Το να παθιάζεσαι με τα coming of age φιλμ δεν είναι θέμα ηλικίας. Αυτή είναι η ετυμηγορία μου. Και πρέπει να με πιστέψετε. Οι Θωμάδες αυτού του κόσμου, ας περιμένουν την ενήλικη στιγμή όπου θα ξαναβλέπουν εκείνη την "κουφή" μέρα του Ferris Bueller και θα χύνουν μαύρο δάκρυ...

Νεανικές ταινίες γυρίζονται πολλές ετησίως, όμως, σπάνια δίνουν το στίγμα που θα τις μετατρέψει σε μελλοντικούς "ναούς" προσκυνήματος από ένα αντίστοιχο target group, το οποίο θα μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο για να επιβαρύνει τον εκάστοτε τίτλο με ένα κάποιο διαχρονικό legacy status. Το Wackness του Jonathan Levine δείχνει να διαθέτει αυτή τη "μαγεία", ξεκινώντας την παλαβή του πορεία από το φετινό Sundance και το βραβείο κοινού στην κατηγορία του dramatic film. Είχα την τύχη να δω την ταινία σε μια προβολή της αγοράς, στο Φεστιβάλ του Βερολίνου. Επιστρέφοντας στην Αθήνα, έγραψα γι' αυτήν ενθουσιασμένος εδώ. Με το που κυκλοφόρησε το πρώτο teaser χθες, το hype άρχισε να φουσκώνει τρελά στο διαδίκτυο και η Sony Classics φαίνεται πως κάνει καλή δουλειά με το χτίσιμο του anticipation για τον σοβαρότερο διεκδικητή του τίτλου του μεγαλύτερου indie hit του αμερικανικού καλοκαιριού (limited και ύπουλο ως ημερομηνία opening στις 3 Ιουλίου).

Βασικά συστατικά που θα προκαλέσουν ρίγη, τουλάχιστον σ' εκείνους που έχουν μια κάποια στοιχειώδη σχέση με την αμερικανική κουλτούρα και τα... υπο-πλοκάμια της: α) ο Josh Peck, στον πρώτο ρόλο, είναι τόσο cool που στο μέλλον θ' ακούς το όνομα Shapiro και θα ξέρεις για ποιον μιλάμε, β) ο Shapiro είναι παρθένος (εεε... στο περίπου, προσπάθησε μια φορά, αλλά εκείνη ήταν μεθυσμένη, εκείνος μπορεί να ήταν και μαστουρωμένος κι ένας Θεός ξέρει τι έγινε στη συνέχεια...), γ) η πλοκή εξελίσσεται στη Νέα Υόρκη του 1994 και το soundtrack γαμεί και δέρνει "αράπικα" με μερικά από τα καλύτερα rap και hip-hop tracks της εποχής, δ) είναι μια από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου η χρήση καταγράφεται σαν "φεύγα" στοιχείο καθημερινότητας που δε σε χώνει υποχρεωτικά στα αθλιότερα καταγώγια ή δεν σε εξωθεί στην πορνεία και τα λοιπά καταθλιπτικά (τα media μπορεί και να το "σκίσουν" γι' αυτό το λόγο, αν και ο Levine πετυχαίνει κάτι μοναδικό, πέρα από το ρίσκο που παίρνει) και ε) ν' αφήσουμε και τίποτε για το χειμώνα, όταν έρθει και προς τα μέρη μας η ταινία. Για φινάλε, πάντως, το όνομα Petra Korner (στη διεύθυνση φωτογραφίας) έχει καταχωρηθεί για να βρίσκεται υπό επιτήρηση στο μέλλον. Yo!

Ούτε να.. τελειώσεις δε σ' αφήνει το πεντάλεπτο(!) trailer του πιο ξεχωριστού καλοκαιρινού μπλοκμπάστερ που ανέβασε το (αυστραλιανό) Yahoo!7. Ξεκινάει με τέρμα το γκάζι στην κλασική πια εισαγωγή, συνεχίζει με τις καλύτερες, πιο σπιντάτες, και πιο κριστιναριτσικαβλιάρικες από τις στιγμές που 'χεις δει μέχρι τώρα, προσθέτει κι άλλες, και μετά.. ανοίγει το turbo.

Νωρίτερα, ο Joel Silver εξηγεί στα γρήγορα πως ήθελε τους καλύτερους για τη παραγωγή και μετά αρνήθηκαν, αλλά δε μπορείς να τον κατηγορήσεις καθόλου για τις συνηθισμένες του υπερβολές όταν λέει ότι θα δεις σκηνές ικανές να σε κρατάνε στην άκρη του καθίσματός σου. Σπανιότατα (ίσα με μοναδικά), ολοκληρωμένες οι σκηνές car-fu που ακολουθούν, φαίνονται και λειτουργούν κλάσεις εντυπωσιακότερα από τα ξεκάρφωτα μπουρδουκλώματα που έβλεπες μέχρι τώρα, δείχνοντας ότι τα προηγούμενα trailer μόνο ατελείωτα εφέ προσπαθούσαν να κρύψουν (αντίθετα με τα συνηθισμένα ψαρωτικά), δικαιώνοντας και τη παραγωγή αλλά και τη Warner που μετά τον (εξ ημισείας με τη Paramount) Beowulf (2007) φαίνεται να στηρίζει πετυχημένα μουλαρωμένα ακόμα μια μπλοκμπαστεριά τόσο μακριά από τα συνηθισμένα που να ξενίζει αρχικά.

Η καρτούν εμφάνιση, με τις πολυδιαφημισμένες πολυπρωτότυπες πολυεπίπεδες πρασινοθόνες να κρατάνε όλη τη σκηνή σε focus, μένει πιστή στη σειρά όπως σχεδιάστηκε, οι φαν είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους μεγάλωσαν σε 60s και 70s αφού στην Αμερική τουλάχιστο reruns παίζαν και στο (κατειλημμένο αυτές τις μέρες από την προώθηση) MTV στα 90ς και στο Cartoon Network αργότερα, η Ασία έχει και τον Rain (οι οπαδές του οποίου κάνουν όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή κατάληψη στο Τοπ 100 του TIME) και όλη την υπόλοιπη εκπροσώπηση που εμφανίστηκε στο τρίτο (και πιο) διεθνές trailer, η οικογενειακή καταλληλότητα των προβολών είναι εξασφαλισμένη, και τα παιχνίδια περιμένουν στα ράφια.

Με το by default μειονέκτημα του να παρουσιάζει εθνική φιλμογραφία και να περιορίζει τις επιλογές του εκεί, με νέα διεύθυνση αλλά επιστροφή στην παλιά κατεύθυνση, χωρίς μεταμεσονύχτιες προβολές και προωθημένες θεματικά ταινίες που πέρσι είχαν αφήσει υποσχέσεις για άνοιγμα στο πιο νεανικό κοινό που το φεστιβάλ (και κάθε φεστιβάλ) λαχταράει να αποκτήσει, το 9ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας μπορεί σίγουρα να χρεωθεί σαν επιτυχία για τους αιθουσάρχες (την εξής μία), που είδαν τον κόσμο να πολλαπλασιάζεται (και τις κοκακολ-ο-μηχανές ν' αδειάζουν), και αίθουσες συνήθως μισογεμάτες, δυο-τρεις φορές σχεδόν φουλαρισμένες, και κυρίως τα slots που πέρσι κινούνταν στα 50-60 άτομα, φέτος να κρατιούνται πάνω απ' τα 100.

Το αν αυτό οφείλει κανείς να το χρεώσει περισσότερο στις περσινές υποσχέσεις που λέγαμε, το δυνατότερο πρόγραμμα που δεν υπήρχε, ή την αφίσα και τα προωθητικά που έβγαζαν μάτι, είναι ένα ευχάριστο θέμα να συζητά κανείς, κι αν θες τη δική μου άποψη, πρακτικά σε ένα φεστιβάλ με σχετικά μικρή προϋπηρεσία και περιορισμένη ελαστικότητα, η καλή μαρτυρία της προηγούμενης χρονιάς, είναι που φέρνει τα αποτελέσματα στην επόμενη, και η πραγματική επιτυχία του φετινού φεστιβάλ, ίσως πρέπει να αναζητηθεί του χρόνου. Όπως και στα επόμενα χρόνια θα πρέπει να αναζητηθεί το πόσο ένα φεστιβάλ με σκοπό του εν γένει τη διάδοση του πολιτισμικού προϊόντος της Γαλλίας, λειτουργεί τελικά ως καλή, ή κακή διαφήμιση, σε μια παραγωγή μετριοτήτων καθ' οδόν προς τη μαζικοποίηση. Αλλά όσο βραβεύει ταινίες όπως οι εξαιρετικοί Κλέφτες Αλόγων (2007) (που πήραν το βραβείο επιτροπής νέων), και τα Τραγούδια της Αγάπης (2007) που είχαν την πιο τιγκαρισμένη προβολή που πέτυχα (και πήραν το βραβείο κοινού), υποθέτω υπάρχει ελπίδα.

Με τις εμμονές του σε παράταξη και τις ορέξεις του για τρίο σε πλήρη έκταση, ο Christophe Ηonoré πέρασε απ' το φετινό Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου για να επιδείξει τη νέα του εκδοχή στο πήδημα γαλλικό κινηματογραφικό αντάρτικο, αυτή τη φορά γυρίζοντας στη μέση του Παρισιού χωρίς να ρωτήσει κανέναν ένα παιχνιδιάρικο musical, που παρά την έλλειψη αντίστοιχης παράδοσης στον τόπο του, πήγε ασυνήθιστα καλά στα γαλλικά ταμεία, με αποτέλεσμα να αρχίσουν να κατευθύνονται προς το μέρος του μεγαλύτερα απ' τα συνηθισμένα του budgets. Ωστόσο, ο ίδιος, δηλώνει ότι όσο είναι ακόμη νέος, ο μόνος λόγος που θα μετακινούνταν σε μεγαλύτερες οικονομικές κλίμακες θα ήταν για να κάνει επιτέλους πραγματικότητα το υποφώσκον ménage a trois του Harry Potter με την Ερμιόνη και τον Ρον, αλλά πέρα απ' αυτά, προτιμά να κρατήσει τον έλεγχο και την ταχύτητα που του προσφέρουν τα μικρά του συνεργεία, και τη δροσιά και τη φρεσκάδα που προσδίδουν στις ταινίες του. Αυτό το τελευταίο, προφανώς το προσυπογράφει και το αθηναϊκό κοινό, ή τουλάχιστον το κομμάτι του που γέμισε την προβολή του Les Chansons d' Amour (2007) την περασμένη Πέμπτη, και του έδωσε το βραβείο του προχθές, στην τελετή απονομής του φεστιβάλ.

Ένα από τα μεγαλύτερα χιτ του φετινού Sundance και από τα πιο φιλόδοξα ντοκιμαντέρ των τελευταίων χρόνων έγινε το πρώτο από τη φουρνιά των νεανικών indies του 2008 που ανέβασε ρυθμούς στην προώθηση, με το trailer που κυκλοφόρησε στο Υahoo! Movies.

Μερικές βδομάδες νωρίτερα η Paramount Vantage (νικήτρια στη μάχη των προσφορών για διανομή) είχε αποφασίσει να αρπάξει από τα μαλλιά κάποιες συγκρίσεις με το μυθικό πια Breakfast Club (1985), με ριμέικ.. της αφίσας του, κομπλέ με σχεδόν πανομοιότυπο tagline, προσθέτοντας κι ένα ακόμα στα τέσσερα λυκειόπαιδα που παρακολούθησε η κάμερα της Nanette Burstein για δέκα μήνες στο μοναδικό σχολείο της Warsaw, Indiana. Το ντοκιμαντέρ βέβαια, όπως βλέπεις, έχει περισσότερη σχέση με τα άπειρα σχετικά ριαλιτοειδή και μη που κατακλύζουν, αντί μουσικής, το MTV εδώ και καμιά δεκαετία τουλάχιστο, αν και στη σύλληψη μοιάζει αρκετά με το σημαντικότερο teen movie των εποχών, παίρνοντας στερεότυπα και ψάχνοντας τους ανθρώπους πίσω από αυτά. Ανθρώπους αποφασιστικά μέτριους, όπως διάλεξε η σκηνοθέτρια και βγάζει μάτι στη σύγκριση των δυο αφισών, φορτωμένους με ένα κάρο σπυράκια προβλήματα και την πίεση να διαγράψουν το μέλλον τους ενώ είναι ανίκανοι και απληροφόρητοι και οι ίδιοι και οι γύρω τους.

Η σχετική αυθεντικότητα του φιλμ, που υποθέτεις ότι πλησιάζει τόσο τη πραγματικότητα όσο.. ο πέμπτος κεντρικός ήρωας (ο οποίος έχει κάπου σημαντικό ρόλο, ως ο γκόμενος της καλλιτεχνιάρας των τεσσάρων), η άπαιχτη προϊστορία της υπεύθυνης (έστω και χωρίς τον Brett Morgen, συνυπεύθυνο για On the Ropes (1999) και The Kid Stays in the Picture (2002)), και η εκστατική υποδοχή σε Sundance και SXSW, εγγυώνται ότι κάτι θα θυμάσαι και την εποχή των βραβείων. Η εποχή των ταμείων (25 Ιουλίου στις αμερικάνικες αίθουσες) είναι πάντα δύσκολη για ντοκιμαντέρ, η εποχή των εικοσάχρονων φόρων τιμής από νεανικά κανάλια δε φαίνεται ακόμα στον ορίζοντα.

Βραβευμένος στις Κάνες για την προηγούμενη, μικρού μήκους ταινία του, το Alice et Moi (2004) που θα αποτελέσει τον καμβά για την επόμενη δουλειά του, ο Micha Wald στα 33 του χρόνια έκανε την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, τους Κλέφτες Αλόγων (2007), ένα δράμα αποχής που εντυπωσιάζει με τον τρόπο που εναλλάσσει την ωμή σκληρότητα με τη συγκινητική αγάπη στις σχέσεις δυο ζευγαριών αδερφών, σχεδόν πανομοιότυπων στον τρόπο που εμφανίζονται σαν συμβιωτικές σχέσεις υπερπροστατευτικότητας και πιστής υπακοής. Μια μελέτη στη σχιζοφρένεια της οικογενειακής ζωής, τοποθετημένη σε μια εποχή ιδανική για να ξεδιπλωθεί μέσα της μια συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που βάζει την ίντριγκα στο δράμα σχέσεων του Wald, δημιουργού της μάλλον πιο ενδιαφέρουσας ταινίας του φετινού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου αν όχι και της καλύτερης, κι αν δεν την πρόλαβες προχθές που μοιράζαμε τις προσκλήσεις, έχει τη δεύτερη προβολή της απόψε, χωρίς όμως τον σκηνοθέτη της παρών. Αλλά γι' αυτό είμαστε εμείς εδώ, να πατάς το play και να σ' τα λένε σπίτι σου.

Δυο άντρες πλησιάζουν ένα κανόνι και το πυροδοτούν. Στόχοι σκοποβολής λικνίζονται στον άνεμο. Μια μπαλαρίνα που χορεύει μεταμορφώνεται σε περίεργο μουσάτο. Δυο άνθρωποι στο πεζούλι μιας ταράτσας παίζουν σκάκι. Μια νεκρική πομπή, σε αργή κίνηση, ακολουθεί φέρετρο που το σέρνει γκαμήλα. Τι μπορεί να σημαίνουν ολαυτά, ποιητή?

Απόψε, ότι βλέπεις το αβανγκάρντ βωβό Entr'acte (1924) του René Clair, με υπόκρουση το cinemix της Όλγας Κουκλάκη στη μουσική του Erik Satie που συνόδευε τη προβολή του τον προηγούμενο αιώνα. Το πρώτο φιλμ του πρώτου κινηματογραφιστή που έγινε μέλος της γαλλικής Ακαδημίας, κάνοντας τον κινηματογράφο τέχνη και με τη βούλα, δημιουργήθηκε για να παίζει, σε δύο μέρη, ανάμεσα στις πράξεις (εξ ου και το όνομα) του ανεβάσματος στο Théâtre des Champs-Élysées της ντανταϊστικής Relâche από τα τότε μπαλέτα Suédois. O Clair αργότερα (και ελαφρά ειρωνικά), έγινε, ως κατεστημένος, στόχος των Cahiers du Cinéma και της Nouvelle Vague, αλλά στο φιλμάκι, παρέα με τους σουρεαλιστές φίλους του (Man Ray, Marcel Duchamp και άλλους που εμφανίζονται κιόλας) ορίζει τον.. auteurισμό και, με το φόρο τιμής στο burlesque να δίνει το ρυθμό, παραμένει φρέσκος για καμιά κατοστή χρόνια. Μια από τις σημαντικότερες καινοτομίες της προσπάθειας, ο συγχρονισμός εικόνων και ορχήστρας, έχασε την αξία της όταν o κινηματογράφος άρχισε να μιλάει, όμως γίνεται και αυτή πάλι επίκαιρη, in the mix.

Εκτός από το Entr'acte, απόψε σινεμιξάρονται, κατευθείαν από την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, οι κωμικές Περιπέτειες του Βιλάρ (1926). Περισσότερο αβανγκάρντ στο εξαίρετο αρχείο του UbuWeb.

Βιρτουόζος της παραχάραξης και βετεράνος της επιβίωσης, βιώνει από πρώτο χέρι την έξτρα περιποίηση των Ναζί στους Εβραίους φυλακισμένους, μέχρι που ξαφνικά, χάρη στην κλίση του στη ζωγραφική, βρίσκεται στις σουίτες ομάδας ελίτ συναδέλφων του, στην επιχείρηση παραγωγής πλαστών χαρτονομισμάτων των Ες-Ες.Ασυνήθιστη κι ασυνήθιστα απολαυστική άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στο αισιόδοξο ανθρωπόδραμα φυλακισμένων που έχουν πιάσει την καλή (μονάδα) και στο φριχτό θάνατο που κατοικοεδρεύει έξω απ' το χρυσό κλουβί τους, η βασισμένη στην Ιστορία, ιστορία του Εβραίου αντιήρωα που σε καλεί να τον εκτιμήσεις ως κάτι ρεαλιστικά αποδεκτότερο από τα στερεότυπα του γιεςμιστεράκια και του παθολογικού αντιστασιακού που θέτει απ' τη μια κι απ' την άλλη πλευρά ως αντιείδωλά του, μπορείς να πεις ότι σπαταλά τζάμπα ενέργεια να σε πείσει αν δεν είσαι αρκετά ρομαντικός για να μασήσεις τις περί ιδεολογιών αναζητήσεις της, ιδεολογίες των οποίων τα όρια αντοχής σε ακραίες συνθήκες πίεσης και θερμοκρασίας, προσπαθεί να αμφισβητήσει. Αλλά κι αν είσαι αρκετά κυνικός ώστε να ταυτιστείς με τον άνομο εγκληματία απ' την άνεσή του στην πουτανοποίηση των γυναικών και μόνο, ο χρόνος σου πάλι θα σου βγει άξια επενδυμένος, σε μια ιστορία συναρπαστικά αλλιώτικη, απαλλαγμένη απ' τα επαναλαμβανόμενα ενοχικά συμπλέγματα της πλειοψηφίας των αντίστοιχων ταξιδιών στην εποχή των Ναζί, και μπολιασμένη με έναν απροσδόκητα σκληρό και ταιριαστό συναισθηματικό ρεαλισμό, ανθρώπων που ξέρουν ότι το μόνο που τους παίρνει να κάνουν είναι να επιβιώσουν, και θα κάνουν ό,τι τους παίρνει για να το καταφέρουν. Μπορεί βέβαια να σου αφήσει άσχημη γεύση στο τέλος εκείνη η άφεση που προσπαθεί να δώσει το voice over των τίτλων στην υποψία ενδεχόμενου εναπομείναντος ηθικού ψήγματος, αλλά δε βαριέσαι...

Ελέφαντας προσπαθεί να προστατέψει μικροσκοπική κοινότητα απ' την αβεβαιότητα του κόσμου, και προκαλεί τη μήνη των συμπολιτών του που πιστεύουν ότι είναι επικίνδυνος φαντασιόπληκτος.Αφού χαιρετίστηκε ως αλληγορική επίθεση κατά του μακαρθισμού, γράφτηκε στην Ιστορία ως ύμνος στην ελευθερία της σκέψης και έκανε ένα πέρασμα ως σλόγκαν των πικετοφόρων κατά των αμβλώσεων (με το θρυλικά προπαγανδιστικά παρερμηνευμένο "a person is a person, no matter how small" προς μεγάλη ανατριχίλα του εμπνευστή του), το παραμύθι του Dr. Seuss αποδεικνύεται και στις μέρες μας τόσο επίκαιρο όσο και γοητευτικό, σε μια γλυκύτατη, αστεία κι αξιαγάπητη μεταφορά, που δείχνει στο κείμενο το σεβασμό και την πίστη που διδάσκει, επενδύοντας στη φαντασία που τραγουδά, για να επαναφέρει στην αρχική υψηλή τους αξία τις μετοχές του στιχοπλόκου παραμυθά, που είχαν στραπατσαριστεί από τους γδούπους της αποτυχίας αποπειρών μεταφοράς στα live action τσίρκα του How the Grinch Stole Christmas (2000) και The Cat in the Hat (2003) σχετικά πρόσφατα. Συγκρατημένο και πετυχημένο χιούμορ δεμένο με το εγγυημένο απ' την υπογραφή των δημιουργών του Ice Age (2002) animation, το Horton Hears a Who δεν προορίζεται πάνθεον, αλλά αποτελεί τουλάχιστον αξιολογότατη επιλογή κυρίως (αλλά όχι αποκλειστικά) για νεαρούς θεατές, με νοήματα και μηνύματα που ποτέ δεν μπορείς να τους πεις αρκετές φορές.

Φιλόδοξος καθηγητής στο πανεπιστήμιο του MIT, στρατολογεί τους πιο έξυπνους σπουδαστές του, προκειμένου να φτιάξει την πιο δυνατή ομάδα ώστε να τινάξει τη μπάνκα του Λας Βέγκας στον αέρα.Κι έτσι, ενώ οι αριθμοί θα έπρεπε να κινούνταν πάνω στον πράσινο πίνακα του αμφιθεάτρου, δίπλα σε ρίζες, πρόσημα και ολοκληρώματα, μεταφέρονται σε ένα άλλο ομόχρωμο πεδίο, εκείνο της τσόχας του μπλακτζάκ, με απώτερο σκοπό το κέρδος εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων. Για ποιον λόγο γίνονται όλα αυτά? Αν πιστέψω τον κεντρικό ήρωα που πάνω του κτίζεται το στόρι, έναν νεαρό μα πάμφτωχο φωστήρα, μόνο και μόνο για να βγάλει το ποσόν της υποτροφίας, που οι ιθύνοντες του αρνούνται πεισματικά. Σαν από μηχανής θεός στην ζωή του μπαίνει ο Danny Ocean καθηγητής Rosa (ο Kevin Spacey γερνά, δυστυχώς) που θα οργανώσει το απόλυτο σχέδιο μετρήματος των φύλλων, παράνομο και παράτολμο στον σκοτεινό κόσμο των καζίνο, μα απόλυτα αποδοτικό. Αν πετύχει. Η υπόθεση, πραγματική, παρουσιάζει ενδιαφέρον, άσχετα αν ο σκηνοθέτης Robert Luketic την παρατραβά στα άκρα, μη αποφεύγοντας ούτε τα ηθικοπλαστικά μαθήματα στο φινάλε, αλλά ούτε και τις ρομαντικές ντόπες με το φάρμακο Kate Bosworth, αποσκοπώντας σε μια πιο εμπορική απήχηση του φιλμ ($50mil μέχρι στιγμής στην Αμερική). Αν κάποιος τραβάει άσο πάντως, πετυχαίνοντας το κομπλάν, αυτός δεν είναι άλλος από τον Jim Sturgess, ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα της φετινής σεζόν, που εδώ η τύχη του χαρίζει όσα αδίκως δεν του απέδωσε στο Across the Universe (2007).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Εγκαστρίμυθο μικρό ψυχάκι που φοβάται ότι μπορεί μια μέρα να θυμηθεί όλα του τα όνειρα μαζί και να μπερδευτεί και να τρελαθεί, το παθαίνει.Με εύκολα το πιο ψαρωτικό trailer που έχει κυκλοφορήσει ίσως και ever για ελληνική ταινία, η Ιστορία 52 έχει πιάσει από καιρό το βασικότερο ατού για να σε φτάσει ως την αίθουσα, πείθοντας ότι αυτό που διαφημίζει είναι σχεδόν μη ελληνικό, κι αν τύχαινε κι ευρύτερου, πιο επιθετικού ανοίγματος, θα μπορούσε να κάνει και αντίστοιχη μη ελληνική αρπαχτή. Στην πραγματικότητα όμως, πάσχει απ' τα κλασικά προβλήματα ελληνικής ταινίας, και δη πρώτης ελληνικής ταινίας, με την ιντριγκαδόρικη κρυπτικότητα του διαφημιστικού, στο τελικό προϊόν να μεταφράζεται σε υπερφολόδοξο μείγμα ψυχολογικού δράματος και θρίλερ μυστηρίου με μετα-sci-fi κοινωνιολογικές αναζητήσεις δωματίου, που τελικά μπορείς να δεις να λειτουργεί πετυχημένα μόνο σα διεστραμμένη (με την καλή έννοια) σάτιρα των μοντέρνων σχέσεων (ή της κλασικής ανδρικής δεσμοφοβίας, ό,τι προτιμάς), που εξερευνά τον πανικό και την παράνοια της συνειδητοποίησης ότι ο άνθρωπος που κάλεσες να μοιραστεί τη ζωή σου επειδή βαρέθηκες να την περνάς μόνος σου, πιθανότατα θα φέρει μαζί μπάστακα και τη δική του να τη μοιραστείς εσύ, και θα θέλει χώρο στη ντουλάπα, κορνίζα στον τοίχο, μπράτσο στα πάρτι και να παίρνεις τα χάπια σου πριν κοιμηθείς. Και ενδεχομένως να μην τον πνίξεις στον ύπνο του.

Το ευπρόσδεκτο σασπένς που δημιουργεί με υστερική επιμέλεια ο Αλεξίου πίσω απ' την κάμερα, ανεβάζει τον πήχη ανυπέρβλητα ψηλά για τον Αλεξίου πίσω απ' τη γραφομηχανή, κι οι χωροχρονικές λούπες που μένουν πεισματικά ανεξήγητες, γίνονται σύντομα κουραστικά επαναλαμβανόμενες, με την απόσταση του σεναρίου απ' τη σκηνοθεσία να μεγαλώνει ολοένα, ώσπου να φτάσει στο χάσμα που μετατρέπει τις επιβλητικές κι εντυπωσιακές εικόνες, σε επιδειξιομανία δίχως αντίκρισμα. Αλλά εδώ που τα λέμε, παίζει να μην το πάρεις καν χαμπάρι, αφού όταν ο μπερδεμένος ήρωας αρχίσει να μονολογεί ότι πρέπει να μείνει ξύπνιος για να βρει την άκρη, δεν είναι καθόλου απίθανο να τελειώνεις ήδη το τρίτο όνειρο. Όπως και να'χει, το οπτικό στυλ του Αλεξίου δεν είναι κάτι που το προσπερνάς εύκολα, και θα το πάρεις μαζί σου και μετά την προβολή, αλλά είναι κρίμα που δεν θα'χεις και κάτι απ' το στόρι της Ιστορίας του για να το συνδέεις.

Άστατη συναισθηματικά ομορφούλα Λυονέζα παρουσιάστρια, ερωτεύεται έναν διάσημο διανοούμενο, με τα υπέρδιπλα χρόνια της και παίζει με συνομήλικό της πλεϊμπόι, οσονούπω κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας.Σε φυσιολογικές συνθήκες, ένα κορίτσι κόβεται στα δυο για νταβραντισμένο μορφονιό που δεν έχει ούτε σεντ να αγοράσει δεύτερο ζευγάρι κάλτσες, έχοντας καβάτζα καπή λεφτών αισθημάτων, για να κάνει ταξιδάκια στας Ευρώπας. Όχι όμως και στον κόσμο του Chabrol, που από την στιγμή που κάθεται στην σκηνοθετική καρέκλα, βλέπει παντού γύρω του τεράστια κοντράστ και αντιθέσεις, αποτέλεσμα των μπερδεμένων χαρακτήρων που επεξεργάζεται. Το κορίτσι της ιστορίας, η Ludivine Sagnier, ζητά και σύντροφο και μπαμπά και ασφάλεια και επιβεβαίωση. Ο ηλικιωμένος συγγραφέας, ο François Berléand, ψάχνει την ανανέωση αλλά και τον δίχως αντιρρήσεις αποδέκτη των ανώμαλων βίτσιων του. Ο αλλοπρόσαλλος δανδής, ο Benoît Magimel που κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις, κάνει ότι του καπνίσει, με βασικό κίνητρο την ανεξαρτησία από τον οικογενειακό κλοιό. Τριολέ, ολέ! Στην πιο γλαφυρή ταινία του, ο σκηνοθέτης του Les Cousins (1959), αγκαλιάζει με θέρμη τον Woody Allen και ειδικότερα εκείνον στην πιο πρόσφατή του φόρμα. Και μέχρι ενός σημείου τα πηγαίνει καλά, στην ανάλυση των προσώπων και στην διαλεκτική. Το (αυτο)καταστροφικό φινάλε, σχεδόν σουρεαλισμός σε μαύρο φόντο, χαλάει όμως την συνταγή, αποδεικνύοντας πως δεν είναι κάθε μέρα του Αγίου Match Point (2005).

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Κινδυνεύοντας να γίνει θαμώνας, ο Guillaume Nicloux ήρθε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στην Αθήνα, για να σπρώξει τη νέα του ταινία, το La Clef (2007), που παίζεται απόψε στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, και κατέχει μέχρι ώρας το ρεκόρ συμμετοχών στο σχετικό διαγωνισμό για προσκλήσεις, ξεπερνώντας ακόμη και το L' Heure Zéro (2007) που αν ήσουν απ' τους τυχερούς που βρήκαν θέση, απήλαυσες ουκ ολίγα μαλιοτραβήγματα για τις εναπομείνασες. Εμείς βέβαια τον επισκεφθήκαμε ως παλιοί γνώριμοι να τον ρωτήσουμε αν η περσινή του αποτυχία στη Γαλλία τον έμαθε τι να αποφύγει στη νέα του απόπειρα να μάθει τους πατριώτες του τον φανταστικό κινηματογράφο, κι αν έβαλε και τη Vanessa Paradis μετά τη Monica Bellucci να κόψει τα μαλιά της και να κυκλοφορεί αμακιγιάριστη, αλλά αυτό το τελευταίο θα πρέπει να το μάθεις μόνος σου (tip: η απάντηση είναι ναι), αφού το δεύτερο μισό της συνέντευξης χάθηκε κάπου σε κατεστραμμένα renders και βιαστικά σβησίματα, πιθανότατα αποτέλεσμα της έμπνευσης του Nicloux να μου αρπάξει την κάμερα και να τη στρέψει σ' εμένα, για να μου δείξει τη διαφορά του ερμηνευτή απ' τον ηθοποιό (!). Επίσης στα χαμένα, η πιθανή σύγχυση που μπορεί να νιώσεις με τα περίεργα ταξίδια της πλοκής στα διαφορετικά χρονικά επίπεδα της αφήγησης,σύγχυση που είναι εσκεμμένη και κομμάτι της εμπειρίας, οπότε απόλαυσέ την.

Στο Παρίσι του 19ου αιώνα, πριν παντρευτεί αγορίζουσα άβγαλτη ευκατάστατη ξανθούλα, κοριτσίζων γενικά ξεπεσμένος ευγενής, εξηγεί στη γιαγιά της την ιστορία του με καλοβγαλμένη επιθετική ασχημίζουσα λατίνα. Με μεγάλα βυζιά.Η Catherine Breillat έκανε φεμινιστικές τσόντες, πληρώνοντας με περιθωριοποίηση ακόμα και στη διαβόητα ανεκτική πατρίδα της, τριάντα χρόνια πριν οι τσόντες για ξενέρωτες γίνουν, με την ίδια ετικέτα, δίοδος προς την όποια φήμη και τα προς το ζην επίμονα φιλόδοξων σκηνοθετριών. Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν, βοήθησε πιθανά κι ένα εγκεφαλικό το οποίο κινδύνεψε να την αφήσει παράλυτη στην αρχή των γυρισμάτων, που η ενδέκατη ταινία της είναι (αντιδραστικά) με διαφορά η πιο ήρεμη της καριέρας της, αλλά φυσικά και η πιο σοδομογομοριάρικη του είδους των σοδομογομοριάρικων εποχής. Με βάση τη πρώτη νουβέλα του Jules Amédée Barbey d'Aurevilly, κατηγορημένη στην εποχή της για ανηθικότητα, η σκηνοθέτρια στήνει ένα δράμα επιφανειακά σεξπιρικό που υπόγεια κατηγορεί άπαντες για αχορταγία, προβάλλοντάς τη, κάπου μη αναμενόμενα, περισσότερο πάνω στον πρωταγωνιστή, τον πρωτόβγαλτο και φυσικά γυναικοποιημένο Fu'ad Ait Aattou (που αντικατέστησε τον πολυάσχολο Louis Garrel), κουβαλητή και του μεγαλύτερου βάρους των ηθικών επιλογών. Απέναντι, η Asia Argento, alter ego της σκηνοθέτριας, κομπλέ με μυστηριώδεις περιπαιχτικές αποκρύψεις του στόματος, κυρίως.. απλά αγαπάει, αλλά κοντά στη συνηθισμένη της ενθουσιασμένη μετριότητα, βγάζει την απαιτούμενη από το ρόλο αγριόγατα μόνο για όσους έχουν δει τέτοια σε φωτογραφία, και τα τατουάζ σε ασυνήθιστα (για την εποχή) σημεία και η σιλικόνη της δε κρύβονται. Ψιλοκακομονταρισμένη από τη μία, καλογυρισμένη από την άλλη (από τον τακτικό Γιώργο Αρβανίτη), η παραγωγή πήγε στις Κάνες, κόστισε όσο και οι δέκα προηγούμενες της Breillat μαζί (σύμφωνα με την ίδια) και φαίνεται όσο και η προσωπική της σφραγίδα. Που βγάζει το αποτέλεσμα από τη μετριότητα, χωρίς να εγγυάται και ότι θα το αντέξεις.

Τα σαράντα χρόνια λειτουργίας του τμήματος του έχει έρθει να γιορτάσει στην Αθήνα, ο γενικός διευθυντής του Δεκαπενθήμερου των Σκηνοθετών του Φεστιβάλ των Κανών, Olivier Père, κι έχει φέρει μαζί του μια επιλογή δέκα ταινιών απ' την ιστορία του προγράμματός του, ευελπιστώντας να δώσει στο κοινό του Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας μια ιδέα των αισθητικών και καλλιτεχνικών κριτηρίων του μουράτου τμήματος που είχε την τύχη να αναδείξει σκηνοθέτες όπως ο Fassbinder, o Scorsese, ο Haneke, η Sofia Coppola, ή ο δικός μας Θόδωρος Αγγελόπουλος, προβάλλοντας τις πρώτες τους σκηνοθετικές δουλειές. Με βλέμμα στους νέους δημιουργούς, το Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών φιλοδοξεί να αποτελεί παλμογράφο των εξελίξεων στον παγκόσμιο κινηματογράφο, και ως σταυροφόρος της αποστολής του να εντοπίζει και να υποστηρίζει δημιουργούς ικανούς να πάνε τον κινηματογράφο ένα βήμα πιο πέρα, ο Olivier Père έχει έρθει στην Αθήνα διατεθειμένος να αγοράσει καινούριες βαλίτσες για να τις γεμίσει με ταινίες φιλόδοξων Ελλήνων δημιουργών. Aυτό το τελευταίο βέβαια, μην το πάρεις ως πρόκληση άμα τον πετύχεις να έχεις μαζί σου σε DVD τις οικογενειακές σου διακοπές στα Σούρμενα, ναι;

Επιτυχημένος Παριζιάνος καλλιτέχνης, με πολλά συναισθηματικά προβλήματα, επιστρέφει στο πατρικό του σπίτι, στην επαρχία, όπου συναντά μετά από χρόνια έναν καλό παιδικό του φίλο.Και κάπως έτσι ξεκινάει η κουβέντα (ή ο διάλογος σύμφωνα με τον τίτλο) ανάμεσα στον ιδιοκτήτη πλέον της οικογενειακής βίλας και τον συνομήλικο του άντρα, που του συμμαζεύει τον κήπο. Οι δύο τύποι, ο επαρχιώτης και ο μπουρζουάς, καμιά σαρανταριά χρόνια από το σχολείο, όταν αμφότεροι αποβλήθηκαν για μια νεανική τους σκανταλιά, θα ανοιχτούν ο ένας στον άλλο, σε συζητήσεις που θα γίνουν σε οποιονδήποτε τόπο και χρόνο, από το ψάρεμα στο κλάδεμα και από τον πρωινό καφέ μέχρι το κολατσό με τις ψημένες ρέγκες, σαν να υποβάλλονται σε κάποιου είδους ψυχοθεραπεία. Ταυτόχρονα ο βετεράνος σκηνοθέτης Jean Becker, για να σπάσει την (φυσιολογική) μονοτονία, παρεμβάλλει ενδεικτικά φλασμπάκ ή και εικόνες που συμβαίνουν στον παρόντα χρόνο, που στην ουσία λειτουργούν σαν γεφυράκια, μέχρι να αρχίσει ξανά και ξανά η διαλεκτική. Δεν χωρά αμφιβολία πως τα λεγόμενα ανάμεσα στους έμπειρους Auteuil και Daroussin, έχουν έξυπνο υπόβαθρο και όσο περνά η ώρα ανεβάζουν και την συγκινησιακή φόρτιση. Από ένα σημείο και μετά όμως, πιστεύεις πως όλα έχουν ειπωθεί και τα φιλαράκια τα λένε, σαν να μην έχουν κάτι σημαντικότερο για να ασχοληθούν.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Γιώργος Ζερβόπουλος

Ο νέος μονόλιθος είναι σύμφωνα με τον φίλο μας τον Todd Brown του Twitch ένα πλαστικό παπάρι σε ένα χωράφι η νέα ταινία του Shin Han-sol με τίτλο Μια Ιστορία Θρυλικής Λίμπιντο (2008) και θέμα έναν ανίκανο πιτσιρικά σε ένα κορεάτικο χωριό, τα χρόνια τα παλιά.

Η Νότια Κορέα έχει κάνει επιστήμη στον νέο αιώνα το να εξάγει ποπ κουλτούρα σε όλη την Ασία (και παραπέρα, τα τεραστιότερα προϊόντα της σα τον Bi/Rain) και το πακέτο περιλαμβάνει φυσικά και ταινίες για τινέιτζερ. Από τον σωρό φαίνεται να ξεχώρισε κάπως η πρώτη ταινία του Shin, Art of Fighting (2006), με τη ρεαλιστική συγκράτηση και την πιο βρώμικη προσέγγιση μιας κατά τα άλλα τυπικής ιστορίας καρπαζοεισπράχτορα που μεταμορφώνεται σε καράτε κιντ όταν βρει τον μέντορά του. Και από τη θεματολογία και μόνο της συνέχειας καταλαβαίνεις ότι ο σκηνοθέτης δεν έχει καμιά τάση να προσεγγίσει το νεανικό κοινό σε σοβαρά μοτίβα (επεκτείνοντας, για παράδειγμα, στο υπαρκτό στη χώρα πρόβλημα της σχολικής βίας) αλλά αφού το έμαθε πρώτα πολεμικές τέχνες πιάνει τώρα και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Ή διαφορετικά, παρά τη φάση και τις τεχνικές αρετές του teaser που λίγο πολύ ξεγυμνώνονται στο trailer, η παραγωγή για χρυσά μέτρια μοιάζει από μακριά, για geeks που ονειρεύονται να γαμάνε και να δέρνουν κυρίως, και αυτό δείχνει η διανομή από τη Showbox και το πλασάρισμα στη Hong Kong Filmart (όπου τη πέτυχε και ο Todd) από τη μια, και η παντελής έλλειψη οποιασδήποτε άλλης πληροφορίας (και ενδιαφέροντος), ακόμα και στη σελίδα της εταιρείας ή την ανύπαρκτη του φιλμ, λιγότερο από δυο μήνες πριν βγει στις αίθουσες, από την άλλη.

Το υπόλοιπο pitch, αν δε το κατάλαβες, μιλάει για εμφάνιση Μιγιάγκη της πούτσας (κυριολεκτικά) και βολική εξαφάνιση όλων των υπόλοιπων αρσενικών του χωριού. Το ότι και μόνο το δεύτερο (η εξαφάνιση των υπολοίπων) είναι ικανό να σε κάνει να φαντάζεις, σε γυναικεία μάτια, επιβήτορας που δε χωράει σε αγκαλιές και ξεκινάει χειμάρρους, δε χρειάζεται να είσαι ο Κορτώ (βλ. Τεστοστερόνη (2005)) για να το καταλάβεις. Το ότι, για τις γυναίκες, φυσικά και μετράει (σα τρελό) το μέγεθος, όπως και όλα (σα τρελά) τα υπόλοιπα (ειδικά αυτά που δεν έχεις από κάποιο σημείο και μετά), το περιέγραψε πολύ ανώτερα, χωρίς να το κάνει και θέμα, η Diablo Cody στην, αποχαυνωμένη με παπάρια εκτός των άλλων, Juno (2007).

Ολόλευκη είναι η τύφλα σύμφωνα με τον ήδη μεγάλο Fernando Meirelles και το teaser της πρώτης φιλόδοξης ταινίας του 2008 --αν εξαιρέσεις τη Δούκισσα του μισοάθλιου ντεμπούτου-- που σκουντούφλησε χτες στις σελίδες του MSN. Μαύρη έκανε πιθανά τη μέρα του τεράστιου José Saramago, συγγραφέα του Περί Τυφλότητας που μεταφέρεται στην οθόνη, ο οποίος έδωσε διαφορετική διάσταση στο χρώμα της αγνότητας, συνδέοντάς το με την αφύπνιση (και δη των ψηφοφόρων) σε επόμενό του μυθιστόρημα, το Περί Φωτίσεως.

Ο αυτοεξόριστος Πορτογάλος βέβαια ενδιαφέρονταν κυρίως στις αναπαραστάσεις να είναι υπερμέγεθες το Cão das Lágrimas, το σκυλί που αγριεύει όταν δεν έχει δάκρυα να γλύφει στην Αποκαλυπτική αλληγορία του, κομπλέ με ασαφή χρονολογία, τοποθεσία και ονόματα ηρώων, η οποία ξεκινάει με κοσμοκαταστροφικό γεγονός, επιδημία τύφλωσης, όπως στη Day of the Triffids ειδικά και.. κάθε ιστορία του είδους γενικά, αλλά θέλει να διακρίνει τη πραγματικά ανθρώπινη οπτική, Αν μπορείς να κοιτάς, δες, αν βλέπεις, διόρθωσε, κατά τα λόγια του συγγραφέα στον σκηνοθέτη που τον επισκέφτηκε πριν τα γυρίσματα. Νωρίτερα, στα Κανάρια Νησιά είχε ταξιδέψει ο σεναριογράφος Don McKellar, για να εξασφαλίσει το νομικό δικαίωμα σκηνών μαζικής υστερίας, ομαδικών βιασμών, κατουρημάτων, ξερασμάτων, γρονθογαμησιών, με εφόδιο τη συμμετοχή του στο καστ του Exotica (1994) του Atom Egoyan όταν δεν τον κατηγορούσε ακόμα ο μισός, και πλέον, Καναδάς για τσιμπούσι με τη φορολογία του, του eXistenZ (1999) του David Cronenberg όταν δεν είχε ακόμα ανακαλύψει το μικρό μαγαζάκι των οσκαροδολωμάτων, τη χρόνια στενή σεναριακή στήριξη του Bruce McDonald (The Tracey Fragments(2007)), τις δικές του κοσμοτελειωτικές σκηνοθετικές προσπάθειες (Last Night (1998)).

O McKellar δε μπορούσε προφανώς να συνεχίσει μόνος του, ο Meirelles άγνωστο πως μπλέχτηκε, η κοφτή, ξέφρενη ματιά του, ένα φίλτρο θολώματος κίνησης, μπορεί να βοηθήσει τη σκηνοθεσία ανώνυμων χαρακτήρων χωρίς παρελθόν, η παραγωγή της δικής του O2 βγήκε βραζιλιανοκαναδοιαπωνική με τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα να πάνε στη Miramax στο Τορόντο, τρέχει να προλάβει τις Κάνες, αλλά θα 'χει πάντα τη Βενετία. Ο σκηνοθέτης έχασε τον αρχικό πρωταγωνιστή του, Daniel Craig, λόγω Bond, James Bond, και τον μπούσουλα με τα δεκάδες κοψίματα για ευαίσθητα αναίσθητα ακροατήρια, οι πρώτες εικόνες του είναι κάπου κοινές πια οι περισσότερες και κάπου χρησιμοποιημένες ανάποδα (βλ. π.χ. The Eye (2008)) κάποιες, όμως, αν κοιτάξεις, βλέπεις δυνατότητες για κάτι τόσο κοσμογονικό όσο η Πόλη του Θεού (2004) του ή το απίστευτα διάφανο και απίστευτα διαφωτιστικό blog του για την παραγωγή, Diário de Blindness (που δυστυχώς σταμάτησε να ενημερώνει τόσο συχνά επειδή άρχισε να μεταφράζεται).

Ανερχόμενο ευρωπαϊκό άστρο για την EFP στα 25 του, ο μόνος άρρεν πρωταγωνιστής της τετραλογίας των εποχών του Eric Rohmer στα 22 του, υποψήφιος για César υποσχόμενου ταλέντου στα 15 του, και ηθοποιός και κινηματογραφιστής απ' τα 10 του, στα 35 του ο Melvil Poupaud με πάνω από 45 ταινίες στο ενεργητικό του, θα περίμενες να είναι χαρακτηριστικό δείγμα ανθρώπου που μεγάλωσε απότομα κι έχει αποσυρθεί στην ερημιά να αναλογιστεί το κενό της ματαιότητας της ύπαρξης φορώντας ρόμπες και καπνίζοντας πίπα. Συνεχίζει όμως να γυρίζει ταινίες σα να'τανε παιδί και να συνεργάζεται με σκηνοθέτες που γουστάρει, αδιαφορώντας για την οποιαδήποτε αίγλη μπορεί να του προσφέρουν, ή πιο συχνά να του στερήσουν οι επιλογές του, συμμετέχοντας σταθερά σε ταινίες που χαίρεσαι να βλέπεις, δείχνοντας ότι η αλεργία του στα σενάρια είναι μάλλον η πιο αξιόπιστη μέθοδος ξεσκαρταρίσματος που θα μπορούσε να ανακαλύψει. Αυτό, και ίσως κι η άρνησή του να ασχολείται με οποιονδήποτε άλλο τρόπο με τις ταινίες, συμπεριλαμβανομένης και της θέασής τους. Με τον διπλό ρόλο του σκηνοθέτη της πρώτης του μεγάλου μήκους ταινίας, και του πρωταγωνιστή στη νέα μεταφορά μυθιστορήματος της Agatha Christie από τον Pascal Thomas, ο Melvil Poupaud βολτάρει απ' την περασμένη Πέμπτη στους δρόμους της Αθήνας, και προσφέρει απλόχερα το χρόνο του σε ενοχλητικούς τύπους με μικρόφωνα, κάμερες και ερωτήσεις για το ρόλο του στο L' Heure Zéro (2007), που παίζει να είναι μια απ' τις 3-4 πιο απολαύσιμες ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας, το πειραματικό Melvil (2006) που έχει σκηνοθετήσει και προβάλλεται επίσης στο Φεστιβάλ, στο πρόγραμμα επιλογών απ' το Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, και βέβαια τη συμμετοχή του σε μια άλλη πειραματική ταινία, που αναμένεται να σπάσει ταμεία το ερχόμενο καλοκαίρι με τον τίτλο Speed Racer (2008).

Καταιγιστικό, σε βαθμό που.. να μη συστήνεται στους φαν, είναι το μεγάλο trailer του Hellboy II (2008) που έκανε πρεμιέρα πριν λίγο στο Yahoo! Movies, κανά μήνα αργότερα από ότι είχε υποσχεθεί ο Guillermo del Toro και κάτι βδομάδες μετά τη προβολή του για τη βιομηχανία στη ShoWest.

Με μια αίσθηση ότι κάποια από τις καλοκαιρινές κομικοταινίες θα σκάσει να διαχέεται όλο και περισσότερο (και οι πιθανότερες να είναι οι προφανέστερες του όχι και τόσο καλού προηγούμενου), η Universal φαίνεται να ποντάρει τα ρέστα της ή να κάνει επίδειξη δύναμης, έχοντας πολλούς άσους ακόμα στο μανίκι της. Το σίγουρο είναι ότι η χρησιμοποίηση, και για λόγους προϋπολογισμού, πραγματικών (αντί ψηφιακών) σκηνικών και σχεδιασμών από τον Del Toro, μαζί με την αφθονία τεράτων (καμιά 35αριά απ' ότι λέγεται) που δημιούργησε, δίνουν στην προώθηση άφθονο υλικό νωρίς, κι αυτή με τη σειρά της το χρησιμοποιεί για να κόψει ένα, σχεδόν ολόφρεσκο, κλιπάκι συστημένο στο κοινό των multiplex. Η εκστατική υποδοχή είναι εξίσου δεδομένη, ο Luke Goss σα πρίγκηπας των ξωτικών δείχνει όλο και ικανότερος να κλέψει τη παράσταση (αλά Heath Ledger σα Joker), ο Χρυσός Στρατός είναι πια εδώ μαζί με ένα σωρό πλάσματα της φαντασίας αποκλειστικά του σκηνοθέτη (που θα γράφαν ίσως περισσότερο αν ξεπετάγονταν στη φυσιολογική, σεναριακή, ροή), περισσότερα για την ιστορία θα βγάλει η συνέχεια (μάλλον σε νέο trailer), και ότι άλλο χρειάζονταν να ξέρεις το 'παμε απ' το teaser.