Τέσσερα κολεγιόπαιδα σε διακοπές, αφήνουν τις μαργαρίτες δίπλα στη πισίνα για να ακολουθήσουν Γερμανό τουρίστα και Έλληνα μαλάκα σε χαμένο στα βάθη της ζούγκλας ιερό των Μάγιας.Τα Ερείπια (2008) ξεκινάνε όπως κάθε (αντι)τουριστική χοροριά, κομπλέ με γρήγορο φλασάρισμα ιδιαίτερα αξιόλογων βυζιών ιδιαίτερα αξιόλογης ξανθιάς. Και συνεχίζουν αδρά ύπουλα απαρέγκλιτα σε ευθεία στη καρδιά του είδους, σα το βέλος που καρφώνεται σε αυτή του αναλώσιμου Έλληνα, και τη σφαίρα που του περνάει από το κεφάλι. Η καθοδήγηση ανήκει στον (υποψήφιο για Oscar®) Scott Smith που μεταφέρει ακόμα μια φορά, μετά το A Simple Plan (1998), βιβλίο του στην οθόνη χωρίς να διστάζει να το προσαρμόσει χειρουργικά στο μέσο, δημιουργώντας χαρακτήρες (και.. φυτά) που ορίζονται μόνο από τις πράξεις τους και παραμένουν ρεαλιστικά απρόβλεπτοι όσο οδηγούνται στα όρια. Ο τρόμος δε πετάγεται φτηνά από το πουθενά στα μούτρα σου, μένει κυρίως μακριά τους αλλά στο φως του Ισημερινού, υποβάλλεται περισσότερο από τις καταστάσεις παρά από τα αιματηρά εφέ. Αποτρελαμένη γκόμενα που πετσοκόβεται είναι πιο αποτελεσματική από τσιριάρα γκόμενα που την πετσοκόβουν, και η φιλοσοφία έχει ποτίσει τον πρωτάρη και πρώην φωτογράφο μόδας Carter Smith, όσο το αίμα των ανθρωποθυσιών τα μαριχουανοειδή φυτά της πυραμίδας. Η σκηνοθεσία του παραμένει απλή, επίμονη όταν βρίσκει τα σωστά σημεία (όπως το κωλαράκι της πρωταγωνίστριας), σταθερή, και ανακουφιστικά εξαιρούμενη κραυγών (και όχι μόνο ηχητικών). Και κάτι ήξερε σχετικά κι ο φωτογράφος του, Darius Khondji (Se7en (1995), Funny Games U.S. (2007)).

Η ταινία, μάλλον παράδοξα, ψιλοθάφτηκε από το marketing της Dreamworks την άνοιξη στην Αμερική, μάλλον γιατί η πλειοψηφία των κριτικών δε φαίνονταν ικανή να τη ξεχωρίσει από τον πορνοπαιδικοασιατικό σωρό. Και ο χώρος γενικά αυτοπεριορίζεται συνειδητά τελευταία, αφήνοντας ανθρώπους σα τον Peter Bradshaw να μπορούν να δουν απέξω πότε παράγει τίποτα αναζωογονητικό στην "sheer anarchy" και το "amoral chaos" του.

Πλούσια γριά πεθαίνει στο εξοχικό της κι όλο το σόι που είχε καλέσει για διακοπές, είναι ύποπτοι για τον επιθεωρητή Bataille.Ποτέ μου δεν συμπάθησα ούτε την Agatha Christie ούτε τις μεταφορές της --κι όχι μόνο γιατί ποτέ μου δεν μπορούσα να ψυλλιαστώ τους δράστες της--, αλλά ετούτη η εκδοχή του Pascal Thomas είναι η πιο κοντινή στο να με κάνει να επανεκτιμήσω, όχι γιατί αποφεύγει βέβαια τον πάντα εκνευριστικό από μηχανής μάρτυρα που βάζει σε σειρά τον επιθεωρητή κρατώντας μυστικά απ' τον θεατή, αλλά γιατί η μεθοδικότητα κι η φινέτσα στη σκηνοθεσία, οι στακάτες ερμηνείες και το ρυθμικό μοντάρισμα, ανοίγουν την ίντριγκα απ' το άκρως αστυνομικό στο σαρκαστικό οικογενειακό σχιζοφρενικό, ξεδιπλώνοντας τους χαρακτήρες στο ανθρώπινα συμπαθητικό για ένα στόρι περισσότερο δραματικό, και παρ' ότι τα κωμικά reliefs δεν ξεφεύγουν απ' το ενοχλητικό, το σύνολο αν και στις φιλοδοξίες του συγκρατημένο και μικρό, εν τέλει αποδεικνύεται συναρπαστικό κι αποτελεσματικό.

Πατέρας στα χωρίσματα με τη γυναίκα του, αφηγείται στη μικρή κόρη του την ιστορία της ζωής του και πώς έφτασε στο διαζύγιο με τη μητέρα της.Και το κάνει σε άψογο χολιγουντιανό στιλ κομπλέ με τηλεοπτικίζουσα εικονογράφηση, συμπυκνώνοντας τρεις ρομεντί παύλα ντραμεντί σε ένα χορταστικό για τα μέτρα του πακέτο, που σερβίρει όσα γράφει το αναμενόμενο μενού, παρ' ότι τραβάει με την τανάλια του ρομαντικού ιδεαλιστή, απ' τη ρίζα τα δόντια που θα μπορούσε να δείξει τόσο στις γκόμενες που του ραγίζαν την καρδιά, όσο και στα επαγγελματικά ανέκδοτα του πολιτικού εικονοπλάστη που είναι ο πατέρας. Σερί ατολμίας, που ολοκληρώνεται φυσικά στο faux κρεσέντο αγωνίας για ενδεχόμενη ανατροπή και βέβαια στο άκρως συγκινητικό, γλυκανάλατο φινάλε που ακολουθεί.

Μικροσκοπικοί εξωγήινοι φτάνουν στη Γη μέσα σε ανθρωποειδές Εντι-Μερφι-ειδές αστρόπλοιο για να της κλέψουν τους ωκεανούς, αλλά τους κλέβουμε την καρδιά.Έχοντας αφήσει πίσω του με τσαντίλα την υποψηφιότητα για Όσκαρ, που μοιάζει ανάμνηση χαμένη σε κακό hangover πια, και περιορίζοντας τον εαυτό του σε δυο μονάχα ρόλους αυτή τη φορά, ο Eddie Murphy αφήνει το απλά κρύο και γκαφατζίδικο χιούμορ της νέας του ταινίας (που είναι σημαντική βελτίωση απ' το προσβλητικό χοντροσκατόγουστο της προηγούμενης, πάλι με τον Brian Robbins στη σκηνοθεσία), να τον παρασύρει μαζί του στο βούρκο της ανοησίας του, κρύβοντας ερμηνευτικές μανούρες και μουτο-ικανότητες, που θα μπορούσαν να κρατήσουν μια κάποια λάμψη, ενταγμένες σε ένα πιο φιλότιμο πακέτο. Χωρίς καμιά προσπάθεια για απομάκρυνση απ' τις αυτοματοποιημένες πλοκές που θα αγοράζουν στο Hollywood από μηχανήματα στις στάσεις λεωφορείων μάλλον, το Meet Dave (2008) δεν χάνει στιγμή απ' τα μάτια του το one-joke θέμα του, και αγκομαχάει μέχρι το τέλος να σου αναμασήσει αυτά τα μικρά παράξενα πράγματα που μας κάνουν ανθρώπους κι ένας εξωγήινος θα έβρισκε παρανοϊκά, χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο πέρα απ' το ότι θα ήταν εξωγήινος σε κωμωδία και θα έπρεπε να τα βρει παρανοϊκά, για να μπορέσει ως το τέλος να τα εκτιμήσει και να μας αγαπήσει. Θα είχε ενδιαφέρον βέβαια, να τον βάζαμε να δει και τον Norbit (2007), να δούμε αν θα μας επιζήσει, ή θα φωνάξει τον Klaatu να μας τακτοποιήσει.

Χωρίς τον Ημίαιμο Πρίγκηπα κυκλοφορεί από τα ξημερώματα χτες το ημίαιμο τρέιλέρ του αλλά παραμένει από τα καλύτερα στη σειρά των μεταφορών των βιβλίων του Χάρι Πότερ που φτάνει τον Νοέμβριο στον 6ο σταθμό της, έχοντας μπροστά άλλους δυο.

Το βιβλίο ήταν έτσι κι αλλιώς αφιερωμένο στο παρελθόν του Voldemort, με τις περιφερειακές ιστορίες, σαν.. αυτή του τίτλου, να αποτελούν απαραίτητα διαλείμματα στις αναπολήσεις πάνω από μια κιβωτό στοχασμών (pensieve), και η ταινία κουβαλάει ένα φορτίο παραπάνω στη προετοιμασία (σου) για την τελική αναμέτρηση, τους Κλήρους του Θανάτου που έχουν ήδη κυκλοφορήσει κάνοντας την κατάληξη πιο πασίγνωστη και από αυτή της πολιορκίας της Τροίας. Έτσι, λογικά, η Warner προσπαθεί να διαφοροποιήσει όσο γίνεται τη μεταφορά, χωρίς να διακινδυνεύει να εξοργίσει τις ορδές των φαν φυσικά. Και παρόλη τη μυστικοπάθεια (μέρος της οποίας κατέρρευσε με το τίζερ και τα set visits που πήραν το ελεύθερο να εμφανιστούν σε όλα τα fan sites), είναι ήδη γνωστό ότι προστέθηκε, για πρώτη φορά στην ιστορία των μεταφορών, μια νέα "καίρια" σκηνή (που δεν υπάρχει στο βιβλίο), ενώ οι φήμες λένε ότι έχει αφαιρεθεί και η κηδεία του τέλους. Ο David Yates, που θα σκηνοθετεί και πάλι, ξεκίνησε και κάτι μπουρδουκλώματα για υπερισχύουσα "ρομαντική αίσθηση", την οποία ανέφεραν και.. ενδιαφερόμενα μέλη του καστ και επιβεβαιώνει κατά κάποιο τρόπο και η παρουσία του Bruno "Amélie" Delbonnel στη διεύθυνση φωτογραφίας. Παρουσία που δεν έβλαψε καθόλου, όπως βλέπεις, την υποχρεωτικά ένα τι παραπάνω σκοτεινότητα του φιλμ, η σταδιακή κορύφωση της οποίας από επεισόδιο σε επεισόδιο έχει κάνει τις γιαγιάδες να αναρωτιούνται πόσο κατάλληλος για παιδιά είναι πια ο Χάρης.

Η παραγωγή πάντως απέφυγε αισθητά να συνδεθεί τόσο με Σκοτεινούς Ιππότες όσο και με γιγαντιαίες συνάξεις για geeks (κάτι που δεν έκανε η νιοστή, και πιο φτηνιάρικη, φιλόδοξη να τη διαδεχτεί στις προτιμήσεις των teens, αυτή του Twilight (2008)), και το βίντεο κυκλοφόρησε χαρακτηριστικά μετά τη Comicon για να παίξει πριν τη τρίτη Μουμιοταινία. Τον σατανικό Tom Riddle παίζει ο Hero Fiennes-Tiffin, ανιψιός του Ralph "Lord Voldemort" Fiennes που δε συμμετέχει στο καστ αυτή τη φορά, αντίθετα με ότι μπορεί να σε κάνουν να πιστέψεις οι φλασιές στις εικόνες.

Πέντε (5) ταινίες από την Αμερική, τέσσερις (4) από την Ιταλία, τρεις (3) από Γαλλία και Ιαπωνία έχουν τη μερίδα του λέοντος στο διαγωνιστικό της 65ης Μόστρα που ανακοινώθηκε χτες και κουβαλάει έναν αέρα ανεξαρτησίας και ανανέωσης, ταιριαστό τόσο με την αυξημένη ελευθερία επιλογών του διευθυντή του αρχαιότερου φεστιβάλ του πλανήτη, Marco Müller, μετά την σπάνια στα χρονικά επανεκλογή του στις αρχές της χρονιάς, όσο και με την ανακατασκευή του Παλατιού του που θα διαρκέσει μέχρι το 2011.

Ο αέρας δεν ξεκινάει βέβαια από το Lido αλλά από την απεργία των Αμερικάνων σεναριογράφων που πήγε πίσω τη χειμωνιάτικη σοδειά, θολώνοντας και την οσκαρική τα τελευταία χρόνια λάμψη της διοργάνωσης, με ταινίες σα το Milk του Gus Van Sant, το Revolutionary Road του Sam Mendes και τη μεταφορά του The Road του Cormac McCarthy να αποφεύγουν όλα τα φθινοπωρινά φεστιβάλ. Ακόμα και το San Sebastian κατάφερε να κλέψει τη σχεδόν σίγουρη Genova του Michael Winterbottom, το Toronto τσίμπησε μάλλον αποπετάματα του Müller σα το Miracle at St. Anna, οι Κάνες είχαν προτιμηθεί από μισοτελειωμένους (όπως θες διάβασέ το αυτό) σα τον Che του Steven Soderbergh, κάτι Αυστραλίες που έρχονταν πιθανά ξανασκέφτηκαν την υποδοχή που θα 'βρισκαν, κι έτσι έγινε ξαφνικά headliner ο Mickey Rourke στον Wrestler του Darren Aronofsky που κανένας δεν ήξερε (συμπεριλαμβανομένου και του σκηνοθέτη ίσως) ότι είχε ολοκληρωθεί. Πιο χαρακτηριστικά, ο Müller εγκατέλειψε τη πολιτική να δέχεται μόνο συμμετοχές - παγκόσμιες πρεμιέρες, για να προσθέσει τη καινούρια δουλειά του μονίμως σε σύνταξη και απευθυνόμενου σε όλο και μικρότερες ηλικίες Hayao Miyazaki, και ακόμα ένα κινούμενο που έχει ήδη ανοίξει στην Ιαπωνία για να προλάβει τα σχολεία (και έχει προφανώς επίσης πιο ελεγμένη ποιότητα), από τον Mamoru Oshii.

Στο διαγωνιστικό ξεχωρίζουν αβίαστα, επιπλέον, το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Guillermo Arriaga μετά και τον πλακωμό του με τον Iñárritu και το πιο φευγάτο στον νέο αιώνα και γυρισμένο στην Ιαπωνία project του Barbet Schroeder, ενώ επιστρέφουν αρκετοί τακτικοί, ξεχασμένοι, σχεδόν γραφικοί ή όλα μαζί σα τον Jonathan Demme, την Kathryn Bigelow και τον Takeshi Kitano. Στην μεγάλη επιτροπή ξεχωρίζει αβίαστα η μαλλούρα του Wim Wenders στη θέση του προέδρου, στα επίσημα εκτός ξεχωρίζουν αβίαστα το Burn After Reading που θα ανοίξει το φεστιβάλ και το Encarnação do Demônio που θα το πνίξει στο αίμα, γενικά ξεχωρίζει το αφιέρωμα στη "χρυσή εποχή" του ιταλικού κινηματογράφου εμπνευσμένο προφανώς από τα βραβεία στις φετινές Κάνες (και τις θριαμβολογίες για μίνι-νέα), πάντα ξεχωρίζει ο Tinto Brass που θα διαλέξει φέτος τον παραλήπτη του Κουνιστού Λιονταριού.

Οι πρώτες σκηνές του πρώτου φιλμ για εν ενεργεία Αμερικάνο πρόεδρο περιέχονται στο teaser του W. (2008), του Oliver Stone, που έβγαλε χτες το Moviefone. Νωρίτερα το βίντεο έκανε ένα γύρο στα γιουτούμπια, διαρρέοντας ίσως τόσο τυχαία όσο και το υποτιθέμενα υπερμυστικό σενάριο το οποίο έχουν διαβάσει τα μισά δίχτυα τους τελευταίους μήνες.

Παρολαυτά, το εθιστικά αλλόκοτο και οριακά χιουμοριστικό στιλάκι του φιλμ, που αντιπροσωπεύεται υποθέτεις σε αυτές τις εικόνες, δεν είχε ξεκαθαρίσει μέχρι τώρα, με υπευθυνότητα και του σκηνοθέτη που αρέσκεται να πασπαλίζει τα σενάρια με δόσεις τρελής ιδιοφυίας (ή απλά τρέλας) αλλά και της παραγωγής που μοιάζει περισσότερο αρπαχτή και απ' όσο δηλώνουν τα 17 ονόματα στα credits της. Ο Stone έκανε γύρους δηλώνοντας ότι θέλει να κάνει κάτι σα τη Queen (2006) χωρίς καν να απασχολείται με προγραμματισμό γυρισμάτων on location, όσο κάποιοι παραγωγοί του κυκλοφορούσαν αφίσες με γνωστούς μπουσισμούς και σφύριζαν αδιάφορα όταν οι υπόλοιποι ψάχναν τους υπεύθυνους. Η ιδέα είχε προκύψει όταν η προετοιμασία του Pinkville (2009?), με θέμα τη σφαγή του My Lai, διακόπηκε λόγω της απεργίας των σεναριογράφων, ο προϋπολογισμός είναι σίγουρα (ίσως και πολύ) κάτω από τα $30 μύρια, τα γυρίσματα τελείωσαν πρόσφατα σε χρόνο ρεκόρ, και το ίδιο βιαστική προβλέπεται και η ολοκλήρωση της παραγωγής, αφού το άνοιγμά της έχει προγραμματιστεί στις 17 Οκτωβρίου, για προφανείς λόγους. Από το υποκείμενό της και μόνο αυτή η βιογραφία δε θα μπορούσε να προκύψει σοβαρή, όπως και να 'χει, ενώ ο Stone έχει σαφώς σοβαρότερο παρελθόν στο είδος (JFK (1991), Nixon (1995)) όμως έχει και ολόκληρο World Trade Center (2006) να τον πλακώνει.