Μια μελαμψή 19χρονη με μια βαριά τσάντα στην πλάτη, κόβει βόλτες στο Times Square ρουφώντας εικόνες και ψάχνοντας το θάρρος που την είχε στείλει εκεί για να κάνει την εκρηκτική της έξοδο απ' το μάταιο τούτο καπιταλιστικό κόσμο.Αγγίζοντας τα χρονικά όρια της επανέκδοσης με την σκόνη που μάζεψε στα ράφια της ελληνικής διανομής, το βραβευμένο στις Κάνες και στα Spirits σκηνοθετικό ντεμπούτο της Julia Loktev φτάνει στη χώρα μας κοντά δυο χρόνια αργότερα απ' την εποχή που γυρίστηκε, --και καμιά πενταετία αργότερα απ' τις μέρες που το ενέπνευσαν-- αν και μπορείς εύκολα να πεις ότι η μυρωδιά που φέρνει μαζί του, κρατάει ακόμα, και δεν φαίνεται να έχει σκοπό να κοπάσει σύντομα. Γυρίζοντας οικονομικά μινιμαλιστικά και (εσκεμμένα) συνεπακόλουθα νατουραλιστικά, η Loktev καταφέρνει, σε αντίθεση με τις Ροζέτες (1999) και τους Keane (2004) των αναφορών της, να σε κρατάει εντυπωσιακά κοντά στην άκρη του καθίσματός σου, ξεδιπλώνοντας σταθερά, υπνωτιστικά και ιντριγκαδόρικα κρυπτικά σε στυλ αναποφάσιστικου ψυχολογικού θρίλερ, το τελευταίο 48ωρο μιας υποψήφιας βομβίστριας αυτοκτονίας, ανατριχιαστικά νέας και συμπαθούς, και ύποπτα μελαμψής κι αμυγδαλωμάτας. Αρκετά ύποπτα για να έχει προκαλέσει εύκολα κατηγορίες προπαγανδίστικης στοχοποίησης ήδη στοχοποιημένων λαών, τις οποίες εξίσου εύκολα μπορεί να αποκρούσει επικαλούμενη την πραγματικότητα της στατιστικής, ή κι αυτήν της κοινής γνώσης και λογικής αν θες. Ύστερα, θωρακίζει την ιστορία της μέσα σε μια αφήγηση που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν της ηρωίδας της και τα αίτια της διαδρομής της, αλλά περιορίζεται και σε περιορίζει στη στοιχειωτική παρουσία της, που στοιχειώνει με την φονική απειλή που κουβαλάει στην πλάτη της φαινομενικής κανονικότητάς της, την ασφαλή καθημερινότητα ενός αρχετυπικά πολυσύχναστου μέρους. Και παρότι σου ανοίγει αρκετές ορέξεις που δεν μπορεί να σου ικανοποιήσει μέσα στην περιορισμένη δραματουργία της και τις αποκομμένες προεκτάσεις της θεματικής της, σε αποζημιώνει σαν μια άσκηση τεχνικής στην εξερεύνηση της μελλοθάνατης φονταμενταλιστικής ψυχής, που δεν δικαιολογεί βέβαια τον ενθουσιασμό με τον οποίο πέταξαν τις κιλότες τους αρκετοί φανατικοί της αφαιρετικής κινηματογράφησης ανά τον κόσμο του αναξάρτητου, αλλά ούτε πρέπει να περάσει απαρατήρητη, έστω και σαν σποραδικά επιτυχημένη και ακριβής.

Απογητευμένος κι απογοητευμένη πάνε στο Vegas να ξεδώσουν, από λάθος γνωρίζονται, από μέθη παντρεύονται, από τύχη κερδίζουν τζακ ποτ σε κουλοχέρη, και για να το αποκτήσουν, πρέπει να μείνουν παντρεμένοι για 6 μήνες παρ' ότι είναι σίγουροι ότι μισιούνται. Ή μήπως...Η γνωστή ροματική κομεντί που βλέπεις χρόνια τώρα, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος (ή την αγάπη που κρύβει το μεγάλο μίσος, αν προτιμάς), το Τζακ Ποτ στον Έρωτα είναι ένα Τζακ Ποτ στα κλισέ που παραδόξως λειτουργεί αναπάντεχα αποτελεσματικά, κυρίως χάρη στην υπερβάλλουσα καρικατουρίστικη απεικόνιση των χαρακτήρων που σε στιγμές φτάνει το ανεγκέφαλα ξεκαρδιστικό και στη χημεία του ζεύγους των ερμηνευτών, με την Cameron Diaz να φοράει το γνωστό της ακαταμάχητο ξανθό γατογουνάκι και τον Ashton Kutcher να επιδεικνύει εξαιρετικό κωμικό ταλέντο, που δεν θα σου κάνει έκπληξη αν τον θυμάσαι ας πούμε απ' το A Lot Like Love (2005) ή το Guess Who (2005), κι όχι απ' τις βασανιστικές του απόπειρες στα πιο δραματικά αργότερα.

Η αληθινή ιστορία κακοποίησης κοριτσιού απ' τη μουρλή γειτόνισσα που προσφέρθηκε να την προσέχει όσο οι γονείς της θα έλειπαν στην περιοδεία τους.Για να μη σου μείνει καμιά απορία, χάρη στην απελπισία των ντόπιων διανομέων, θα δεις όλες τις ταινίες της Ellen Page, το Όσκαρ της οποίας δεν ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει στο Αμερικάνικο Έγκλημά της έξοδο στις αμερικάνικες αίθουσες, όπου η ταινία περιορίστηκε στην τηλεόραση, πριν φτάσει στο DVD. Αλλά στην Ελλάδα των δεύτερων ευκαιριών, πάντα υπάρχει χώρος στις άδειες αίθουσες να σου σερβιριστούν τα πάντα. Ιστορία της διπλανής πόρτας που (παρά την περίεργη προσπάθεια του τίτλου να οικειοποιηθεί το έγκλημα τονίζοντας την καταγωγή του) δεν περιορίζεται μόνο στα Αμερικάνικα 60s, αλλά συμβαίνει και παντού και σήμερα, κάτω απ' την προστασία της ηθελημένης γκαβομάρας της γειτονιάς, των αυτοκαρκινοματικών τάσεων των μικρών κοινωνιών και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, χάρη στις ικανότητες των παιδιών για τις απεχθέστερες των πράξεων κάτω απ' το αθωωτικό πέπλο του παιχνιδιού που πρέπει να παίξεις γιατί το κάνουν κι οι γύρω σου, κι ας μην βρίσκονται στο νησί του Lord of the Flies. Όχι πως εξερευνεί ιδιαίτερα τίποτε απ' όλα αυτά ο Tommy O' Haver, αλλά η καταλυτικά ακαδημαϊκή εξιστόρησή του, που προβληματίζει με την ιδιάζουσα σαδιστική της χροιά στην παράθεση σοκαριστικών σκηνών βίας δίχως περαιτέρω διερεύνησή τους, αφήνει το μυαλό σου να κυκλοφορεί και να κάνει συνδέσεις μόνο του, με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε κι αν άκουγες για το περιστατικό σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Μόνο που σου τρώει περισσότερο χρόνο και σου αφήνει μερικές πιο άσχημες αναμνήσεις να συζητάς.

Εξαιτίας λάθους σε κάποιο υπολογιστή, με πήραν στο στρατό πριν γίνω 17 χρονών. Το Σεπτέμβριο του 1982, πριν τα 19α γενέθλιά μου, δε ζύγιζα ούτε 60 κιλά και φαινόμουν πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία μου, έχοντας συναντήσει θανάτους και άλλες ασύλληπτες καταστάσεις που βιώνει στον πόλεμο ένα παιδί. Μετά από τρεις μήνες στο Λίβανο, ο εκλεγμένος πρόεδρος Bashir Jumail δολοφονήθηκε τη μέρα της ορκωμοσίας του. Το επόμενο πρωί, έφτασα στη Δυτική Βηρυτό με τον ισραηλινό στρατό: ήμουνα κουρασμένος και στεναχωριόμουνα επειδή δεν είχα καταφέρει ποτέ να βρω στόχο στις καθημερινές μάχες. Άφησα τη Δυτική Βηρυτό μονάχα τρεις μέρες αργότερα, έχοντας γίνει μάρτυρας της φρικτής σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων στη Σάμπρα και Σατίλα. Αυτή είναι η ιστορία μου, μια ιστορία που αποφάσισα να μην αντιμετωπίσω τα προηγούμενα είκοσι χρόνια.

Την ίδια μέρα που ξεχύθηκε στα διαδίχτυα το promo του, διαβόητου ήδη για τα λεσβιακά και τα τρία του, Woody Vicky Cristina Barcelona (2008), με αποτέλεσμα οι Weinsteins να παραδώσουν άμεσα τα όπλα, έχοντάς το κατεβάσει μόνο από καμιά κατοστή σελίδες, και να το ανεβάσουν επίσημα στο Moviefone, Τρίτη και 13 έδωσε στη δημοσιότητα και η Capitol (μέσω Lionsgate των αδερφών) το trailer του τριολέστατου Edge of Love (2008).

Η παραγωγή είναι ακόμα πιο πολυτραγουδισμένη στα internets, από τα χρόνια τα παλιά (διάβαζε 2007) που υπόσχονταν θερμούς εναγκαλισμούς της Keira Knightley με τη Lindsay Lohan, και από τη συνέχεια, όταν η δεύτερη αντικαταστάθηκε από την Sienna Miller μέσα σε βρώμες ότι δε μπορούσε να αντέξει τις σκηνές που πήδαγε και ο Matthew Rhys (στο κρεβάτι). Βέβαια το σενάριο, βασισμένο στη ζωή του Dylan Thomas, τη "φιλία" που αναπτύχθηκε ανάμεσα στη γυναίκα του και μια "φίλη" του από τη παιδική του ηλικία, και τη δυσφορία του όταν προέκυψε κουαρτέτο με το γάμο της τελευταίας, το έγραψε η μάνα της Keira, οπότε ήταν αμφισβητήσιμο πόσο τα εισαγωγικά θα μετακινούνταν από τη θέση τους, και όπως βλέπεις (στη.. θρυλική σκηνή της μπανιέρας για παράδειγμα) δε πήγαν και πολύ μακριά. Αναμενόμενα από τις πρώτες φωτογραφίες ακόμα ήταν και τα χάδια, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι τι έκανε η μαμά εκείνη την ώρα, του φακού προς την Βρετανίδα πρωταγωνίστρια που μάλλον βγαίνει πιο μανάρα από ποτέ, αντισταθμίζοντας τη (διαφαινόμενη από το teaser τουλάχιστο, όπως ξαναματάπαμε) γελαδερή γελοιότητα της Duchess (2008).

Η Capitol αιμορραγεί ακατάσχετα τελευταία (σε βαθμό που να ανησυχεί και η ThinkFilm της, όπως επισημαίνει και η φίλη μας η Marina που γράφει πια στο Row Three) και, παρά τις φυτεμένες υπερβολές στις συγκρίσεις με το Atonement (2007) του trailer, ούτε σε αυτό το project μπορείς να τη πεις ανοιχτοχέρα, και μόνο από την άποψη ότι αν τα είχε χώσει χοντρά θα.. φαίνονταν, ενώ αντίθετα αυτό που βλέπεις στα credits είναι ο σχεδιασμός παραγωγής από τον Alan MacDonald των αξέχαστων τσεμπεριών της Βασίλισσας (2006). Η σκηνοθεσία είναι, και φαίνεται κι αυτή, του John Maybury που φάνταζε δυνατοτήτων στο Love Is the Devil: Study for a Portrait of Francis Bacon (1998) και τελείωσε την (αμερικάνικη τουλάχιστο) καριέρα του με το Jacket (2005) και όσα ξεστόμισε για την αντιμετώπισή του, χωρίς να έχει κάνει τίποτα στο ενδιάμεσο. Για τελευταίο οφθαλμοφανέστατο σημείωσε ότι το φιλμ ανοίγει το φεστιβάλ του Εδιμβούργου, κι αν θες να ποντάρεις ότι θα κλείσει με πολλά περισσότερα κάντο χωρίς εμένα.

Μια παράλογη τραγικωμωδία με πολιτική χροιά, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της και το σημείωμά του, είναι η ταινία που αναστάτωνε απ' τις αρχές του Φλεβάρη μέχρι και την περασμένη Παρασκευή που τελειώσαν τα γυρίσματα της, μια ήσυχη πλατωσιά στα στενά του Κολωνού, που μετατράπηκαν σε μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, για τα γυρίσματα της ιστορίας κλασικού Ελληναρά που χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του, όταν η μάνα του, μετά από εγκεφαλικό, αρχίζει να μιλάει σε μια γλώσσα που θα μπορούσε να είναι Αλβανικά και να προσπαθεί να τον πείσει ότι ο Αλβανός μπογιατζής μετανάστης είναι ο αδερφός του που είχε αφήσει πίσω σε ορφανοτροφείο όταν έφυγαν απ' την αληθινή τους πατρίδα, ψάχνοντας καλύτερες μέρες στη θετή τους, την Ελλάδα.

Την αναστάτωσε τόσο με τα φώτα και τις φωνές της, όσο και με τον προβοκατόρικο τίτλο που χρειάστηκε να αποσιωπηθεί, όταν προκάλεσε την μήνη τριγύρω κατοίκων και να αντικατασταθεί απ' τον όνομα του Αλβανού ήρωα, που κι αυτό δεν είναι λιγότερο σαρκαστικό σαν σχόλιο, αλλά περισσότερο κεκαλυμένο. Εμπνευσμένο απ' τον Μαρξ, τον Ένγκελς και τον Λένιν, τους τρεις πολιτικούς επιστήμονες που σφράγισαν τη μοίρα του, το όνομα του Αλβανού Μαρενγκλέν είναι χαρακτηριστικό της πρόθεσης του βραβευμένου σκηνοθέτη Φίλιππου Τσίτου, και του ελληνικού του ντεμπούτου μετά από τέσσερις δουλειές στη Γερμανία, "να παρακολουθήσει με κωμική διάθεση πώς οι άνθρωποι άγονται και φέρονται εξαιτίας της Ιστορίας. Πώς οι χαρακτήρες τους διαμορφώνονται χωρίς οι ίδιοι να το πάρουν είδηση. Πόσο σχετική είναι η έννοια «Πατρίδα». Και κυρίως: τι μένει από τους ανθρώπους όταν απαλλαγούν από τα παραπάνω κλισέ; Τι σόι άνθρωποι υπάρχουν πίσω από τις μάσκες του «καημένου Αλβανού μετανάστη» και του «κακού Έλληνα ρατσιστή»". Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στο ρόλο του Ελληναρά, ο σπουδαγμένος στην Ακαδημία Τεχνών της Αλβανίας προ τριακονταετίας και μετανάστης οικοδόμος στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία, Αναστάσης Κόζντινε, στο ρόλο του μετανάστη μπογιατζή, κι η Τιτίκα Σαριγκούλη στο ρόλο της ζαβωμένης μάνας, είναι μαζί του στην παρακολούθηση, που μπορείς να την περιμένεις στις αίθουσες, "κάποια στιγμή μες στην ερχόμενη σαιζόν", σύμφωνα με ασφαλείς διπλοαδιασταύρωτες πληροφορίες που αποσπάσαμε απ' την artache, που χειρίζεται το publicity για λογαριασμό της Bad Movies.

Το πιο καβλιάρικο πλάσμα του Γαλαξία και παραπέρα βγαίνει ξώβυζο και στάζοντας από γαλαζοπράσινα νερά, στο δάσος που σ' έχει παρασύρει, σου τρίβεται ασυγκράτητα, ανοίγει όσο δε πάει στοματάκι και χειλάρες, και σε δαγκώνει ξέφρενα κι αχόρταγα παντού. Κανένας δεν σ' ακούει να ουρλιάζεις και το μισοφαγωμένο πτώμα σου ποιος ξέρει πότε θα το βρουν. Προς το παρόν μείνε στο πλάσμα, και ευχαρίστησε για την ευτυχέστερη στιγμή της ζωής σου τον καλό σκηνοθέτη Jason Reitman που προειδοποίησε έγκαιρα γήινους και μη για το επικείμενο ξεγύμνωμά του (πλάσματος) στη τρομοταινία που παράγει, καθώς και τον ατρόμητο παπαράτσο που ξεροστάλιαζε από τότε σκυμένος στους δρυμούς του Vancouver, υπομένοντας καρτερικά τις σφήγκες που κάναν φωλιά στην αφάνα του και την αρκούδα που πέρναγε καθημερινά να του τον φορέσει, μέχρι να αναδυθεί (το πλάσμα) όπως ακριβώς το γέννησε η μάνα του, με pasties στις θηλές και top στο χρώμα του δέρματος γύρω από το κωλαράκι.

Περίεργα, το πλάσμα που όταν φωνάζεις Megan ανοίγει, το στόμα και στήνεται για φωτογραφία κοιτώντας σε λοξά, δε βγαίνει από τούνελ απελπισίας σα τα Lohans, ούτε καν απλής αποτοξίνωσης ενός χρόνου σα τα Mendes εσχάτως. Αλλά, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, με φυσική διαδικασία πλαστικών και ενέσεων, επίπονο αδυνάτισμα δια τριψίματος παπαριών γκόμενου μέσα σε στενό τζιν κάτω από τραπέζι, αστείρευτο πείσμα και πηγαίο ταλέντο που του 'δωσαν αδιαμφισβήτητα (με κάστινγκ και απέναντι σε γυναίκες όπως είδες στο DVD των Transformers (2007)) το ρόλο της ωραιότερης φιλόδοξης σταρ πέρσι, (το πλάσμα) βρίσκεται στην κορυφή της φετινής λίστας του FHM (όπως είχε προβλέψει φυσικά και το πάλαι ποτέ περιοδικό και ο ενίοτε είρωνας υποφαινόμενος) και του κύματος πόθου αντρικού και γυναικείου πληθυσμού του σύμπαντος. Που προφανώς συνωμότησε να χύσουν όλοι και μια φορά στην ώρα τους, μπροστά στο ενδεχόμενο να καταρρεύσει αν του προκύψει κι άλλη Britney Spears.


Δες/Κρύψε το trailer του How to Lose Friends & Alienate People (2008)