Το νέο πολεμικό έπος του Damien Cockburn βρίσκεται ένα μήνα εκτός προγραμματισμού και 100 εκατομμύρια εκτός προϋπολογισμού μετά από πέντε μέρες γυρισμάτων στο Βιετνάμ.Έχοντας στόχο τη μεγαλομανή ηλιθιότητα του Hollywood και χρησιμοποιώντας τα λεφτά του, το Tropic Thunder (2008) μοιάζει ελαφρά με το boot camp για τους αστέρους που έκανε must πριν κάθε σχετική παραγωγή ο Oliver Stone στο Platoon (1986): απλά δεν είναι πόλεμος αλλά άσκηση. Από την άλλη όμως, όποιος περνάει τις ασκήσεις για αστεία μπορεί να περάσει και καναδυό χρόνια από τους Πεζοναύτες για διακοπές. Και ο Ben Stiller, παρόλο που η αγάπη που του έχει η βιομηχανία έκανε ότι αυτός σχεδίαζε για καμιά εικοσαριά χρόνια (από τη συμμετοχή του στην Αυτοκρατορία του Ήλιου (1987)) να πραγματοποιηθεί και ένα σωρό ονόματα πρώτης διαλογής να του εμπιστευτούν την παραμονή τους εκεί (στη πρώτη διαλογή), δεν αστειεύεται καθόλου, αντίθετα ξεκινάει την ιστορία του ανατινάζοντας τον σκηνοθέτη με συνοπτικές διαδικασίες και περιφέροντας το κεφάλι του. Και συντηρεί σε όλη τη διάρκεια όλο αυτό το μετα- μιας ταινίας που δε σατιρίζει απλά όλη τη διαδικασία δημιουργίας μιας ταινίας σαν αυτή αλλά κοιτιέται και στον καθρέφτη όσο το κάνει. Με πρώτο βιολί τον Robert Downey Jr. σε ρόλο ξανθού γαλανομάτη οσκαροτιμημένου προκλητικού Αυστραλού ηθοποιού που γίνεται αράπης για τις ανάγκες του ρόλου (στη ταινία μέσα στη ταινία) και δεν αφήνει τίποτα όρθιο, πέρα από τις προφανείς όσο και η μύτη του ρατσιστικές προεκτάσεις. Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να υποδυθούν οποιονδήποτε, αυτοί που προτιμάνε τη σιγουριά τέτοιου είδους στη παραγωγή, τα κόκαλα του Strasberg, η ειρωνεία της ειρωνείας όλων αυτών σε ατελείωτη επανατροφοδότηση, κι ένα στιλάκι που σε κάνει να κλαις γοερά από τα γέλια από το trailer ακόμα, όλα συμπληρώνουν μια ερμηνεία που το μόνο που σε εμποδίζει να τη πεις οσκαρική είναι το μέτα- μέτα- μέτα- παραδοξολογηματικό του πράγματος.

Συνολικά ο Stiller έκανε τη πιο προσεγμένη και μεγάλη κωμωδία ever, με τον John Toll στη φωτογραφία, κι ένα καστ που προσαρμόζεται σε, και τελικά κάνει τρελούς, ρόλους συμπληρωματικά μονότονους, όπως ο Jack Black ή πάει πολύ παραπέρα από το αναπάντεχο της συμμετοχής και καταχειροκροτιέται, όπως ο Tom Cruise. Και χωρίς να έχει πολλά όρια ούτε στη βουτιά στο χοντρό γέλιο, σιγουρεύει ότι θα παραμείνει κλασική σε κοινό πολύ μεγαλύτερο από αυτό των όσων πιάσανε όλα τα inside jokes και τα ανακυκλώνουν ήδη σε κάθε ευκαιρία ή μπόρεσαν να χωνέψουν τα μισά και την είπαν άνιση.

Αποτυχημένος ηθοποιός που έγινε αποτυχημένος δάσκαλος δραματικής στην αμερικάνικη επαρχία, ανεβάζει σχολική παράσταση με τίτλο Άμλετ 2, γιατί δεν του άρεσε που έπρεπε όλοι να πεθάνουν στο τέλος του Άμλετ 1.Σπάζοντας άπλετη πλάκα κυρίως με τη φιλοσοφία περί ψυχαγωγίας που αναπαράγει το Χόλιγουντ με τη διαβόητη αναλγησία του στο μακέλεμα οποιουδήποτε πράγματος μπορεί να αποτελέσει «πηγή έμπνευσης», και λιγάκι με το αμερικάνικο εκπαιδευτικό σύστημα, τόσο στρουκτουραλιστικά όσο και σχετικά με τις ψυχολογίες που παράγει, ο Andrew Fleming φορτώνει στον Steve Coogan την ευκαιρία καριέρας, να κουβαλήσει στις πλάτες του την πιο ανατρεπτική κωμωδία που έχει ξεπηδήσει απ’ το ανεξάρτητο κύκλωμα τα τελευταία χρόνια. Ένα φιλμ που, σύμφωνα με τον δημιουργό του, προσφέρει ίσες ευκαιρίες προσβολής σε όλους, ακαριαία εύστοχο στη σάτιρά του και χορταστικό στην εσωτερική κωμική του αυτάρκεια, καβαλάει το κεντρικό concept του πώς θα ενεργούσε ένας βλαμμένος ατάλαντος κακόγουστος ταινιοφάγος με αυταπάτες ταλέντου που δεν έχει ανακαλυφθεί, αν του δινόταν η ευκαιρία να εφαρμόσει τα πράγματα που έμαθε στον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών (1989) και στο Dangerous Minds (1995), για να εμπνεύσει τους μαθητές του και να γεφυρώσει το διαφυλετικό τους χάσμα.

O Coogan κρατάει όλα τα φώτα πάνω του, με την μηδαμινή υποστήριξη που αφήνει το σενάριο να του παρέχουν οι δεύτεροι ρόλοι, όπως θα έκανε κι ο χαρακτήρας του στο θεατρικό έργο ζωής του, ενσαρκώνοντας με υποδειγματική ευστοχία, παράπλευρες υποπλοκές που βάζει κάθε τόσο στο σατιρικό του στόχαστρο ο Fleming, από την ζωή και τα ήθη της αμερικάνικης επαρχίας, ή την ανασφάλεια της μετριότητας απέναντι στην κριτική, μέχρι την αδηφαγία του star system (όπως εικονοποιείται από το cameo της Elizabeth Shue) και την μισοψημένη αντιδραστικότητα των αντανακλαστικών διαδηλώσεων σε οποιοδήποτε άρωμα ανατρεπτικότητας. Από λίγο απ’ όλα κι από τίποτα συγχρόνως, τσιμπάει ο Fleming αρκετά, τουλάχιστον για να καταλάβεις πού το πάει συνήθως, αλλά χωρίς ποτέ να το ζορίζει ιδιαίτερα, για να μην νιώσεις ότι σε τραβάει απ’ το μανίκι. Κρατά το ρυθμό γάργαρο, αν όχι λίγο βιαστικό, μέχρι την εκστατική αποκορύφωση του φινάλε, που σου δίνει σβέλτα τη χαριστική βολή με το ιστορικό “Rock me Sexy Jesus” (και το moonwalking του Ιησού επί των υδάτων), και ρίχνει τίτλους τέλους σχεδόν χωρίς να πάρεις πρέφα από που σου ήρθε τί, κι ελπίζοντας να σου ’ρθει κι άλλο.

Ντουέτο κουφιοκέφαλων γυμναστών βρίσκει τυχαία DVD με υλικό που βαφτίζει καυτό κι απόρρητο και αποφασίζει να εκβιάσει τον ιδιοκτήτη του, αλκοολικό πρώην αναλυτή της CIA, τον οποίο κερατώνει η σύζυγός του με serial dater, που σε κάποια φάση βγαίνει και με την γυμνάστρια.Αφού αποσαφηνίσουμε ευθύς εξαρχής ότι οι Coen δεν ξέρουν πώς να κάνουν κακές ταινίες, μπορείς να σημειώσεις τη συγκεκριμένη στη λίστα με τα διαλείμματα απ’ τα αριστουργήματα, πολύ πιο πάνω απ’ το The Ladykillers (2004) (μάλλον η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον παραπάνω κανόνα), και κάπου ανάμεσα στο O Brother, Where Art Thou? (2000) και το Intolerable Cruelty (2003), που μαζί τους, το Burn After Reading (2008) συμπληρώνει την λεγόμενη τριλογία της βλακείας, σε μια μακρά καριέρα που ασχολείται με την βλακεία της ανθρώπινης κατάστασης σε διάφορες εκφάνσεις, έτσι κι αλλιώς. Τριλογία που συμπληρώνει πιστό στη νιχιλιστική και πεντανόστιμα μισανθρωπική φόρμα των Coen (απ’ το επουράνιο ξεκίνημα μέχρι το αντίστοιχο κλείσιμο), με τη φόρα του σαρώματος των περσινών Όσκαρ και το all-star cast της ιστορίας τους που διασκεδάζει κάθε στιγμή της διανομής του (ιδίως ο Brad Pitt, που παίζει έναν φίλο μου, και φαντάζομαι και έναν φίλο σου), να τους χαρίζει το καλύτερο και πρώτο στην κορυφή του box office άνοιγμα στην καριέρα των αδερφών.

Στην ευχάριστη θέση του να κοντεύουν να καλύψουν τα έξοδά τους απ’ τις πρώτες δέκα μέρες προβολής στην Αμερική, τους έφερε η αριστοτεχνική τους διαχείριση μιας φαινομενικά πολυμπλεγμένης πλοκής, την οποία ξεψαχνίζουν με χαρακτηριστική άνεση και αξιοζήλευτη οικονομία, ξεδιπλώνοντας με πλήρως σοβαρό αντικατασκοπικό στυλ απ’ τη σκηνοθεσία και τη φωτογραφία, μέχρι το μοντάζ και τη μουσική, τα κυνηγητά ηλίθιων Αμερικανών, που δεν θα μπορούσαν να πιάσουν το ποντίκι που κυνηγούν, ακόμα κι αν τους το ακούμπαγε η γάτα τους στο στόμα. Αντίθεση φόρμας-περιεχομένου, που τονίζει τις καταθλιπτικές μιζέριες που σεργιανίζουν κάτω απ’ τη μπουκωμένη απ’ την μακαριότητα της άγνοιας μύτη των ηρώων, καθώς μπλέκεται η μαύρη κωμωδία με το ειρωνικό δράμα, σε μια ατμόσφαιρα που βουίζει απ’ τις εξαιρετικά συγχρονισμένες screwball κωμικές εξάρσεις, σε κάτι που θα μπορούσε να περάσει για Ocean’s Eleven (2001) του διανοούμενου, όπως έλεγε κι ο cheaplog στο trailer, χωρίς το επιδειξιομανές στυλάκι του Soderbergh να αποσυντονίζει το μάτι, και με τις αμείλικτες εξαφανίσεις χαρακτήρων, να θυμίζουν στην καρδιά πως ακόμα και δίπλα στη λέξη «κωμωδία», όταν ακούει Coen, πρέπει να σφίγγεται.

Η παρολίγο άνοδος και πτώση τουρκογερμανού πιτσιρικά, στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας του ναρκεμπορίου του Αμβούργου.Παθιασμένο και φιλότιμο σκηνοθετικό ντεμπούτο, που πάσχει απ’ όλες τις ασθένειες των ντεμπούτων (φιλοδοξίες που δεν καλύπτονται απ’ τις σεναριακές βάσεις και τις σκηνοθετικές ικανότητες του δημιουργού), η παραγωγής Fatih Akim γκανγκστερική «έκπληξη» απ’ τη Γερμανία, που κόστισε περίπου ενάμιση εκατομμύριο ευρώ και όλα φαίνεται να πήγαν στις χρυσές ζάντες της μερσέντας του κεντρικού ήρωα, στην τσέπη του Moritz Bleibtreu που βάζει το διεθνές star-power του και στο ντεκολτέ της Τουρκογερμανίδας mega-rapper Lady Bitch Ray που φέρνει το τοπικό pop ενδιαφέρον, στέκει όσο στέκει στα πόδια της, σχεδόν αποκλειστικά χάρη στην ωμή ερμηνεία του σχεδόν δεκαετούς, τηλεοπτικής κυρίως προϋπηρεσίας, Denis Moschitto, στον ρόλο του τίτλου, η οποία δεν αρκεί όμως για να γεμίσει μόνη της το μίνιμαλ ενενηντάλεπτο της διάρκειας, που αποκαλύπτεται περισσότερο κλισεδιάρικη και κούφια όσο περνάει η ώρα, σαν μοντάζ ερασιτεχνικά κι ανέξοδα αναπαραστημένων σκηνών με εμφανείς επιρροές από τον Σημαδεμένο (1983) και τη φιλμογραφία που αντιπροσωπεύει.

Μητέρα πεντάχρονης με λευχαιμία, καταλήγει ότι ο μόνος τρόπος να σώσει την κόρη της είναι να κάνει άλλο ένα παιδί με τον πρώην άντρα της. Μόνο που, εκτός του ότι η ίδια είναι ξαναπαντρεμένη, ο πρώην της τραβιέται με αεροσυνοδό που τον πρήζει να δεχτεί να κάνουν δικό τους παιδί.Απελπιστικά αργόσυρτο και χαρακτηριστικά βραβευμένο σε μεγάλο ευρωπαϊκό φεστιβάλ (Αργυρή Άρκτος σεναρίου στο περασμένο Βερολίνο) οικογενειακό δράμα με οξυδερκείς μεταφορές και βαθιές κοινωνιολικές προεκτάσεις μέσα στο σαπουνοπερίστικο υπόβαθρό τους (μια ζωή που χάνεται σ’ ένα διαλυμένο σπίτι, μπορεί να σωθεί μόνο αν έρθει στον κόσμο μια άλλη ζωή από δυο γονιούς που προσπαθούν μεταφορικά και κυριολεκτικά να φτιάξουν καινούρια σπίτια αλλά συναντούν συνεχώς προβλήματα, η αγάπη αναζητάται ανάμεσα σε ήρωες που δεν μπορούν να μοιραστούν ούτε ένα σωστό πλάνο, και μια καινούρια ζωή που χρησιμοποιείται για να εκβιάσει τη γέννηση της επόμενης, όλα αυτά σ' ένα ανυπόφορα ψυχρό και μολυσμένο Πεκίνο που ψάχνει τη μοντέρνα του ταυτότητα στα κτήρια-μονομπλόκ), ασυγκράτητοι συμβολισμοί, που πλακώνονται απ’ το βάρος ενός δυσκίνητου λυρισμού και την εμμονή σε μια αδιέξοδη κινηματογραφική φόρμα, ασφυκτική στον τρόπο που χειρίζεται τον αφηγηματικό ρυθμό σαν εργαλείο βασανιστικής τιμωρίας του θεατή.

Ακολουθώντας τα χνάρια του Control (2007), το Hunger (2008) του Steve McQueen βρέθηκε στα περιφερειακά των Κανών (στο Un Certain Regard αυτή τη φορά) αλλά και πάλι τσίμπησε τα βραβεία του (Caméra d'Or), ξεχώρισε άνετα ανάμεσα σε όλες τις ταινίες της διοργάνωσης, ξαναματατιμήθηκε και στη Βενετία και στο Τορόντο, προγραμματίστηκε (βοηθούμενο και από το arty προφίλ του) να παίξει σε όποιο κινηματογραφικό φεστιβάλ του πλανήτη θέλει να λέγεται κινηματογραφικό φεστιβάλ, από το Sydney μέχρι το Montreal, μετριέται μακρινό αουτσάιντερ στη κούρσα για οσκαρική αντρική ερμηνεία και μεγάλο φαβορί να σαρώσει τα BIFAs, κάνει πρεμιέρα απόψε στις Νύχτες, και μάλλον.. θα 'παιζε και στη Θεσσαλονίκη αν δεν το έβγαζε, πρώτη απ' όλες τις διανομές απ' όσο ξέρω, η Seven στις αίθουσες την επόμενη βδομάδα.

Σαν τον Anton Corbijn (που 'χε τεράστιο παρελθόν σε φωτογραφία και μουσικά φιλμάκια), ο McQueen (σαραντάρης, στρουμπουλός και μαύρος, παρεμπιπτόντως) φαίνεται πρωτάρης στη σκηνοθεσία αλλά το μάτι του ήδη παρακόβει, έχοντας βραβευτεί με το Turner της Tate στα τέλη του προηγούμενου αιώνα όπως δε παραλείπει να αναφέρει κανένα σχετικό δημοσίευμα, και ειδικότητα στα film installations και τις ακραίες και απρόσμενες γωνίες της κάμερας όπως τονίζει το βιογραφικό του στο ιστορικό του θεσμού. Και όπως μπορείς να συμπεράνεις επιπλέον από τα τρέιλερ (και στο σημείο που στερεύουν οι παραλληλισμοί), έχει κι ένα στιλάκι φορμαλιστικό όσο χρειάζεται για να εντυπωσιάσει (χωρίς να αποξενώνει) τους κριτικούς, αφηρημένο όσο χρειάζεται για να χαρακτηριστεί τέχνη (και μελέτη στη συγκεκριμένη περίπτωση), και αρκετά μη στρατευμένο για να αποθεώνεται στη Βρετανία. Όπου κατά τα άλλα, οι λυσσασμένες αντιδράσεις είχαν φυσικά ξεκινήσει πριν τις προβολές, αφού το θέμα της παραγωγής του Channel 4 είναι οι 66 Ημέρες απεργίας πείνας του Bobby Sands στο Long Kesh.

Αν βρέθηκες χθες στον Ιανό για το panel του αφιερώματος των Νυχτών Πρεμιέρας για το DIY cinema, θα πέτυχες την πιο ζωντανή και ενδιαφέρουσα συζήτηση του φετινού φεστιβάλ τουλάχιστον, και θα πρόσεξες ότι κατά πολύ αυτό προέκυψε απ' τα φορτσαρίσματα του Πάνου Κούτρα, που βρέθηκε μπροστά στην πρωτόγνωρη μενταλιτέ του Joe Swanberg και του σινεμά που αντιπροσωπεύει. Ο ένας, βετεράνος του Do It Yourself cinema πριν καν προκύψει ο όρος, με το εκστατικό gay sci-fi parody ανοσιούργημα, Η Επίθεση του Γιγαντιαίου Μουσακά (1999), ο άλλος, ηγετική φυσιογνωμία μιας νέας μορφής του κινήματος, που προέκυψε από το πουθενά, σαν ένα σύνολο τυχαίας ταυτόχρονης διαπλανητικής κυτταρικής αφύπνισης που οδήγησε στο πλαστό κύμα του mumblecore τέτοια εποχή πέρσι στο κινηματογραφικό φεστιβάλ South by Southwest, ο ένας μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας, στα τελειώματα του νέου του ταξιδιού στα χρέη με τον τίτλο Στρέλλα που βρίσκεται στα τελειώματα του μοντάζ, ο άλλος εδώ με το τελευταίο του δείγμα no budget cinema με τον τίτλο Nights and Weekends (2008) που προβλήθηκε προχθές βράδυ στον Δαναό, με ακολούθησαν κι οι δύο στο ημίφως του Αττικόν, για να ψάξουμε τις διαφορές και τις ομοιότητες ανάμεσα σε δυο είδη κινηματογράφου, που κυνηγούν την ίδια καλλιτεχνική ανεξαρτησία κι έκφραση, μέσα από δύο τρομαχτικά διαφορετικές μεθόδους και προσεγγίσεις.

Ένας "έντιμος, πολλές φορές ξεκαρδιστικός" απολογισμός της συνεργασίας Damon Albarn και Jamie Hewlett.Οι Gorillaz ήρθαν το 2000 κυριολεκτικά από το πουθενά (ακόμα και για τους πολύ μυημένους στα της μουσικής καθημερινότητας) και έτσι, χωρίς πολλές πληροφορίες και τελείως απροσδόκητα κέρδισαν τα πάντα: πλατινένια άλμπουμς σε Βρετανία και ΗΠΑ, τρελό feedback από κόσμο έξω από τη μουσική, φήμη. Και όλα αυτά χωρίς να έχουν κάνει ούτε μια συναυλία. Με τον καιρό, μάθαμε τις λεπτομέρειες, παρακολουθήσαμε την υστερία για την one-off συναυλία τους στο Λονδίνο, κλπ κλπ. Έπειτα, το 2005 βγήκε και ο δεύτερος δίσκος, αυτή την φορά με τον Danger Mouse (τότε του διαβόητου Grey Album, τώρα πλέον των πασίγνωστων Gnars Barkley) πρώτο βιολί στην παραγωγή: η επιτυχία ήρθε ξανά, με τοπ10 κομμάτια, κλπ.

Αυτή είναι εν ολίγοις η ιστορία των Gorillaz. Πώς την καταγράφεις σε φιλμ αν είσαι ο κολλητός τους Ceri Levy και έχεις την άδεια να κινηματογραφείς τα πάντα από τις πρώτες ακόμα ιδέες μέχρι την κυκλοφορία του δεύτερου άλμπουμ τους; Η δυσκολία βρίσκεται στο τι θα αφήσεις απ' έξω και πώς θα διατηρήσεις την συγκέντρωσή σου στο θέμα. Στο Bananaz (2008), ο Levy επιλέγει(;) να παρασυρθεί από την αύρα των δύο βασικών γορίλλων, του Damon Albarn (που όοολοι ξέρετε από τους Blur) που βάζει τις μουσικές και τον Jamie Hewlett (Tank Girl) που βάζει τα cartoons. Μέσα από πάρα πολύ backstage υλικό, παρακολουθούμε (με όχι και τον πιο βατό, για τον μη γνώστη, τρόπο) την εξέλιξη από την ιδέα στο "πιο επιτυχημένο virtual συγκρότημα στην ιστορία": π.χ. από που πήρε τις ιδέες του ο Hewlett για τα σκίτσα, ατάκες από τους διάσημους guests (De La Soul, Dennis Hopper, Ibrahim Ferrer) της μπάντας, τα διάφορα "προβλήματα" προώθησης της μπάντας στα media (αν πρέπει να μιλάνε στα media ως χαρακτήρες ή κανονικά).

Για τον fan της μπάντας, χρήσιμο συμπλήρωμα στο μουσικό παραμύθι που κάποτε μας συνεπήρε όλους.

Το κείμενο επιμελήθηκε το Από τις 4 στις 5

Μετά τη βόλτα του στην Εβδομάδα Κριτικής των περασμένων Κανών και στην αρχή της βόλτας του σ' ένα σωρό φεστιβάλ απ' τον Καναδά ως τη Βραζιλία, κι απ' την Καλκούτα ως τις Μπαχάμες, ο ακτιβιστής παύλα παραγωγός παύλα σκηνοθέτης απ' τη Γαλλία, μόνιμος κάτοικος Los Angeles και χρηματοδότης ξεκάθαρα πολιτικά και κοινωνικά στοχευμένων ταινιών, Philippe Diaz, έκανε απόψε τη στάση του και στην Αθήνα, τις δάφνες της επιλογής της οποίας έχει φορέσει περήφανα και στο (πλούσιο σε υλικό) επίσημο site της ταινίας του (ασχέτως αν το παρεχόμενο link σε στέλνει στο... Athens, Ohio), του όχι και τόσο ενθαρρυντικού ντοκιμαντέρ, με το περιπαιχτικό ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου, The End of Poverty? (2008). Προκαλώντας την αναμενόμενη πώρωση στο κοινό, ο Diaz ξεδίπλωσε στην οθόνη το δίχτυ του καλά οργανωμένου σχεδίου διαρκούς ομηρίας των χωρών του Τρίτου Κόσμου, που οι αναπτυγμένες χώρες αρέσκονται να αποκαλούν αναπτυσσόμενες, την ώρα που φροντίζουν να τις κρατάνε κάθε άλλο παρά. Ένα σχέδιο, που, όπως λένε ένα σωρό ειδικοί στην ταινία του (αναμεσά τους κι ο ανατριχιαστικός John Perkins των Εξομολογήσεων ενός Οικονομικού Εκτελεστή), κι ο ίδιος στην καμέρά μας, κρατάει απ' τις απαρχές της αποικιοκρατίας και διαιωνίζεται στις μέρες μας, δίχως πρόθεση να σταματήσει, παρά μ' ένα μεγάλο μπαμ. Που όπως λέει κι ο Diaz, μάλλον έχει ήδη αρχίσει.

Στην επίσημη σελίδα του Leonardo DiCaprio, καναδυό βδομάδες μετά την αποκάλυψή του από το Entertainment Tonight και καναδυό μέρες μετά το ξεκίνημα των προβολών του στις αμερικάνικες αίθουσες, έκανε την εμφάνισή του το trailer του Revolutionary Road (2008) που ενώνει ξανά, καμιά δεκαριά χρόνια μετά, τον αστέρα του Τιτανικού (1997) με τη συμπρωταγωνίστριά του, Kate Winslet.

Παρά το πλεονέκτημα που κάνει ακόμα και τον Brad, την Angelina κι ένα λεωφορείο μπρατζελινάκια να φαίνονται ασήμαντη ατραξιόν, τον Sam Mendes στη σκηνοθεσία, τον Roger Deakins στη φωτογραφία, τον Thomas Newman στη σύνθεση, και στη βάση τη πρώτη νουβέλα του Richard Yates, μια από τις 100 καλύτερες αγγλόφωνες από το 1923 και μετά για το Time και έμπνευση για το Mad Men του Matthew Weiner που έσκισε τα ξημερώματα στα Emmys, παρόλα τα συστατικά, η συνταγή είναι αυτό που οι Αμερικάνοι λένε tough sell. Όπως βλέπεις και μόνος σου, και δε μπορεί να κρύψει η προώθηση, η ιστορία βάζει απέναντι, στα τέλη του ειδυλλίου της Αμερικής με τη suburbia στα 50s, ατελείωτα καταθλιπτικά, δυο ψωνάρες (ή μιάμιση, με τον πρωταγωνιστή να κουβαλάει το βάρος της υπευθυνότητας κάτω από τα φτερά της ανεμελιάς) να πετροβολάνε την άδικη ζωή ανάμεσα σε συνεχείς καβγάδες, όταν ακόμα και μια (ψωνάρα) θα ήταν αρκετή να σου κουρελιάσει τα νεύρα. Και όπως έχουν ήδη τονίσει άπειρες φορές τα κουτσομπολίστικα, με τον άντρα της να δίνει τις οδηγίες, αντίθετα με τη παράδοση που επιβάλλει να το κάνει σε όλες της τις ταινίες (ή στις μισές, αν είδες και τις άχαρες υπόλοιπες), η Kate δε βγαίνει από τα ρούχα της ώστε να βγει και το ζώο από μέσα σου και να εκτονωθείς (ξαναμανα)ανεπανάληπτα.

Όμως, όπως και το Milk (2008) που κουβαλάει το δικό του σταυρό, η παραγωγή φαίνεται σε αυτό το σημείο το σιγουρότερο στοίχημα για τα βραβεία του χειμώνα. Ο Mendes, αργοκίνητος από τα γυρίσματα ακόμα και αντικομφορμιστής από το American Beauty (1999) ακόμα, είναι στο στοιχείο του, οι πρωταγωνιστές του εκτός από καλοί φίλοι είναι και καλύτεροι επαγγελματίες, οι αναφορές από τα screenings που ξεκίνησαν μήνες πριν είναι στη πλειοψηφία τους θετικές, και η Paramount Vantage που σάρωσε πέρσι με δυο ταινίες-στοιχεία της φύσης, έστω και μισο-απορροφημένη φέτος, φαίνεται να παίζει καλύτερα απ' όλους το δημοφιλές (μετά το πρόωρο κάψιμο αμέτρητων φιλόδοξων το 2007) παιχνίδι του πρώιμου buzz και της όψιμης έκθεσης, ανοίγοντας το φιλμ σε περιορισμένη διανομή τον Δεκέμβρη.

Τη μια ολόγλυκη ντροπαλή μελαχρινή (ή κοκκινομάλλα ενίοτε) που παίζει με τα πατρικά (ή αρπαχτικά ενίοτε) ένστικτά σου και την άλλη ολόγυμνη προκλητική ξανθιά που μπορεί να σε σκοτώσει με μια φωτογραφία της, πρωταγωνίστρια στη πιο αλησμόνητη καμπάνια της Guess και τη μόνη που δε τόνιζε αλλά προσπαθούσε να καλύψει ότι ξεχείλιζε, γνωστή και στον τελευταίο Αμερικάνο (και όχι μόνο) σαν η καλύτερη ξαπλωμένη των Wedding Crashers (2005) και το καλυτερότερο εξώφυλλο (και όχι μόνο) της δεκαετίας για το Playboy, επίμονα αποφασισμένη να μη λείψει ούτε από τις φαντασιώσεις σου ούτε καν από το οπτικό σου πεδίο ακόμα κι αν χρειαστεί να πρωταγωνιστεί σε ασήμαντες κινηματογραφικές παραγωγές ή να περνάει με αξιοσημείωτη ένδυση από κάποιες τηλεοπτικές, έτοιμη πάντα να αποδείξει την αυθεντικότητα και το μέγεθος του ταλέντου της για τις ζηλιάρες γλώσσες ακόμα κι αν τα υπερσέξι πρώιμά της φαίνεται να έχουν εξαφανιστεί από τα διαδίχτυα, διαθέτοντας με διαφορά που δε κρύβεται με τίποτα το εντυπωσιακότερο ζευγάρι βυζόμπαλων στο Hollywood, δυο χρόνια μετά από μια φωτογράφιση που κατόρθωσε να καταγραφεί αδιάφορη ακόμα και αν παρακολουθείς φανατικά γκολφ από τον καναπέ σου και με ενδιάμεσες κάποιες τεξανικά ή γαλλικά σεμνότυφες, η υπεραγαπημένη των Μαζών 25χρονη πια Diora Baird επέστρεψε στο αμερικάνικο MAXIM για να συνοδεύσει ένα ακόμα (ψιλο)κονσερβαρισμένο photoshoot του περιοδικού συζητώντας τη συμμετοχή της στη κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Dane Cook και τίτλο My Best Friend's Girl (2008) που άνοιξε ψιλοπατώνοντας αυτό το σαββατοκύριακο στην Αμερική και το πρασίνισμά της για το Star Trek (2009) του J.J. Abrams που θα ξεκινήσει την ερχόμενη μπλοκμπαστερική περίοδο με τη Paramount ευχόμενη να έχει βρει όντως το νέο Spielberg τώρα που ο original την έκανε με πλάγια ινδικά πηδηματάκια.


Δες/Κρύψε το redband trailer του My Best Friend's Girl (2008)

*Οι παρενέργειες του να είσαι Αμερικανός.Εμπνευσμένος κάπου από τις μεθόδους του Morgan "Super Size Me" Spurlock, o Chris Bell από το Poughkeepsie της Νέας Υόρκης όπου γυρίζονταν στα 80s άπειρα events της (τότε) WWF, έκανε ντοκιμαντέρ τεκμηριώνοντας εμπειρικά τις θεωρίες του για τη χρήση στεροειδών αναβολικών. Η διαφορά βέβαια είναι ότι ο Bell πρώτα είχε τις εμπειρίες και μετά τη θεωρία, περνώντας από το κύκλωμα των γυμναστηρίων, και με δυο αδερφούς ακόμα λίγο πολύ ενεργούς στο "χτίσιμο" και το χτίσιμο ελπίδων πάνω του. Κι εκεί εντοπίζεις και το μεγάλο πρόβλημα αλλά και το μεγάλο πλεονέκτημα της παραγωγής. Με κοινό τα ευρύτερα κοινωνικά στρώματα και σκοπό να δείξει περίπου ότι δεν υπάρχει ΑηΒασίλης, το Bigger, Stronger, Faster* (2008), σίγουρα διαλύει όλους τους (έτσι κι αλλιώς διάτρητους) μύθους και των δυο πλευρών αλλά παραμένει εξαιρετικά ευαισθητοποιημένο στα αποτελέσματα (κλάματα μικρού παιδιού, κτλ.) και τις ατομικές ευθύνες (η μόνη ψυχιατρική συνεισφορά του είναι περίπου.. η μελέτη της εξέλιξης, με τα χρόνια, των κοιλιακών και των υπόλοιπων μυών στα action figures). Ο Bell δε κρύβει ότι δεν έχει ιδέα από δημοσιογραφία, αντίθετα αρκετές φορές το κάνει να λειτουργεί υπέρ του και, με την επιστημονική κοινότητα να αδυνατεί (χωρίς στοιχεία) να υποστηρίξει 100% τα συμπεράσματά της για τις εκτεταμένες παρενέργειες των στεροειδών (πέρα από αυτές που έχει διαπιστώσει κάθε --και εννοώ φυσικά κάθε-- γυναίκα, με αποτέλεσμα να προτιμάει Αλβανούς χτίστες), δε καταλήγει σε κρυστάλλινες θέσεις στο βασικό του θέμα. Όμως δεν αφήνει καμία αμφιβολία στην υποσημείωσή του, την αποκάλυψη της υποκρισίας σε μια κοινωνία όπου ο καθένας ζητάει ηθικές αρχές από τους άλλους ενώ κρατάει για τον εαυτό του τη θέση του απλά "καλύτερου".

Μ' ένα βαρέλι λεφτά στη χώρα του, το Μέγα Βραβείο της Επιτροπής στο Φεστιβάλ των Κανών, μια πολιτική εναντίωση που μαζεύτηκε γρήγορα και τη διαβόητη ιστορία του Roberto Saviano, στο βιβλίου του οποίου βασίστηκε κι ο οποίος βρίσκεται υπό αστυνομική προστασία φοβούμενος για τη ζωή του μ' αυτά που αποκάλυψε για την ναπολιτάνικη Camorra, ο Matteo Garrone αδειάζει και ξαναγεμίζει συχνά τις βαλίτσες του αυτήν την εποχή, συνοδεύοντας την κινηματογραφική του Gomorra (2008) σε φεστιβάλ ανά την υφήλιο, χαίροντας απ' τη μια της υποδοχής που αρμόζει σε κάθε σημαντικό κινηματογραφικό έργο, κι απ' την άλλη του ενδιαφέροντος του κοινού για σκανδαλιστικές γαργαλιστικές λεπτομέρειες, όπως το γεγονός ότι η ταινία του αποτέλεσε αφορμή να συλληφθούν δύο ακόμη αξιωματούχοι της οργάνωσης που αναγνωρίστηκαν ως πρωταγωνιστές στην οθόνη, ότι ο τίτλος εργασίας του ήταν Six Short Stories απ' τις οποίες έμειναν οι πέντε, με την έκτη που ο Garrone μετανιώνει που έκοψε, να είναι αυτή για συμβόλαιο εκτέλεσης παπά που απέφευγαν να εκτελέσουν όλοι οι εκτελεστές της οργάνωσης για λόγους κάρμα, ή το ότι μέλη της οργάνωσης που είχαν ρόλους στην ταινία, αρνούνταν συστηματικά να παίξουν σε σκηνές που σκοτώνονταν, για να μην ξεφτιλιστούν στους φίλους τους. Στάση έκανε και στην Αθήνα, για την sold out προβολή της ταινίας απόψε στις Νύχτες Πρεμιέρας, όπου και θα παραστεί, πριν συνεχίσει μια διαδρομή με ελπίδες να ολοκληρωθεί στα Όσκαρ, αφού όπως μου συμπλήρωσε κι ο ίδιος στην συνέντευξη τύπου, με το σουξέ που κουβαλάει, δεν τους πολυπαίρνει στη χώρα του να μην τον προτείνουν, κι αν θέλουν να τον εκδικηθούν που έκανε (ξανά) διάσημη τη διαφθορά της χώρας, πιθανότατα θα αρκεστούν στο να προσπαθήσουν να τον εμποδίσουν να το ξανακάνει στην επόμενη ταινία του.

Έχοντας βρει διανομή από τις 24 Ιουλίου για περιορισμένο αμερικάνικο άνοιγμα στις 24 Οκτωβρίου, με ντεμπούτο σκηνών στο Βερολίνο, παγκόσμια πρεμιέρα στις Κάνες και βορειοαμερικάνικη στο Τορόντο, και αρκετά κοψίματα ενδιάμεσα στην αρχική 4ωρη διάρκειά της, η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Charlie Kaufman απέκτησε και trailer, από χτες στο Yahoo! Movies, ελαφρά εκτός σειράς, όπως θα περίμενες.

Ο σεναριογράφος που σημαδεύει περισσότερο από τους σκηνοθέτες τους τις ταινίες του (αποτελώντας μόνος του συνέχεια του σχετικού κινήματος των 70s) και το Wired θεωρεί καλό να εξηγήσει αναλυτικά μέχρι και το σχεδιασμό του αφιερώματος στη σκέψη του, ήταν φυσιολογικά πάντα ύποπτος για παραπάνω από φελινικά οργιαστικές συνθέσεις σκηνών αν τον άφηνες ανεξέλεγκτο. Και όπως λένε οι φυσιολογικά πολλές μέχρι τώρα αντιδράσεις, και διακρίνεις και μόνος σου στις πολυεπίπεδες και αυτοαναφορικές απανωτές ατάκες του προπομπού, δεν απογοήτευσε. Δύσκολα διακρίνεις πόσο πραγματικά σκοτεινό και θλιμμένο είναι το φιλμ, η άποψη του Kaufman για το πως θα ήταν ένα horror movie, όσο σταδιακά βουτάει στην αγωνία και την έκσταση ενός δημιουργικού μυαλού. Εύκολα πλέον όμως μπορείς να πεις ότι την παραγωγή αγαπάνε όσοι την κατανοούν, δεν την πολυσχολιάζουν όσοι σέβονται τον δημιουργό της αλλά χάσανε το δρόμο μετά το (κατά γενική ομολογία) πιο προσβάσιμο πρώτο τρίτο και, ευτυχώς, μέχρι σήμερα, την αποφεύγει το ψευτο-hip πλήθος.

Σε ένα κοντινό, σχεδόν ανθρώπινο μέλλον, ένα ρομπότ - σκουπιδιάρης ανακαλύπτει το νόημα της αγάπης, τη σημασία της φωτοσύνθεσης και μερικούς ακόμη λόγους για να επιστρέψουν οι γήινοι στην πατρίδα τους.Νοσταλγικότητα και κυνισμός παντρεύονται ιδανικά με το που θα δεις τα opening credits του WALL•E (2008). Από το βλέμμα στους ουρανούς, το όραμα της αισιοδοξίας για το αύριο και τη γλυκερή μελωδία του Put On Your Sunday Clothes, προσγειωνόμαστε απότομα στα 2815 και έναν πλανήτη Γη ερειπωμένο, τον οποίο συνοδεύει ηχητικά μια βεβαρημένα απαισιόδοξη σύνθεση του Thomas Newman. Οι συστάσεις της πλοκής γίνονται άμεσα προφανείς στους ενήλικες θεατές. Ένα μονοπωλιακό τραστ, που κάποτε έφτασε να κυβερνά την Αμερική κυριολεκτικά, μετέτρεψε μαζί με τους αδηφάγους πολίτες αυτού του κόσμου κάθε έκταση σε μια γιγάντια χωματερή, αφανίζοντας ολοκληρωτικά οτιδήποτε έχει να κάνει με τη φύση. Μια διαστημική κιβωτός του... ανθρώπινου είδους αποδρά προς το συμπαντικό άγνωστο, με την ελπίδα της επιστροφής μονάχα όταν θα υπάρξουν ενδείξεις πως η μάνα Γη μπορεί να "γονιμοποιήσει" και πάλι. Ακολουθεί η γνωριμία μας με το ρομποτάκι WALL•E, έναν δουλευταρά απόγονο του Number 5 από το Short Circuit (1986), που "ζει" για να χτίζει παλάτια από... trash και να ονειρεύεται τα με σάρκα και οστά αφεντικά του μέσω μιας βιντεοκασέτας του Hello Dolly! (1969), από την οποία εμπνέεται το ανθρώπινο συναίσθημα, τη συντροφικότητα και το ερωτικό κάλεσμα δια της... χειραψίας!

Η εμφάνιση ενός θηλυκού ρομπότ, που ήρθε από το διάστημα με "μυστική" αποστολή, θα κάνει τον Louis Armstrong να άδει La Vie En Rose και τον WALL•E να σχεδιάζει καρδούλες ή να ονειρεύεται έναν βίο αλά μιούζικαλ. Βρισκόμαστε στο πρώτο ημίωρο του φιλμ, διάλογοι δεν υφίστανται, το μαγικό χέρι των ανθρώπων της Pixar σολάρει καλλιτεχνικά με μιά δουλειά που ανταγωνίζεται σε εντυπωσιασμό το live action, αλλά, πάνω απ’ όλα, η καρδιά του θεατή σκιρτά κανονικότατα γι' αυτά τα δύο ρομπότ που κάπως άγαρμπα ή απρογραμμάτιστα αναζητούν να μάθουν τι θα πει... ανθρώπινη αγάπη. Κι αυτή είναι μόλις μια από τις πλευρές της ταινίας του Andrew Stanton - προφανώς η καλύτερη, σε βαθμό να δακρύζεις με στοργή γι' αυτά τα ανορθόδοξα ερωτευμένα "πλάσματα". Σε δεύτερο ρόλο, το WALL•E είναι ένα στερεοτυπικό έπος του φανταστικού, με μπουρλέσκο χιούμορ, αναμνήσεις από την ευρηματικότητα του Keaton ή του Chaplin και αναφορές από το είδος που αγγίζουν μέχρι και τον HAL του 2001 (1968). Στο τρίτο επίπεδο, το αναγκαίο κακό μιας animated ταινίας μας υπενθυμίζει πως η διδαχή είναι το μεγάλο κίνητρο, εδώ με οικολογικά μηνύματα ελαφρώς αναμασημένα (για να διαπιστώσετε την... μη παρθενογένεση, αναζητήσατε το Idiocracy (2006) του Mike Judge), που, μοιραία, φρενάρουν την ερωτική ιστορία και προσγειώνουν τις προσδοκίες για κάτι πραγματικά αριστουργηματικό, όπως εκείνος ο περσινός ποντικός - σεφ... Παρά την πικρία για την εξέλιξη του story, όμως, η κριτική που ασκεί το φιλμ πάνω στον καταναλωτισμό του μέσου Αμερικανού, την παχυσαρκία, έως και την αγραμματοσύνη τους, δίνει ενίοτε και διαστάσεις πολιτικά σκεπτόμενου έργου! Και εξακολουθούμε να μιλάμε για ψηφιακό animation…

Τι έχεις κερδίσει, τελικά, εγκαταλείποντας τον WALL-E στο μαγικό κόσμο της μεγάλης οθόνης; Μια από τις ομορφότερες ερωτικές ιστορίες που έχει πλάσει το σινεμά στη μέχρι σήμερα ιστορία του, έναν απίστευτο εθισμό προς τον κεντρικό χαρακτήρα που μπορεί να οδηγήσει σε καταναλωτικές παρεκτροπές, το στοίχημα για το Όσκαρ κινουμένων σχεδίων του 2009 και εκείνη την παράξενη ανακούφιση που σου φέρνουν τα δάκρυα χαράς, είτε κυλήσουν είτε όχι. Στοιχεία που κάνουν μια ταινία κλασική. Απλά.

Image-maker αναλαμβάνει να συμμαζέψει την εικόνα υπερήρωα με χρόνια κατάθλιψη και ανοθόρδοξες μεθόδους δράσης.Αυτό είναι το στόρι στο πρώτο μισό τουλάχιστον, που ξεδιπλώνεται ως αναπάντεχα απολαυστική, παρ’ ότι χλιαρά εκτελεσμένη, κι αμυδρά σατιρική ενήλικη κωμωδία, σαν βασισμένη στην επανάσταση των πολιτών κατά των υπερηρώων που μένουν άνεργοι στα ξεκινήματα του The Incredibles (2004). Ένας υπερήρωας που προκαλεί περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνει, με Κρυπτονίτη του την κακή του συμπεριφορά, τη βρωμερή του ανάσα και τη διαβρωτική ικανότητα των βραδινών talk shows που του επιτίθενται ανελλιπώς, βρίσκει σωτηρία στον Πι-Αρη που του δείχνει ότι η μεγαλύτερη υπερδύναμη που μπορεί να διαθέτει κανείς είναι η χειραγώγηση των media, και ξαφνικά, το high-concept τελειώνει, το όποιο ενδιαφέρον στο χιούμορ χάνεται, οι πλοκές γίνονται αχταρμάς κι ο Berg ξεμένει να σκηνοθετεί ένα φλύαρο νερόβραστο σαχλορομάντζο με ψευδαισθήσεις φαντασίας και περίσσευμα ειδικών εφέ, μ’ ένα βαρύ πέπλο πολιτικής ορθότητας, τυπικής κορύφωσης και συμβατικής ατολμίας, να σου παίρνει πίσω όποια δροσερή ανάσα σου ’χε δώσει ως τότε.