Τέσσερις ιστορίες κοντινών ανθρώπων που καταδυναστεύονται από τις σχέσεις τους με το φαγητό.Μια καλόγρια που πιστεύει ότι ο Θεός την έχει βάλει στο μάτι και δοκιμάζει τις αντοχές της στη νηστεία για να μην της φορτώσει τις καταστροφές που ρίχνει στην κόσμο, βλέπει με συμπάθεια μικρό λιχούδικο κοριτσάκι, που η μάνα του βρίσκει φρικαλέα υπέρβαρο και προσπαθεί να του κολλήσει την ανορεξία της, που την έχει κάνει σκελετό και προκαλεί προβλήματα στη σχέση της με τον άντρα της, που γλυκοκοιτάζει μια τροφαντούλα φοιτήτριά του και κοιτάει πώς θα τη ρίξει στο κρεβάτι να τη σκεπάσει με σαντυγί και γαρίδες. Με χρόνια θητείας στη διαφήμιση στην πλάτη του, την εταιρεία που πιθανολογεί ότι είναι η μεγαλύτερη ισπανόφωνη του κόσμου στο όνομά του και μια νίκη με τον καρκίνο των νεφρών χαραγμένη στη ζώνη του, ο Simón Bross ξεκίνησε λίγο πριν πενηνταρίσει το μόνο πράγμα που μετάνιωνε γιατί δεν είχε κάνει στη ζωή του, και απηυδισμένος απ' το τηλεοπτικό μελόδραμα της χώρας του και τον γρήγορο χοντροκομμένο αντάρτικο ψηφιακό κινηματογράφο της, έφτιαξε ένα, εντελώς διαφορετικής αισθητικής και υφής για το Μεξικό, κινηματογραφικό δείγμα, μεθοδικό και συγκρατημένα λυρικό, καλογυαλισμένο αλλά και λιτό, στρατευμένο κοινωνιολογικά απέναντι κυρίως στην αρρώστια της ανορεξίας που τον είχε δηλωμένα εμπνεύσει κιόλας τότε, πριν γίνει ακόμη ιδιαίτερα της μόδας ως ζήτημα. Ποντάροντας στη δύναμη του βλέμματός του, δημιουργεί ένα μεθοδικό μωσαϊκό που ξεπερνά το πρόβλημα της γλώσσας του με εικόνες και ροή θελκτικότητας εμφανούς διαφημιστικής προέλευσης, δεμένες σε μια πανέμορφη ιστορία που δεν βαλτώνει τόσο στην πολεμική της, όσο στον περιορισμό του εύρους της αναζήτησής της για τις πιέσεις που δημιουργούν οι ίδιοι του οι ήρωες (ή οι διαμορφωτές του χαρακτήρα τους) και οι διεστραμμένες τους οπτικές στον εαυτό τους, κάνοντας μόνοι τους ένοχη την απόλαυση του φαγητού.

Στη διάρκεια μιας επανάστασης από τις πολλές κατά της δυναστείας των Qing, τρεις πολεμιστές με κινέζικα ονόματα δώσαν όρκο αίματος να σκοτώσει ο ένας τον άλλο άμα τον προδώσει σκοτώνοντάς τον. Με καμιά εβδομηνταριά εκατομμύρια θύματα.Όπως θα περίμενες από τον Peter Chan (και τους οχτώ σεναριογράφους), οι Πολέμαρχοί του είναι ένα αποσπασματικό έπος που ασχολείται αποσπασματικά με τη κεντρική του ιστορία και τα προσωπικά ήθη που γίναν μύθος στη εσωτερική τους κόντρα και σε αυτή με τα κοινωνικά, αντιμετωπίζει αποσπασματικότερα την ιστορία αγάπης που παρολαυτά χρησιμοποιεί σα μοχλό του δράματος, αδιαφορεί ακόμα περισσότερο για την Ιστορία γενικά, και ενδιαφέρεται για το αντιπολεμικό δίδαγμα που κολυμπάει σα ξυλάκι στο ποτάμι από αίμα που τρέχει από το λόφο με τα πτώματα πάνω στον οποίο κραδαίνουν κομμένα σχιστομάτικα κεφάλια αλλαλάζοντας, ο Takeshi Kaneshiro, ο Andy Lau και ο Jet Li. Έτσι το φιλμ, παρόλο που σάρωσε τα Hong Kong Film Awards την άνοιξη και πήρε το σχετικό υπερσμπρώξιμο (με blackout για ξένες παραγωγές) στη Κίνα τη περίοδο των γιορτών το χειμώνα, δεν είχε την απόδοση που θα περίμενες από την τεράστια τεραστιότητά του, ενώ σε αγορές όπως της Νότιας Κορέας με λιγότερες (σχετικά) κρατικές παρεμβάσεις τα πήγε χειρότερα. Λογικά λοιπόν φυλάχτηκαν και αυτές της Δύσης, που βλέπουν ακόμα (και) τις απωανατολικές μπλοκμπαστεριές σαν ιρανικά δράματα με καλύτερα σετ, εκτός άμα παίζει ο Jackie Chan ή έχουν karate fu στον τίτλο.

Έτσι η προσπάθεια της παραγωγής και του σκηνοθέτη της να φουσκώσουν τη φθίνουσα ροή εμπορικότητας της περιοχής και να ξεφύγουν από τη στερεότυπη ματιά του υπόλοιπου πλανήτη, μιμούμενοι τα στερεότυπα (ευρωπουτίγκα για παράδειγμα, όπως ξανάπαμε) από τα οποία αυτή έχει ξεφύγει, μάλλον τείνει προς αποτυχία. Αξιόλογη αποτυχία πάντως, με πολύ καλή φωτογραφία και χώνεψη των ψηφιακών εφέ, γήινα χορογραφημένες και στρατηγικά μελετημένες σκηνές μάχης και πλήρη έλλειψη λεπτών αρωμάτων στη κατσαρόλα όπου βράζει το νόημα. Νόημα που, ξαναματαεπαναλαμβάνω πάλι, είναι ότι παίζουν και κάτι άλλοι εκτός από τον Jet Li στην αφίσα της Hollywood, όμως τους καταπατάει και τους κατασφάζει μέχρι να μείνει Κυρίαρχος.

Μελλόνυμφη κόρη χίπισσας, καλεί στο γάμο στο νησί τους τρεις εν δυνάμει πατεράδες της, προς μεγάλη φρίκη της μάνας μίας της.Χαριτωμένο και άκρως διασκεδαστικό πανηγύρι ελαχιστοποιημένης κινηματογραφικότητας, με άβολη σκηνοθεσία περιορισμένης χορογραφικής και άλλης δημιουργικότητας, σε κουραστικά κλειστό οπτικό πεδίο (λογικό, για να παντρεύονται το μισό στουντιακό πλαστικό υλικό, και το on location φωτοφοβικό άλλο μισό), που αδικεί το θελκτικό ελληνικό τοπίο περιορίζοντάς το σε ακίνητο μπαγκράου για παραθυρωμένα singing heads, αλλά και τα μεγέθη των ερμηνευτών, που μένουν μάλιστα στα αρσενικά, ερμηνευτικά ανεκμετάλλευτα, για να αναδειχθεί η φτωχού εκφραστικά συναισθηματικού εύρους μιουζικαλοποιΐα, σε θηλυκά ματάκια που βλέπουν τα αγόρια λούτρινα παιχνιδάκια, με σχοινάκι που τραβάς για να σου λένε τραγουδάκια. Προσπαθεί αναμενόμενα να κρατήσει απόσταση ασφάλειας απ' την κληρονομική κιτσερέλα της καταγωγής του, ανατρέχοντας σ' αυτήν σποραδικά για μερικά σοκαριστικά νοσταλγικά ενσταντανέ μονάχα και κάνα δυο χορευτικά που θυμίζουν κακόγουστα κλιπάκια, κι αφήνει να φανεί πραγματικός πρωταγωνιστής-σωτήρας και ουσιαστικός μοχλός που κρατάει την ταινία όρθια, η εpopοιΐα των Abba αποκλειστικά, που και νοσταλγία να μην μπορεί να σου προκαλέσει (γιατί δεν έχεις την απαραίτητη ηλικία), μια ανατριχίλα θα τη νιώσεις μόλις ακούσεις όλα αυτά τα τραγούδια που είναι σίγουρο ότι έχεις πετύχει κάπου κάπως κάποτε, και σου πέφτουν τώρα μαζεμένα, οπότε θα το εκτιμήσεις ως τέτοιο (ανατριχιαστικό συμπίλημα). Εκτός κι αν είσαι βέβαια fan αρκετά αφοσιωμένος, ώστε να ξεχάσεις ότι στο σερβίρουν για ταινία (του καλοκαιριού, λέει, και μάλιστα event, αφού έχει και τις δικές του σαλάτες στα Goody's) κι όχι για ζεσταμένο θεατρικό του Badmington (ή DJ set του Φραγκούλη), οπότε κάνε click στα σχόλια κι άρχισε να βρίζεις πριν καν πας να το δεις.

Εγκληματολόγα ψυχίατρος εξετάζει πιτσιρικά για να αποφασίσει αν σκότωσε συμμαθητή του. Ή αν το θύμα του 'πιασε το μυαλό μαζί με το δάχτυλο στη σκανδάλη, αυτοκτονώντας.Ο άγνωστος τότε και ακόμα Αυστραλός Gregory J. Read κέρδιζε πριν 10+ χρόνια βραβεία για μια ιστορία που συνδυάζει παραθρησκευτικούς μύθους και Ιστορία με παραψυχολογία και επιστήμη, κατά βάση στέρεα, πρωτότυπα και χωρίς υπερβολές, πράγμα εξαιρετικά σπάνιο πια στο είδος του ψυχολογικού θρίλερ. Αλλά το σενάριό του έχει τυπικές πρωτάρικες αδυναμίες που δε καλύφτηκαν από την εμμονή του να το μεταφέρει ο ίδιος, και η συνοχή του προφανώς θυσιάστηκε στην επιπλέον εμμονή για κάποια γυρίσματα στις φυσικές του τοποθεσίες (Βόρεια Αγγλία) και καστ με ονόματα (Toni Collette) στη σύνθεσή του που δεν είχαν την δυνατότητα για ταξίδια. Έτσι τα Παράλληλα Μυαλά (2006) καταλήγουν με λεπτομερέστατες εγκυκλοπαιδικές απαγγελίες εκεί που θα 'πρεπε να υπάρχει διάλογος κόντρας, ασαφέστατες αφηγήσεις αντί για χαρακτηριστικές σκηνές, και αμήχανη εκτέλεση όπου το σενάριο απαιτεί έξαρση έμπειρης σκηνοθεσίας. Σκηνοθεσία που από πάνω ξεκινάει στατική και.. τη βλέπεις να μαθαίνει, χωρίς να καταφέρνει να παντρέψει τους δυο κόσμους των σκηνικών (που επιλέχτηκαν με οικονομικά κριτήρια αντί για να ταιριάζουν). Παρολαυτά το φιλμ έχει συνέχεια ενδιαφέρον, με σχετικά καλές ερμηνείες, χωρίς να προσπαθεί ποτέ να σε εξαπατήσει. Και την κατάληξή του σε μη κολοσιαία συνωμοσία του σύμπαντος, μόνο συνεπή με τις προθέσεις του μπορείς να τη δεις.

Πλουσιόπαιδο μπαίνει στο χειρουργείο για μεταμόσχευση καρδιάς και η αναισθησία τον παραλύει, αλλά δεν τον κοιμίζει. Παραδόξως, αυτό έχει ελάχιστη σχέση με την ταινία.Αυτή, είναι η μόνη ανατροπή που αξίζει την έκπληξη και τον κόπο σου, που βέβαια μετά σε βάζει σε απείρως περισσότερους, ο μεγαλύτερος των οποίων (αλλά όχι ο μόνος), είναι να αντέξεις μέχρι το τέλος της ταινίας, πράγμα πολύ πιο δύσκολο απ' όσο θα περίμενες για 80κάτι λεπτά διάρκειας. Πιο τηλεοπτικό κι απ' τη Μαρία την Άσχημη, το ντεμπούτο του Jody Harold ποντάρει προφανώς στο ότι θα παραλύσεις κι εσύ απ' την ηλιθιότητα του σεναρίου του αλλά θα κρατήσεις τις αισθήσεις σου για να νιώθεις τα εγκεφαλικά σου κύτταρα να σκάνε σα pop corn, και παίρνει την αστρική σου προβολή να την πάει μια βόλτα στο παρόν, το παρελθόν, και το κενό ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ένα ταξίδι στην απιθανότητα, την ευκολία και την αφέλεια, που παίζει σαν τραβηγμένο σαπουνοπεριάρικο επεισόδιο βασισμένο σε απάτη του Sawyer απ' το Lost, αλλά με συμπτώσεις τόσο βολικές, που χρειάζεται περισσότερη συνωμοσία του σύμπαντος για να πετύχουν, απ' το να πέσει στα πόδια σου σπονδυλοχειρούργος απ' τον ουρανό, τη μέρα που μαθαίνεις ότι έχεις καρκίνο στην πλάτη.

Καλό αλλά λίγο το teaser του Quantum of Solace (2008). Σε σχέση με αυτό του Casino Royale (2006), το οποίο είχε πέσει, χωρίς αλεξίπτωτο και δυο μήνες νωρίτερα, στο δρόμο της θύελλας των απαιτήσεων (ακόμα και από όσους τον κράζαν παππούλη) για επανεμφάνιση της χωρίστρας του Pierce Brosnan σε ευθεία γραμμή με P99 που να σημαδεύει το γάμο του Γκαραγκιόζη. Kαι άλλαξε ολοκληρωτικά, σε ένα λεπτό, το franchise, ανοίγοντας το δρόμο για την de facto πια πιο μυθική του ταινία.

Η EON έχωσε στη συνέχεια έναν από τους πιο κολοσσιαίους προϋπολογισμούς ποτέ, $230 μύρια (έστω και με τη σιγουριά των μαύρων διαφημίσεων, που κάλυπταν ενίοτε και όλα τα έξοδα στις προηγούμενες ταινίες με σήμα τα μηδενικά), για γυρίσματα σε όλο τον πλανήτη (που ακούει πια δολάρια και βάζει τα γέλια). Και τήρησε μέχρι τώρα ευλαβικά το συνηθισμένο πρόγραμμα "γυρίσματα Γενάρη-Ιούνη, μοντάζ Ιούλη, τελικό κόψιμο τον Αύγουστο", παρά τις λίγο μεγαλύτερες από τις συνηθισμένες ατυχίες στη διάρκειά του. Αλλά η επιλογή του Marc Forster στη σκηνοθεσία, και η χιλιοδηλωμένη του νοσταλγία για τις χρυσές εποχές της στα 60s και τα 70s, μάλλον θα τηρήσουν και τη παράδοση στο σκαμπανέβασμα της σειράς (τις τελευταίες δεκαετίες τουλάχιστον), κάνοντας μερικά βήματα πίσω, προς τη γελοιότητα του Die Another Day (2002). Τέτοιες ενδείξεις δίνει και το teaser, αντικαθιστώντας τις σεξοβαρβαροβαρβάτες προσωπικές συνδυασμένες με στιγμές από 2-3 μεγάλα σετ στη πρώτη γεύση από το Casino, και βάζοντας στη θέση τους απρόσωπα μοτοσακά πλεούμενα και πετούμενα με το, όποιο, σεξ να θυμίζει πάλη του Roger Moore με πλαστικό καρχαρία. Επιπλέον, ο Forster πάει τη σειρά από ρεκόρ διάρκειας (144') σε λιγότερο από δυο ώρες για πρώτη φορά εδώ και καμιά σαρανταριά χρόνια, το σεναριακό team επιστρέφει στο περίπου για να συνεχίσει την ιστορία (για πρώτη φορά στην ιστορία), και η παραγωγή θέλει να κρατήσει το ίδιο ύφος (ή έτσι προσπαθεί να σε πείσει με το βίντεο), δίνοντας έμφαση στη δράση και τα σουφρωμένα χείλια του Craig. Τάσεις με τη πρώτη ματιά αντικρουόμενες αλλά πολύ πιθανά ελεγχόμενες: η EON βγήκε πιο μπροστά απ' όσο υπολόγιζε, και αφού άλλαξε πρόσωπο, τώρα ρίχνει ματιές δεξιά αριστερά, και αλλάζει ράφτη.

Με ένα ψιλοαποβλακωμένο μίνι τρέιλερ, κομπλέ με αντίστοιχο αφηγητή και σκηνές από το πρώτο(!) Hellboy (2004), η Universal έκλεισε ουσιαστικά, τη βδομάδα που πέρασε, τη προώθηση της συνέχειας των περιπετειών, στη μεγάλη οθόνη, του μεγάλου δαιμονούλη με τα λιμαρισμένα κέρατα. Στόχος είναι φυσικά να δελεαστεί η μεγάλη πλειοψηφία, που πήγε να δει το Wanted (2008) της εταιρείας με σήμα την υδρόγειο για την Angelina και το bullet fu, χωρίς να έχει προφανώς και πολύ σχέση με κόμικ. Ώστε να επαναλάβει το ταξίδι από τον καναπέ δυο βδομάδες αργότερα, στις 11 Ιουλίου.

Για κάτι, αυτή τη φορά, με καρδιά και μυαλό. Οργανικά μέρη σε ένα μαγικό κόσμο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις από την παραγωγή, που άρχισαν να ακούγονται συντονισμένα, και είναι υπερθετικές όπως θα περίμενες, χωρίς να φτάνουν τον πιτερτραβερσικό κουοουτχουυορισμό των αντίστοιχων (πρώτων) για τον Dark Knight (2008). Ο κόσμος είναι αυτή τη φορά ολότελα του Guillermo del Toro, όπως ξαναματάπαμε, γεγονός που εγγυάται ότι επιμελήθηκε προσωπικά κάθε σκηνή και σκηνικό του, και φανερά πια με τον ίδιο παιδιάστικο ενθουσιασμό αφηγείται και την ιστορία του, ακόμα κι αν αφήσεις στην άκρη τις κριτικές και δεις μόνο το εισαγωγικό κινούμενο που σκαρφίστηκε (και κυκλοφόρησε κι αυτό, παράλληλα, στην Apple). Πρόσθεσε καλύτερη (από το τίζερ και το τρέιλερ) άποψη των μεγάλων πλασμάτων που ψάχνουν αέρα σε αυτή τη μίνι παρουσίαση, τη φωνή του Seth MacFarlane πίσω από τον Johann Krauss, και τις ελάχιστες πιθανότητες για τρίτη ταινία (αφού ο GDT θα ξοδέψει, δυστυχώς ή ευτυχώς, τα επόμενα 4-5 χρόνια με το Hobbit, o Ron Perlman πλησιάζει τα τυπικά όρια της συνταξιοδότησης, και όλοι έχουν δηλώσει ότι Hellboy δεν υπάρχει χωρίς αυτόν), και βλέπεις να έρχεται όχι μόνο μια από τις σημαντικότερες ταινίες του καλοκαιριού αλλά καθόλου απίθανα και της χρονιάς ολόκληρης.