Η παρολίγο άνοδος και πτώση τουρκογερμανού πιτσιρικά, στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας του ναρκεμπορίου του Αμβούργου.Παθιασμένο και φιλότιμο σκηνοθετικό ντεμπούτο, που πάσχει απ’ όλες τις ασθένειες των ντεμπούτων (φιλοδοξίες που δεν καλύπτονται απ’ τις σεναριακές βάσεις και τις σκηνοθετικές ικανότητες του δημιουργού), η παραγωγής Fatih Akim γκανγκστερική «έκπληξη» απ’ τη Γερμανία, που κόστισε περίπου ενάμιση εκατομμύριο ευρώ και όλα φαίνεται να πήγαν στις χρυσές ζάντες της μερσέντας του κεντρικού ήρωα, στην τσέπη του Moritz Bleibtreu που βάζει το διεθνές star-power του και στο ντεκολτέ της Τουρκογερμανίδας mega-rapper Lady Bitch Ray που φέρνει το τοπικό pop ενδιαφέρον, στέκει όσο στέκει στα πόδια της, σχεδόν αποκλειστικά χάρη στην ωμή ερμηνεία του σχεδόν δεκαετούς, τηλεοπτικής κυρίως προϋπηρεσίας, Denis Moschitto, στον ρόλο του τίτλου, η οποία δεν αρκεί όμως για να γεμίσει μόνη της το μίνιμαλ ενενηντάλεπτο της διάρκειας, που αποκαλύπτεται περισσότερο κλισεδιάρικη και κούφια όσο περνάει η ώρα, σαν μοντάζ ερασιτεχνικά κι ανέξοδα αναπαραστημένων σκηνών με εμφανείς επιρροές από τον Σημαδεμένο (1983) και τη φιλμογραφία που αντιπροσωπεύει.

Μητέρα πεντάχρονης με λευχαιμία, καταλήγει ότι ο μόνος τρόπος να σώσει την κόρη της είναι να κάνει άλλο ένα παιδί με τον πρώην άντρα της. Μόνο που, εκτός του ότι η ίδια είναι ξαναπαντρεμένη, ο πρώην της τραβιέται με αεροσυνοδό που τον πρήζει να δεχτεί να κάνουν δικό τους παιδί.Απελπιστικά αργόσυρτο και χαρακτηριστικά βραβευμένο σε μεγάλο ευρωπαϊκό φεστιβάλ (Αργυρή Άρκτος σεναρίου στο περασμένο Βερολίνο) οικογενειακό δράμα με οξυδερκείς μεταφορές και βαθιές κοινωνιολικές προεκτάσεις μέσα στο σαπουνοπερίστικο υπόβαθρό τους (μια ζωή που χάνεται σ’ ένα διαλυμένο σπίτι, μπορεί να σωθεί μόνο αν έρθει στον κόσμο μια άλλη ζωή από δυο γονιούς που προσπαθούν μεταφορικά και κυριολεκτικά να φτιάξουν καινούρια σπίτια αλλά συναντούν συνεχώς προβλήματα, η αγάπη αναζητάται ανάμεσα σε ήρωες που δεν μπορούν να μοιραστούν ούτε ένα σωστό πλάνο, και μια καινούρια ζωή που χρησιμοποιείται για να εκβιάσει τη γέννηση της επόμενης, όλα αυτά σ' ένα ανυπόφορα ψυχρό και μολυσμένο Πεκίνο που ψάχνει τη μοντέρνα του ταυτότητα στα κτήρια-μονομπλόκ), ασυγκράτητοι συμβολισμοί, που πλακώνονται απ’ το βάρος ενός δυσκίνητου λυρισμού και την εμμονή σε μια αδιέξοδη κινηματογραφική φόρμα, ασφυκτική στον τρόπο που χειρίζεται τον αφηγηματικό ρυθμό σαν εργαλείο βασανιστικής τιμωρίας του θεατή.

Ακολουθώντας τα χνάρια του Control (2007), το Hunger (2008) του Steve McQueen βρέθηκε στα περιφερειακά των Κανών (στο Un Certain Regard αυτή τη φορά) αλλά και πάλι τσίμπησε τα βραβεία του (Caméra d'Or), ξεχώρισε άνετα ανάμεσα σε όλες τις ταινίες της διοργάνωσης, ξαναματατιμήθηκε και στη Βενετία και στο Τορόντο, προγραμματίστηκε (βοηθούμενο και από το arty προφίλ του) να παίξει σε όποιο κινηματογραφικό φεστιβάλ του πλανήτη θέλει να λέγεται κινηματογραφικό φεστιβάλ, από το Sydney μέχρι το Montreal, μετριέται μακρινό αουτσάιντερ στη κούρσα για οσκαρική αντρική ερμηνεία και μεγάλο φαβορί να σαρώσει τα BIFAs, κάνει πρεμιέρα απόψε στις Νύχτες, και μάλλον.. θα 'παιζε και στη Θεσσαλονίκη αν δεν το έβγαζε, πρώτη απ' όλες τις διανομές απ' όσο ξέρω, η Seven στις αίθουσες την επόμενη βδομάδα.

Σαν τον Anton Corbijn (που 'χε τεράστιο παρελθόν σε φωτογραφία και μουσικά φιλμάκια), ο McQueen (σαραντάρης, στρουμπουλός και μαύρος, παρεμπιπτόντως) φαίνεται πρωτάρης στη σκηνοθεσία αλλά το μάτι του ήδη παρακόβει, έχοντας βραβευτεί με το Turner της Tate στα τέλη του προηγούμενου αιώνα όπως δε παραλείπει να αναφέρει κανένα σχετικό δημοσίευμα, και ειδικότητα στα film installations και τις ακραίες και απρόσμενες γωνίες της κάμερας όπως τονίζει το βιογραφικό του στο ιστορικό του θεσμού. Και όπως μπορείς να συμπεράνεις επιπλέον από τα τρέιλερ (και στο σημείο που στερεύουν οι παραλληλισμοί), έχει κι ένα στιλάκι φορμαλιστικό όσο χρειάζεται για να εντυπωσιάσει (χωρίς να αποξενώνει) τους κριτικούς, αφηρημένο όσο χρειάζεται για να χαρακτηριστεί τέχνη (και μελέτη στη συγκεκριμένη περίπτωση), και αρκετά μη στρατευμένο για να αποθεώνεται στη Βρετανία. Όπου κατά τα άλλα, οι λυσσασμένες αντιδράσεις είχαν φυσικά ξεκινήσει πριν τις προβολές, αφού το θέμα της παραγωγής του Channel 4 είναι οι 66 Ημέρες απεργίας πείνας του Bobby Sands στο Long Kesh.

Αν βρέθηκες χθες στον Ιανό για το panel του αφιερώματος των Νυχτών Πρεμιέρας για το DIY cinema, θα πέτυχες την πιο ζωντανή και ενδιαφέρουσα συζήτηση του φετινού φεστιβάλ τουλάχιστον, και θα πρόσεξες ότι κατά πολύ αυτό προέκυψε απ' τα φορτσαρίσματα του Πάνου Κούτρα, που βρέθηκε μπροστά στην πρωτόγνωρη μενταλιτέ του Joe Swanberg και του σινεμά που αντιπροσωπεύει. Ο ένας, βετεράνος του Do It Yourself cinema πριν καν προκύψει ο όρος, με το εκστατικό gay sci-fi parody ανοσιούργημα, Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο άλλος, ηγετική φυσιογνωμία μιας νέας μορφής του κινήματος, που προέκυψε από το πουθενά, σαν ένα σύνολο τυχαίας ταυτόχρονης διαπλανητικής κυτταρικής αφύπνισης που οδήγησε στο πλαστό κύμα του mumblecore τέτοια εποχή πέρσι στο κινηματογραφικό φεστιβάλ South by Southwest, ο ένας μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, στα τελειώματα του νέου του ταξιδιού στα χρέη με τον τίτλο Στρέλλα που βρίσκεται στα τελειώματα του μοντάζ, ο άλλος εδώ με το τελευταίο του δείγμα no budget cinema με τον τίτλο Nights and Weekends (2008) που προβλήθηκε προχθές βράδυ στον Δαναό, με ακολούθησαν κι οι δύο στο ημίφως του Αττικόν, για να ψάξουμε τις διαφορές και τις ομοιότητες ανάμεσα σε δυο είδη κινηματογράφου, που κυνηγούν την ίδια καλλιτεχνική ανεξαρτησία κι έκφραση, μέσα από δύο τρομαχτικά διαφορετικές μεθόδους και προσεγγίσεις.

Ένας "έντιμος, πολλές φορές ξεκαρδιστικός" απολογισμός της συνεργασίας Damon Albarn και Jamie Hewlett.Οι Gorillaz ήρθαν το 2000 κυριολεκτικά από το πουθενά (ακόμα και για τους πολύ μυημένους στα της μουσικής καθημερινότητας) και έτσι, χωρίς πολλές πληροφορίες και τελείως απροσδόκητα κέρδισαν τα πάντα: πλατινένια άλμπουμς σε Βρετανία και ΗΠΑ, τρελό feedback από κόσμο έξω από τη μουσική, φήμη. Και όλα αυτά χωρίς να έχουν κάνει ούτε μια συναυλία. Με τον καιρό, μάθαμε τις λεπτομέρειες, παρακολουθήσαμε την υστερία για την one-off συναυλία τους στο Λονδίνο, κλπ κλπ. Έπειτα, το 2005 βγήκε και ο δεύτερος δίσκος, αυτή την φορά με τον Danger Mouse (τότε του διαβόητου Grey Album, τώρα πλέον των πασίγνωστων Gnars Barkley) πρώτο βιολί στην παραγωγή: η επιτυχία ήρθε ξανά, με τοπ10 κομμάτια, κλπ.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία των Gorillaz. Πώς την καταγράφεις σε φιλμ αν είσαι ο κολλητός τους Ceri Levy και έχεις την άδεια να κινηματογραφείς τα πάντα από τις πρώτες ακόμα ιδέες μέχρι την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους; Η δυσκολία βρίσκεται στο τι θα αφήσεις απ' έξω και πώς θα διατηρήσεις την συγκέντρωσή σου στο θέμα. Στο Bananaz (2008), ο Levy επιλέγει(;) να παρασυρθεί από την αύρα των δύο βασικών γορίλλων, του Damon Albarn (που όοολοι ξέρετε από τους Blur) που βάζει τις μουσικές και τον Jamie Hewlett (Tank Girl) που βάζει τα cartoons. Μέσα από πάρα πολύ backstage υλικό, παρακολουθούμε (με όχι και τον πιο βατό, για τον μη γνώστη, τρόπο) την εξέλιξη από την ιδέα στο "πιο επιτυχημένο virtual συγκρότημα στην ιστορία": π.χ. από που πήρε τις ιδέες του ο Hewlett για τα σκίτσα, ατάκες από τους διάσημους guests (De La Soul, Dennis Hopper, Ibrahim Ferrer) της μπάντας, τα διάφορα "προβλήματα" προώθησης της μπάντας στα media (αν πρέπει να μιλάνε στα media ως χαρακτήρες ή κανονικά).

Για τον fan της μπάντας, χρήσιμο συμπλήρωμα στο μουσικό παραμύθι που κάποτε μας συνεπήρε όλους.

Το κείμενο επιμελήθηκε το Από τις 4 στις 5

Μετά τη βόλτα του στην Εβδομάδα Κριτικής των περασμένων Κανών και στην αρχή της βόλτας του σ' ένα σωρό φεστιβάλ απ' τον Καναδά ως τη Βραζιλία, κι απ' την Καλκούτα ως τις Μπαχάμες, ο ακτιβιστής παύλα παραγωγός παύλα σκηνοθέτης απ' τη Γαλλία, μόνιμος κάτοικος Los Angeles και χρηματοδότης ξεκάθαρα πολιτικά και κοινωνικά στοχευμένων ταινιών, Philippe Diaz, έκανε απόψε τη στάση του και στην Αθήνα, τις δάφνες της επιλογής της οποίας έχει φορέσει περήφανα και στο (πλούσιο σε υλικό) επίσημο site της ταινίας του (ασχέτως αν το παρεχόμενο link σε στέλνει στο... Athens, Ohio), του όχι και τόσο ενθαρρυντικού ντοκιμαντέρ, με το περιπαιχτικό ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου, The End of Poverty? (2008). Προκαλώντας την αναμενόμενη πώρωση στο κοινό, ο Diaz ξεδίπλωσε στην οθόνη το δίχτυ του καλά οργανωμένου σχεδίου διαρκούς ομηρίας των χωρών του Τρίτου Κόσμου, που οι αναπτυγμένες χώρες αρέσκονται να αποκαλούν αναπτυσσόμενες, την ώρα που φροντίζουν να τις κρατάνε κάθε άλλο παρά. Ένα σχέδιο, που, όπως λένε ένα σωρό ειδικοί στην ταινία του (αναμεσά τους κι ο ανατριχιαστικός John Perkins των Εξομολογήσεων ενός Οικονομικού Εκτελεστή), κι ο ίδιος στην καμέρά μας, κρατάει απ' τις απαρχές της αποικιοκρατίας και διαιωνίζεται στις μέρες μας, δίχως πρόθεση να σταματήσει, παρά μ' ένα μεγάλο μπαμ. Που όπως λέει κι ο Diaz, μάλλον έχει ήδη αρχίσει.

Στην επίσημη σελίδα του Leonardo DiCaprio, καναδυό βδομάδες μετά την αποκάλυψή του από το Entertainment Tonight και καναδυό μέρες μετά το ξεκίνημα των προβολών του στις αμερικάνικες αίθουσες, έκανε την εμφάνισή του το trailer του Revolutionary Road (2008) που ενώνει ξανά, καμιά δεκαριά χρόνια μετά, τον αστέρα του Τιτανικού (1997) με τη συμπρωταγωνίστριά του, Kate Winslet.

Παρά το πλεονέκτημα που κάνει ακόμα και τον Brad, την Angelina κι ένα λεωφορείο μπρατζελινάκια να φαίνονται ασήμαντη ατραξιόν, τον Sam Mendes στη σκηνοθεσία, τον Roger Deakins στη φωτογραφία, τον Thomas Newman στη σύνθεση, και στη βάση τη πρώτη νουβέλα του Richard Yates, μια από τις 100 καλύτερες αγγλόφωνες από το 1923 και μετά για το Time και έμπνευση για το Mad Men του Matthew Weiner που έσκισε τα ξημερώματα στα Emmys, παρόλα τα συστατικά, η συνταγή είναι αυτό που οι Αμερικάνοι λένε tough sell. Όπως βλέπεις και μόνος σου, και δε μπορεί να κρύψει η προώθηση, η ιστορία βάζει απέναντι, στα τέλη του ειδυλλίου της Αμερικής με τη suburbia στα 50s, ατελείωτα καταθλιπτικά, δυο ψωνάρες (ή μιάμιση, με τον πρωταγωνιστή να κουβαλάει το βάρος της υπευθυνότητας κάτω από τα φτερά της ανεμελιάς) να πετροβολάνε την άδικη ζωή ανάμεσα σε συνεχείς καβγάδες, όταν ακόμα και μια (ψωνάρα) θα ήταν αρκετή να σου κουρελιάσει τα νεύρα. Και όπως έχουν ήδη τονίσει άπειρες φορές τα κουτσομπολίστικα, με τον άντρα της να δίνει τις οδηγίες, αντίθετα με τη παράδοση που επιβάλλει να το κάνει σε όλες της τις ταινίες (ή στις μισές, αν είδες και τις άχαρες υπόλοιπες), η Kate δε βγαίνει από τα ρούχα της ώστε να βγει και το ζώο από μέσα σου και να εκτονωθείς (ξαναμανα)ανεπανάληπτα.

Όμως, όπως και το Milk (2008) που κουβαλάει το δικό του σταυρό, η παραγωγή φαίνεται σε αυτό το σημείο το σιγουρότερο στοίχημα για τα βραβεία του χειμώνα. Ο Mendes, αργοκίνητος από τα γυρίσματα ακόμα και αντικομφορμιστής από το American Beauty (1999) ακόμα, είναι στο στοιχείο του, οι πρωταγωνιστές του εκτός από καλοί φίλοι είναι και καλύτεροι επαγγελματίες, οι αναφορές από τα screenings που ξεκίνησαν μήνες πριν είναι στη πλειοψηφία τους θετικές, και η Paramount Vantage που σάρωσε πέρσι με δυο ταινίες-στοιχεία της φύσης, έστω και μισο-απορροφημένη φέτος, φαίνεται να παίζει καλύτερα απ' όλους το δημοφιλές (μετά το πρόωρο κάψιμο αμέτρητων φιλόδοξων το 2007) παιχνίδι του πρώιμου buzz και της όψιμης έκθεσης, ανοίγοντας το φιλμ σε περιορισμένη διανομή τον Δεκέμβρη.

Τη μια ολόγλυκη ντροπαλή μελαχρινή (ή κοκκινομάλλα ενίοτε) που παίζει με τα πατρικά (ή αρπαχτικά ενίοτε) ένστικτά σου και την άλλη ολόγυμνη προκλητική ξανθιά που μπορεί να σε σκοτώσει με μια φωτογραφία της, πρωταγωνίστρια στη πιο αλησμόνητη καμπάνια της Guess και τη μόνη που δε τόνιζε αλλά προσπαθούσε να καλύψει ότι ξεχείλιζε, γνωστή και στον τελευταίο Αμερικάνο (και όχι μόνο) σαν η καλύτερη ξαπλωμένη των Wedding Crashers (2005) και το καλυτερότερο εξώφυλλο (και όχι μόνο) της δεκαετίας για το Playboy, επίμονα αποφασισμένη να μη λείψει ούτε από τις φαντασιώσεις σου ούτε καν από το οπτικό σου πεδίο ακόμα κι αν χρειαστεί να πρωταγωνιστεί σε ασήμαντες κινηματογραφικές παραγωγές ή να περνάει με αξιοσημείωτη ένδυση από κάποιες τηλεοπτικές, έτοιμη πάντα να αποδείξει την αυθεντικότητα και το μέγεθος του ταλέντου της για τις ζηλιάρες γλώσσες ακόμα κι αν τα υπερσέξι πρώιμά της φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί από τα διαδίχτυα, διαθέτοντας με διαφορά που δε κρύβεται με τίποτα το εντυπωσιακότερο ζευγάρι βυζόμπαλων στο Hollywood, δυο χρόνια μετά από μια φωτογράφιση που κατόρθωσε να καταγραφεί αδιάφορη ακόμα και αν παρακολουθείς φανατικά γκολφ από τον καναπέ σου και με ενδιάμεσες κάποιες τεξανικά ή γαλλικά σεμνότυφες, η υπεραγαπημένη των Μαζών 25χρονη πια Diora Baird επέστρεψε στο αμερικάνικο MAXIM για να συνοδεύσει ένα ακόμα (ψιλο)κονσερβαρισμένο photoshoot του περιοδικού συζητώντας τη συμμετοχή της στη κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Dane Cook και τίτλο My Best Friend's Girl (2008) που άνοιξε ψιλοπατώνοντας αυτό το σαββατοκύριακο στην Αμερική και το πρασίνισμά της για το Star Trek (2009) του J.J. Abrams που θα ξεκινήσει την ερχόμενη μπλοκμπαστερική περίοδο με τη Paramount ευχόμενη να έχει βρει όντως το νέο Spielberg τώρα που ο original την έκανε με πλάγια ινδικά πηδηματάκια.


Δες/Κρύψε το redband trailer του My Best Friend's Girl (2008)

*Οι παρενέργειες του να είσαι Αμερικανός.Εμπνευσμένος κάπου από τις μεθόδους του Morgan "Super Size Me" Spurlock, o Chris Bell από το Poughkeepsie της Νέας Υόρκης όπου γυρίζονταν στα 80s άπειρα events της (τότε) WWF, έκανε ντοκιμαντέρ τεκμηριώνοντας εμπειρικά τις θεωρίες του για τη χρήση στεροειδών αναβολικών. Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο Bell πρώτα είχε τις εμπειρίες και μετά τη θεωρία, περνώντας από το κύκλωμα των γυμναστηρίων, και με δυο αδερφούς ακόμα λίγο πολύ ενεργούς στο "χτίσιμο" και το χτίσιμο ελπίδων πάνω του. Κι εκεί εντοπίζεις και το μεγάλο πρόβλημα αλλά και το μεγάλο πλεονέκτημα της παραγωγής. Με κοινό τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και σκοπό να δείξει περίπου ότι δεν υπάρχει ΑηΒασίλης, το Bigger, Stronger, Faster* (2008), σίγουρα διαλύει όλους τους (έτσι κι αλλιώς διάτρητους) μύθους και των δυο πλευρών αλλά παραμένει εξαιρετικά ευαισθητοποιημένο στα αποτελέσματα (κλάματα μικρού παιδιού, κτλ.) και τις ατομικές ευθύνες (η μόνη ψυχιατρική συνεισφορά του είναι περίπου.. η μελέτη της εξέλιξης, με τα χρόνια, των κοιλιακών και των υπόλοιπων μυών στα action figures). Ο Bell δε κρύβει ότι δεν έχει ιδέα από δημοσιογραφία, αντίθετα αρκετές φορές το κάνει να λειτουργεί υπέρ του και, με την επιστημονική κοινότητα να αδυνατεί (χωρίς στοιχεία) να υποστηρίξει 100% τα συμπεράσματά της για τις εκτεταμένες παρενέργειες των στεροειδών (πέρα από αυτές που έχει διαπιστώσει κάθε --και εννοώ φυσικά κάθε-- γυναίκα, με αποτέλεσμα να προτιμάει Αλβανούς χτίστες), δε καταλήγει σε κρυστάλλινες θέσεις στο βασικό του θέμα. Όμως δεν αφήνει καμία αμφιβολία στην υποσημείωσή του, την αποκάλυψη της υποκρισίας σε μια κοινωνία όπου ο καθένας ζητάει ηθικές αρχές από τους άλλους ενώ κρατάει για τον εαυτό του τη θέση του απλά "καλύτερου".

Μ' ένα βαρέλι λεφτά στη χώρα του, το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Κανών, μια πολιτική εναντίωση που μαζεύτηκε γρήγορα και τη διαβόητη ιστορία του Roberto Saviano, στο βιβλίου του οποίου βασίστηκε κι ο οποίος βρίσκεται υπό αστυνομική προστασία φοβούμενος για τη ζωή του μ' αυτά που αποκάλυψε για την ναπολιτάνικη Camorra, ο Matteo Garrone αδειάζει και ξαναγεμίζει συχνά τις βαλίτσες του αυτήν την εποχή, συνοδεύοντας την κινηματογραφική του Gomorra (2008) σε φεστιβάλ ανά την υφήλιο, χαίροντας απ' τη μια της υποδοχής που αρμόζει σε κάθε σημαντικό κινηματογραφικό έργο, κι απ' την άλλη του ενδιαφέροντος του κοινού για σκανδαλιστικές γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όπως το γεγονός ότι η ταινία του αποτέλεσε αφορμή να συλληφθούν δύο ακόμη αξιωματούχοι της οργάνωσης που αναγνωρίστηκαν ως πρωταγωνιστές στην οθόνη, ότι ο τίτλος εργασίας του ήταν Six Short Stories απ' τις οποίες έμειναν οι πέντε, με την έκτη που ο Garrone μετανιώνει που έκοψε, να είναι αυτή για συμβόλαιο εκτέλεσης παπά που απέφευγαν να εκτελέσουν όλοι οι εκτελεστές της οργάνωσης για λόγους κάρμα, ή το ότι μέλη της οργάνωσης που είχαν ρόλους στην ταινία, αρνούνταν συστηματικά να παίξουν σε σκηνές που σκοτώνονταν, για να μην ξεφτιλιστούν στους φίλους τους. Στάση έκανε και στην Αθήνα, για την sold out προβολή της ταινίας απόψε στις Νύχτες Πρεμιέρας, όπου και θα παραστεί, πριν συνεχίσει μια διαδρομή με ελπίδες να ολοκληρωθεί στα Όσκαρ, αφού όπως μου συμπλήρωσε κι ο ίδιος στην συνέντευξη τύπου, με το σουξέ που κουβαλάει, δεν τους πολυπαίρνει στη χώρα του να μην τον προτείνουν, κι αν θέλουν να τον εκδικηθούν που έκανε (ξανά) διάσημη τη διαφθορά της χώρας, πιθανότατα θα αρκεστούν στο να προσπαθήσουν να τον εμποδίσουν να το ξανακάνει στην επόμενη ταινία του.

Έχοντας βρει διανομή από τις 24 Ιουλίου για περιορισμένο αμερικάνικο άνοιγμα στις 24 Οκτωβρίου, με ντεμπούτο σκηνών στο Βερολίνο, παγκόσμια πρεμιέρα στις Κάνες και βορειοαμερικάνικη στο Τορόντο, και αρκετά κοψίματα ενδιάμεσα στην αρχική 4ωρη διάρκειά της, η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Charlie Kaufman απέκτησε και trailer, από χτες στο Yahoo! Movies, ελαφρά εκτός σειράς, όπως θα περίμενες.

Ο σεναριογράφος που σημαδεύει περισσότερο από τους σκηνοθέτες τους τις ταινίες του (αποτελώντας μόνος του συνέχεια του σχετικού κινήματος των 70s) και το Wired θεωρεί καλό να εξηγήσει αναλυτικά μέχρι και το σχεδιασμό του αφιερώματος στη σκέψη του, ήταν φυσιολογικά πάντα ύποπτος για παραπάνω από φελινικά οργιαστικές συνθέσεις σκηνών αν τον άφηνες ανεξέλεγκτο. Και όπως λένε οι φυσιολογικά πολλές μέχρι τώρα αντιδράσεις, και διακρίνεις και μόνος σου στις πολυεπίπεδες και αυτοαναφορικές απανωτές ατάκες του προπομπού, δεν απογοήτευσε. Δύσκολα διακρίνεις πόσο πραγματικά σκοτεινό και θλιμμένο είναι το φιλμ, η άποψη του Kaufman για το πως θα ήταν ένα horror movie, όσο σταδιακά βουτάει στην αγωνία και την έκσταση ενός δημιουργικού μυαλού. Εύκολα πλέον όμως μπορείς να πεις ότι την παραγωγή αγαπάνε όσοι την κατανοούν, δεν την πολυσχολιάζουν όσοι σέβονται τον δημιουργό της αλλά χάσανε το δρόμο μετά το (κατά γενική ομολογία) πιο προσβάσιμο πρώτο τρίτο και, ευτυχώς, μέχρι σήμερα, την αποφεύγει το ψευτο-hip πλήθος.

Σε ένα κοντινό, σχεδόν ανθρώπινο μέλλον, ένα ρομπότ - σκουπιδιάρης ανακαλύπτει το νόημα της αγάπης, τη σημασία της φωτοσύνθεσης και μερικούς ακόμη λόγους για να επιστρέψουν οι γήινοι στην πατρίδα τους.Νοσταλγικότητα και κυνισμός παντρεύονται ιδανικά με το που θα δεις τα opening credits του WALL•E (2008). Από το βλέμμα στους ουρανούς, το όραμα της αισιοδοξίας για το αύριο και τη γλυκερή μελωδία του Put On Your Sunday Clothes, προσγειωνόμαστε απότομα στα 2815 και έναν πλανήτη Γη ερειπωμένο, τον οποίο συνοδεύει ηχητικά μια βεβαρημένα απαισιόδοξη σύνθεση του Thomas Newman. Οι συστάσεις της πλοκής γίνονται άμεσα προφανείς στους ενήλικες θεατές. Ένα μονοπωλιακό τραστ, που κάποτε έφτασε να κυβερνά την Αμερική κυριολεκτικά, μετέτρεψε μαζί με τους αδηφάγους πολίτες αυτού του κόσμου κάθε έκταση σε μια γιγάντια χωματερή, αφανίζοντας ολοκληρωτικά οτιδήποτε έχει να κάνει με τη φύση. Μια διαστημική κιβωτός του... ανθρώπινου είδους αποδρά προς το συμπαντικό άγνωστο, με την ελπίδα της επιστροφής μονάχα όταν θα υπάρξουν ενδείξεις πως η μάνα Γη μπορεί να "γονιμοποιήσει" και πάλι. Ακολουθεί η γνωριμία μας με το ρομποτάκι WALL•E, έναν δουλευταρά απόγονο του Number 5 από το Short Circuit (1986), που "ζει" για να χτίζει παλάτια από... trash και να ονειρεύεται τα με σάρκα και οστά αφεντικά του μέσω μιας βιντεοκασέτας του Hello Dolly! (1969), από την οποία εμπνέεται το ανθρώπινο συναίσθημα, τη συντροφικότητα και το ερωτικό κάλεσμα δια της... χειραψίας!

Η εμφάνιση ενός θηλυκού ρομπότ, που ήρθε από το διάστημα με "μυστική" αποστολή, θα κάνει τον Louis Armstrong να άδει La Vie En Rose και τον WALL•E να σχεδιάζει καρδούλες ή να ονειρεύεται έναν βίο αλά μιούζικαλ. Βρισκόμαστε στο πρώτο ημίωρο του φιλμ, διάλογοι δεν υφίστανται, το μαγικό χέρι των ανθρώπων της Pixar σολάρει καλλιτεχνικά με μιά δουλειά που ανταγωνίζεται σε εντυπωσιασμό το live action, αλλά, πάνω απ’ όλα, η καρδιά του θεατή σκιρτά κανονικότατα γι' αυτά τα δύο ρομπότ που κάπως άγαρμπα ή απρογραμμάτιστα αναζητούν να μάθουν τι θα πει... ανθρώπινη αγάπη. Κι αυτή είναι μόλις μια από τις πλευρές της ταινίας του Andrew Stanton - προφανώς η καλύτερη, σε βαθμό να δακρύζεις με στοργή γι' αυτά τα ανορθόδοξα ερωτευμένα "πλάσματα". Σε δεύτερο ρόλο, το WALL•E είναι ένα στερεοτυπικό έπος του φανταστικού, με μπουρλέσκο χιούμορ, αναμνήσεις από την ευρηματικότητα του Keaton ή του Chaplin και αναφορές από το είδος που αγγίζουν μέχρι και τον HAL του 2001 (1968). Στο τρίτο επίπεδο, το αναγκαίο κακό μιας animated ταινίας μας υπενθυμίζει πως η διδαχή είναι το μεγάλο κίνητρο, εδώ με οικολογικά μηνύματα ελαφρώς αναμασημένα (για να διαπιστώσετε την... μη παρθενογένεση, αναζητήσατε το Idiocracy (2006) του Mike Judge), που, μοιραία, φρενάρουν την ερωτική ιστορία και προσγειώνουν τις προσδοκίες για κάτι πραγματικά αριστουργηματικό, όπως εκείνος ο περσινός ποντικός - σεφ... Παρά την πικρία για την εξέλιξη του story, όμως, η κριτική που ασκεί το φιλμ πάνω στον καταναλωτισμό του μέσου Αμερικανού, την παχυσαρκία, έως και την αγραμματοσύνη τους, δίνει ενίοτε και διαστάσεις πολιτικά σκεπτόμενου έργου! Και εξακολουθούμε να μιλάμε για ψηφιακό animation…

Τι έχεις κερδίσει, τελικά, εγκαταλείποντας τον WALL-E στο μαγικό κόσμο της μεγάλης οθόνης; Μια από τις ομορφότερες ερωτικές ιστορίες που έχει πλάσει το σινεμά στη μέχρι σήμερα ιστορία του, έναν απίστευτο εθισμό προς τον κεντρικό χαρακτήρα που μπορεί να οδηγήσει σε καταναλωτικές παρεκτροπές, το στοίχημα για το Όσκαρ κινουμένων σχεδίων του 2009 και εκείνη την παράξενη ανακούφιση που σου φέρνουν τα δάκρυα χαράς, είτε κυλήσουν είτε όχι. Στοιχεία που κάνουν μια ταινία κλασική. Απλά.

Image-maker αναλαμβάνει να συμμαζέψει την εικόνα υπερήρωα με χρόνια κατάθλιψη και ανοθόρδοξες μεθόδους δράσης.Αυτό είναι το στόρι στο πρώτο μισό τουλάχιστον, που ξεδιπλώνεται ως αναπάντεχα απολαυστική, παρ’ ότι χλιαρά εκτελεσμένη, κι αμυδρά σατιρική ενήλικη κωμωδία, σαν βασισμένη στην επανάσταση των πολιτών κατά των υπερηρώων που μένουν άνεργοι στα ξεκινήματα του The Incredibles (2004). Ένας υπερήρωας που προκαλεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει, με Κρυπτονίτη του την κακή του συμπεριφορά, τη βρωμερή του ανάσα και τη διαβρωτική ικανότητα των βραδινών talk shows που του επιτίθενται ανελλιπώς, βρίσκει σωτηρία στον Πι-Αρη που του δείχνει ότι η μεγαλύτερη υπερδύναμη που μπορεί να διαθέτει κανείς είναι η χειραγώγηση των media, και ξαφνικά, το high-concept τελειώνει, το όποιο ενδιαφέρον στο χιούμορ χάνεται, οι πλοκές γίνονται αχταρμάς κι ο Berg ξεμένει να σκηνοθετεί ένα φλύαρο νερόβραστο σαχλορομάντζο με ψευδαισθήσεις φαντασίας και περίσσευμα ειδικών εφέ, μ’ ένα βαρύ πέπλο πολιτικής ορθότητας, τυπικής κορύφωσης και συμβατικής ατολμίας, να σου παίρνει πίσω όποια δροσερή ανάσα σου ’χε δώσει ως τότε.

Ιδεαλιστής υπολοχαγός φτάνει στην Αλγερία να κατευθύνει λόχο στην εξεύρεση ομάδας ανταρτών και τα πράγματα είναι πιο σκληρά απ’ όσο τα περιμένει το στομάχι του.Εκκωφαντικά αντιπολεμικά μηνύματα μπλέκονται με καμουφλαρισμένη ρατσιστική προπαγάνδα, σε κάτι που παρουσιάζεται ως ένα (ακόμη) τριπάκι ενοχών για την αποικιοκρατική ιστορία της Γαλλίας και την στρατιωτικοκαταπιεστική προσπάθειά της να την διαιωνίσει, όπου ο ιδεαλιστής υπολοχαγός παρελαύνει στο πεδίο της άνισης μάχης τις ανθρωπιστικές του αφέλειες περί έντιμου πολέμου και παλλαϊκής ισότητας, για να τις υπονομεύσει ο ίδιος αποκαλώντας βάρβαρους τους αντάρτες που τις διεκδικούν, και να τις ποδοπατήσει η (υποψήφια για César φωτογραφίας) αλά Tony Scott ξεβαμμένη ασχήμια του πολέμου που κρύβουν στα generic άγονα τοπία οι ίδιοι αυτοί βάρβαροι, οι οποίοι, συν τοις άλλοις, με την απολιτισιά τους, αναγκάζουν και τον ίδιο τον Ευρωπαίο ιδεαλιστή, να αλλαξοπιστήσει και να τους γαμήσει.

Απ’ τη θητεία του στο Hollywood για το έτερο απλουστευτικό αντιστρατοκαυλικό Hostage (2005), ο Siri κρατά αλώβητη τη σκηνοθετική του μετριότητα, την εμπλουτίζει με μια αλλόκοτη αίσθηση αφηγηματικής (α)συνέχειας, και την εφαρμόζει πάλι σε ένα σενάριο βασισμένο σε χαρακτήρες στερεοτυπικούς στα όρια της παρωδίας και βάθους μικρότερου απ’ το πάχος της οθόνης, τις βάσεις για τους οποίους, άντλησε λέει, από συνομιλίες του με αληθινούς βετεράνους της μάχης στην Αλγερία. Οι καταστάσεις, όμως, που αφηγείται, είναι τόσο επινοημένες, όσο και πολυειπωμένες. Εκτός απ' τη φωτογραφία και τη μουσική του Alexandre Desplat, στις υποψηφιότητες των περασμένων César είχε φτάσει και ο ήχος της ταινίας.

Χαρούμενο γκρουπ υποστήριξης ατόμων με σωματικές αναπηρίες επισκέπτεται το νέο τους μέλος που, αφού πέρασε δυο χρόνια αυτοαπομονωμένος, καταχαίρεται στη προοπτική να βγεί στο παράθυρο και να τους πετάει ότι βρει.Αξιόλογη μόνο ως σκηνοθετικό ντεμπούτο, η Τέχνη της Αρνητικής Σκέψης (2006) γνωρίζει και την σεναριακή τέχνη του χορτάτου σκύλου δια ολόκληρης πίτας, (εκφραζόμενη καλύτερα από το, φυσικά ολότελα απρόσμενο από τον τίτλο, happy ending), με αποτέλεσμα να σου πρήζει τα παπάκια αν διαθέτεις τη σχετική ικανότητα (της σκέψης) και να γίνεται επικίνδυνη στην αντίθετη περίπτωση. Με μίνιμαλ προϋπολογισμό, η πρώτη σειράς παραγωγών όπως υπόσχονται πρώτα πρώτα τα credits τέλους, η ταινία του Νορβηγού Bård Breien κρύβει αριστοτεχνικά τις αδυναμίες του βίντεο χρησιμοποιώντας χρώματα και φωτισμό, συνδυάζει ευφάνταστα σταθερή και κουνιστή κάμερα με ψευδαισθήσεις αεροπλανικών (που ξεκινάνε από το γόνατο και καταλήγουν στον αστράγαλο), περιορίζει θεατρικά τα γυρίσματα κυρίως σε ένα εξοχικό, και.. δε λυπάται κανένα έξοδο στην απόκτηση δικαιωμάτων για όλη τη δισκογραφία του Johnny Cash, ούτε καμιά έξτρα σκηνή στη προσπάθεια να σε πείσει ότι όλοι οι Βορειοευρωπαίοι λατρεύουν την μαυροντυμένη κάντρι.

Παρόμοιες φτωχομεγάλες τάσεις διακρίνεις αρχικά και στην πλάκα στο ντόπιο σύστημα υγείας σε συνδυασμό με ήρωα-yankee doodle boy που νομίζει ότι γύρισε από το Βιετνάμ, ενώ τα πράγματα χειροτερεύουν όταν ξεκινάνε οι συζητήσεις επί της ουσίας. Εκεί ο Breien φαίνεται να προτείνει την "αρνητική σκέψη" σαν αντίβαρο στη θετική κατεύθυνση των υποστηρικτικών μεθόδων, ξεχνώντας ότι όσοι φτάνουν σε τέτοια προγράμματα, με πρώτο τον ήρωά του, μόνο ανθρωποδιωχτικό παρελθόν κουβαλάνε. Η σκατοσακούλα (κάτι σε μάλλινο σκουφί όπου οι ανάπηροι ωθούνται να εκτονώνουν με φωνές την οργή τους) δεν αρκεί, και χρειάζεται, μεταξύ άλλων, ένα ποτάμι βότκα, ένα χωράφι χασίσι, μια ισοπέδωση οικίας και μια ρώσικη ρουλέτα τη μέρα, για να έρθεις στα ίσα σου. Οι (υγιείς) σύντροφοι παραπληγικών και τετραπληγικών δε μπορούν να συμμετέχουν στη θεραπεία, στα πρότυπα απαρχαιωμένων πεφωτισμένων μεθόδων τύπου 12-steps, κι αν έχουν τίποτα άγχη, αυτά λύνονται με ανακουφιστικά, και για τον φροντιστή και για τον κερατούκλη, ξενοπηδήματα. Ε και κατά βάση τα χάλια είναι σχετικά και όλα χειρότερα γίνονται, οπότε ας ηρεμήσουμε κι έλα να αγαπηθούμε ντάρλιν.

Μέλος της Ακαδημίας των Κινηματογραφικών Τεχνών κι Επιστημών απ’ το 2007, μετά την υποψηφιότητά του για τα Όσκαρ της με τη μουσική του βραβευμένου The Queen (2006), τιμημένος μ’ ένα σωρό βραβεία, φεστιβαλικά, συνολικά και κριτικά σ’ όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, από Αργυρές Αρκούδες και Χρυσές Σφαίρες, μέχρι BAFTA, και César, και γενικά ένας απ’ τους σημαντικότερους, καλύτερους, παραγωγικότερους και πλουραλιστικότερους συνθέτες εν ενεργεία σήμερα, ο Alexandre Desplat, γιός Ελληνίδας και Γάλλου, που μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στην Ευρώπη και την Αμερική και περνά όσες διακοπές καταφέρνει να μαζέψει, στο πατρικό του στην Αίγινα, είχε κάνει ένα γρήγορο πέρασμα από την Αθήνα τον περασμένο Απρίλη, για να παρουσιάσει στο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, την υποψήφια για César συμμετοχή του στο πολεμικό δράμα L’ Ennemi Intime (2007), που βγαίνει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη. Και παρά την εμφανή στο ζαλισμένο βλέμμα του κόπωση, ο άνθρωπος με το πρόσωπο που εκπέμπει ευγένεια και το ταλέντο που ξεπερνά την πατατίλα των ταινιών που ντύνει μουσικά (όπως πχ το The Golden Compass (2007), το Firewall (2006) και το Hostage (2005)), είχε κουράγιο να υπογράφει όπου στεκόνταν και βρισκόταν, υπομονετικά κι ακούραστα τις πλαστικές θήκες μιας αξιοζήλευτης δισκογραφίας που περιλαμβάνει διαμάντια όπως οι μουσικές του The Painted Veil (2006), του Syrianna (2005), ή το αριστουργηματικό soundtrack του Se, Jie / Lust, Caution (2007) (λίστα που μέσα στο χρόνο θα εμπλουτιστεί με μουσικές για το Cheri (2008) του Stephen Frears, το The Curious Case of Benjamin Button (2008) του David Fincher και τη γαλλική μεταφορά του κομικ Largo Winch (2008)), και την αντοχή να μας ξηγήσει τις μελωδίες του, όταν τον ξεμοναχιάσαμε στο φουαγιέ του Απόλλωνα.