Κατά φαντασία "καλειδοσκοπική ωδή στην αγάπη σε όλες τις αστείες, θλιβερές, σέξι, τρελές εκφάνσεις της".Ο Greg Kinnear εντρυφεί αλματωδώς σε ρόλους αφελή, κερατά, και συνειδητοποιημένα αφελή κερατά, με επόμενο στόχο τη δική του εξειδικευμένη πορνοσελίδα. Ο Robert Benton που κάποτε "ξεγύμνωνε" τους χαρακτήρες του τώρα δε μπαίνει καν στο κόπο να τους δείχνει να βγάζουν τα ρούχα τους (σερβίροντας όλες τις πρωταγωνίστριες γυμνές στο γεροντικά άνουν κοινό-στόχο του φιλμ, στις μόνες άξιες λόγου στιγμές του). Οι ποπ αναφορές, επιμέλεια κάποιου με παιδικό ήρωα τον Langdon-Down, τυποποιούνται στη πνευματώδη επανεφεύρεση του Falling Slowly από το Once (2006) σαν υπόκρουση σε ερασιτεχνική τσόντα. Το σενάριο, στην καλύτερη στιγμή του, φαίνεται να έχει κόψει γύρω στους 20 περιφερειακούς χαρακτήρες από το βιβλίο ενσωματώνοντάς τους όλους (ακόμα και του καράτε κιντ της γειτονιάς) σε αυτόν του Morgan Freeman, που παίζει και κάπου 2 εκατομμύρια κατοίκους του Portland για να βγει ο προϋπολογισμός. Αθέλητο γέλιο αναβλύζει άφθονο σε κάθε σκηνή μιας πραγματικής σαπουνοπερικής πανδαισίας, θρίαμβο για όποιον κατάφερε να τη βγάλει στις αίθουσες.

Πρωθιέρεια του ασυμβίβαστου, θαρραλέου και επιθετικού, αλλά καλλιτεχνικά ακέραιου και ουσιαστικού κινηματογράφου, παραγωγός που αν βάλεις στη σειρά το σερί των ταινιών που έχει βοηθήσει να δουν το φως της μέρας, θα ακούσεις σερί οργασμικών αναστεναγμών, πολυβραβευμένη και πολυτιμημένη από κριτικούς, κοινό και συναδέλφους της, χαρακτηρισμένη ως νονά του νέου queer cinema (τίτλος που η ίδια αρνείται να αποδεχθεί), η Christine Vachon είναι ένα απ' τα σημαντικότερα κεφάλαια του σύγχρονου αμερικάνικου κινηματογράφου. Mε παρακαταθήκη αξιώσεων όχι μόνο για τους θεατές, αλλά και για τους φερέλπιδες μιμητές της, είναι ένα απ' τα σημαντικότερα ονόματα που έχουν φέρει στην Αθήνα οι Νύχτες Πρεμιέρας. Κι εκμεταλλευόμενη την επίσκεψή της για την προώθηση του I'm Not There (2007) την κατάφεραν να φέρει μαζί της και την απαγορευμένη ταινία-έκπληξη που είχε προκαλέσει ουκ ολίγους ψιθύρους, όπως θα θυμάσαι, μερικούς μήνες πριν, τότε που μας είχε μιλήσει για το τι την κινητοποιεί στο να κάνει τις ριψοκίνδυνες επιλογές που κάνει, πώς είχε αντιδράσει στο πρόσφατο φάγωμα του Infamous (2006), της δεύτερης ταινίας για τον Truman Capote απ' τη μαρμάγκα, και πώς είναι να δουλεύεις με έναν απ' τους πιο ενδιαφέροντες Αμερικάνους σκηνοθέτες του σήμερα.

Όπως μάλλον θα 'χεις ψυλλιαστεί πια, ο Judd Apatow έχει φτιάξει γύρω του μια μεγάλη οικογένεια (συνεργατών), απ' την οποία διαλέγει στο κάθε του καινούριο project να δείξει ένα μέλος και βάζει τους υπόλοιπους σε rotation να γεμίζουν τα γύρω-γύρω, και κάπου εκεί θα βρεις και το λόγο που ότι αγγίξει ο εξυπνότερος και πιο γρήγορα ανερχόμενος άνθρωπος του Hollywood, γίνεται κωμικός χρυσός, ή αντιμετωπίζεται ως τέτοιος. Point in case, η νέα του παραγωγή, γραμμένη από ένα απ' τα freaks του στο πρώτο του τηλεοπτικό cult hit, Freaks and Geeks, και σκηνοθετημένη από έναν απ' τους γραφιάδες του στο αποτυχημένο στην τηλεθέαση follow-up του, Undeclared. Και οι γνώριμες φάτσες στο cast, που είναι ευκόλως εννοούμενες.

Το όχι και τόσο κόκκινο trailer που έβγαλε σε αποκλειστικότητα στο δίκτυο το Empire για τύπο ιδιαζόντως ευαίσθητο που τον παρατάει η γκόμενα για rock star και τους πετυχαίνει στη Χαβάη που πάει να την ξεχάσει, δεν έχει και πολλά περισσότερα να δείξει πέρα απ' το δεύτερο μισό ατακών που είχαν κοπεί στο πρώτο, τηλεοπτικό σποτ πριν ενάμιση μήνα για λόγους κοσμιότητας. Επιβεβαιώνει πάντως ότι το χιούμορ θα είναι κυρίως λεκτικό της ποικιλίας του κολεγιακού, δείχνει ότι θα 'χει μεγάλη καρδιά καρφιτσωμένη στο μανίκι, και επαναλαμβάνει την τάση του να ταιριάζει άντρες με γυναίκες δεκαπέντε κατηγορίες πιο πάνω τους, γιατί είναι καλά παιδιά ρε φίλε. Και μετά τους δουλεύει, με τρόπο. Βασικά είναι ταινία του Apatow δηλαδή. Αλλά με τη Veronica Mars σε μπικίνι.

"Όλα ξεκίνησαν το 1995 με 10 ξελογιάστρες ομορφιές σε ένα τρισέλιδο σπαστό εξώφυλλο" του Vanity Fair, όπως θυμίζει το περιοδικό παραθέτοντας σε διχτυακή αποκλειστικότητα (φυσικά) τα εξώφυλλα της Annie Leibovitz για το "γιγαντιαίο" ετήσιο χολιγουντιανό του τεύχος. Από τότε και μέχρι το 2000 η ναυαρχίδα της Condé Nast κανονιοβολούσε μέλλουσες αστέρες (κυρίως) και μέλλοντες αστέρους με επιτυχία κοντά στα 8/10 της πρώτης ομοβροντίας, συμπεριλαμβάνοντας και την αναγκαία odd-one-out (όπως η πρώτη φαγώσιμη αλλά κοινή Patricia Arquette) και τη μαυρομπουτού και μαυρομοίρα της μέσα πτυχής (όπως η αναμενόμενα ακαταξίωτη στη συνέχεια Angela Bassett). Το 2001, η φωτογράφιση της καταξίωσης πρώην φιλόδοξων, με τη συλλεκτική συμμετοχή και κινηματογραφικών απολιθωμάτων, σήμανε και την απαλλαγή από το άγχος της ανακάλυψης ενός κάρου φρέσκων φατσών ανά έτος και του (οφθαλμοφανούς πια τώρα που είσαι εκπαιδευμένος) φωτοσοπιάσματός τους να αγκαλιάζονται. Από τότε τα εξώφυλλα όλων των περιοδικών χάνουν έτσι κι αλλιώς τη σημασία τους και οδεύουν προς μουσειακό είδος, αλλά ακόμα κι αν είχαν μπροστά τους μέλλον λαμπρότερο από μπραντζελινάκια και τομκατάκια, πάλι με σιγουριά θα 'λεγες ότι η αναλαμπή του προπέρσινου, με τη Keira Knightley γυμνή και τη μεγαλειώδη κωλάρα της Scarlett Johansson να απλώνεται απροκάλυπτα (με ξεχωριστό credit), δεν υπήρχε περίπτωση να συγκριθεί με κανένα, εκτός αυτού που θα προέκυπτε αν η Rachel McAdams δεν είχε αντικατασταθεί τη τελευταία στιγμή από τον Tom Ford που το επιμελήθηκε.


Φέτος προφανώς το περιοδικό επιδιώκει ολική επαναφορά, με το ροζ παρανυφίστικο στιλ του John Galliano να προσπαθεί να κρύψει ότι ρισκάρει λιγότερο, με δυο στις δέκα "φρέσκες φάτσες" να είναι τριανταπεντάρες και όλες πλην της Ellen Page μεγαλύτερες ακόμα και από όσο είναι τώρα οι πιτσιρίκες που πλακώνονταν για μια θέση στο, εξω-χολιγουντιανό, σχετικό τεύχος του 2003. Η παράταιρη είναι αυτή τη φορά, όπως σκέφτεσαι, η Jessica Biel που, όσο και να εκτιμάς το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά της, η ερμηνεία την οποία μπορείς να φανταστείς πιο εύκολα να δίνει από το λαιμό και πάνω (hint: σκέψου την πρώην εξωφυλλού Chloe Sevigny) θα της φέρει ανάλογα δύσκολα σοβαρές επιβραβεύσεις. Και το σκέφτεσαι παρόλο που η πρωταγωνίστρια της Juno (2007) ψάχνει ακόμα κι εδώ αντισυμβατικότητα με τη καμπουριαστή στάση της. Κατά τα άλλα η Emily Blunt φαίνεται να κρύβει περισσότερα προσόντα από όσα υποψιαζόσουνα, στην κορυφή της τετράδας του βασικού κομματιού του τρίπτυχου. Ενώ η λατινόμαυρη Zoë Saldana της εσωτερικής (φυσικά) και ξεχωριστά (πάγια) φωτογραφημένης εξάδας πολύ πιθανό να μην είναι εκεί μόνο για να φοράει μαγιό, αφού είναι η Uhura του καλοκαιρινού Star Trek (2008) και πρώτο(?) όνομα του υπεραναμενόμενου Avatar (2009). Και τελικά το σημαντικότερο του περιπτερικού εξωφύλλου είναι και πάλι το ονοματάκι Scarlett που δεν είναι καθόλου τυχαία το μεγαλύτερο που εμφανίζεται (έστω και.. με γράμματα), έχοντας κάνει τρεις συνεχόμενες αχαρακτήριστα (in retrospective) καβλιάρικες ολόσωμες εμφανίσεις από το 2004 ως το 2006. Και το άλλο, το Keira, δεύτερο στη σεξαπιλιά της πενταετίας (και βάλε), μαζί με αυτό του Hitchcock, διαλεγμένες σκηνές από το έργο του οποίου αναδημιουργήθηκαν για τις μέσα σελίδες με απαράμιλλο ύφος (κρίνοντας από τον Seth Rogen σε ρόλο φίνα ταχύτατου Cary Grant).

Η Fox έριξε τόσο χαμηλά το είδος της παρωδίας ειδών με τα καθυστερημένα Date Movie (2006), Epic Movie (2007), Meet the Spartans (2008) και The Comebacks (2007) (μοναδικό παιδί με ειδικές ανάγκες της Fox Atomic αντί της Regency), που ο νέος σχετικός άθλος των Weinsteins, μετά τα Scary Movies, αντιμετωπίζεται σαν υπερήρωας που θα το κάνει να πετάει ξανά. Οι ελπίδες βέβαια στηρίζονται στα ονόματα του David Zucker στη παραγωγή και του Leslie Nielsen στο καστ, βασικότατους συντελεστές τόσο στην Απίθανη Πτήση (1980) που δημιούργησε το είδος όσο και (κυρίως ο πρώτος) σε όσα το καθιέρωσαν, μέχρι τις τελευταίες Τρελές Σφαίρες, δεκαπέντε χρόνια μετά.

Από τότε βέβαια ο Zucker περίπου δε ξαναμπλέχτηκε, ο Nielsen περίπου τυποποιήθηκε, και τους βασικούς ρόλους στο Superhero Movie (2008) τους έχουν άλλοι, όπως πιο χαρακτηριστικά προδίδει η αλλαγή του τίτλου από τον αρχικό Superhero! (με το θαυμαστικό, σήμα κατατεθέν των πρώτων δημιουργημάτων του σεναριογράφου, σκηνοθέτη και παραγωγού του Airplane!). Και κυριότερος άλλος είναι ο σκεριμουβίστας Craig Mazin, με ιδιαίτερες συμπάθειες σε κωμικές υπερδυνάμεις στο βιογραφικό του, σε ρόλο αντι-Zucker (βλ. σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού). Έτσι το αποτέλεσμα, η πρώτη γεύση του οποίου κυκλοφόρησε στο iKlipz, φαίνεται να κουβαλάει τις επιρροές που θα περίμενες. Το φτηνό σλάπστικ χιούμορ κυριαρχεί, αλλά πετάγεται και μια παράδοξη γάτα εκεί που σου σερβίρεται ακόμα μια σκηνή ξαφνικού breakdancing που κάποιος αποφάσισε εδώ και χρόνια ότι επιβάλλεται τόσο όσο και οι κλανιές (και έγινε μέχρι και αστείο-ταινία που άμα δε την έχεις δει δεν είσαι πραγματικός.. σινεφιλ, αφού αποτελεί τη πρώτη σημαντική εμφάνιση της Maria Menounos). Ενώ η σκηνή που ο Nielsen καρφώνει τον μαυρούλη είναι όλα τα λεφτά, και οι υπόλοιπες δείχνουν υπαρκτό σεναριακό άξονα, τον πρώτο Spider-Man, και άρα και υπαρκτό ενδιαφέρον. Νυχτερίδες και φορτηγά, στην αρχή και στο τέλος, παραπέμπουν σε Batman και Fantastic Four που αποτελούν τους υπόλοιπους επίσημους στόχους μιας παραγωγής που στις επίσημες ανακοινώσεις της, ακόμα και για ονόματα συντελεστών, δεν έχει και τόση αξιοπιστία μέχρι τώρα.

Τετράχρονο κοριτσάκι εξαφανίζεται και η θεία του προσλαμβάνει ζευγάρι της γειτονιάς για να βοηθήσει στις έρευνες, αφού η μάνα του ξέρει μόνο τον Jerry Springer και όλους τους τρόπους να φτιαχτείς με ηρωίνη και η αστυνομία προχωράει με ρυθμούς δημοσίου.Το σενάριο του Gone Baby Gone (2007) είναι βασισμένο στο ομώνυμο αστυνομικό του Dennis Lehane, με credits συγγραφέα και για το Mystic River (2003), γεγονός στο οποίο δίνει το μεγαλύτερο βάρος η προώθηση (από την αφίσα ακόμα), προσπαθώντας ίσως να σου τραβήξει το μάτι πέρα από το σκηνοθετικό ντεμπούτο του (ιδιαίτερα αμφιλεγόμενου από την εποχή που 'μπλεξε με τη Lopez) Ben Affleck και το πρωταγωνιστικό του αδερφού του Casey. Γεγονός απ' το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσεις κι εσύ να μετράς τις προσδοκίες σου, αφού δε χρειάζεται να είσαι βιβλιοσκώληκας για να 'χεις ήδη καταλάβει ότι ο Βοστονέζος έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στη γειτονιά του, στο Dorchester, και στη παρουσίασή της σα σκοταδερή γωνιά της μεγαλούπολης με χαρακτήρες που τη κουβαλάνε, μαζί με ότι συνεπάγεται μια κοινότητα, όσο ανακαλύπτουν και διαμορφώνουν τα όρια της ηθικής τους, με στιλ σφιχτό, στα όρια του δυσκοίλιου.

Ή αλλιώς, ξεκινάς από μια δυνατή, ακλόνητη και σπάνια βάση, μια ιστορία με πολυσύνθετη ηθική, που τη μεταφέρει ένας Academy Award® Winner αν το 'χεις ξεχάσει και ντόπιος αν δε το ξέρεις. Και τη μεταφέρει, όντας υπεύθυνος και για τη κάμερα, με μια εντυπωσιακή αίσθηση ρυθμού, χώρων και προσώπων, μια ιδιαίτερη ευφυΐα σε σκηνές που θα πρέπει να σε μπερδέψουν αλλά να σου αφήσουν και στοιχεία να βγάλεις άκρη, και μια απρόσμενη σεμνότητα και αυστηρότητα, που κάπου ξεπερνάει κι αυτή του γέρο Clint, στο χαλινάρι των ερμηνειών. Ερμηνείες που έτσι εξυπηρετούν και με το παραπάνω την αφήγηση, χωρίς να εντυπωσιάζουν αν δε προσπαθήσεις να τις προσέξεις (ο Ed Harris κρύβει όλο του το όνομα πίσω από ένα μουσάκι, και την Amy Ryan είσαι πολύ απασχολημένος να τη βρίζεις και να τη σαρκάζεις, για παράδειγμα). Αλλά το αποτέλεσμα άκοπα το κατατάσσεις στις πιο αξιόλογες προσπάθειες της χρονιάς, ένα τικ πίσω από το Mystic River. Παρόλο που τυπικά και κάπου απαραίτητα μπλέκει και ψιλομυθικά στερεότυπα (βίαιων παιδεραστών π.χ.) και pulp στοιχεία, και ξεπληρώνει όλο το καστ, για τη συμμετοχή και την υπομονή του, με έναν μονόλογο για τον καθένα. Και παρόλο που τυπικότατα δε πρόκειται να σε κάνει να αμφισβητήσεις τη δικιά σου, προσωπική, ανωτερότητα.

Καναλάρχης σε πόλη χωρίς φωνές, θέλει να μετατρέψει το μοναδικό φαινόμενο μιας αληθινής τραγουδίστριας σε πομπό υπνωτιστικών σημάτων, για να εξασφαλίσει τον έλεγχο των κατοίκων μέσω του καναλιού του, και να σιγουρέψει τα σατανικά του σχέδια.(Πάντα) επίκαιροι συμβολισμοί κι αλληγορίες για την χειραγώγηση και την καταπίεση της φωνής και της σκέψης της κοινωνίας απ' τα ΜΜΕ δίνουν και παίρνουν σε μια σίγουρα arty και κατάτι ριψοκίνδυνη επιλογή για κινηματογραφική έξοδο, που αν μη τι άλλο ανταμείβει με την δροσιστική ρετρό αισθητική της, και θα εντυπωσιάζει με τον τρόπο που αναδεικνύει, παρ' ότι χωρίς φωνές, τις κουβέντες σε πρωταγωνιστές. Η διασκεδαστική χρήση των υπότιτλων από μόνη της όμως, και η κινηματογραφική και μουσική παιδεία της ταινίας που δοκιμάζει το γούστο σου από κάποιο σημείο κι έπειτα, μαζί με τον έρωτα του δημιουργού με τις εικόνες του που πολλές φορές ξεπερνά τα όρια στις πιο ακατάλληλες στιγμές, δεν λύνουν τα προβλήματα της πλοκής, που όταν αποφασίζει να σου εξηγήσει το όνειρο του ποιητή, εσύ πιθανότατα θα 'χεις αρχίσει να βλέπεις το δικό σου, κι όταν φτάνει η ώρα να μπει σε λειτουργία η υπνωτιστική μηχανή, γίνεται ασαφές αν ο υπνωτιζόμενος είναι τα βουβά ανθρωπάκια στην οθόνη, ή τα καθισμένα από κάτω της.

Πλούσιος ηλικιωμένος καταξιωμένος συγγραφέας προσκαλεί τον νεαρό φιλόδοξο ηθοποιό εραστή της γυναίκας του να.. τα πούνε στην έρημη βίλα του.Το Sleuth (2007) είναι μια απόπειρα του Kenneth Branagh και του Harold Pinter να ξαναμεταφέρουν στην οθόνη το θεατρικό του Anthony Shaffer, 25 35 χρόνια μετά από αυτή του συγγραφέα και του Joseph L. Mankiewicz που είχε πρωταγωνιστές τον Laurence Olivier και τον Michael Caine. Ο τελευταίος αναλαμβάνει τώρα το ρόλο του γεροντότερου, ενώ τον δικό του, ακόμα μια φορά μετά το Alfie (2004), ο Jude Law.

Αν προσπαθούσα να χωρέσω ακόμα και τα βασικά πίσω από τα ονόματα και τους τίτλους στη παραπάνω παράγραφο θα χρειαζόσουνα οθόνη ορατή από το διάστημα, όμως το συμπέρασμα θα ήταν και πάλι ότι το κοινό του φιλμ είναι περιορισμένο και απαιτείται και ιδιαίτερα προετοιμασμένο. Και επιπλέον και ιδιαίτερα περίεργο, αφού ο σεναριογράφος αποφάσισε να αντιμετωπίσει θανατηφόρα πιντερικά σοβαρά μια ιστορία τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά όσο μεγάλο είναι το μέτωπο του Law, ο σκηνοθέτης να βυθίσει στον αυτοϊκανοποιούμενο μινιμαλισμό ένα.. θεατρικό δυο χαρακτήρων, τόσο επιδεικτικά όσο φανερή είναι η ειρωνεία στο casting, και η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών δε πλησιάζει καν pokes στο Facebook (αντί έστω του, ειρωνικού όπως είπαμε, αλληλοσπαραγμού που θα περίμενες). Έτσι όσο περίεργος Σκορπιός και να 'σαι, το ενδιαφέρον σου σκοτώνεται το πολύ στη δολοφονία στο τέλος της πρώτης πράξης. Και τα 45 λεπτά λιγότερα από τη διάρκεια της προηγούμενης μεταφοράς σου φαίνονται τόσο παράδοξα υπόγεια ελαχιστοποιημένα όσο προσπαθεί να είναι η καινούρια.

Τρεις γυναίκες οργανώνονται για να κλέψουν χρήματα που προορίζονται για καταστροφή (γιατί είναι φθαρμένα). Κι όταν βλέπουν ότι τα καταφέρνουν, δεν ξέρουν που να σταματήσουν.Το Θέλμα και Λουίζ (1991) για 50άρες που βαριούνται, ή όποιο είναι τέλος πάντων το κοινό της κατεψυγμένης πια Diane Keaton που κυκλοφορεί εδώ και καμιά δεκαετία με ίδιο κοστούμι-γυαλί-μαλί-γυψόφατσα για να βοηθήσει τις fans της να πειστούν και να πείθουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει. Σκηνοθετημένο μάλιστα απ' την ίδια την σεναριογράφο του Θέλμα και Λουίζ (1991), που ικανοποιημένη πια με τη γυναικεία χειραφέτηση, αρκείται σε φαρσική σάτιρα του αμερικάνικου ονείρου με λίγη ελληνική πονηριά για πολλά λεφτά με λίγο κόπο, μέσω της γυναικείας εκρηκτικότητας με μια ζαχαρωμένη εσάνς από γυναικεία απληστία, που αθωώνεται αβρόχις ποσί στην κολυμπήθρα της αμερικάνικης κωμωδίας. Για χαζοχαρουμενιά πάντως, δεν είναι τόσο κακή όσο θα σε βόλευε για να γλιτώσεις τη μουρμούρα αν βρεθεί ομόφυλη των πρωταγωνιστριών να σε φάει να το δείτε (προσφέρεται για υποχωρήσεις δηλαδή), αλλά τουλάχιστον έχει τον Ted Danson (όταν τον δεις θα τον γνωρίσεις) να πετάει σπίθες στο βοηθητικό ρόλο του συζύγου, για να 'χεις με κάποιον να ταυτιστείς μέσα στην παράνοια των ορμονών.

Ο Καψουρίξ καψουρεύεται την πριγκίπισα της Ολυμπίας και παίρνει Γαλατική αποστολή μαζί του στους Ολυμπιακούς, να κερδίσει τον Βρούτο και να την πάρει γυναίκα του.Κι όπως κατάλαβες απ' το blurb κι ίσως έχεις ψυλλιαστεί κι απ' το κόμικ, ο τίτλος είναι κομματάκι παραπλανητικός, αφού ο Αστερίξ (κι ο Οβελίξ κι ο Ιντεφίξ κι όσοι απ' τους υπόλοιπους αντιστασιακούς στην κυριαρχία του Καίσαρα καταφέρνουν να μπουν στην ταινία), κρατάνε το πολύ δεύτερο ρόλο στους Ολυμπιακούς Αγώνες, που σίγουρα θα λειτουργήσουν μια χαρά να μαζέψουν τους Έλληνες στην αίθουσα, αλλά βγαίνοντας θα τους έχουν δώσει πολύ σοβαρότερο πάτημα για επίθεση με κορώνες εθνικής υπερηφάνειας απ' ότι εκείνοι οι έρμοι οι 300 (2007) του Λεωνάιντας. Ιδίως με την σατανική ομοιότητα των Ελλήνων της ταινίας, με τους σημερινούς σκανδαλώδεις απογόνους τους.

Αλλά όπως διευκρίνισε με ζέση η Vanessa Hessler στη σχετική συνέντευξη πριν κάτι βδομάδες, δεν πρέπει να το πάρεις στραβά γιατί είναι άκακη κωμωδία, και σαν κωμωδία δεν έχω παρά να σου επιβεβαιώσω ότι μια χαρά αποτελεσματικά κι ακίνδυνα κινείται, προσφέροντας άπλετες ευκαιρίες για απολαυστικά χαχανητά, με λεκτικά και μη αστεία, τη γνωστή γλωσσίτσα που βγάζει στα ιστορικά στερεότυπα, pop αναφορές και funky cameos διάσπαρτα στο γενικά άνευρο, επαναλαμβανόμενο κατά καιρούς και κατακερματισμένο γενικότερα στόρι, που ακολουθεί την παράδοση των δύο προηγούμενων ταινιών, χωρίς όμως να γίνεται ποτέ τίποτε περισσότερο από μακρινός συγγενής. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που η προσπάθειά του να ακολουθήσει την πετυχημένη συνταγή των προκατόχων του, γίνεται κουραστική και ξεκάθαρα ξεκάρφωτη, με αποκορύφωμα την τελευταία πράξη του, όπου για να φαρδύνουν τα credits, προσπαθούν να χωθούν όσα cameos δεν χώρεσαν σ' ολόκληρη την ταινία. Με την εξαίρεση πάντως του Depardieu, που ή είχε βαρεθεί τη ζωή του, ή στα γυρίσματα δοκίμαζε καινούρια ποικιλία απ' τα κρασιά του, αν κάτι σώζει την ταινία, είναι σίγουρα οι ερμηνείες, με αναμενόμενα κορυφαίο, τον Alain Delon ως βραβευμένο με César Καίσαρα, να είναι ο καλύτερος της παιδικής χαράς, με την πεντανόστιμη αυτοκανιβαλιστική του εμφάνιση. Άβε.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας I'm Not There. Την Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου στις 6 το απόγευμα στo ΝΙΡΒΑΝΑ Cinemax στους Αμπελόκηπους.

Μια απ' τις πιο ενδιαφέρουσες βραδιές του προγράμματός του έχει προγραμματίσει γι' απόψε το Gagarin 205, που θα μαζέψει ένα σωρό καλό κόσμο να κυκλοφορήσεις ανάμεσά του και να δείτε μαζί, μεταξύ πολλών πολλών άλλων, την πρώτη μικρού μήκους ταινία του Νίκου Νικολαϊδη, στην τιμητική βραδιά με αφορμή την κυκλοφορία του Μια Στεκιά στο Μάτι του Μοντεζούμα, του μυθιστορήματος που δούλευε o οραματιστής σκηνοθέτης μέχρι και τον θάνατο του. Ο ειδικός ανταποκριτής Δελτίος Τύπου, πάντα ενημερωμένος, προβλέπει:

Την πολύωρη εκδήλωση θα ανοίξει ο Γιώργος Χατζηνάσιος, λίγο πριν τις 9 το βράδυ, παίζοντας στο πιάνο του τις πασίγνωστες συνθέσεις της Γλυκιάς Συμμορίας και της Πρωινής Περιπόλου. Ο συγγραφέας Μάνος Ελευθερίου θα αναγνώσει ένα προσωπικό σημείωμα για τον φίλο Νίκο Νικολαΐδη –το επίμετρο που έγραψε στο τέλος του βιβλίου– ενώ ο ιστορικός-συγγραφέας Ήρκος Αποστολίδης θα μιλήσει για την ιδιαίτερη γραφή που καταθέτει ο δημιουργός στο τελευταίο του μυθιστόρημα. Ο Χρήστος Βαλαβανίδης, ο Άλκης Παναγιωτίδης και ο Κωνσταντίνος Τζούμας, αξέχαστο τρίο της ταινίας Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα, θα καταθέσουν τις δικές τους σκέψεις για τον Νίκο Νικολαΐδη και το έργο του, όπως άλλωστε και ο Τάκης Σπυριδάκης με την Michele Valley, που είχαν συμπράξει ως ντουέτο στην Πρωινή Περίπολο. Η Δώρα Μασκλαβάνου και η Τζένη Κιτσέλη θα διαβάσουν αποσπάσματα από το βιβλίο, ενώ ο Νίκος Τουλιάτος θα παίξει στα κρουστά του την εισαγωγή της ταινίας Θα Σε Δω Στην Κόλαση Αγάπη Μου και η Τζένη Καπάδαη θα ερμηνεύσει αγαπημένα τραγούδια του Νίκου Νικολαΐδη, όπως το Cry Me A River και το Unchained Melody. Το πρώτο μέρος της βραδιάς θα κλείσει με την προβολή της πρώτης μικρού μήκους ταινίας του Νίκου Νικολαΐδη, Lacrimae Rerum (1962 - διάρκεια 11’). Ο Συμεών Νικολαΐδης (Simon Bloom) με τη μπάντα του θα ανοίξει το δεύτερο μέρος, με συνθέσεις που επένδυσαν τις ταινίες Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα και Zero Years, ενώ η Βαλέρια Χριστοδουλίδου θα ερμηνεύσει, ανάμεσα σε άλλα, το Put Τhe Blame On Me. Οι Last Drive θα δώσουν το δικό τους έντονο παρόν στη βραδιά με κομμάτια αφιερωμένα στον δημιουργό. Αντί για επίλογο, ο Τζώνυ Βαβούρας με τη μπάντα του θα οργανώσουν ένα ροκ εν ρολ πάρτυ. Στη διάρκεια της βραδιάς θα προβληθούν trailers και αποσπάσματα από τις ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη, συνεντεύξεις του ίδιου, συνεντεύξεις τρίτων για εκείνον και το έργο του -όπως του Λάκη Λαζόπουλου, του Χάρρυ Κλυνν, του Μισέλ Δημόπουλου κ.ά.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20.00, και θα μείνουν ανοιχτές για το κοινό καθ' όλη την απροσδιόριστη διάρκεια της βραδιάς.

Δύσκολα μπορείς να μιλήσεις για εκπλήξεις στα βραβεία του Sundance αφού αρκετές φορές, όπως πέρσι, οι ολιγομελείς επιτροπές του διαλέγουν κόντρα σε όσα συζητήθηκαν στα πηγαδάκια των δημοσιογράφων ή αγαπήθηκαν από το κοινό (ή ταυτίζονται με το ένα ρεύμα ενίοτε), όπως άφησε να εννοηθεί και ο πρόεδρος της φετινής επιτροπής του κύριου διαγωνιστικού, Quentin Tarantino, θυμίζοντας ότι το Reservoir Dogs (1992) του είχε αγνοηθεί στο Park City πριν 16 χρόνια, ενώ παρέδιδε το σημαντικότερο βραβείο του φεστιβάλ στο Frozen River (2008) της πρωτάρας Courtney Hunt.

Το φιλμ, τρίτο στη σειρά μεγαλοβραβευμένο που ασχολείται με μετανάστες, μετά τη Quinceañera (2006) πρόπερσι και τον Padre Nuestro (2007) πέρσι, αγοράστηκε πριν μερικές μέρες από τη Sony Classics μάλλον σαν απόδειξη μουλαρώματος μετά την αποτυχία της εταιρείας στις πλειοδοσίες που είχαν προηγηθεί. Και παρόλο που μπορεί να το θεωρείς μουλάρωμα και σε συγκεκριμένη τάση για το φεστιβάλ, (το φιλμ) εκπροσωπεί.. άλλη. Αυτή της ανανέωσης και της επικέντρωσης σε φρέσκα ονόματα, που είχε εκφραστεί σαν πρόθεση από την ανακοίνωση του προγράμματος, και την υλοποίησή της κατέγραψε ο διευθυντής του, Geoffrey Gilmore, τονίζοντας ότι συνολικά έντεκα πρωτόβγαλτοι βραβεύτηκαν. Από τη μεριά της η Hunt αρκέστηκε να ευχαριστήσει τον άντρα της με τα λεφτά του οποίου έκανε την ταινία, όπως αρμόζει σε κάθε φιλόδοξη σκηνοθέτρια. Και ευχήθηκε να βρουν και οι υπόλοιποι το δικό τους τέλειο κοινό, ήτοι έναν Tarantino να δηλώνει ότι του "κόπηκε η ανάσα" και να φωνάζει ότι του "κουνήθηκε ο κώλος" από "ένα από τα πιο συναρπαστικά θρίλερ" που θα δει φέτος.

Στη πράξη, η σημαντικότερη τάση του 2008 στο Sundance δεν ήταν για νέο αλλά για νεανικό, με ταινίες σαν το Assassination of a High School President (2008) να συνεχίζει το γυμνασιακό νουάρ του Brick (2005), το Hamlet 2 (2008) να γράφει τη σημαντικότερη πώληση του φεστιβάλ (στη Focus για $10mil) σκοτώνοντας με γέλιο το κοινό στις προβολές, το American Teen (2008) να ανακατεύει ντοκιμαντέρ και ριάλιτι με εκρηκτικά αποτελέσματα και το βραβείο σκηνοθεσίας (documentary) που τσίμπησε να του φαίνεται μόνο η αρχή, και το Wackness (2008) να παίρνει το σημαντικότερο βραβείο κοινού, να αγοράζεται κι αυτό από τη Sony Classics, και να κατατρομάζει τον Todd McCarthy που έβλεπε ναρκωτικά και στις χιονονιφάδες στα υψίπεδα της Utah.

Αρκετά ακόμα φιλμ ξεχώρισαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και τα σημαντικότερα μπορεί να μη χρειαστεί καν να τα περιμένεις μέχρι τις Νύχτες του φθινοπώρου --αφού για παράδειγμα για το Choke (2008) είχε ήδη οριστεί αμερικάνικη ημερομηνία εξόδου πριν τσιμπήσει ειδικό βραβείο για το καστ του--, σε μια διοργάνωση που ξεκίνησε αδιάφορα και μέχρι το τέλος της όλοι παραπονούνταν για τις λίγες αξιόλογες συμμετοχές και τις λίγες αγορές, αλλά εμένα, από μακριά, μου φάνηκε τελικά πετυχημένη, έστω κι αν κατάπιε άμεσα κάθε αντιπολεμική ρητορεία των προηγούμενων χρόνων, μόλις αποδείχτηκε δηλητήριο στα ταμεία. Στα πιο αξιόλογα σημείωσε το Ballast (2008) με βραβείο σκηνοθεσίας και φωτογραφίας και τη σπάνια τιμή να συμμετέχει και στο Βερολίνο στη συνέχεια, που φαίνεται και το πιο εκφραστικό στη πράξη του νέου οράματος του Robert Redford για συμβίωση τέχνης και φιλμ σα σημαντικό κομμάτι του μέλλοντος για το πνευματικό του παιδί. Και το Baghead (2008), ακόμα ένα απόκτημα της SPC (η οποία άργησε αλλά μετά πήρε φόρα), που όχι μόνο εκπροσωπεί το καλύτερο στον τρομοχώρο του φετινού φεστιβάλ αλλά μάλλον και στον σαρκασμό, με κύριο στόχο κατά τα φαινόμενα το "νέο" "κίνημα" που αποκαλείται mumblecore.

Όλοι οι νικητές στο δελτίο τύπου "2008 SUNDANCE FILM FESTIVAL ANNOUNCES AWARDS"

Το να ξεκινάς την σκηνοθετική σου καριέρα με μεταφορά βιβλίου του Chuck Palahniuk δεν είναι και το λιγότερο ριψοκίνδυνο πράγμα του κόσμου, κι ειδικά όταν το κάνεις με $3.2 εκατομμύρια στο budget και 25 μέρες στο χρόνο για τα γυρίσματα, ξέροντας ότι ο David Fincher χρειαζόταν τα εικοσαπλάσια χρήματα και τα ονόματα Brad Pitt και Edward Norton στην αφίσα, για να 'χει μια σιγουριά ότι θα σηκωθεί κόσμος να πάει στο Fight Club (1999). Ο Clark Gregg πάντως, παρότι στο σχετικό preview clip μπορεί να μην φαίνεται ακριβώς σίγουρος για το ποιους σατιρίζει το Choke, προφανώς όλο και κάτι θα έκανε σωστά πίσω απ' την κάμερα, αφού και η ταινία του έβγαλε τα έξοδά της με την πώλησή της στην Fox για $5 μύρια, και το cast του βραβεύθηκε στο Sundance.

Και δίνοντας με το καλησπέρα ημερομηνία εξόδου στην ταινία για την πρώτη Αυγούστου, η Fox, που με κάτι Sideways (2004) και Little Miss Sunshines (2006) και Junos (2007), αποδεικνύει κατά συρροή ότι έχει ευαίσθητη μυτούλα σε καλές μικρές ανεξάρτητες, κι εξίσου δυνατά χέρια στο σπρώξιμό τους, επιβεβαίωσε διπλά τη σιγουριά του σκηνοθέτη ότι υπήρχε ταινία μέσα στις σελίδες του τέταρτου βιβλίου του Αμερικάνου συγγραφέα παύλα αρθρογράφου με το υπολογίσιμο fan club (ή πέμπτου αν μετρήσεις και το ανέκδοτο πρώτο του), για έναν sex addict που περνάει τον καιρό του προσποιούμενος ότι πνίγεται σε ακριβά εστιατόρια για να γνωρίζει πλούσιους καλοσυνάτους ξένους και να βρίσκει χρήματα να πληρώνει τα έξοδα νοσηλείας της μάνας του, περιμένοντας εκείνη να του αποκαλύψει αποκαλυπτικό μυστικό για τον πραγματικό του πατέρα.

Καθυστερημένος στη συμμετοχή αλλά πρώτος στο θεαματικό σπάσιμο της απραξίας στις μεγάλες αγοραπωλησίες του Sundance '08, με σεναριακή υπογραφή του Pam Brady (South Park: Bigger Longer & Uncut (1999), Team America: World Police (2004)), ο Hamlet 2 (2008) όχι μόνο έκανε την αίθουσα και στις δυο προβολές του να χτυπιέται από τα γέλια, αλλά και τον Steve Coogan βασιλιά του φετινού φεστιβάλ, απέναντι στην βασίλισσα Melonie Diaz των τεσσάρων ταινιών. Η estelle που μια πίεση τη χρειάστηκε να πειστεί για το μεγαλείο του A Cock and Bull Story (2005), και όπου ακούει Άμλετ σκάει μύτη με την άλλη της κρυφή δημόσια ιδιότητα, αναλαμβάνει να μαντέψει τα πιθανά συστατικά της επιτυχίας, για κάθε φιλόδοξο να την επαναλάβει (ή απλά περίεργο):

Ο κόσμος εκεί έξω φαίνεται ότι ποτέ δε χάνει το ενδιαφέρον του για το βάρδο. Όχι μόνο δεν το χάνει, αλλά το επανεφευρίσκει σε κάθε καλή ή μάλλον κακή στιγμή, όταν κάθε άλλη έμπνευση έχει εκπνεύσει. Το εκ πρώτης όψεως περίεργο γεγονός να χρησιμοποιούν τον Σαίξπηρ ως πρόφαση για γέλιο περισσότερο στην απέναντι πλευρά του ωκεανού, παρά στην πατρίδα του, ίσως εξηγείται αν λάβουμε υπ' όψιν τον απαγορευτικό για καλαμπούρια σεβασμό που τρέφουν γι’ αυτόν οι συμπατριώτες του. Έτσι, ύστερα από τον Sam Bobrick και το ξεκαρδιστικό θεατρικό του Hamlet II, ήρθε η σειρά του Andrew Fleming να παίξει με την ιδέα ενός δεύτερου, εξίσου ξεκαρδιστικού Άμλετ. Στο πρόσφατα μοσχοπουλημένο στο Sundance φιλμ του, που δεν είναι παρά ένα ανάλαφρο teen comedy, εμπλέκει μια αυθεντικά βρετανική φάτσα, ίσως τον πιο αστείο κωμικό για όσους τον έχουν δει να κάνει το έμβρυο στο The Cock and a Bull Story: το Steve Coogan. Ο Coogan που περισσότερο από τη συνεργασία του με τον Winterbottom είναι γνωστός για το χαρακτήρα του ως αποτυχημένος τηλεπαρουσιαστής Alan Partridge, είναι εδώ ο άχρηστος δάσκαλος θεάτρου ενός λυκείου (sic) στο Tucson, Arizona που ύστερα από τρανταχτές αποτυχίες θεατρικών ανεβασμάτων του, και στην απελπισία του να σώσει το τμήμα από τις περικοπές, βρίσκει την ευφάνταστη ιδέα να γράψει τη συνέχεια του Άμλετ. Μάλιστα, θεωρώντας τη μαυρίλα του αυθεντικού κάπως αποθαρρυντική, επιλέγει να κάνει τη δική του εκδοχή χαρούμενη, γεμάτη μουσικές και guest εμφανίσεις από τον Ιησού και τον Αϊνστάιν. Παρέα με τον Coogan παίζει και η Elizabeth Shue ως μια περίεργη εκδοχή του εαυτού της που έχει αφήσει πίσω την υποκριτική της καριέρα και ξενιτεύεται στην Arizona για να δουλέψει ως νοσοκόμα. Αν μάλιστα οι φήμες για αίθουσες που τραντάζονται από τα γέλια είναι βάσιμες, η ανυπομονησία μας να δούμε το νέο απόκτημα της Focus Features είναι δικαιολογημένη.

Με την αγορά του Jack Brooks: Monster Slayer (2007) από την Anchor Bay να συνεχίζει φέτος την πρόσφατη παράδοση αγοραπωλησιών ικανών να τραβήξουν το ενδιαφέρον των trades (και όποιου έχει και δεν έχει ιδέα κατά συνέπεια), το 14ο Slamdance έκλεισε χτες τις πόρτες του στο Treasure Mountain Inn του Park City ανακοινώνοντας και τα βραβεία του (που σπάνια έχουν και καμιά ιδιαίτερη σημασία). Το πάντα αναρχικό φεστιβάλ έκλεψε αυτή τη χρονιά λίγη παραπάνω δημοσιότητα από το μεγαλύτερο και ταυτόχρονο λιγότερο ανεξάρτητο φεστιβάλ της παγωμένης πόλης της Utah, επειδή και μόνο το τελευταίο δε τα κατάφερε να ζεστάνει ιδιαίτερα τους περισσότερους επισκέπτες του.

Το Sundance βέβαια κλέβει σιγά σιγά με τη σειρά του τις παραδοσιακές τρομοσυμμετοχές του Slamdance, αφήνοντας του φέτος σαν υποψήφιες για κάτι καλό και παραπέρα, εκτός από τον Jack, μόνο τη μεταφορά του βασικού τίτλου της Imperium Comics στο Trailer Park of Terror (2008) και την Paranormal Activity (2007). Όσο για το πρόσφατο απόκτημα της εταιρείας που έβαλε στα ράφια των ντιβιντάδικων τα Evil Dead και Living Dead franchises, πέρασε ήδη από την Ευρώπη (Sitges, San Sebastian, Στοκχόλμη), και φαίνεται σαν ακόμα ένα cult hit του χώρου, μετά τα Hatchet (2006) και Behind the Mask: The Rise of Leslie Vernon (2006), στο οποίο δανείζει το όνομά του για τα credits ο Robert "Freddy Krueger" Englund. Και ίσως η αναβίωση, κομπλέ με χειροφτιαχτά εφέ, του camp horror στιλ των ντιβιντιασμένων 80s μαζί με τους συνειρμούς για τηλεοπτικούς (βλ. βαμπιρο) slayers να το βοηθήσουν να κουβαλήσει κόσμο από τους καναπέδες στις αίθουσες. Στόχο που δε πέτυχαν τα άλλα δυο παρά την εξίσου, μέχρι βαθμό σπαμαρίσματος, θετική στήριξη από την κριτική.

Το Videorama και το mftm.gr σας προσκαλoύν στην Avant Premiere της παιδικής ταινίας φαντασίας Το Νησί των Χαμένων Ψυχών. Την Τετάρτη 30 Ιανουαρίου στις 10 το βράδυ στo REX VIDEORAMA στη Δραπετσώνα.

Βασισμένος στην δημιουργημένη απ' τον Mel Brooks ομότιτλη τηλεοπτική σειρά των mid-60s και στο γεγονός ότι όσοι την έβλεπαν είναι είτε νεκροί, είτε πεθαίνουν, ο με στιβαρή προϋπηρεσία σε ημιαποτυχημένα ρετάλια κωμικών ναυαρχίδων Peter Segal (δημιουργός του τελευταίου μέρους της τριλογίας των Τρελών Σφαιρών, του τελευταίου της διλογίας της αναβίωσης του Nutty Professor με τον Eddie Murphy και δυο εκ των πιο αδιάφορων ταινιών του Adam Sandler), πιάνει στα χέρια του τον πιο καυτό αυτή τη στιγμή κωμικό στην Αμερική (και το υπόλοιπο στερέωμα), μάλλον για να αναλάβει να τον... δροσίσει. Παρέχοντας τα απαραίτητα γκαφατζιλίκια, ο Steve Carell είναι ο Maxwell Smart, νεοπροαχθής ατζέντε 86 υπηρεσίας υποθέτεις μυστικής με το εύγλωττο κωδικό όνομα CONTROL, που προσπαθεί να θέσει υπό έλεγχο τις σκοτεινές δυνάμεις υπηρεσίας υποθέτεις τρομοκρατικής με το εύγλωττο κωδικό όνομα KAOS.

Τον απαραίτητο αντιπερισπασμό της γλυκομούτσουνης καβλίτσας παρέχει η Anne Hathaway, που είναι και η μόνη δευτεραγωνίστρια που κατάφερε να εξασφαλίσει χρόνο άνω των 0.332 δευτερολέπτων στο πορτογαλλέζικο διεθνές trailer που κάνει τις βόλτες του στο δίκτυο σήμερα, μερικούς μήνες μετά το πρώτο, αμερικάνικο teaser. Teaser που με την λιτή του αποτελεσματικότητα είχε ανοίξει ορέξεις για καινούριο Austin Powers το καλοκαίρι που είχε κυκλοφορήσει, αλλά νερώθηκε αρκετά για να γίνει trailer και σε προδιαθέτει το πολύ για καινούριο The Tuxedo (2002), χωρίς τα ταρζανικά του Jackie Chan. Και σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο ανεπιθύμητος είναι στη Βραζιλία ο Dwayne Johnson, που εμφανίζεται ελάχιστα, πόσο χαμηλό ηλικιακά είναι το target group της ταινίας που δεν θα αναγνωρίσει τον Alan Arkin, και πώς κατάφερε να απεμπλακεί τελείως ο Βill Murray, που δεν εμφανίζεται ούτε στους τίτλους τέλους.

Οι φαντασιώσεις και η ψευδομαρτυρία ενός ζηλόφθονου 13χρονου κοριτσιού γίνονται αιτία να χωρίσουν οι δρόμοι ενός ζευγαριού που μόλις παραδεχόταν τα συμπτώματα της αμοιβαίας ερωτικής έλξης, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου, στη Βρετανία του '30.Τι θα ήταν η άβυσσος του μυαλού δίχως τις λέξεις; Πως θα ήταν η ζωή σ' έναν κόσμο δίχως φαντασία, δίχως τη διεγερτική τέχνη της μυθοπλασίας, τη δύναμη της δημιουργίας που πνέει μέσα μας συναισθήματα μεγάλης ευτυχίας ή μιας κατάρας που τίποτε δε μπορεί να εξιλεώσει... Πριν προχωρήσω σε ένα πλήθος από ερωτήματα που ταυτίζονται ιδανικά με το φιλμ του Joe Wright, θα ήθελα να εξομολογηθώ κάτι, απλά και τίμια: υπάρχουν αμέτρητες λέξεις τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, σε μια απόπειρά του ν' αποτολμήσει να περιγράψει τούτο το εξαίρετο λογοτεχνικό σύμπαν του Ian McEwan. Λέξεις που δύσκολα μπορούν να κοντραριστούν με τη σεναριακή διασκευή - κέντημα του Christopher Hampton. Λέξεις που πέφτουν στο κενό μπροστά στο φιλμικό αποτέλεσμα. Ήδη φλυαρώ, αλλά, πρέπει να δείτε την Εξιλέωση με τα ίδια σας τα μάτια για να νοιώσετε την επίδραση που μπορεί να έχει μέσα μας η εμπειρία ενός κινηματογραφικού έργου. Χωρίς λόγια.

Με μια σιγουριά που σε αφήνει σύξυλο (ακόμη περισσότερο μετά τη δεύτερη θέαση του φιλμ!), ο Wright, στα 35 του και με μόλις μια ακόμη μεγάλου μήκους ταινία στο βιογραφικό του, αναβιώνει και εκ-μοντερνίζει ταυτόχρονα τη μεγάλη παράδοση του μεταπολεμικού βρετανικού σινεμά στο μελόδραμα, σα να σου λέει πως μπορεί ν’ αγγίζει το επίπεδο μιας Σύντομης Συνάντησης (1945)! Παλαιομοδίτικη στη βάση της, σχεδόν σημερινή ή έστω διαχρονική στην ψυχολογία γραφής της, δραματουργημένη φιλμικά όσο πιο σύγχρονα γίνεται χωρίς να "κλωτσάει" εκτός τόπου και χρόνου, η Εξιλέωση δένει ένα ολόκληρο χάσμα κινηματογραφικών γενεών μέσα από στρώσεις αφηγηματικών ανατροπών και σκηνοθετικών ευρημάτων με φινέτσα που βροντοφωνάζει "instant classic", για να κορυφωθεί σε τραγωδία... λεκτική. Προτού συνειδητοποιήσουμε το αληθινό δράμα και καλά κρυμμένο μυστικό του φιλμ, η Briony μας εξηγεί τη φύση της ασθένειάς της, που την καταδικάζει να χάνει το νόημα των λέξεων, μαζί με τη μνήμη της και ότι άλλο σημαντικό κρατάει στη ζωή έναν συγγραφέα. Αλλά, τελικά, αξίζει να θρηνούμε περισσότερο για την απώλεια όλων αυτών των λέξεων, για το κακό που μπορεί να διέπραξαν μέσα από τη φαντασία της συγκεκριμένης αφηγήτριας του έργου ή για την απώλεια των ψυχών που όλοι μας αναζητούμε να ανακουφίσουμε τεχνηέντως, φραστικά, ιδεατά, μέσα από τρεμάμενες συλλαβές, με την ελπίδα της εξιλέωσης στον άλλο κόσμο; Μπορούν οι λέξεις να γιατρέψουν την αλήθεια και το κόστος των επιλογών της Briony; Και πάλι, με τα ίδια σας τα μάτια, σε έναν επίλογο που κόβει την ανάσα θα βρείτε την απάντηση, όχι στα λόγια της όποιας κριτικής...

Πολλοί οι συνοδοιπόροι στο σκηνοθετικό επίτευγμα του Wright (το μονοπλάνο διαρκείας με τα στρατεύματα στο λιμάνι της Δουνκέρκης αρκεί για να θαυμάσει κανείς τον οραματιστή δημιουργό). Η Saoirse Ronan που κλέβει την παράσταση στο ρόλο της 13χρονης Briony, για να δώσει τη σκυτάλη στο γερασμένο βλέμμα οδύνης της Vanessa Redgrave. Το συγκλονιστικό κινηματογραφικό score του Dario Marianelli, που αναδεικνύει και πάει την αποκαλούμενη source music σε μονοπάτια έμπνευσης που σου τεντώνουν τ' αυτιά. Η φωτογραφία του Seamus McGarvey που φλουτάρει φετιχιστικά πάνω σε αντανακλάσεις της Keira Knightley μέχρι την ολοφώτεινη εικόνα της βρετανικής επαρχίας του '30, πριν πνιγεί στο σκοτάδι που φέρνει το ψέμα και ο πόλεμος. Το μοντάζ του Paul Tothill που μοιάζει να βηματίζει πάνω στην παρτιτούρα του Marianelli. Η γκαρνταρόμπα της Jacqueline Durran που προσθέτει θηλυκότητα πάνω στην παγερή σιλουέτα της Knightley. Και, πηγή όλων, πρωταρχική, η πένα του McEwan που έπλασε ένα φινάλε λυγμικά λυτρωτικό το οποίο δεν πρόκειται ν' αφήσει βλέμμα στεγνό στις αίθουσες.

Χωρίς να θέλω να παρασυρθώ από λέξεις απόλυτες όπως "αριστούργημα", πιστεύω πως η Εξιλέωση είναι μια ταινία που πρέπει να δοκιμαστεί από το χρόνο, πρέπει να επουλωθεί μέσα μας σαν τραύμα της ψυχής, της λαβωμένης από λόγια εσφαλμένα. Ειλικρινά, κάθε επόμενη φορά που έβλεπα το φιλμ, η συναισθηματική φόρτιση δεν έχανε ίχνος από την έντασή της. Το αντίθετο, μάλιστα! Άσχετα από την όποια τύχη της στα Όσκαρ (επτά υποψηφιότητες), λοιπόν, θα στοιχημάτιζα με μεγαλύτερη σιγουριά για την άξια θέση της στο αύριο. Ίσως τότε ζητήσω κι εγώ τη δική μου εξιλέωση από ένα έργο που... έβλεπε πιο μπροστά από την αλήθεια την οποία μπόρεσα να αντιμετωπίσω σήμερα σαν θεατής.