Έχει την καλύτερη αφίσα που έχω δει σε ελληνική ταινία εδώ και χρόνια, έχει το μόνο teaser που έχω δει να ανοίγει την όρεξη του cheaplog (εντάξει, μέχρι που μας στείλαν το trailer του Deep End (2008) τουλάχιστον), έχει θέμα φτιαγμένο για τη μέρα εξόδου του, έχει τη Ζέτα Μακρυπούλια και την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου φρέσκες κι αλώβητες απ' την εξωπραγματική αστεροποιητική επιτυχία του Παρά Πέντε, έχει την Μαρία Μπακοδήμου και τη Σίσσυ Χρηστίδου σε guest εμφανίσεις, κι έχει κι αυτόν τον Τσιμιτσέλη που είναι ικανός να κάνει τα κοριτσάκια (και κάποια αγοράκια που τον θυμούνται κι απ' το Οξυγόνο (2003)) να παρατήσουν τους γκόμενούς τους ομαδικά, για να συρρεύσουν του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα στις αίθουσες να τον παρηγορήσουν που μόλις χώρισε. Ε κι έχει και το ομότιτλο θεατρικό και τους συντελεστές του από πίσω του να εγγυάται τον πρότερο βίο, και τον εύγλωττο τίτλο να εξηγεί από μόνος του την υπόθεση (για κάποια που μόλις χώρισε προφανώς, και προσπαθεί να συνέλθει προφανώς) για όσους κρατούν απόσταση ασφαλείας απ' τα σανίδια. Δες και το 6λεπτο αποκλειστικό preview που έχει στις Μάσες, και πες μου τι του λείπει για να ταράξει τα ταμεία στις 14 Φλεβάρη.

Μετά το απρόσμενα, τουλάχιστο για την αμερικάνικη αγορά, cult Dog Soldiers (2002) και το υπερβολικά hyped για το καλό του The Descent (2005), ο Neil Marshall μαζεύει τα αγόρια από το ένα, τα κορίτσια από το άλλο και όλους τους συνεργάτες του, προσθέτει Bob Hoskins, Malcolm McDowell και Rhona Mitra και επιστρέφει με δεκαπλάσιο προϋπολογισμό ($30m) και λιγότερο σπλατεριάρικες διαθέσεις για να δώσει υπόσταση και εύρος στην κεντρική ιδέα που είχε πριν αρκετά χρόνια, να βάλει "φουτουριστικούς στρατιώτες να συναντάνε έφιππο ιππότη με πανοπλία στα δάση κάπου". Το αποτέλεσμα, όπως βλέπεις, θέλει ιό που μετατρέπει τους φορείς σε πανκ και φρικιά να έχει διαδοθεί σε όλη τη Σκωτία, και τον κώλο της Mitra και μια ιπτάμενη Bentley να αναλαμβάνουν να τη διασχίσουν.

Ή με διαφορετικά λόγια έχεις μια εξ' ορισμού καλτιά, φόρο τιμής σε Escape from New York (1981), Mad Max Beyond Thunderdome (1985) και The Simpsons Movie (2007), που θα κριθεί από την ισορροπία όλων των στοιχείων της και, όπως φαίνεται από τα screenings που ξεκίνησαν από το φθινόπωρο, προορίζεται να διχάσει το κοινό, ανάλογα με τα γούστα. Πάντως ο σκηνοθέτης, όπως λέει, προσπάθησε και αυτή τη φορά να κάνει κάτι πολύ παραπάνω από τα χρήματα που του δώσανε και δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να αδειάσει και μερικούς κουβάδες αίμα, η πρώτη επίσημη ενσάρκωση της Lara Croft παραμένει από τις πιο υπερκαβλιάρικες παρουσίες στην (μικρή και μεγάλη) οθόνη ever, και η Rogue Pictures παρέδωσε τη προώθηση και τη διανομή της παραγωγής στη γιαγιά Universal που τη βγάζει στις αίθουσες σχετικά νωρίς, από 14 Μαρτίου.

Γνωστή στους geeky ευρωπαϊκούς κύκλους ως η θελκτική ενσάρκωση του DSL provider Alice, και στους fashionistas ως ένα απ' τα μοντέλα των Calvin Klein, Giorgio Armani και L' Oreal, η Vanessa Hessler ήρθε στην Ελλάδα για να ανάψει με τη λάμψη και το περπάτημα πασαρέλας της, το κόκκινο χαλί της επίσημης πρεμιέρας της κινηματογραφικής μεταφοράς του Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, απόψε, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Με μια ιταλική ταινία πίσω της και άλλες δυο μπροστά της, η 20χρονη Ιταλίδα μοιράζει τις μέρες της ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Ρώμη, και ανάμεσα στο modeling που ασκεί εδώ και μιάμιση δεκαετία, και την ηθοποιία που θέλει να ασκήσει από 'δω και πέρα. Και με το ρόλο της πριγκίπισσας Ειρήνης, του ζουμερού μήλου για χάρη του οποίου ο Βρούτος αντιμετωπίζει τους Γαλάτες σε μια ψηφιακή Αρχαία Ολυμπία, στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή παραγωγή μέχρι σήμερα, τα όνειρά της για περατζάδες κι απ' το Hollywood, μπορεί να μην είναι καθόλου μακρινά. Η ταινία βγαίνει κανονικά στις αίθουσες, μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη, στις 30 Ιανουαρίου.

Γηραιά χήρα εξαναγκάζεται να γίνει η καλύτερη δεξιά χείρα του Λονδίνου, θυσία στο βωμό συγκέντρωσης χρημάτων για τον βαριά άρρωστο εγγονό της.Τελευταία στη σειρά "παροχή σεξο-εξυπηρετήσεων για ενίσχυση φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων", από The Full Monty (1997) μέχρι Calendar Girls (2003), η Irina Palm (2007) οφείλει να πάει τα όρια δεκαείκοσι πόντους τουλάχιστο πιο πέρα, αλλά τα καταφέρνει μόνο στη περίληψη, τόσο προκλητική όσο θα περίμενες από σύλληψη του Philippe Blasband (Une Liaison Pornographique (1999), Thomas est Amoureux (2000), La Femme de Gilles (2004)). Το σενάριο όχι μόνο πνίγεται γρήγορα στην σοβαροφάνεια και την απιθανότητά του αλλά ανοίγει και μια ακόμα κάνουλα απ' την οποία ξεχύνονται ατελείωτες σκηνές περιπάτων(!) που συνοδεύονται από τις ίδιες μονότονες λιγοστές νότες μιας κιθάρας που σίγουρα δε ξανάπαιξε άλλες έχοντας φορεθεί κολάρο στον υπεύθυνο από τον ηχολήπτη. Η Faithfull περιφέρεται σε όλη τη διάρκεια με την ίδια έκφραση στο πρόσωπο αλλά και με το ίδιο σκουπόξυλο στη πλάτη, είτε όρθια είτε καθιστή είτε ξαπλωμένη, προσπαθώντας να δώσει αυτόν τον τύπο ερμηνείας που κλασικά αποτελεί το κέντρο, και οπτικά, γύρω απ' το οποίο περιστρέφεται η ιστορία, αλλά καταφέρνοντας μόνο να σκέφτεσαι την τρομάρα οποιουδήποτε θα βρίσκονταν στην άλλη πλευρά του gloryhole και θα τύχαινε ν' ακούσει την τσακισμένη από τις καταχρήσεις φωνή της. Η σκηνοθεσία έχει μια και μοναδική ευφάνταστη στιγμή που έχει γίνει αφίσα και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τη στραγγίξει, και κατά τα άλλα αρκείται στην στρατηγική τοποθέτηση αντικειμένων στις τρύπες, και στα πλάνα πάνω από τον ώμο της πρωταγωνίστριας, σε μια απεγνωσμένη απόπειρα να σου πασάρει την ψευδαίσθηση ότι βλέπεις ότι βλέπει ενώ βλέπεις ότι δεν το βλέπεις. Ε και παρολαυτά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να σου φαίνεται κινηματογραφικό αξιοπερίεργο, προφανώς γιατί είναι.

Γαμήλιο πάρτυ τινάζεται στον αέρα από τυπογραφικό λάθος στις προσκλήσεις. Παρ' όλα αυτά, οι καλεσμένοι του περνάνε καλά.Την απόσταση εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου και ελληνικού κινηματογράφου που να βλέπεται, το Γαμήλιο Πάρτυ μπορεί να μην την μεγαλώνει, αλλά ενισχύει το σταμπιλάρισμα της πυξίδας που δείχνει ότι για το προσεχές (τουλάχιστον) μέλλον, μεγάλα ποσά θα ξοδεύονται σε μεγάλες μαλακίες που θα φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα στα ταμεία --στο χέρι σου είναι, βέβαια, να την διαψεύσεις. Ελληνοαμερικάνα σκηνοθέτης που για να λάχει αναγνώρισης στον τόπο της έπρεπε να τύχει να εργαστεί σε πάτρια εδάφη (αν αυτό σου λέει κάτι για την προϋπηρεσία της), βρίσκεται μπλεγμένη στο ντόπιο κινηματογραφικό ιδίωμα που απαιτεί ένα σκασμό γνωστές (ημι)πετυχημένες(;) φάτσες να γεμίζουν τη μαρκίζα, και πασχίζει να συγκρατήσει το σενάριο με τις μπόλικες υποπλοκές που πρέπει να τις χωρέσουν.

Και κινείται μεν αποτελεσματικά μέσα στα φυσικά τοπία της Κρήτης χωρίς να καταφεύγει σε καταναγκαστικές κουλέρ λοκάλ απεικονίσεις, αλλά μη έχοντας αποτελεσματικό σημείο εστίασης, χάνει τον αφηγηματικό ειρμό της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εκεί δηλαδή που σκορπίζουν και οι χαμένοι καλεσμένοι του πάρτυ της, ψάχνοντας ενδεχομένως αστείες καταστάσεις της ποικιλίας του παρεΐστικου χαβαλέ, για να βρουν στην πραγματικότητα ξαναζεσταμένα (ή καθόλου ζεσταμένα) gags, που αδυνατούν να δικαιολογήσουν το κινηματογραφικό του μεγέθους της οθόνης και το διασκεδαστικό του μεγέθους της παραγωγής. Η οποία, βέβαια, δεν στερείται και τις στιγμές μιζέριας της. Λυπηρότερη όμως των αδικοσπαταλημένων χρημάτων, χρόνου, production values και ψευτογκλαμουριάς, η εγκληματική κακοδιαχείριση της Χρύσας Ρώπα, που απ' την πρώτη της στιγμή δείχνει ότι μπορεί να κάνει το πάρτυ για πάρτη της, και στο δεκάλεπτο το σενάριο της κοπανάει μια αμνησία που την βάζει να κυκλοφορεί σαν λοβοτομημένη. Εγκληματικότερο ακόμα και του κουκουλώματος των καμπυλών της Μπέττυς Μαγγίρα, σε φαρδιούς χρωματιστούς ανεμοδείκτες.

Πατέρας χάνει τον γιο του σε αυτοκινητιστικό με εγκατάλειψη θύματος και ψάχνοντας τον φονιά ανακαλύπτει ότι ήταν ο δικηγόρος που είχε προσλάβει να τον βοηθήσει. Ο οποίος είναι και πρώην της πρώην δασκάλας μουσικής του γιου του.Αναποφάσιστο αν είναι οικογενειακό δράμα για την διαχείριση της απώλειας και την απόδοση της ευθύνης, πορτραίτο του σύγχρονου Αμερικάνου και της ανάγκης του να ενδύεται τη φορεσιά του δυνατού μοναχικού εκδικητή παύλα εφαρμοστή της δικαιοσύνης που αποκρύπτει ο νόμος, τραγωδία πάνω στις παγίδες της μοίρας και τον τρόπο που διαλύουν τον άνθρωπο, ή ακόμα και θρίλερ για τις συνέπειες των chat rooms στις ευαίσθητες ψυχές, το νέο πόνημα του σκηνοθέτη του Hotel Rwanda (2004) προσπαθεί να πιάσει λίγο απ' όλα, αλλά καταλήγει να μην έχει κανέναν συγκεκριμένο στόχο καθόλου, ή τουλάχιστον κανέναν συγκεκριμένο που να μπορεί να μοιραστεί ολοκληρωμένα μαζί σου. Τσαλαβουτώντας στα λασπόνερα του μελοδράματος και της αντικλιμάκωσης μαζί, ο Terry George διαλέγει όλα τα αφηγηματικά αδιέξοδα που βρίσκει στο διάβα του, κι αφήνει τους πρωταγωνιστές του να εκτίθενται, διαλέγοντας ο Phoenix κι η Connelly το overacting, κι ο Ruffalo τις γκριμάτσες της δυσκοιλιότητας. Ώσπου να φτάσουν όλοι μαζί στο μάλλον προβλέψιμο και σίγουρα αδιάφορο (μη) φινάλε, που υποτίθεται πρέπει να σ' αφήσει να βγεις απ' την αίθουσα χορτάτος κοινωνός της δύναμης της ζωής να βάζει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά βγαίνεις χορτάτος καλοφωτισμένη πομπώδη δηθενιά, που ούτε ο συνθέτης της δεν είμαι σίγουρος ότι πολυκαταλαβαίνει.

Κουστουμάτος, μπαρουτοκαπνισμένος στα χαρτοκοψίματα, γίνεται Μπρόνσον, Σταλόνε και Νόρις μαζί, όταν συμμορία σκοτώνει απρόκλητα τον μεγάλο του γιο.Aκουλουθώντας την πρώτη αυτόνομη σκηνοθετική προσπάθεια του James "Saw" Wan στο Dead Silence (2007), βασισμένο στο βιβλίο που ακολούθησε αυτό που έγινε σενάριο για το Death Wish (1974), το Death Sentence (2007) έδωσε στην Αμερική το φιλί του θανάτου και στο The Brave One (2007) που το ακολούθησε τον Σεπτέμβρη στην μίνι αναβίωση των εκδικητικών νυχτόβιων με το νόμο, και πολλά όργανα εξόντωσης, στα χέρια τους. Με παρόμοια του τελευταίου συνταγή, επικέντρωση στον πρωταγωνιστή που τυχαίνει εδώ να έχει κουβαλήσει μπιμουβιές και μπιμουβιές (και μάλλον σαν παράσημα) αντί για μπλοκμπαστεριές. Και παρόμοια αναποφασιστικότητα σε ότι αφορά το κοινό-στόχο, που τυχαίνει εδώ να παίρνει τα χειρότερα από τις τάσεις που πλακώνονται, βλέποντας κάτι βλακαδερό για δράμα και σαλιγκαροκίνητο για ταινία δράσης (και μάλλον αθέλητα). Και τα μόνα που να το ξεχωρίζουν από το άθλιο προηγούμενο του σκηνοθέτη να είναι ο αποφασισμένος επαγγελματισμός του Kevin Bacon, μερικές στιγμές κυνηγητοπυροβολητών, κάποιο γέλιο (και κάποιο από αυτό ηθελημένο) και η υπο-εκτεθειμένη στο φως φωτογραφία του.