Μουσικός του δρόμου γνωρίζει μετανάστρια με παιδεία στο πιάνο, κάνουν παρέα, γράφουν τραγούδια, ερωτεύονται, κι αυτός πρέπει να φύγει, να πάει να γίνει σταρ. Θα την πάρει μαζί του;Ταιριάζοντας την ειλικρίνεια της απελπισμένης αισιοδοξίας των χαρακτήρων του και της ιστορίας ελπίδας μέσα στη μιζέρια τους, με την λεπτότητα της βεριτέ απεικόνισής της με την κάμερα στο χέρι, ο John Carney πετυχαίνει έναν συνδυασμό σπάνιο, σπουδαίο και δύσκολο, και τον περνάει σ' ένα ολότελα διαφορετικό κι ολότελα αλλόκοτο επίπεδο με την άποψή του για indie εκδοχή σύγχρονου μιούζικαλ κομπλέ με indie ήχους να σετάρουν με την indie παραγωγή του. Κι αυτό που προκύπτει, είναι ένα μυστήριο πλάσμα που μπορείς εύκολα να καταλάβεις γιατί μπορεί να εξυψωθεί μέσα απ' το σωρό ανεξάρτητων wannabe ταινιών που αποτελούν το Sundance όπου και ξεχώρισε με το βραβείο κοινού, αλλά στο δικό του χώρο και χρόνο, δύσκολα στέκεται στα πόδια του. Δεν είναι λίγες οι σκηνές που το πάντρεμα ταινίας και τραγουδιού είναι ιδανικό, με τα κυρίως σπαραχτικά τραγούδια του να λειτουργούν άψογα για να πάνε την ιστορία μπροστά (ή για να σου πουν τη κρύβεται από πίσω), αλλά δεν είναι και λίγες εκείνες που η κατάσταση θυμίζει τσόντα, με τη διαφορά ότι αντί οι πρωταγωνιστές να μπαίνουν στο κάδρο και να λένε δυο ατάκες για να πηδηχτούν, οι πρωταγωνιστές μπαίνουν στο κάδρο και λένε δυο ατάκες για να τραγουδήσουν. Πάντως, και παρ' ότι τις ισορροπίες περισσότερες φορές τις χάνει απ' ότι τις κρατάει, το Once παραμένει σίγουρα μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, έστω και σαν κολάζ, από μια σειρά βιντεοκλίπ με τους ίδιους, αγαπημένους σου πρωταγωνιστές.

Πιτσιρικάς με μέλλον στο χόκει, τα χάνει όλα σε αυτοκινητιστικό, και αναγκάζεται να βλέπει τον εαυτό τον να σαπίζει σφουγγαρίζοντας τράπεζα, μέχρι που τον προσεγγίζει σπείρα και τον πείθει να τη ληστέψουν.Οι δυσκολίες του εν λόγω πιτσιρικά να ζήσει κανονική ζωή υποφέροντας απ' τις σωματικές και συναισθηματικές αναπηρίες που κληρονόμησε απ' το ατύχημα, δίνουν στον Joseph Gordon Levitt σανίδα σωτηρίας ν' απλώσει πάνω την υπόληψη του, ερμηνεύοντας τον προβληματικό χαρακτήρα του με διακριτικότητα, αλλά δεν φτάνει να χωρέσει και κανέναν άλλο. Ξεκινώντας ως υποσχόμενο νεονουάρ με νόστιμες προεκτάσεις για τις αλληλεπιδράσεις παρελθόντος και παρόντος σε πιο ανθρωπιστική εκδοχή Memento-ειδούς παραλλαγής, ο ιστός που αρχίζει να υφαίνει ο Scott Frank, σύντομα μεταλλάσσεται σε ασταθή δραματική φιοριτούρα που δεν αποκτά ποτέ νεύρο ικανό να δικαιολογήσει την έκτασή της. Παράλληλα, η παράλληλη πλοκή της ληστείας μένει πολύ ώρα στο περιθώριο και δεν καταφέρνει ποτέ να λειτουργήσει σαν τονωτικό, ενός σεναρίου που όταν κάνει τον κύκλο του, επιβεβαιώνει την υποψία που είχες λίγο μετά την αρχή, ότι θα παραβεί τον βασικό κανόνα που τόσην ώρα σου προμόταρε: δεν μπορείς να πεις μια ιστορία, αν δεν ξέρεις πού θες να την πας.

Κερατάς που έχει καταλάβει γιατί δεν χωράει στις πόρτες, παίρνει τη γυναίκα του και μια καραμπίνα σε ερημική παραλία, με σκοπό να γυρίσει μόνο με την καραμπίνα. Όταν όμως φτάνει στην ερημιά και το ζευγάρι του οποίου τον άντρα υποπτεύεται, τα πράγματα περιπλέκονται.Μη φανταστείς και κανέναν λαβύρινθο βέβαια. Όχι ότι δεν έχει μερικές καλές ιδέες ρίξει μέσα, αλλά ο Αλέξανδρος Κακαβάς (που θα θυμάσαι ίσως απ' το Τέλος Εποχής (1994) και δεν νομίζω ότι θα ήθελε να τον θυμάσαι για τίποτ' άλλο), ξεχειλώνει πέραν αντοχής το στόρι για να γεμίσει με το ζόρι το σενάριό του τη διάρκεια της ταινίας μέχρι να φτάσει στο κλεμμένο φινάλε-έκπληξη, κι ο Θανάσης Αντωνίου προσπαθεί με άκομψο τρόπο και περισσότερο απ' όσο μπορεί, να καλύψει τα κενά με χοντροκομμένες απόπειρες δημιουργίας σασπένς, φορτώνοντας και την ηχητική μπάντα με τόσο απειλητικά κρεσέντο που νομίζεις ότι θα σου δείξει τον Βελζεβούλη τον ίδιο, όταν ετοιμάζεται να σου αποκαλύψει μια φτέρη.

Μέσα από το παχύ στρώμα B-movie και κάτω απ' τη γλυκιά αφέλεια που δίνει μια συμπαθητική χαριτωμενιά στις επαναλαμβανόμενες πράξεις, τις αργόσυρτες εξελίξεις και τις πομπώδεις ατάκες αποδομένες αρκετά πομπωδώς για να βγάλουν σαπουνάδα τ' αυτιά σου, οι τρεις ηθοποιοί με τη σημαντική τηλεοπτική προϋπηρεσία καταφέρνουν (με δυσκολία) να σώσουν όποια αξιοπρέπεια μπορεί να άφησε άθικτη η συμμετοχή τους, κι αφήνουν μόνη τη Μαρία Κορινθίου να εκτίθεται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, με κορυφαίο κατόρθωμά της, να αποκαλύπτει στην αποκαλυπτική της εμφάνιση, ή πόσο άχρηστοι ήταν οι του μακιγιάζ στην ταινία, ή πόσο απάτη είναι οι ορεχτικές τις φωτογραφήσεις. Διαλέγεις και παίρνεις. Αν και θα μιλούσαμε για κάτι σαφώς μεγαλειωδέστερο αν κάποιος ξαμολούσε έναν λυσσασμένο μ' ένα μαχαίρι και δέκα κουβάδες αίμα, δεν παύει να είναι καύλα και η Μαρία που την παίρνουν όλοι, και η ταινία που θα τη δείτε όλοι, εξασφαλίζοντάς της μακροημέρευση στο DVD και ενθουσιώδη υποδοχή στο Cult Film Festival, όταν παιχτεί. Ενδεχομένως μαζί με τις βιντεοταινίες που έκανε ο σκηνοθέτης της, στην αρχή της καριέρας του. Στα trivia πάντως, την πρώτη απ' τις σκηνές που είχαμε πετύχει στο set visit, μπορείς να την πεις και συλλεκτική άμα έχεις κέφια, αφού κόπηκε στο μοντάζ όπως ανακάλυψα, μαζί με τις υποσχέσεις του σκηνοθέτη για εντυπωσιακό ψηφιακό καρχαρία, και μπόλικα άλλα πράγματα.

Στην περιφερειακή Μογγολία, γυναίκα προσπαθεί να υποστηρίξει την οικογένειά της, με τον άντρα της σακάτη. Και όταν δε τα καταφέρνει, ξαναπαντρεύεται, όπως θα μάντεψες.Χαρακτηριστικό δείγμα της έκτης γενιάς Κινέζων κινηματογραφιστών, όπως την αποκαλείς εσύ που έχεις επαφή και με τις πέντε προηγούμενες, ο Γάμος της Τούγια (2006) είναι τόσο δύσκολος να τον βαθμολογήσεις όσο να διακρίνεις τον ένα Μογγόλο από τον άλλο. Ημιντοκιμενταρίστικο στιλ, δραματικοί χαρακτηρισμοί, ερασιτεχνικό καστ, στοιχειώδης ιστορία, ευγενικό άγγιγμα, ανθρώπινοι ρυθμοί, όλα φέρνουν στον παραδιπλανό αγροτικό ιρανικό κινηματογράφο. Και, κρίνοντας από την βερολινέζικη Χρυσή Αρκούδα - έκπληξη στην περσινή όχι και τόσο καλή χρονιά για το φεστιβάλ, όλα δείχνουν και σε παρόμοια πορεία κατανάλωσης αποκλειστικά εκτός συνόρων. Το μόνο που μπορείς να πεις ότι ξεχωρίζει είναι η... παρουσία, έστω και κάτω από τόνους ρούχων, της πρωταγωνίστριας (και μόνης στον επαγγελματισμό) Yu Nan, και η κινηματογραφία του (μόνου Ευρωπαίου) Lutz Reitemeier. Κατά τα άλλα, πόσο μπορείς να εμπιστευτείς μια τέτοια ταινία, όταν οι Μογγόλοι της μιλάνε Κινέζικα, το αφήνω να το εξηγήσουν όποιοι γνωρίζουν από τα μέσα και την Περσία.

Σε πλήρη συμφωνία με φτηνά μελοδράματα της εποχής που οι εβδομηντάρηδες συντελεστές της παραγωγής ήταν παιδιά, να πεθαίνεις από καρκίνο σημαίνει αφορμή για υπερστουντιοποιημένες στιγμές κόντακ ανά τον πλανήτη.Οι Επιθυμίες ...στο Παρά Πέντε (2007), με βαρύτατο ως υπέρβαρο καστ, άνοιξαν την περίοδο που κάποτε θεωρούνταν οσκαρική (βλ. τέλη Δεκέμβρη), για να αγνοηθούν καταεντελώς από την αμερικάνικη Ακαδημία στις προχτεσινές υποψηφιότητες, για όλους αυτούς τους λόγους που βαρεθήκαμε να θάψουμε το trailer και κραυγάζει ο κωμικός ελληνικός τίτλος τους. Σε ένα ακόμα σκαλοπάτι πιο κάτω προς την καταβόθρα στην αρχικά εξαιρετική καριέρα του Rob Reiner, οι αλλόκοτοι χαρακτήρες και η ασυναρτησία του σεναρίου γίνονται οι καταλληλότεροι βοηθοί στην εναλλαγή άγαρμπα (όσο τα εφέ της) αποτρελαμένης κωμωδίας και βλακωδώς (όσο του παππού σου με Αλτζχάιμερ) διδαχτικού δράματος που σε κάνει να εύχεσαι το πολύ από την αρχή της δεύτερης πράξης, όταν και ξεκινάει η ζωή με ημερομηνία λήξης των δυο πρωταγωνιστών, να εξαπλώνονταν γρηγορότερα ο καρκίνος. Αλλά ακόμα και στη πρώτη, που κάτι κάπου κάπως μπορεί να καταπιείς, πάλι παπαριές βλέπεις, όπως λέει ο Roger Ebert που 'χει βρεθεί σε παρόμοια θέση, και η συγκινητική προσπάθεια του Morgan Freeman να το παίξει άγριος γερούλης και του Jack Nicholson να μη μασήσει τα σκηνικά τόσο όσο συνήθως (μάλλον προσβλέποντας σε κάνα ακόμα βραβείο για αυτή του την πράα υπερκινητικότητα) δεν αποτελούν λόγο για να σπαταλήσεις το χρόνο σου, ακόμα κι αν έχεις περισσότερα χρόνια από την ηλικία όλων αυτών μαζί μπροστά σου.

Ανακοινώθηκαν μόλις οι υποψηφιότητες για τα 80α Όσκαρ. Χωρίς εκπλήξεις, με το Atonement να κερδίζει τη θέση για την οποία ξεκίνησε φαβορί και έφτασε να κυνηγάει καταϊδρωμένο για κάποιους. Και το Into the Wild να μη κερδίζει υποψηφιότητα ούτε στη κατηγορία του τραγουδιού, όπου ξέσκισε το.. Enchanted. No Country for Old Men (8) και There Will Be Blood (8) οδηγούν τη κούρσα, όπως θα κατάλαβες τόσους μήνες που τα 'χουμε στα features.

Οι βασικές κατηγορίες:


Best motion picture of the year
Atonement (Focus Features)
Juno (Fox Searchlight)
Michael Clayton (Warner Bros.)
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage)
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax)


Performance by an actress in a leading role
Cate Blanchett in Elizabeth: The Golden Age (Universal)
Julie Christie in Away from Her (Lionsgate)
Marion Cotillard in La Vie en Rose (Picturehouse)
Laura Linney in The Savages (Fox Searchlight)
Ellen Page in Juno (Fox Searchlight)

Performance by an actor in a leading role
George Clooney in Michael Clayton (Warner Bros.)
Daniel Day-Lewis in There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax)
Johnny Depp in Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street (DreamWorks and Warner Bros., Distributed by DreamWorks/Paramount)
Tommy Lee Jones in In the Valley of Elah (Warner Independent)
Viggo Mortensen in Eastern Promises (Focus Features)

Performance by an actor in a supporting role
Casey Affleck in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Warner Bros.)
Javier Bardem in No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage)
Philip Seymour Hoffman in Charlie Wilson’s War (Universal)
Hal Holbrook in Into the Wild (Paramount Vantage and River Road Entertainment)
Tom Wilkinson in Michael Clayton (Warner Bros.)

Performance by an actress in a supporting role
Cate Blanchett in I’m Not There (The Weinstein Company)
Ruby Dee in American Gangster (Universal)
Saoirse Ronan in Atonement (Focus Features)
Amy Ryan in Gone Baby Gone (Miramax)
Tilda Swinton in Michael Clayton (Warner Bros.)

Achievement in directing
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn), Julian Schnabel
Juno (Fox Searchlight), Jason Reitman
Michael Clayton (Warner Bros.), Tony Gilroy
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage), Joel Coen and Ethan Coen
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax), Paul Thomas Anderson

Adapted screenplay
Atonement (Focus Features), Screenplay by Christopher Hampton
Away from Her (Lionsgate), Written by Sarah Polley
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn), Screenplay by Ronald Harwood
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage), Written for the screen by Joel Coen & Ethan Coen
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax), Written for the screen by Paul Thomas Anderson

Original screenplay
Juno (Fox Searchlight), Written by Diablo Cody
Lars and the Real Girl (MGM), Written by Nancy Oliver
Michael Clayton (Warner Bros.), Written by Tony Gilroy
Ratatouille (Walt Disney), Screenplay by Brad Bird; Story by Jan Pinkava, Jim Capobianco, Brad Bird
The Savages (Fox Searchlight), Written by Tamara Jenkins

Best animated feature film of the year
Persepolis (Sony Pictures Classics): Marjane Satrapi and Vincent Paronnaud
Ratatouille (Walt Disney): Brad Bird
Surf’s Up (Sony Pictures Releasing): Ash Brannon and Chris Buck

Best foreign language film
Beaufort Israel
The Counterfeiters Austria
Katyn Poland
Mongol Kazakhstan
12 Russia

Achievement in cinematography
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Warner Bros.): Roger Deakins
Atonement (Focus Features): Seamus McGarvey
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn): Janusz Kaminski
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage): Roger Deakins
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax): Robert Elswit

Achievement in film editing
The Bourne Ultimatum (Universal): Christopher Rouse
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn): Juliette Welfling
Into the Wild (Paramount Vantage and River Road Entertainment): Jay Cassidy
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage): Roderick Jaynes
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax): Dylan Tichenor

Achievement in music written for motion pictures (Original song)
Falling Slowly from Once (Fox Searchlight)
Happy Working Song from Enchanted (Walt Disney)
Raise It Up from August Rush (Warner Bros.)
So Close from Enchanted (Walt Disney)
That’s How You Know from Enchanted (Walt Disney)

Best documentary feature
No End in Sight (Magnolia Pictures)
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience (The Documentary Group)
Sicko (Lionsgate and The Weinstein Company)
Taxi to the Dark Side (THINKFilm)
War/Dance (THINKFilm)

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Χωρίς Ίχνη. Την Κυριακή 27 Ιανουαρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.