Εξηντάρης Τυνήσιος εργάτης καρνάγιου της Γαλίας, ωθείται σε υποχρεωτική συνταξιοδότηση και αρνούμενος να πεθάνει, αποφασίζει να ανοίξει εστιατόριο.Ξεκινώντας αργά και σταθερά να σε πηγαίνει σε κάτι που πιθανότατα θα σου θυμίσει όσο τίποτε άλλο την οικογενειακή σου συγκέντρωση γύρω απ' το τραπέζι του ταραμά την περασμένη Δευτέρα, το Σπόρι και το Κεφαλόπουλο που μάζεψε τέσσερα Cesar πριν τρεις βδομάδες στη Γαλλία χωρίς οσκαρικές υποψηφιότητες να το σπρώχνουν, αρχίζει σαν απολαυστικά ανάλαφρη εκδοχή του σινεμά των αδερφών Dardenne που βγάζει νόημα, με ολίγη απ' την επιμονή του Fatih Akin στους πολλούς διαπλεκόμενους χαρακτήρες με τη στιβαρή σιλουέτα αλλά χωρίς τις φολκλόρ εξάρσεις του Τουρκογερμανού (με τον οποίο συγκρίνουν οι Γάλλοι των Γαλοτυνήσιο Kechiche), και σου ανοίγει την όρεξη να μείνεις με τη φωνακλάδικη οικογένεια για ν' ακούσεις τις ιστορίες της που σε προϊδεάζει ότι θα είναι πολλές.

Και το κάνεις για πάνω από δυόμιση ώρες, με την απλή και καθαρή εικονογράφηση του Kechiche να μη σε αφήνει ούτε να κουραστείς ούτε να βαρεθείς, αλλά να νιώσεις τη θέση κακομοίρηδων μεροκαματιάρηδων μεταναστών που είχαν την κακή τύχη να ονειρευτούν κάτι μεγαλύτερο, κι είναι αναγκασμένοι να σκύβουν το κεφάλι σα πεινασμένα σκυλιά σε κάθε λογής χαρτογιακάδες, που πηδάνε παντοιοτρόπως, μεταφορικά και κυριολεκτικά, μια κοινωνική φέτα που προσπαθεί να ανασάνει κρύβοντας τη χαρά των μικρών στιγμών του σφιχτού της κουκουλιού, κάτω απ' το βάρος ενός ξενοφάγου κατεστημένου. Η ξενοφοβία κι η αποξένωση κι ο τρόπος που οδηγούν στην περιθωριοποίηση, την εσωστρέφεια και τη διαστρεβλωμένη αντίληψη της σημασίας της ενδοοικογενειακής αλληλοκάλυψης (μεταξύ άλλων διαστρεβλώσεων), σερβίρονται σχεδόν ύπουλα σε μια σειρά από πιάτα γλυκόπικρης οικογενειακής κωμωδίας ανεπανάληπτα πεντανόστιμης, και καταλήγουν σαν επιδόρπιο, στο ενδεχόμενο ενός ασήκωτα φαταλιστικού φινάλε, όπου η δυσοίωνη στασιμότητα απειλεί να ποδοπατήσει σα να 'τανε παιχνίδι, όλη αυτή την αχτίδα αισιοδοξίας που σου έχτιζε ο Kechiche με τον μελαγχολικό του ύμνο στην επίμονη καρτερικότητα τόσην ώρα, και σε στέλνει αδιάβαστο, κατορθώνοντας να σου χτίσει απ' το πουθενά, σασπένς πιο έντονο απ' όλα μαζί τα θρίλερ που έχεις δει φέτος. Θρίαμβος του σφιχτού σεναρίου με στόχο και άποψη και της απλής κινηματογράφισης με έμφαση στην ουσία της, το La Graine et le Mulet είναι εύκολα απ' τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Το μόνο χρειάζεται, είναι το θάρρος να μπεις στην αίθουσα, κι ασ' το πάνω της να σε κρατήσει εκεί.

Στην Αγγλία των Νέων Εργατικών, απολυμένη από εταιρεία απασχόλησης, στήνει τη δικιά της με τη συγκάτοικό της.Ο Ken Loach είναι ανίκανος να κάνει κακή ταινία εδώ και σαράντα χρόνια, και το πόσο σε εντυπωσιάζει το γεγονός ωχριά μπροστά στην υπερηρωική ακλόνητη σοσιαλιστική του ακεραιότητα που, μετά από θεούς και θάτσερους, δε μασάει ούτε μπροστά στη φυσική φθορά της ηλικίας. Έτσι ο "Ελεύθερος" Κόσμος του, ίσως η πιο διαβολεμένη σύλληψη της καριέρας του και σίγουρα σημείο επαφής ενός πλήρους κύκλου, μοιάζει μέχρι και χαμένη ευκαιρία στην αξιοποίησή της.

Το σενάριο του Paul Laverty στηρίζει ένα φιλμ που βάζει καθημερινή Αγγλίδα, με λίγη αυθάδεια, πολλή επιθυμία για καλοπέραση, λίγη συμπόνοια, πολλή εμπειρία από σκληράδα, κόρη εργάτη και ανύπαντρη μάνα, απέναντι στη δύσμοιρη γενιά του ηλικιωμένου πατέρα της και αυτή των νέων μεταναστών που τη διαδέχτηκε. Για να δείξει ότι η διαφθορά και ο οπορτουνισμός δεν είναι προνόμιο των λίγων (αλλά, μαρξιστικά, της θέσης), οι καταπιεσμένοι πολύ εύκολα γίνονται καταπιεστές (ειδικά οι γυναίκες της.. φυσικής θρασυδειλίας). Και να κάνει ως συνήθως ένα απέραντο, σχεδόν ντοκιμενταρίστικο και θεωρητικά πάνοπλο σχόλιο στο πολύπλοκο πρόβλημα της οικονομικής μετανάστευσης. Ο κινηματογράφος του Loach δεν είναι ανοιχτός σε ερμηνείες (διάβαζε αρλουμπολογίες) εκ των υστέρων, ούτε προσποιήθηκε ποτέ ακατανόητες ακόμα και στον ίδιο εμπνεύσεις πάνω σε δημιουργικό αμόκ. Σε κοπανάει στο κεφάλι με το νόημα, σε περίληψη αν χρειαστεί για να πάει πιο γρήγορα παρακάτω. Προτιμάει πραγματική περσική οικογένεια να απαγγέλλει τις κακουχίες της, αντί για κάνα βαμμένο κομπάρσο, έστω κι αν το ιντερλούδιο βγαίνει μη μυθοπλαστικό. Κλισέ και μελόδραμα να γαμάει τον εργάτη όποιος μπορεί και όποιος λάχει? Συμβαίνει εντελώς, και το κυριότερο έτσι ακριβώς, κάπου αποτρόπαια ρεαλιστικά. Στη πραγματικότητα η ιδιοφυής ιστορία και η έμπειρη σκηνοθεσία δίνουν ένα αποτέλεσμα τόσο εκφοβιστικά οικείο και σαδιστικά μη λυτρωτικό, που.. φαίνεται ότι δε δουλεύτηκε αρκετά. Λείπει λίγο αυτό το πικρό χιούμορ και η μεγαλοπρεπής συμπάθεια για πιο συμβιβασμένους από αυτόν (i.e. όλους) του σκηνοθέτη, το Λονδίνο είναι περίεργα ηλιόλουστο, κάτι δραματικές υποκρούσεις πέφτουν σε ανεξήγητα σημεία, ο προϋπολογισμός δε βγαίνει. Δικαιολογημένα θα ήταν αυτά, κορωνίδα τα υπόλοιπα, για οποιονδήποτε άλλον.

Στις αρχές του 16ου αιώνα η οικογένεια του Thomas Boleyn κάνει τον νταβατζή ανάμεσα στις κόρες του και τον βασιλιά της Αγγλίας, σαν prequel του Elizabeth (1998).Από αγαπημένα κοινού και θείου Όσκαρ μέχρι που τέλειωσε η προηγούμενη χιλιετία, τα δράματα εποχής περνάνε στο περιθώριο με τον ίδιο ρυθμό που η Άλλη Ερωμένη του Βασιλιά (2008), σχεδόν αξιοπερίεργο δείγμα τους πια, προσπαθεί να συνοψίσει υλικό το οποίο ήδη έτυχε ατελείωτων ιστορικών μελετών και τροφοδότησε εξίσου ατελείωτες κινηματογραφικές μεταφορές και τηλεοπτικές μάξι σειρές. Οι όλο και πιο ξέφρενες ίντριγκες, όσο ο Ερρίκος ο 8ος προσπαθούσε να αποκτήσει διάδοχο, κυριολεκτικά άλλαξαν τον κόσμο (σε μια εποχή που οι κρατούντες αποκτούσαν πραγματικά σφαιρική αντίληψη της έκτασης της δύναμής τους) και η νουβέλα της Philippa Gregory πέτυχε να τους δώσει κουτσομπολίστικο ενδιαφέρον με το να επικεντρωθεί στην (παρασκηνιακή και άρα ελεύθερη σε απόδοση) αντιπαλότητα των δυο αδερφών. Όμως η διασκευή της για το πανί μοιάζει με τηλεοπτική επανεπίσκεψη του Όσα Παίρνει ο Άνεμος (1939) σε ωριαίο επεισόδιο. Εξαιρετικός σχεδιασμός παραγωγής, χρώματα και κουστούμια από εξώφυλλο του Vanity Fair, γοργή σκηνοθεσία, υπερβολικό score, καλές ερμηνείες, αλλά τελικά χάρτινοι υπερσυμπιεσμένοι χαρακτήρες και ανύπαρκτη έστω και υπόγεια σεξουαλική έλξη. Που τυχαίνει να ήταν και τα ζητούμενα, με όλα τα υπόλοιπα, όπως η δημιουργία της Αγγλικανικής Εκκλησίας, να έχουν γίνει φόντο τους. Ο Peter Morgan που έβαλε μια κινούμενη κεφαλή να κάνει τον άνθρωπο στη Βασίλισσα (2006) περιμένοντας κανείς να μη το παρατηρήσει (και δε το παρατήρησε) και έκανε σχεδόν άνθρωπο τον Idi Amin στον Τελευταίο Βασιλιά της Σκωτίας (2006) περιμένοντας εύσημα (που πήρε), φυσιολογικά ξενερώνει εντελώς μια αφήγηση που παρέλαβε καυτή. Ίσως τον προσλάβαν να κάνει ακριβώς αυτό, βοηθάει και το χοροπηδηχτούλικο μοντάζ, το αποτέλεσμα είναι δυο ώρες που δε καταλαβαίνεις πως πέρασαν με απολύτως τίποτα. Αλλά το απολύτως τίποτα το καταλαβαίνεις.

Αντικοινωνικό πιτσιρίκι βρίσκει στην κάμαρη με τα μυστικά, σεντούκι με βιβλίο που ανοίγει τη ντουλάπα της Νάρνια.Μόνο που η Νάρνια αυτή τη φορά δεν είναι μαγικός τόπος μακρυά απ' τον δικό μας, αλλά παραμυθοχώρα που κρύβεται στον Αθέατο Κόσμο του Χαρδαβέλα, κι όπου, για να πάρεις μια ιδέα, εκτός του ότι κατοικούν τα γνωστά περίεργα ξωτικά, καταργούνται ακόμα κι οι πιο στέρεοι κανόνες της πεζής μας λογικής, όπως για παράδειγμα αυτός που λέει ότι όταν παρακολουθείς κακό δράκο στα 20 μέτρα, δεν αρχίζεις να γκαρίζεις, κι αν το κάνεις, τουλάχιστον νιώθεις μια σιγουριά ότι το άκουσε. Σ' αυτή τη χώρα καταργούνται επίσης οι διάλογοι διάρκειας άνω των 10 λέξεων --ή αν υπάρχουν, κρύβονται καλά-- κι η πλοκή άνω της παραγράφου, αφού οι σεναριογράφοι κρατούν την ιστορία των δύο βιβλίων που μεταφέρουν, στα βασικά ενός στρωτού κορμού χωρίς διακλαδώσεις ή ανατροπές, απογυμνώνοντας ακόμη και τον άξονα των δύο δίδυμων παιδιών σε ένα με καρό πουκάμισο και φλωροχτένισμα χαρακτήρα που εξαφανίζεται βολικά όταν χρειάζεται να φανεί το άλλο, το σχηματικά προβληματικό με το τσαγανό. Όπως για παράδειγμα στη σκηνή της τελικής κλιμάκωσης, που γίνεται νύχτα για να βολευτούν τα εφέ, λιγότερο εξώφθαλμα απ' τον τρόπο που βολεύεται η λύση του δράματος ωστόσο. Ο Mark Waters πάντως, που γύρισε στα παιδικότερα μετά από ένα γρήγορο πέρασμα στη ρομαντική κομεντί με το Just Like Heaven (2005), δίνει νεύρο και ένταση πιο κοφτερά απ' ότι θα περίμενες, σε άλλον έναν άτυχο φιλόδοξο μνηστήρα του επερχόμενου κενού του Harry Potter, που σου τρώει μιάμιση ώρα για να σε ταξιδέψει στο ασφαλές συμπέρασμα που είχε ψηλιαστεί στο πεντάλεπτο, ότι η πασιφισμός σαν χαρακτηριστικό του φλώρου, είναι επιλογή μη βιώσιμη, και το καλό για να επικρατήσει, πρέπει να βρει κακό να πολεμήσει και να κατατσακίσει.

Το 10.000 π.Χ. ένας άγριος γίνεται ήρωας ταπεινώνοντας ισχυρή ανεπτυγμένη μακρινή φυλή.Ή αλλιώς, ένα μάτσο κακομοίρηδες σέρνονται στην άμμο και τον ήλιο, σ' ένα φτηνό, πρόχειρο, αφελές και κακόγουστο δείγμα καραμπινάτης γεροντικής άνοιας του Emmerich, όπου πολεμοχαρείς αγριάνθρωποι ασχημάνθρωποι με αλλόκοτη γλώσσα, αλαζονεία ιμπεριαλιστικού τύπου και ιδέες καταγωγής απ' τους θεούς, περιφέρονται σε περιοχή με πολλές φυλές που παίρνουν για τσαρδί τους, και αρπάζουν φτηνό εργατικό δυναμικό για να το μεταφέρουν νοτιότερα στον παραποτάμιο τόπο τους, και να το βάλουν να τους χτίσει την πολιτισμένη πυραμιδωτή αυτοκρατορία. Μέχρι που οι γραμμωμένοι μορφονιοί υπόδουλοι με τις προφορές Ρώσων λιμενεργατών στη Νέα Υόρκη, ενώνονται και επαναστατούν δικαίως, σ' αυτήν την προϊστορική περιπέτεια με μπόλικη προϊστορική φαντασία, που παραπατά στις ψευδαισθήσεις έπους της, και ενδιαφέρον αποκτά μόνο αν δεις παραλληλισμούς με μια κάποια εικόνα των Βαλκανίων, αρκετά προπαγανδίστικη ώστε να βγάζει μάτι. Αν και ο χαρακτηρισμός μιας απ' τις φυλές ως "οι άνθρωποι που ζουν από'κει πέρα", θα μπορούσε ίσως να προωθηθεί και ως πρόταση για τη λύση το προβλήματος που αντιμετωπίζει η περιοχή το 2008 μ.Χ.

Στην Αμερική του καλοκαιριού της κινηματογραφικής παραγωγής, με όλο και περισσότερα φιλμ να συνωστίζονται για μια θέση στο σκοτάδι των αιθουσών, το slot είναι το νέο sequel, φέρνοντας πέρα από πετυχημένη συνταγή και εγγυημένο σερβίρισμα. Μετά το βάρβαρο 10000 BC (2008) που άνοιξε (με σχετική επιτυχία) η Warner τη προηγούμενη βδομάδα αντί των περσινών 300 (2007), στη θέση του υπερπετυχημένου για τις φιλοδοξίες του Ice Age (2002), σε Spring Break και βατήρα για το Πάσχα των Καθολικών, προγραμμάτισε φέτος η Fox έναν, κατάλληλο για όλους, υπερσυμπαθητικό ελέφαντα που ακούει φωνές. Και περίμενε να τρώει με την ησυχία της τη σχετική, οικογενειακή, πίτα για κάνα μήνα. Αλλά προς το παρόν ακούει, έχοντας κουφαθεί όπως όλοι, κάτι αντι-εκτρωτικούς να φωνάζουν στις πρεμιέρες της.

Η estelle που αποφάσισε να ασχολείται περισσότερο με τον κινηματογράφο από το θέατρο πια, και παραμένει βιβλιοφάγα από παιδί, είδε λαθραία, περιμένοντας να ξεπεταχτεί καμία με πλακάτ από κάνα διπλανό τρέιλερ της Juno (2007), το δεκάλεπτο sneak (για.. ευνόητους λόγους) preview του Yahoo! UK (το οποίο μάλλον για τους ίδιους λόγους βγήκε εφταμινίτικο):

"A person's a person, no matter how small", λέει σοφά ο εύσωμος πρωταγωνιστής της νέας ταινίας των Blue Sky Studios –-γνωστά μας κυρίως για τα Ice Age--, έμπνευση του αγαπημένου και μοσχοπουλημένου συγγραφέα παιδικών βιβλίων και σκιτσογράφου Dr. Seuss, που γεννήθηκε Theodor Seuss Geisel (και στην πραγματικότητα δεν πήρε ποτέ το πολυπόθητο PhD που ήθελε ο μπαμπάς του). Ένα λατρευτό ελεφαντάκι που ακούει στο όνομα Horton, ακολουθώντας τα χνάρια του παλιού συγγενή του Dumbo, μάχεται εδώ για χάρη της ανοχής και της διαφορετικότητας, αντί να είναι ο ίδιος o odd-one-out.

Μόλις μια κουκκίδα, ένας κόκκος σκόνης στρογγυλοκαθισμένος πάνω σε μια μαργαρίτα, είναι το αντικείμενο των φροντίδων του Horton. Και αυτό και ο μικρόκοσμος που κλείνει μέσα του τραμπαλίζεται επικίνδυνα, όταν μια ριπή ανέμου ξεκολλάει τον κόκκο από το λουλούδι του. Οι φωνές των κατοίκων της Whoville που μονάχα ο Horton ακούει, τον παρακινούν να σώσει τον κόκκο σε πείσμα πολλών εχθρικών ζώων εκεί γύρω, και η περιπέτεια της διάσωσης δεν είναι εύκολη. Είναι όμως διασκεδαστική και καλοσχεδιασμένη, με χρώματα και σχέδια κατεξοχήν πιστά στην πένα του Dr. Seuss, αφού το animation κατέληξε στη γνωστή του ρευστότητα κίνησης, σχήματος και μορφής του ύστερα από εμβριθή έρευνα των Jimmy Hayward και Steve Martino που κάνουν εδώ το σκηνοθετικό τους ντεμπούτο έχοντας στην πλάτη τους πολύχρονη εμπειρία σε αντίστοιχες παραγωγές της Blue Sky όπως το Robots (2005).

Τη φωνή στο ευαισθητοποιημένο ελεφαντάκι (το motto του οποίου περί small person, χρησιμοποιούν ευθαρσώς, και αντίθετα με τη θέληση του αποθανόντος συγγραφέα, οργανώσεις που μάχονται κατά της άμβλωσης) δανείζει ο Jim Carrey, ενώ στο δήμαρχο της Whoville ο Steve Carell. Για πρώτη φορά χαρακτήρες του Dr. Seuss είναι ζωηρόχρωμα animation και δεν έχουν σάρκα και οστά σαν αυτούς ζωντάνεψαν στο παρελθόν, όχι ιδιαίτερα επιτυχημένα, ο Jim Carrey ως κακομούτσουνος πράσινος κατεργάρης στο How the Grinch Stole Christmas (2000) ή o Mike Myers στο The Cat in the Hat (2003). Μπαμπάδες και μαμάδες δε θα υποφέρουν πια τόσο.

Μέχρι και γαμηστερό μπορείς να πεις το τελευταίο τιζεροτρέιλερ του Speed Racer (2008) που έδωσε στη δημοσιότητα η Warner UK μαζί(?) με ένα φανερά προγενέστερο, κομμένο στο ίδιο στιλ.

Μπορείς να πεις ακόμα ότι η απόφαση να αλλάξει ριζικά ο τρόπος συγχώνευσης των γκρινσκριναρισμένων ηθοποιών με το ψηφιακό φόντο ήρθε μετά τη χαλαρή (στη καλύτερη) υποδοχή της καρτουνίστικης αισθητικής του τίζερ. Μπορεί και να απέτυχε η συνειδητή προσπάθεια όλων, και του Joel Silver (που ανέλαβε την δεκαπεντάχρονα αρτινογιοφύρικη παραγωγή) και των Wachowskis, για το G(!) rating με την τεράστια χρυσοφόρα εμπορική ουρά του, και αναγκαστικά απευθύνονται σε πιο μεγάλο (από 6χρονα) κοινό. Μια άλλη πιθανότητα για επιρροή στη μέχρι τώρα παρουσίαση είναι η πανομοιότυπη και αποφασιστικά oldgen εμφάνιση του videogame (που δε πρόκειται να βγει για Xbox 360 και PS3 λόγω έλλειψης χρόνου, λέει). Ή μπορεί τελικά όντως αυτό το αποτέλεσμα να είχαν στο ανδρόγυνο μυαλό τους οι αδερφοί από την αρχή και χρειάζονταν χρόνο στο rendering. Όπως και να 'χει το στιλ φαίνεται να παγιώθηκε, παρόλο που οι πρώτες αναφορές από το τρέιλερ που παίζει στις αμερικάνικες οθόνες από την Παρασκευή (και αναμένεται στο δίκτυο μες στη βδομάδα) λένε ότι φέρνει στο, ψιλοαπαγίωτο, διεθνές #1. Και θα πρέπει να περιμένεις τον Μάη για να ξέρεις αν το φιλμ θα μείνει εκεί (στο στιλ), σα τις περισσότερες ανήλικες σχετικές προσπάθειες, από Dick Tracy (1990) μέχρι Sky Captain and the World of Tomorrow (2004). Ή αν θα 'χει και καμιά, όχι απαραίτητη (από την αγαπησιάρικα καταγέλαστη σειρά) αλλά ευπρόσδεκτη, ουσία. BTW, η γαμάτη ηχητική επένδυση στα κλιπάκια δεν πολυφέρνει μάλλον σε ότι θα ακούς και σε δυο μήνες, αφού οι Andy & Larry εξουσιοδοτήθηκαν να χρησιμοποιήσουν τα original εφέ και θέμα (πάντως στο #1 παίζει το Iron Fisted Mutha του BT και στο #2 ένα κομμάτι κάποιων Celldweller).