μπορείς να καταλάβεις αν σε κοπανάει με αυτό να την ταίσεις ή απλά παίζει. Όπως ακριβώς λοιπόν, θρυλικά πεισματικά, πούλησε την ιδέα του σκιτσάροντάς την καρέ καρέ πάνω από tagline που μίλαγε για ασιατικά υγρά όνειρα, ο Michael Davis τη μεταφέρει και σε φιλμ ρίχνοντας στο καζάνι όπλα σεξ βασανιστήρια λέρα και νεκροφιλία, και ξεχνώντας στην κωλότσεπη οτιδήποτε ορεκτικό για να ξεκινήσει από τη μέση και να συνεχίσει καίγοντας ιδρώτα αίμα και σπέρμα.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από το Running Scared (2006) κυρίως και το Crank (2006), το φιλμ συνεχίζει την τάση για στιλιζαρισμένη βία που αγνοεί το στιλιζάρισμα και δε παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αφήνοντας τα βιντεοκλίπ και πιάνοντας τα βιντεογκέιμ. Και όλη η μαραθώνια προβληματική και υπερφιλόδοξη παραγωγή του, γράφει τελικά υπέρ του, όσο και η προτίμηση της Μόνικας στη μητρική της γλώσσα, αποπνέοντας απλυσιά και μπιμουβίλα σα τη γκαρσονιέρα που θα πας τη γκόμενα τα ξημερώματα.

Δυο αδέρφια με oικονομικά προβλήματα, στρέφονται στο έγκλημα υπό την παραίνεση εύπορου θείου. Ο ένας αντέχει τις τύψεις, ο άλλος όχι.Με τον Phillip Glass να του βγάζει τη μισή δουλειά απ' την ηχητική μπάντα, ο Woody Allen ρίχνει μια διαφορετική ματιά στο θέμα του θανάτου, αναζητώντας τον στο εσωτερικό του ζωντανού, μέσω της αλλαγής που επιφέρει στο εξωτερικό του, η δολοφονία της ηθικής του καθαρότητας. Δεν βρίσκει και πάρα πολλά, αφού αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι το σκαρίφημα ενός θρίλερ μαζεμένου αλλά αποτελεσματικού, και δεν έχει και άδικο, αφού μένοντας σ' αυτό, ισορροπεί χωρίς πολλά ρίσκα, ανάμεσα στο εγκεφαλικά και το συναισθηματικά συναρπαστικό. Σπρώχνει αδιάκοπα τους ήρωές του απ' το πολύ κακό στο πολύ χειρότερο, και χρησιμοποιεί τις αντιστίξεις στον τρόπο που διαχειρίζονται την κόλασή τους τα δυο αδέρφια, για να υπογραμμίσει συνεχώς την απόσταση που τους χωρίζει. Mέχρι το σκατό να χτυπήσει τον ανεμιστήρα, και να μετατραπούν στις δυο συγκρατημένα μανιχαϊστικές περσόνες που φαινόντουσαν απ' την αρχή πως είναι, και να οδηγηθούν στην αναπόφευκτη, αλλά και απλουστευτική σύγκρουσή τους, η οποία δίνει ωστόσο είναι πολύ προσεγμένο και εντυπωσιακά καθαρό φινάλε, διεστραμμένα αντιπροσωπευτικό της οικογενειακής εχεμύθειας που κρατούσε εξ αρχής την ταινία στις ράγες της.

Γενετικά βελτιστοποιημένος και εξαντλητικά προγραμματισμένος εκτελεστής, ανακαλύπτει ότι η εταιρεία του προσπαθεί να τον παγιδέψει μετά από απόπειρα δολοφονίας Ρώσου ηγέτη που κρύβει πίσω της πολιτική ίντριγκα.Υποπλοκές που προσπερνιούνται στα γρήγορα με δυο γραμμές διαλόγου για να διευκολυνθεί το πέρασμα στην επόμενη πίστα, χαράζουν ίχνη σεναρίου σε μια ταινία που κανονικά δεν πολυψάχνεις για σενάριο, αλλά στην προκειμένη θα βοηθούσε πολύ αν υπήρχε. Όχι απαραίτητα για να βγάλουν νόημα οι στυλάτες εικόνες που μοιράζονται ανάμεσα σε Χονγκ-Κονγκ-έζικο σφαιρομπαλέτο, ψυχρό βιντεοπαιχνίδι και υπόνοιες νουάρ, αλλά περισσότερο γιατί θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη μεταφορά του θρυλικού third-person shooter να είναι κάτι παραπάνω από μερικές αξιομνημόνευτες σκηνές, ατάκτως πεταμένες σ' ένα τσουβάλι χαμηλών προσδοκιών (που τα κάνει σαλάτα σε ένα σωρό ρωσικές εικόνες, από λάθος αλφάβητα σε πινακίδες, μέχρι ανάποδα έθιμα στις εκκλησίες, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα), και την υπέρκαυτη Olga Kurylenko ως αντιπερισπασμό (που μπορείς να την πετύχεις και πιο ζωντανή στο L' Annulaire (2005)). Διαψεύδοντας όσους ανησυχούσαν για τον ήρωά τους πάντως, ο εκτελεστής με το barcode προκύπτει χάρη στον Timothy Olyphant αρκούντως εικονικός, έστω κι αν όσο προχωράει η ιστορία του, οι σεναριογράφοι του αποδεικνύονται όλο και πιο αναποφάσιστοι για το αν η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα ιδιοφυούς σχεδιασμού, χρόνιου προγραμματισμού, συνδυασμός των δύο, ή απλά επιθυμία του δημιουργού, δίχως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη λογική του θεατή.

Νεαρός ερωτεύεται νεαρά, τη ζητάει σε γάμο, ο πατέρας της δεν εγκρίνει, τη μετακομίζει και την δίνει σε γιατρό, αλλά ο νεαρός συνεχίζει να την αγαπά και να την ποθεί, μερικές δεκαετίες και κάποια εκατοντάδες πηδήματα μετά.Περισσότερο σαν Forest Gump στα Χρόνια της Γεροντολαγνείας και λιγότερο σα μεταφορά του μυθιστορήματος του Márquez, η κινηματογραφική εκδοχή του Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας είναι μια απελπιστικά απογοητευτική πλουσιοπάροχη παραγωγή, που αποτυγχάνει σε πολλά επίπεδα, απ' τις εικόνες, στη διαχείρισή τους, στην τοποθέτησή τους στη σειρά, και στο ζωντάνεμά τους με κάτι που να θυμίζει συναίσθημα χωρίς να βρωμάει χολεριασμένα βεβιασμένο κι εύκολο, με τον Bardem να δίνει μια απ' τις πιο ενοχλητικές ερμηνείες του, μετριασμένη μονάχα απ' τις αλλού 'ντ' αλλού παρουσίες του John Leguiziamo και του Benjamin Bratt. Χοροπηδώντας άτσαλα από σκηνή σε σκηνή κι από πράξη σε πράξη, ο Mike Newell, δίχως καμιά υποστήριξη απ' τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο του Πιανίστα (2002), ζωντανεύει στην οθόνη ένα αθεράπευτα μη ρομαντικό ταξίδι, άλλοτε βιαστικό να καλύψει τις δεκαετίες της ζωής δυο χαρακτήρων που συνήθως μετατρέπει (άθελά του, ελπίζω) σε καρικατούρες, κι άλλοτε αργό κι ανιαρό όσο σε προδιαθέτει ο όγκος της πηγής της έμπνευσής του, σημειώνοντας τελικά ως μόνο του κατόρθωμα, να σε κάνει να μη βιάζεσαι ιδιαίτερα να διαβάσεις το βιβλίο στο οποίο βασίζεται.