Ραδιοφωνατζού με εκπομπή για ερωτικές σχέσεις, ανακαλύπτει ότι δεν ξέρει τί λέει.Κλισεδιάρικη, επίπεδα σκηνοθετημένη κι όχι ιδιαίτερα πετυχημένη στη διανομή των ρόλων ρομεντί, ούτε αστεία, ούτε ρομαντική, αλλά χαρακτηριστικά τυπική στον τρόπο που σοδομίζει χαρτινούς χαρακτήρες και ερασιτεχνικά σεναριογραμμένη καθυστερημένη μικροαστική λογική στην προσπάθειά της να παντρέψει σωματική κωμωδία και σεξενδεσίτικη φιλοσοφία που καταντά προσβλητική, χωρίς καμία χημεία στο πρωταγωνιστικό ντουέτο, και με μόνο πράγμα που σε βοηθάει να περνάς την ώρα σου, το να μετράς πόσες γκριμάτσες προλαβαίνει να κάνει ο ανύπαρκτος Colin Firth, χλαπακιάζοντας καναπεδάκια.

Υπαλληλάκος γραφείου "απάγεται" από αδελφότητα εκτελεστών που του ζητά ν’ ακολουθήσει τα χνάρια του πρόσφατα χαμένου πατέρα του, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα τις υπεράνθρωπες ικανότητές του.Βασισμένο σε μια σειρά από κόμικ, για την οποία δεν άκουσα τα κολακευτικότερα σχόλια από fans του είδους, το Wanted (2008) σηματοδοτεί τη μεταγραφή του Ρώσου Timur Bekmambetov προς τη Δύση, επιτρέποντάς του να απογειωθεί προς όρια θεάματος πραγματικά πρωτόγνωρα! Χωρίς υπερβολές, μιλάμε για ταλέντο που δείχνει πως μπορεί να γίνει ο επόμενος James Cameron της παγκόσμιας κινηματογραφίας. Αν του δώσουν και κάτι καλύτερο σε σενάριο στο μέλλον...

Ναι, το Wanted αποτελεί τη χαρά του trash για τη γενιά των πολυκινηματογράφων. Αυτό που βλέπουμε στην οθόνη, όμως, δεν ξανάγινε! Με έναν in your face τσαμπουκά που σου θυμίζει ολοφάνερα το Fight Club (1999) (σε οτιδήποτε έχει να κάνει με τη ρουτίνα ζωής και το γραφείο του ήρωα) και αδρεναλινικές σκηνές δράσης οι οποίες αδιαφορούν για το νόμο της βαρύτητας με ένα ολότελα δικό τους στιλ, ο Bekmambetov σπάει τα μούτρα στους κανόνες των σκηνοθετών που αρίστευσαν στο είδος της περιπέτειας μέχρι σήμερα, σχεδόν με τον τρόπο που ο James McAvoy "προσγειώνει" ένα πληκτρολόγιο στη φάτσα του συναδέλφου που του πηδάει τη γκόμενα, για ν' αφήσει να αιωρηθεί ένα "άντε και γαμήσου" τρικ υπεροψίας προς εκείνους που θα νιώσουν πως μπορούν να χλευάσουν τη δουλειά του. Κάτι το οποίο μπορεί να συμβεί μονάχα εάν το μυαλό σας προλάβει να φρενάρει σε σεναριακά κενά και αδικαιολόγητες τροπές - κόσκινο από τις αδέσποτες σφαίρες, που αγκομαχούν να ολοκληρώσουν την υποπλοκή υπονόμευσης της αδελφότητας. Αλλά αυτό είναι το μοναδικό μελανό σημείο του φιλμ και μέχρι τότε θα έχετε... εκτιναχτεί από το κάθισμά σας κάμποσες φορές, είτε εξαιτίας του ρυθμού στις σεκάνς εκτελέσεων ή του σιδηροδρομικού εκτροχιασμού, είτε γιατί η Angelina Jolie περιφέρεται σαν διεγερτικό για όλες τις αισθήσεις, σ' ένα ρόλο που --αν και χωρίς βάθος-- είναι φορεμένος εφιαλτικά εφαρμοστά πάνω της... Μη σας λείψουν τα χαρτομάντιλα!

Κακομοίρα Κολομβιανή τρέχει στους αγρούς με εκρηκτικό μηχανισμό σε κάλυμα από PVC, κολλημένο γύρω απ’ το λαιμό της.Εστιάζοντας ανθρωποκεντρικά στο δράμα άμοιρης που ψάχνει σωτηρία σε λιωμένη κοινωνία όχι και τόσο πρόθυμη να ρισκάρει το λαιμό της, ο γεννηθής στη Θεσσαλονίκη, μεγαλωμένος στην Κολομβία, και διαμένων στην Αμερική Σπύρος Σταθουλόπουλος, στήνει ένα ιδιαίτερο θρίλερ καταδίωξης, με τον ίδιο, την κάμερά του και το χρόνο που τελειώνει κάνοντας μπιπ στις πιο (α)κατάλληλες στιγμές, στο ρόλο του διώκτη, και τρεις διωκόμενους ηθοποιούς, που στην περισσότερη διάρκεια της ερμηνείας τους, δεν έχουν και πολλά να κάνουν πέρα απ’ το να τρέχουν και να πέφτουν κάθε τόσο. Εντυπωσιακό στην αρχή και αναπάντεχα έντονο για το πρώτο μισάωρο τουλάχιστον, το non stop κινηματογραφικό του πείραμα με την καταγραφή σε αληθινό χρόνο, σε πιάνει απ’ τα μούτρα στο ξεκίνημά του, αλλά συναντά αρκετούς βούρκους νεκρών χρόνων και επαναλαμβανόμενων σκηνών στη δεύτερη πράξη του, για να ανέβει αρκετά στην τρίτη και να βγάλει μάτια με μερικά travelling που κρεμάνε σαγόνια, δίχως όμως να μπορεί να καλύψει την σεναριακή του αμηχανία, ή να εξισορροπήσει το άνισο αποτέλεσμα και να μπαλατζάρει το συναρπαστικό μονοπλάνο περιτύλιγμα, με το όχι και τόσο θρεπτικό περιεχόμενο.

Εντυπωσιακότερος της ταινίας είναι ο τρόπος που γυρίστηκε προφανώς, και περισσότερο ακόμα η προετοιμασία του, με τον Σταθουλόπουλο να προπονείται σωματικά και κινησιολογικά στο steadicam και να περνάει τρεις μήνες προβάροντας όλη την ταινία του απ’ την αρχή ως το τέλος, για να βρει τις διαδρομές και τους χρόνους που θα του χάριζαν το αξιέπαινο αποτέλεσμα στα πλάνα και τους φωτισμούς. Επειδή η απορία των logistics των ηθοποιών μπορεί αρκετές φορές να σε κλωτσήσει εκτός ταινίας, σημείωσε από τώρα ότι στην πραγματικότητα κανείς τους δεν ήξερε πότε ακριβώς θα έπρεπε να μπει στο πλάνο, αλλά αντιθέτως, ξεκινούσαν όλοι να παίζουν τους ρόλους τους περίπου την ίδια ώρα, ζώντας τις ζωές των χαρακτήρων τους μέχρι η ταινία να εμφανιστεί μπροστά τους. Το P.V.C.-1 μάζεψε τέσσερα βραβεία στο περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (Κοινού, Α’ Ανδρικού, FIPRESCI και Αργυρό Αλέξανδρο), ενώ είχε αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις στο περσινό Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στις Κάνες που πρωτοπροβλήθηκε, εξασφαλίζοντας στον Σταθουλόπουλο ένα συμβόλαιο με την Endeavor, μια απ’ τις μεγαλύτερες εταιρίες διαχείρισης ταλέντου στο Hollywood (εκτός απ’ του Σταθουλόπουλου, διαχειρίζεται τα ταλέντα των Martin Scorsese, Michael Moore και Kenneth Branagh για παράδειγμα), μέσω της οποίας βρήκε ήδη και το επόμενο σενάριό του, πάλι βασισμένο σε αληθινή ιστορία, η οποία, όπως μου είπε σε συνέντευξη που δεν ευδοκίμησε να βγει online, είναι η μεγαλύτερη ιστορία επιβίωσης της ανθρωπότητας.

Βοστονέζος πιτσιρικάς, ονόματι Tripitikas, συλλέκτης βιντεοκασετών κουνγκφού, αναλαμβάνει να επιστρέψει αρχαία βακτηρία στον μυθικό κινέζικο κόσμο της.Το Απαγορευμένο Βασίλειο (2008), ουσιαστικά διεθνής συμπαραγωγή, μπλέκει δυτικές αναφορές που μπορεί να αναγνωρίσεις (από Karate Kid μέχρι Πειρατές της Καραϊβικής), τουλάχιστο δεκαπλάσιες για ασιατικά ακροατήρια, ένα από τα τέσσερα κλασικά κινέζικα έπη (και μη νομίζεις ότι το όνομα του πρωταγωνιστή έχει σχέση με Ελλάδα, αναφορά σε βουδιστή μοναχό είναι), για πρώτη φορά τους μεγαλύτερους καρατεστάρ του πλανήτη, και τις πιο hot αυτή τη στιγμή σχιστομάτες γκόμενες, για να γίνει ότι προαναγγέλλει η σεκάνς της αρχής του: το ονειρικό χάσιμο νεαρούλη που υποκαθιστά εσένα, τον Μέσο Κοινό, στις αθώες βίαιες πολεμικοτεχνικές παραγωγές των Shaw Brothers. Το σενάριο μοιάζει να έχει βγει από αλυσίδα παραγωγής αλλά χοροπηδάει από σκοτάδι σε φως με την ίδια ευκολία που προσπερνάει τα Μανδαρίνικα για Αγγλικά, ένα κάποιο λαβστόρι χρησιμεύει μόνο στις αλλαγές της υπόκρουσης, ο Chan κάνει (φυσιολογικά ως πενηντάρης) ότι μπορεί από τη μέση και πάνω, όμως, παράδοξα, αυτό δε σημαίνει ότι κουνάει ξέφρενα τις παλάμες αλλά και ότι μαζεύει υποκριτικούς πόντους, ο Li κερδίζει ακόμα περισσότερους με τη περηφάνεια που όχι μόνο ακολουθεί τον συμπρωταγωνιστή του σε κωμικά κατατόπια αλλά τον αφήνει πίσω σε καταστάσεις βγαλμένες από wacky γιαπωνέζικα 70s, το όλο στιλ της παραγωγής αποφεύγει επιδεικτικά σοβαρά να πάρει τον εαυτό του επιδεικτικά στα σοβαρά (πιο χαρακτηριστικά στις, υποχρεωτικές, σκηνές εκπαίδευσης του πιτσιρικά), και το αποτέλεσμα είναι, εκ των πραγμάτων, κλασικό για τον χώρο.

1300 χρόνια μετά, οι δικαιωματικοί βασιλιάδες της Νάρνια, τα τέσσερα παιδιά της γήινης οικογένειας Pevensie, επιστρέφουν μέσω μαγικού σταθμού του μετρό, για να βρουν το παλάτι τους ερειπωμένο και να βοηθήσουν καλό πρίγκιπα στη μάχη του με κακό βασιλιά.Κάπως όπως συνήθιζε η Microsoft, το καινούριο προϊόν της Disney/Walden Media, ο Πρίγκιπας Κασπιανός (2008), προωθήθηκε γελοιοποιώντας πότε συγκεκαλυμμένα και πότε ανοιχτά τη προηγούμενη του έκδοση. Έτσι, τα άθλια ψηφιακά εφέ, τα γελοιότερα στησίματα στις μάχες, οι παιδικές ερμηνείες μπροστά σε στραβές πρασινοθόνες, ακόμα και το υπνωτικά προαποφασισμένο του τέλους του Λιονταριού, της Μάγισσας και της Ντουλάπας (2005), όλα αναβαθμίστηκαν σχετικά, τόσο "σεμνά και ταπεινά" όσο θα περίμενες από ένα οικογενειακοθρησκευτικό franchise που αποδείχτηκε μεγαλύτερο κι απ' τον King Kong (2005) τα Χριστούγεννα πριν τρία χρόνια. Όμως ο Andrew Adamson, υπεύθυνος και για τον Shrek (2001), έχει τόση σχέση με Peter Jackson όση και με Brad Bird, και παρόλο που δανείζεται τις δημιουργικές παρεμβάσεις του (Jackson) στη μεταφορά των Δυο Πύργων (2002), προσθέτοντας κι αυτός μάχες που δεν υπήρχαν στο βιβλίο και σκοτεινιάζοντας και επιμηκύνοντας ότι υπήρχε, η έμπνευσή του και η ματιά του παραμένουν ανέμπνευστες και αόμματες. Επιπλέον, το σενάριο του εξομαλύνει τις αρλουμπολογικές χριστιανικές αλληγορίες της ιστορίας μόνο προσπερνώντας τις περισσότερες στα γρήγορα, με αποτέλεσμα να φαίνονται εξωφρενικότερες και να υπηρετούνται από μονοδιάστατους χαρακτήρες (η μοναχικιάρα, ο περήφανος, η πιστούλα, ο άπιστος παραμορφωμένος νάνος, ο κακομούτσουνος πανηλίθιος μαυριδερός μοβόρος αιρετικός, και βάλε). Κάπου φυσιολογικά λοιπόν, όσοι αγόρασαν Ντουλάπα δεν βρήκαν και πολλούς λόγους να αναβαθμίσουν, το σοβαρότερο κοινό δε τσίμπησε, οι εισπράξεις σε όλο τον πλανήτη δε φτάσαν ούτε στα μισά των $750 εκατομμυρίων της πρώτης έκδοσης, και η σειρά που σε κάποιο σημείο φιλοδοξούσε να φτάσει μέχρι και το 7ο Χρονικό της Νάρνια, μπορεί να έχει ήδη σταματήσει.

Μηχανή από το διάστημα, ξυπνά στα έγκατα της γης και μεταλλάσσει ανθρώπους σε μεταλλαγμένους, που κυνηγούν ανθρώπους για να τους πάνε στη μηχανή να τους μεταλλάξει.Βασισμένο στο επιτραπέζιο RPG των '90s χωρίς καν να το αναφέρει, το μέγεθος και την οσμή της πατάτας που είναι το Mutant Chronicles θα μπορούσες να τα υποθέσεις κι απ' τη συμμετοχή του Malkovich και μόνο, αν αναφερόταν πουθενά στην επίσημη προώθηση το όνομά του, σε αντίθεση με τις εμπνεύσεις της ντόπιας διανομής, που του δίνει τη (δυσανάλογη με την πεντάλεπτη παρουσία του) κεντρική θέση με μεγάλα γράμματα στην αφίσα της. Η ντόπια εταιρεία βέβαια, αναφέρει κι ότι η ταινία βασίζεται σε videogame, που δεν υπάρχει (ακόμη), το οποίο μεταφέρθηκε και σε κόμικ, που επίσης δεν υπάρχει (ακόμη), αλλά αφού τοποθετεί το 2707 που εξελίσσεται η πλοκή, σε τριακόσια χρόνια από σήμερα, μπορείς, υποθέτω, να πεις ότι οι άνθρωποι είναι πολύ μπροστά απ' την εποχή μας.

Το πόσο εκτός τόπου και χρόνου είναι οι διανομείς βέβαια, λίγο έχει να κάνει με την ίδια την ταινία, η οποία υποφέρει κυρίως από υπέρμετρες φιλοδοξίες και αναιμικό budget, χάσμα οξυμένο εκθετικά απ' την παντελή έλλειψη ταλέντου σε όλο το δημιουργικό κομμάτι της, απ' το σενάριο, στη σκηνοθεσία, την ψηφιακή σκηνογραφία, και την generic μουσική ενδυματολογία. Απ' τα πρώτα πλάνα με αληθινούς ηθοποιούς σε ψευτικοφανή ψηφιακά σκηνικά, γίνεται πασιφανής η ολοκληρωτική αδυναμία των συντελεστών είτε να κρατήσουν το πάντρεμα στο παραδοσιακά αποδεκτό, είτε να το περάσουν στο προχωρημένο αισθητικά, ως στιλιστικά προωθημένο, γειώνοντάς σε ακριβώς στο κέντρο ενός παράδοξου υπαρξιακού uncanny valley, που παίρνει κάποια ώρα να συνηθίσεις, αν θες πραγματικά να συνεχίσεις. Κι αν το κάνεις και παραβλέψεις την επεισοδιακή δομή του κάτι-σαν-πλοκή-ρίξε-τη-δράση-να-τελειώνουμε σεναρίου, ό,τι μένει απ' τα κλεψίματα του φωτογράφου στα (στενά μην εκτιθέμεθα) καδραρίσματά του, είναι μπιμουβιάρικες μάχες απ' τις πιο άχρωμες κι αδιάφορες που έχουν κυκλοφορήσει στις οθόνες, και μαρτυρούν τις οικονομικές δυσχέρειες, τις οποίες προσπαθούν εξ αρχής να ξεπεράσουν οι ψηφιακές προσθήκες και να τις καλύψουν με μπόλικη ψευτοκάπνα και καταχνιά. Κάτι που μόνο σαν πισωγύρισμα πιο πίσω κι απ' τα πειράματα του Sky Captain and the World of Tomorrow (2004) μπορεί να περάσει, και δε σώζεται ούτε από καλόγρια-πολεμίστρια χωρίς εσώρουχα κάτω απ' τη στολή της, ειδικά όταν μένει έτσι ανεκμετάλλευτη.

Πόσο ρομαντικό είναι το να πετάξεις όλη σου τη ζωή και να το σκάσεις με τον μελαχρινό άγνωστο που σου ζήτησε να τον παντρευτείς όταν του πήγες το λογαριασμό;Δεν είμαι σίγουρος, αλλά μάλλον περισσότερο απ' όσο θα ήθελε να το κάνει να φαίνεται ο Michael Ian Black, τηλεοπτικός κωμικός με αμερικάνικη ιστορία στα μουσικά κανάλια, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του να καβαλήσει το αντί-chick-flick hate-wave, δεν καταφέρνει να είναι ούτε πιο ρομαντικός, ούτε πιο αστείος, ούτε πιο έξυπνος απ' τις ρομεντί που θέλει να κοροϊδέψει και να το παίξει ανώτερος. Η ψευτοαντισυμβατικότητα του νερόβραστου πανηγυριού του, ασυνήθιστων αξιαγάπητων ατσαλάκωτα καλογυαλισμένων κι ενοχλητικά ψεύτικα τσακισμένων χαρακτήρων του, αν και εσκεμμένα ψεύτικο και τεχνητό, σπάνια λειτουργεί πετυχημένα ως σατιρικό και περισσότερο τον κάνει να μοιάζει με το σπασικλάκι της γειτονιάς που θα ήθελε να μπει στην κουλ παρέα, αλλά είναι πολύ απασχολημένο να κάθεται στη γωνιά του να τους θάβει. Αφού μείνει από καύσιμα περίπου στο μισάωρο, ξετυλίγεται μετά σαν σαφέστατα διακριτικότερη, αλλά όχι ιδιαίτερα ευρηματικότερη σάτιρα απ' αυτές της κληρονομιάς των αδερφών Wayans. Η ειρωνεία είναι, πώς αν δεν προσπαθούσε τόσο πολύ να ειρωνευτεί, πιθανότατα θα τα πήγαινε μια χαρά στο να αναπαράγει.

Τρεις άγνωστοι ασκούν ψυχολογική βία σε ζευγάρι που διανυκτερεύει σε απομονωμένο εξοχικό. Κι ύστερα βγάζουν τα μαχαίρια...Σαν ένα unofficial remake του γαλλορουμάνικου Ils (2006), τούτο το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Bryan Bertino όχι μόνο φωνάζει "Κλεψιά!" και "Χασάπη, κλισέ!", αλλά και αποτελεί λαμπερό παράδειγμα της πιο ανούσιας πορνογραφίας στη βία, κρούσμα που μαστίζει όλο και περισσότερο το horror genre τα τελευταία χρόνια. Δίχως την παραμικρή αιτιολόγηση στο σενάριο (όσο και να σπας το κεφάλι σου, δεν πρόκειται να καταλάβεις τι πήγε στραβά και το ζευγάρι των Tyler - Speedman βιώνει αυτή την κρίση), γεμάτο στερεότυπα για τη μη επικοινωνία με τον "έξω κόσμο" (το κινητό δεν έχει φορτισμένη μπαταρία ή σήμα, το σταθερό το κόβουν οι κακοί και τα λοιπά... χασμουρητά), τόσο ύποπτα όμοιο με το Funny Games (1997) (στο σαδισμό, αλλά όχι και στο αλληγορικό σχόλιο) ή το Vacancy (2007) (χωρίς το snuff στοιχείο, έστω), δεν ξετυλίγει στο ελάχιστο ένα story που να αξιοποιεί τα 85 λεπτά κακουχίας του θεατή, ο οποίος διαισθάνεται από την αρχή το τέλος των πρωταγωνιστών, αλλά το... γοργόν δε θα σου κάνει τη χάρη εδώ!

Όση καλή διάθεση μπορεί να επιδείξει κανείς για μερικά λειτουργικά "μπου" ή τη δημιουργία σασπένς δωματίου, το αιματοβαμμένο φινάλε κατακρεουργεί την αντοχή στη συνείδησή σου, με μια απανθρωπιά εκφοβισμού προς τα άγρια ένστικτα του σημερινού πολίτη, που τα βράδια μπορεί να φορέσει μιά μάσκα και να ξεχυθεί στην εξοχή σφάζοντας. Εντάξει, θα μένουμε στην πόλη και θα κλειδώνουμε καλύτερα, μας πείσατε. Για να μη σχολιάσω και τη σεναριακή "ταφόπλακα" θρησκευτικής νύξης περί αμαρτίας...

Στις σελίδες της Sun, στις αρχές της εβδομάδας, έκανε πρεμιέρα το trailer του, βρετανικού φυσικά, Eden Lake (2008), όπως ανέφερε απολύτως κανένα από όσα αμερικάνικα blogs το τσίμπησαν στη συνέχεια από τα γιουτιούμπια για να το κάνουν θέμα. Με το φιλμ είχαν ασχοληθεί και οι Times ενάμισι μήνα νωρίτερα, αφού αποτελεί μάλλον το σημαντικότερο και σίγουρα το πιο αποφασισμένο από τη φουρνιά των ντόπιων παραγωγών που αγγίζουν τη νεανική βία στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό νησί, πρόβλημα το οποίο προβάλλει συνεχώς ο εκεί τύπος τα τελευταία χρόνια (ίσως κόντρα στη πραγματικότητα των αριθμών) και έκανε το γύρο του κόσμου τον Μάιο, όταν ο χαριποτερικός Robert Knox μαχαιρώθηκε μέχρι θανάτου έξω από λονδρέζικο μπαρ.

Ακόμα νωρίτερα, στα τέλη του 2007, για το τρομοθρίλερ είχαν ξεκινήσει να ενδιαφέρονται και οι Weinsteins, όπως ανέφερε το ρεπορτάζ του Fangoria που κανιβάλισαν (αναφέροντάς το σπάνια) όσοι φυσιολογικά ασχολήθηκαν στη συνέχεια, και ειδικά μετά τις Κάνες όπου και έκλεισε η συμφωνία διανομής. Το buzz, για τη συνεργασία του παραγωγού του Descent (2005) Christian Colson και του σχεδόν.. βετεράνου στο χώρο σεναριογράφου James Watkins (που αναλαμβάνει και τη σκηνοθεσία), αυξάνεται συνεχώς από τότε και το φιλμ ήδη έκανε ανεπίσημη πρώτη την Τρίτη στο Βερολίνο ανοίγοντας το γερμανικό περιφερόμενο Fantasy Film Fest ενώ θα κάνει το ίδιο και για το Frightfest στο Λονδίνο την ερχόμενη Πέμπτη. Ούτε από το τιζεροτρέιλερ που ξοδεύει σοφά την ώρα του αντιπαραβάλλοντας τα βυζιά της Kelly Reilly στον ήλιο και στη λάσπη, ούτε από την αφίσα που τα φωτίζει επίσης σοφά αφήνοντας στο σκοτάδι τα hoodies - αναφορά στην ευρωπαϊκή και κυρίως την αμερικάνικη αντίστοιχη των Ils (2006) και την εικονική πια τρομαρική τους επίδραση στον μέσο πολίτη, από τίποτα σχεδόν δε διακρίνεις πόσο σκληρό, προκλητικό και ενοχλητικό είναι τελικά το προωθούμενο προϊόν, αλλά οι μέχρι τώρα αντιδράσεις δεν αφήνουν και πολλές αμφιβολίες.

Πεταχτούλης ψυχίατρος τρώει σφαίρα σε οικογενειακό γκετ-τουγκέδα. Ποιός το 'κανε;Η γυναίκα του, η αγαπημένη ερωμένη του, και η παλιά γυναίκα της ζωής του είναι οι αυτόματες πρώτες υποψήφιες σ' αυτήν την τρίτη μεταφερμένη στη σύγχρονη (ή σχεδόν) Γαλλία εκδοχή βιβλίου της Agatha Christie μετά τις δύο του Pascal Thomas (η δεύτερη βγήκε στις αίθουσές μας μόλις την περασμένη βδομάδα), λιγότερο πετυχημένη και στην χαρακτηρολογία που ο Pascal Bonitzer καρφώνει με βαριοπούλα στους χαρακτήρες του, και στη διακριτικότητα διαχείρισης των στροφών της πλοκής και της απόκρυψης του ενόχου που ο Bonitzer καταφέρνει κρύβοντάς τον (ο μπάτλερ πρακτικά έχει σημαντικότερο χρόνο στην οθόνη), αλλά εξίσου καθηλωτική για όσους απ' τους φαν της παράδοσης της Christie, είναι πρόθυμοι να καταναλώσουν οποιαδήποτε παραπλήσια γεύση τους σερβιριστεί, ειδικά αν είναι προσεγμένη και τακτικά σερβιρισμένη, σαν αυτήν εδώ. Αν και η συγκεκριμένη, φτάνει μόνο για ορεκτικό.

Ξυπνάς και αρχίζει ο εφιάλτης. Ψάχνεις για απαντήσεις αλλά δε καταλαβαίνεις τις ερωτήσεις. Όσα περισσότερα θυμάσαι τόσα θες να ξεχάσεις... Καλύτερα να είχες μπει σε άλλη ταινία."D. Jud Jones είναι ένα από τα ψευδώνυμα κινηματογραφιστή που αποφεύγει τις κατηγοριοποιήσεις και ελπίζει κανείς ποτέ να μη μπορέσει να αθροίσει φιλμογραφία των έργων του" βαυκαλίζεται ο Σέρβος κάτοικος Αμερικής επί εικοσαετία Srdjan Penezic και κάπου δίκαια, κρίνοντας από το κατ' όνομα Film Noir (2007) του και τις ντομάτες από τις οποίες θα πρέπει να προστατεύεται γι' αυτό. Ιστορία σε επίπεδα η οποία δε θα 'κανε ούτε για κακό spin-off του Grand Theft Auto, με τρύπες μεγαλύτερες από το εγώ του εμπνευστή της και τόσο μαύρες που να (είναι οι μόνες που) δικαιολογούν τον τίτλο --πιο χαρακτηριστικά το βασικό twist στο σμπρώχνει μέχρι το λαιμό με "υπαινιγμούς" από το πρώτο πεντάλεπτο αλλά παίρνει στον πρωταγωνιστή καμιά ενενηνταριά ακόμα να το διαπιστώσει και, χειρότερα, ποτέ δεν εξηγείται ικανοποιητικά--, και animation που θυμίζει μόνο ερασιτεχνικό flash στη καλύτερη (και παιδί που παίζει με 3D εργαλεία στη χειρότερη) παρά την προσπάθειά του να αναφερθεί σε αχταρμά δυτικού σκίτσου και γιαπωνέζικου hentai, όλα διαγράφουν φιλμ που αναμασάει ότι θα μπορούσε να διακρίνει άσχετος πενηντάρης ως cool στη νεανική ποπ κουλτούρα και το σερβίρει βραχνά τζάζι ασπρομαυρισμένο για να ψαρώσει τους ομοίους του (και όχι μόνο). Αν τύχει και το πετύχεις πουθενά, εφοδιάσου με ζαρζαβατικά για να προσθέσεις και τη δικιά σου πινελιά επιπέδου.

Πεταχτούλα έφηβη επιβιώνει Columbine-ο-ειδούς μακελειού, και γίνεται καταθλιπτική μεσήλικας που δεν μπορεί να το ξεπεράσει τις σχετικές τύψεις.Κλισεδιάρικη ιστορία ενηλικίωσης, ενδύεται ανερυθρίαστα την πλαστή σοβαροφάνεια του μακελειού και σπάει τον κινηματογραφικό χρόνο στα δύο, ξεδιπλώνοντας το πριν και το μετά του περιστατικού που χάραξε την ηρωίδα μας, με την Evan Rachel Wood να κοπιάρει το ρόλο της στο Thirteen (2003) για τη νεαρή εκδοχή και την Uma Thurman να περιφέρεται στα όρια της κατατονίας (δικής της και δικής σου) για τη μεγαλωμένη, σε ένα εκνευριστικό κρυφτό, με μπρος-πίσω αποκαλύψεις, που αντί να εξηγούν, ή να αναλύουν, ή να περιπλέκουν, απλά γεμίζουν μιάμιση ώρα με αέρα κοπανιστό, μέχρι την απάτη του φινάλε που σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να σε βγάλει από τα ρούχα σου, αλλά στην προκειμένη απλά σε κάνει να χαίρεσαι που ήρθε, για να ρίξει τίτλους τέλους στο follow up βαβουριάρικα ποιητικό αυτοχάιδεμα του Perelman μετά το House of Sand and Fog (2003), αυτή τη φορά διπλά αφόρητο, χωρίς ένα κάποιο στόρι να κρύβεται κάτω απ’ τους κούφιους λουστραρισμένους συμβολισμούς του (ή έναν Ben Kingsley να το σώσει απ’ την πανωλεθρία), παρά μια μόνιμη κραυγαλέα επανάληψη περί αντισυμβατικών, αλλά καλών καρδιών.

Λίγες μέρες μετά την ανακοίνωση της συμμετοχής του στο διαγωνιστικό της Βενετίας, η Sony Pictures Classics έδωσε στη δημοσιότητα, στο Yahoo! Movies, το τρέιλερ του Rachel Getting Married (2008). Χαρακτηρίζοντας και το ορθάνοιχτο της φετινής οσκαρικής κούρσας, με ένα φιλμ που από μακριά μοιάζει φτωχότερο του φτωχού Margot at the Wedding (2007), ενός σκηνοθέτη που εντυπωσιάζει πια μόνο με την ευκολία κίνησης μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, να έχει εξασφαλίσει επιπλέον gala προβολή στο Τορόντο και να συζητιέται σα πιθανό για βραβεία, ακόμα και πέρα από του πρώτου γυναικείου της Anne Hathaway, η οποία έχει περίπου ήδη όλο το χρυσάφι στη θυρίδα της, ελλείψει αντιπάλου, αν περνάς από τις σελίδες με τα σχετικά προγνωστικά.

Το τρέιλερ έχει χαρακτηριστικά ψηφιακή εμφάνιση και μια αίσθηση πεντέξι καμεραμάν που τριγυρνάνε απεγνωσμένα γύρω από τραπέζι φαγοποτιού (μπας και πιάσει κανένας τους καμιά καλή γωνία), η οποία, ως τάση, γίνεται πολύ παλιά πολύ γρήγορα. Οι υπεύθυνοί του κάνανε τη δουλειά τους, κόβοντας τις περισσότερες ματιές στη κάμερα (που δεν αποτελούσαν ποτέ πρόβλημα για τον Jonathan Demme, έτσι κι αλλιώς) και εκβιάζοντας μια γλυκοπικρία με τη διασκευή του Everyday στην υπόκρουση, όμως κάποιες σκηνές (σαν αυτή του κλεισίματος) παραμένουν αμήχανες, οιωνός καθόλου καλός για τις υπόλοιπες του φιλμ. Πάντως οι λακέδες της Anne Thompson λένε ότι το σύνολο έχει μια "πολύ πραγματική, ζωηρή υφή", οπότε μην αποκλείεις ακόμα τη πιθανότητα να πιάσει τον παλμό της γενιάς του home video, και όχι μόνο.

Το σενάριο είναι γυναικείο, της πρωτάρας Jenny Lumet, κόρης του Sidney. Η SPC όχι μόνο διανέμει αλλά χρηματοδότησε το φιλμ, όπως είχε ανακοινώσει από πέρσι τέτοια εποχή, όταν ακόμα λέγονταν Dancing with Shiva. Η Anne παίζει την εξαρτημένη πρώην μοντέλα που ξαναπλησιάζει την οικογένειά της στο γάμο της αδερφής της, ευτυχώς δε φαίνεται να το παράκανε στη δίαιτα, και φοράει πάλι αυτό το υπερκαβλιάρικο κούρεμα που δοκίμασε στο Get Smart (2008), αν δεν έχεις μάτια να τα δεις όλα μόνος σου. Και έχει γράψει και μια τουλάχιστο καλή, αν και δεύτερη, ερμηνεία, στο Brokeback Mountain (2006), αν το ξέχασες.

Τέσσερα κολεγιόπαιδα σε διακοπές, αφήνουν τις μαργαρίτες δίπλα στη πισίνα για να ακολουθήσουν Γερμανό τουρίστα και Έλληνα μαλάκα σε χαμένο στα βάθη της ζούγκλας ιερό των Μάγιας.Τα Ερείπια (2008) ξεκινάνε όπως κάθε (αντι)τουριστική χοροριά, κομπλέ με γρήγορο φλασάρισμα ιδιαίτερα αξιόλογων βυζιών ιδιαίτερα αξιόλογης ξανθιάς. Και συνεχίζουν αδρά ύπουλα απαρέγκλιτα σε ευθεία στη καρδιά του είδους, σα το βέλος που καρφώνεται σε αυτή του αναλώσιμου Έλληνα, και τη σφαίρα που του περνάει από το κεφάλι. Η καθοδήγηση ανήκει στον (υποψήφιο για Oscar®) Scott Smith που μεταφέρει ακόμα μια φορά, μετά το A Simple Plan (1998), βιβλίο του στην οθόνη χωρίς να διστάζει να το προσαρμόσει χειρουργικά στο μέσο, δημιουργώντας χαρακτήρες (και.. φυτά) που ορίζονται μόνο από τις πράξεις τους και παραμένουν ρεαλιστικά απρόβλεπτοι όσο οδηγούνται στα όρια. Ο τρόμος δε πετάγεται φτηνά από το πουθενά στα μούτρα σου, μένει κυρίως μακριά τους αλλά στο φως του Ισημερινού, υποβάλλεται περισσότερο από τις καταστάσεις παρά από τα αιματηρά εφέ. Αποτρελαμένη γκόμενα που πετσοκόβεται είναι πιο αποτελεσματική από τσιριάρα γκόμενα που την πετσοκόβουν, και η φιλοσοφία έχει ποτίσει τον πρωτάρη και πρώην φωτογράφο μόδας Carter Smith, όσο το αίμα των ανθρωποθυσιών τα μαριχουανοειδή φυτά της πυραμίδας. Η σκηνοθεσία του παραμένει απλή, επίμονη όταν βρίσκει τα σωστά σημεία (όπως το κωλαράκι της πρωταγωνίστριας), σταθερή, και ανακουφιστικά εξαιρούμενη κραυγών (και όχι μόνο ηχητικών). Και κάτι ήξερε σχετικά κι ο φωτογράφος του, Darius Khondji (Se7en (1995), Funny Games U.S. (2007)).

Η ταινία, μάλλον παράδοξα, ψιλοθάφτηκε από το marketing της Dreamworks την άνοιξη στην Αμερική, μάλλον γιατί η πλειοψηφία των κριτικών δε φαίνονταν ικανή να τη ξεχωρίσει από τον πορνοπαιδικοασιατικό σωρό. Και ο χώρος γενικά αυτοπεριορίζεται συνειδητά τελευταία, αφήνοντας ανθρώπους σα τον Peter Bradshaw να μπορούν να δουν απέξω πότε παράγει τίποτα αναζωογονητικό στην "sheer anarchy" και το "amoral chaos" του.