Σε μια βδομάδα παραδοσιακά πνιγμένη στον τρόμο, που επιπλέον πλημμύρισε από τις προσπάθειες παραγωγών κάθε είδους να βγουν στην επιφάνεια όσο η παγκόσμια οικονομία ξανάριχνε μακροβούτι στην ύφεση, και με τον Sumner Redstone να ακολουθεί τον Harvey Weinstein στο χορό του Ζαλόγγου αποδυναμώνοντας ακόμα περισσότερο τη σαλιγκαροκίνητη οσκαρική κούρσα, μέσα στον πανικό, με όλα τα χρόνια του κόσμου στη πλάτη του αλλά αγέρωχος, ο Clint Eastwood κέρδισε αβίαστα τη προσοχή της βιομηχανίας, με το trailer του Gran Torino (2008) που κυκλοφόρησε την Παρασκευή.

Το trailer βγήκε για να παίξει πριν το Changeling (2008) που άνοιξε σε περιορισμένη διανομή από τη Universal το σαββατοκύριακο στην Αμερική, έχοντας πάρει χλιαρές κριτικές στα φεστιβάλ των Κανών και της Νέας Υόρκης και αποφύγει όλα τα υπόλοιπα. Και φυσιολογικά η Warner ανακοίνωσε, για το Gran Torino, μαζί με όλο το σχετικό προωθητικό υλικό, ημερομηνία εξόδου στις 17 Δεκεμβρίου, σε μια κίνηση που μάλλον ετοίμαζε από τις αρχές της χρονιάς όταν τα γυρίσματα δεν είχαν καν ξεκινήσει και οι βρώμες θέλαν έκτο Dirty Harry να ψήνεται. Κίνηση που είχε επαναληφτεί και πρόπερσι όταν οι Σημαίες των Προγόνων μας (2006) δε κατάφεραν να συγκινήσουν ιδιαίτερα το κοινό και παραδώσαν άμεσα τη σκυτάλη των υποψηφιοτήτων στα Γράμματα από τo Ιβο Tζίμα (2006). Κίνηση που έφερε άμεσα όλες τις σελίδες που δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν (και δεν έχουν και δουλειά να κάνουν φέτος) να προβλέπουν Oscar® αντρικής ερμηνείας για τη ταινία, ανάμεσα στα δεκάδες άλλα, με βάση ότι τέτοιο δεν έχει ακόμα ο Eastwood να βάλει δίπλα στα διπλά, σκηνοθεσίας και παραγωγής, για Ασυγχώρητους (1992) και Million Dollar Baby (2004), και η αμερικάνικη Ακαδημία δε θα έχει άλλη ευκαιρία.

Βέβαια, και για τον ρόλο του στο τελευταίο ο γέρο-Clint είχε δηλώσει ότι θα είναι ο τελευταίος (και δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανε), και το trailer του (τελευταίου) φαίνονταν κι αυτό προπομπός ταινίας πολύ περισσότερο κλισεδιάρικης και macho απ' ότι αποδείχθηκε. Στη πραγματικότητα, και δε θα χρειάζονταν υπενθύμιση για τον ζωντανό θρύλο του αμερικάνικου κινηματογράφου, όλα τα trailer για φιλμ του σκηνοθέτη έχουν τις βραχνές ατάκες και τις πιασάρικες σκηνές που χρειάζονται για να πουλήσουν στο μέσο θεατή. Ο Eastwood ποτέ δεν έκρυψε την εκτίμησή του για τους σκηνοθέτες της εποχής των studio που πηγαίναν από τη μια ταινία στην άλλη χωρίς διακοπή, στην πράξη γυρνάει σε ελάχιστο χρόνο και αφήνει να του μοντάρουν τις σκηνές σε μερικές μέρες (έχοντας κάνει ανθρώπους σα τον Anthony Minghella να κλαίνε όταν το ακούνε), και φυσικά δεν έχει κανένα πρόβλημα να δώσει στη προώθηση περισσότερα απ' όσα χρειάζεται για να κάνει τη δουλειά της. Πίσω από αυτά, η καινούρια δικιά του δουλειά φαίνεται τουλάχιστο τυπικό καλό indie, χωρίς σκηνικά και πολλή ανάπτυξη χαρακτήρων, με προϋπολογισμό το πολύ κάτι εκατομμύρια, και με σενάριο παγκοσμίως άγνωστου που αγκαλιάζει άλλη μια μειονότητα, αυτή των Hmong της νότιας Κίνας, και δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί το αγκάλιασε με τη σειρά του ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη αχρωματοψία στο Hollywood. Ακόμα κι αν πρόλαβες τα M1 βασικό όπλο στα ελληνικά στρατά, δύσκολα περιμένεις πολλές επιπλέον σκηνές δράσης, έστω και από αυτόν που γύρισε μερικές από τις πιο αντρικές ταινίες στη κινηματογραφική ιστορία. Όμως, ακόμα και στις πολύ προσωπικές του επιλογές δεν έχεις κανένα λόγο να αποφύγεις να ποντάρεις, και η αγάπη της ©AMPAS® είναι δεδομένη και απόλυτα δικαιολογημένη.

Στις αρχές του 2009 βγαίνει η πολυαναμενόμενη ταινία για την ζωή και τον θάνατο του hiphop υπερ-ήρωα, Notorious B.I.G.. Executive producer είναι ο άνθρωπος που κέρδισε τα περισσότερα από τον B.I.G., ο φίλος και μάνατζερ του Puff Daddy (με όλα τα ονόματά του).

Η ιστορία του B.I.G. είναι γνωστή στο ευρύ κοινό: από το μικροεμπόριο ναρκωτικών πέρασε στην κορυφή της παγκόσμιας μουσικής βιομηχανίας στα μέσα των 90ς ως το αντίπαλο δέος της Ανατολικής Ακτής στην κυριαρχία της Δυτικής. Η δολοφονία του το 1997 στο Λος Άντζελες τον έκανε θρύλο, προκαλώντας εκατομμύρια πωλήσεων και δημιουργώντας καριέρες για πολύ κόσμο που τον περιτριγύριζε. Η δυσκολία σε τέτοιες περιπτώσεις ταινιών (όπου το ιστορικό είναι τόσο πρόσφατο και τόσο λεπτομερειακά καταγραμμένο αλλά και τα πρόσωπα τόσο σημαντικά για πολύ κόσμο) είναι να βρεθούν οι κατάλληλοι παρουσιαστές: σε αυτό δίνει πολλή προσοχή το Notorious (2009), με αποτέλεσμα οι περισσότεροι ηθοποιοί να μοιάζουν φυσιογνωμικά με τους ρόλους τους (Puff Daddy, Junior M.A.F.I.A., κλπ.). Τον Biggie παίζει ο ράπερ Gravy, ο οποίος του μοιάζει εμφανισιακά και (από τα trailers) φαίνεται να έχει κατορθώσει να αποδώσει σωστά τον τρόπο ομιλίας όσο και τις κινήσεις του. Υπάρχουν και αρκετά κοινά σημεία στις ζωές τους: υπήρξε και αυτός μικροέμπορος ναρκωτικών, έχει βγάλει δίσκους (σε μικρές εταιρείες στα 90ς και έπειτα στην πολυεθνική Warner), τον πυροβόλησαν μπροστά στην είσοδο του περίφημου ραδιοφωνικού σταθμού Hot 97 πριν από 2 χρόνια. Το πιο σημαντικό πρόσωπο στην ζωή του Biggie, την μητέρα του, υποδύεται η καλή Angela Bassett, η οποία όμως δεν φαίνεται να μιμείται την πραγματική μητέρα του Biggie: π.χ. δεν μιλάει την τζαμαϊκανή προφορά. Τη σκηνοθεσία συζητούσε να αναλάβει αρχικά ο Antoine Fuqua, για να καταλήξει στον πιο έμπειρο στο αφροαμερικάνικο δράμα George Tillman Jr. (Soul Food (1997)).

Η ταινία είναι από τις πλέον αναμενόμενες για το μουσικόφιλο κοινό, γιατί μιλάμε για μια εξαιρετικά καλή (μουσικά) εποχή για το hiphop (μέσα 90ς) και έναν καλλιτέχνη που πραγματικά άλλαξε τον ήχο και την πορεία της μουσικής, αλλά και επηρέασε πολύ κόσμο με την ζωή του. Λόγω του P. Diddy στην παραγωγή, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος μιας τύπου Ηollywood αγιογραφίας, αλλά πάλι, ο Diddy έχει κάνει πολλά, αποτυχημένα αλλά και επιτυχημένα: και κυρίως, ήταν εκεί όταν αυτά γίνονταν.

Το κείμενο μας παραχώρησαν από το Από τις 4 στις 5

Παρασκευή και 13, τον Φεβρουάριο του 2009, έχει προγραμματιστεί η επανεκκίνηση του μεγαλύτερου τρομο-franchise στην ιστορία, της σειράς ταινιών που όρισε το είδος του μακελέματος εφήβων σε κακοφωτισμένες πρασινάδες, μέσα από λίμνες, πέρα από τάφους, και μέχρι το διάστημα, από τον Μάιο του 1980 που η Paramount τη ξαμόλησε σε ανυποψίαστους Αμερικάνους μέχρι τον Αύγουστο του 2003 που η New Line την έβαλε απέναντι στη δικιά της άδεια να τυπώνει δολάρια, στο Freddy vs. Jason (2003). Και οι δυο εταιρείες συμμετέχουν φυσικά στο νέο κύκλο αίματος, που συνέλαβε και υλοποιεί η Platinum Dunes του Michael Bay με εξειδίκευση σε κάτι τέτοια εδώ και κάτι χρόνια. Εξειδίκευση που παρατηρείς αμέσως στις πρώτες σιχαμεριάρικες κλειστοφοβικές και ελάχιστα πιτσιλιστικές σκοτεινές σκηνές, που χαρακτήρισαν τη δουλειά του σκηνοθέτη Marcus Nispel και στο "reimaging" του Texas Chainsaw Massacre (2003), όπως τις παγίδεψε, με κόκκο και κόπο, η φωτογραφία του Daniel Pearl (που είχε κάνει το ίδιο, επιπλέον, και για το θρυλικό πρωτότυπο πριονοδολοφονικό του '74).

Με τέτοιες συστάσεις, η παραγωγή θα πρέπει να προσπαθήσει πολύ για να μη μπει στο πολύ κλειστό club όσων ξεπέρασαν τις εμπνεύσεις τους. Και οι σεναριογράφοι του Φρέντι εναντίον Τζέισον (που επιστρέφουν) δεν είναι αρκετοί να την αφήσουν έξω, ούτε θα ήταν (αρκετή) ολόκληρη στρατιά φτηνών απομιμήσεων του Uwe Boll, εφόσον το franchise αποτελεί τον ορισμό του exploitation στο χώρο, μια ατελείωτη συρραφή καταματωμένων θανάτων με αθεόφοβη επιμονή στο σερβίρισμά τους, για κοινό τόσο χαμηλών απαιτήσεων που έχει πια ξεχάσει ότι ο μαχαιραφόρος ήρωάς του κάποτε περπατούσε σαν άνθρωπος και ξεσηκώθηκε όταν τον είδε γοργοπόδαρο. Φυσιολογικά, η μόνη πρωτοτυπία της σειράς, η μάνα του Jason (που 'κανε όλους τους φόνους στο πρώτο μέρος, αν θυμάσαι), μάλλον θα 'χει λιγότερο χρόνο συμμετοχής στη ταινία απ' ότι η φωνή της στο teaser και το κεφάλι της στο clip, όσο οι συνιδρυτές της Platinum Dunes, Brad Fuller και Andrew Form, κόβουν τη μια από τις δυόμισι ώρες υλικού στα χέρια τους, στο ρυθμό των δοκιμαστικών προβολών. Προβολές που έχουν φέρει ακόμα στη φόρα, μέχρι τώρα, και ότι τα πτώματα φτάνουν τη ντουζίνα, η κουκούλα της δεύτερης ταινίας (και πρώτης με το γιο της μαμάς Voorhees σε ρόλο χασάπη) θα κάνει ένα πέρασμα, ενώ οι σκηνές όπου τα θύματα βγάζουν τα μάτια τους μεταξύ τους, αντίθετα στη παράδοση των πουριτανικών 80s και ικανές να αποτρέψουν αρκετές φιλόδοξες σταρλετίτσες από τους ρόλους, θα είναι δύο (και θα καίνε αν δε το κατάλαβες).

Από το blog που παράτησε νωρίς η παραγωγή ήταν γνωστό ότι θα εμπνέεται από τις 3-4 σχετικά σοβαρές ταινίες πριν ο Jason γίνει ζόμπι, από τα μοντάζ που έδωσε στη δημοσιότητα βλέπεις ότι έχει επαναχρησιμοποιήσει από το κλασικότατο θέμα του Harry Manfredini μέχρι ήχους ζώων και φώτα που τρεμοπαίζουν για να φτιάξει ατμόσφαιρα. Το clip έπαιξε στα φετινά Scream Awards που ξεκίνησαν τη τρομοβδομάδα βραβεύοντας, προς γενική κατάπληξη, και καναδυό άλλους εκτός από τον Dark Knight (2008). Το teaser παίζει πριν από το Saw V (2008) που ξεκίνησε το Halloween από τη Παρασκευή, με τη Lionsgate να ισχυρίζεται ότι έγινε πια το νούμερο ένα τρομοσήμα, προς γενική κατάπληξη όσων θεωρούν τη περίοδο βασίλειο των ομιλούντων τσιουάουα και των μετροσέξουαλων (στη καλύτερη) παιδικών πάρτι.

Ακολουθώντας βήμα βήμα τη προώθηση του Underworld: Evolution (2006), η Screen Gems παρουσίασε το Underworld: Rise of the Lycans (2009) στη Comicon το καλοκαίρι δίνοντας έμφαση στη δράση, αποκαλύπτει το trailer για το μεγάλο κοινό τέλη Οκτωβρίου, προσθέτοντας διαλόγους και κόβοντας το αίμα, και θα κυκλοφορεί το ολοκληρωμένο προϊόν στις αίθουσες από τη προτελευταία βδομάδα του Γενάρη, ελπίζοντας και πάλι σε εισπράξεις καμιά κατοστή μυρίων ανά τον πλανήτη.

Ο Len Wiseman δεν επιστρέφει πίσω από την κάμερα (μάλλον απασχολημένος με το Gears of War (2010)), ούτε μπροστά της η Kate Beckinsale (που μάλλον τον παντρεύτηκε για να τη βάλει εκεί). Όλη η υπόλοιπη παρέα θα ξανακάνει πάρτι όμως, με πρώτους τους σημαντικότερους εκπροσώπους των δυο πλευρών που φαγώνονται, τους Bill Nighy και Michael Sheen, σε ρόλους βαμπιροδεσπότη και λυκοεπαναστάτη, καμιά πεντακοσαριά χρόνια πριν τις αναμετρήσεις τους στις προηγούμενες ταινίες. Ανάμεσά τους αυτή τη φορά η Rhona Mitra, συμπληρώνει το βρετανικό τρίο αξιώσεων, σαφώς και προφανώς ικανή να σηκώσει στο κωλαράκι της ότι υποκριτικό βάρος της αναλογεί. Τη σκηνοθεσία εμπιστεύτηκε ο Wiseman στον φίλο του τον Patrick Tatopoulos που 'κανε, μεταξύ άλλων, θαύματα, με ελάχιστο προϋπολογισμό και καθόλου ψηφιακά εφέ, στο σχεδιασμό των πλασμάτων στο Underworld (2003). Οι φαν ένα γερό γιουχάρισμα το ρίξαν στην απόφαση, ξεχνώντας ότι και ο Wiseman πρωτάρης ήταν, αλλά οι αντιδράσεις κράτησαν μόνο για ένα φεγγάρι, μέχρι που άρχισε ο Sheen να γρυλίζει "we can be Lycans" στο ρυθμό του If I Was Your Vampire (που βρήκε καλή ιδέα και η Fox για το trailer του Max Payne (2008)) και του soundtrack των 30 Days of Night (2007). Η κόμικ προσαρμογή του σεναρίου θα κυκλοφορήσει σε δύο τεύχη, τέλη Νοέμβρη, γραμμένη από τον Kevin Grevioux που είχε και τη πρωτότυπη τόσο γαμιστερή που απορείς πως δε τη σκέφτηκε κανένας ιδέα (να ρίξει βαμπίρ στα δόντια λυκανθρώπων) και επιστρέφει κι αυτός με κατάμαυρες διαθέσεις όπως βλέπεις στο βίντεο.

Πρόσφατα χηρεμένος πατέρας φεύγει με τις δυο κόρες του στη Γένοβα, για μια μόνιμη αλλαγή τοπίου.Οικογενειακό δράμα σε φόρμα ψυχολογικού θρίλερ που σου διαλύει το μανικιούρ, με στοιχεία μεταφυσικού να διευρύνουν το λυρισμό του, το τελευταίο πόνημα του Winterbottom είναι ασυνήθιστα πιο μικρό κι εσωτερικό απ’ ό,τι έχει κάνει τελευταία, και σου δίνει μια απροσδόκητη εκδοχή, της ιστορίας που σου αναλύει το πόσο εύθραυστες είναι οι οικογενειακές σχέσεις, πόσο ακόμα πιο εύθραυστες γίνονται όταν ένας δεσμός τους σπάσει αναπάντεχα κι οριστικά και πόση αντοχή κι επιμονή χρειάζεται για να τους επαναφέρεις σε βιώσιμη και λειτουργική κατάσταση. Συναρπαστικά αντισυμβατική προσέγγιση, φλερτάρει επικίνδυνα με το μανιπουλάρισμα του θεατή και παρ’ ότι κρατιέται πάντα στη σωστή πλευρά του ορίου, με την μόνιμη και ισχυρή ένταση που χτίζει, μπλοκάρει την υπόλοιπη γκάμα συναισθηματικών επενδύσεων και αντιδράσεων, κι είσαι μόνιμα στην άκρη του καθίσματος, χωρίς να είσαι σίγουρος για το γιατί.

Μια σαιζόν σε πολυφυλετικό γαλλικό σχολείο.Καραντοκιμαντερίστικα σκηνοθετημένο και σε αληθινές εμπειρίες βασισμένο, το βραβευμένο με το Χρυσό Φοίνικα δράμα δωματίου του Laurent Cantet (του Ελεύθερου Ωραρίου (2001)), βασίζεται σε βιβλίο που έγραψε δάσκαλος βασισμένος στις εμπειρίες του, τις οποίες ξαναζεί παίζοντας το δάσκαλο στην ταινία, απέναντι σε παιδιά που είναι μαθητές και παίζουν τους μαθητές, σα να ήταν πάνω-κάτω οι εαυτοί τους. Και είναι θρίαμβος του κινηματογραφημένου (αλλά όχι απαραίτητα κινηματογραφικού) reality, της αισθητικής ενός εκφυλισμένου σινεμά βεριτέ μετεξελιγμένου στον νεονεορεαλισμό, τον οποίο ο Cantet πετυχαίνει με αψεγάδιαστη ευστοχία, αμολώντας τρεις κάμερες να πηγαινοέρχονται με χαρισματική ευλυγισία και χαρακτηριστικά πλαστή αστάθεια, μέσα σε μια σχολική αίθουσα γεμάτη εκρηκτικά μίγματα διαφυλετικών εντάσεων και γυμνασιακών ορμονών, εντοπίζοντας μεν ανάμεσα στους τοίχους τις αλληλεπιδράσεις του παρόντος και του μέλλοντος ολόκληρης της Γαλλίας (και της Ευρώπης και οποιασδήποτε πολυπολιτισμικής οντότητας με ρεπουμπλικάνικων αποχρώσεων προβλήματα αυτοαποδοχής), αλλά χωρίς να τους δίνει και σημασία, για να πλάσει την ακεραιότητα του αμερόληπτου βλέμματός του. Εξαιρετικά εθιστικό το σχολικό του δράμα --που στη μεγαλύτερή του διάρκεια διαγράφει κάθε υπόνοια σχέσης με τις σχετικές (κατά κανόνα μελοδραματικές κι αφελείς) συμβάσεις του είδους, για να τις λοξοκοιτάξει προς το τέλος-- αλλά, παρ’ ότι στην αναποφασιστικότητά του να ασχοληθεί πραγματικά με οποιοδήποτε απ’ τα (είτε της εποχής, είτε δομικά) προβλήματα που αφήνει να εννοηθούν, αντανακλά την αναποφασιστικότητα του δασκάλου και κατ’ επέκταση του σχολικού συστήματος, ο ίδιος ο Cantet δεν έχει τους φορμαλιστικούς περιορισμούς του συστήματος να τον αγκυλώνουν, κι ούτε πετυχαίνει καμιά επανάσταση απλά επιδεικνύοντας το δεδομένο.

Δίδυμο σκηνοθετών τέχνης που ψάχνει να κάνει το ντεμπούτο του, μπλέκει με παλιό τσοντά που ψάχνει το comeback του. Το μίγμα βγάζει Χρυσό Φοίνικα.Ταινία για ταινία μέσα σε ταινία, με αυτοβιογραφικού τύπου στοιχεία εμφανή στις βόλτες των φερέλπιδων δημιουργών σε παραγωγούς που ψάχνουν «κάτι σαν το Safe Sex (1999)» (και όχι κάτι σαν το 5 Λεπτά Ακόμα (2006), ας πούμε) το δίδυμο Ρέπαπαθανασίου κοντράρει (με μέτρο) τη συνταγή των εκατόν τριάντα πέντε γνωστών απ’ την τηλεόραση ηθοποιών που εισήγαγε, δίνοντας τους τρεις κεντρικούς ρόλους σε γνωστούς απ’ το κουτί αλλά όχι αστέρες του, και σπάει πλάκα με την κατάσταση που (βοήθησε να εδραιωθεί και) επικρατεί στη ντόπια σύγχρονη (εμπορική κυρίως) κινηματογραφική πραγματικότητα, όπως μπορεί να την φανταστεί κι ο απ’ έξω της. Κρατά σε λογικό βαθμό πιο σκόρπια τα γέλια απ’ ό,τι σ’ έχει συνηθίσει το δίδυμο, για να προλαβαίνεις να παίρνεις ανάσα κι εσύ και η δραματουργία τους, η οποία όμως υστερεί στον ίδιο βαθμό που χωλένουν και οι αισθηματικοδραματικές υποπλοκές της, αλλόκοτα μπλεγμένες με λυρικές εξάρσεις, εσκεμμένα χοντροκομμένα ενδεικτικές της τρικυμίας εν κρανίο του δημιουργού με όραμα, που βλέπει να του το τσαλακώνουν. Ασαφές πάντως μένει και το όραμα των δικών μας δημιουργών, που ασχολούνται περισσότερο με τα απρόοπτα των γυρισμάτων, αντί για τη μετάλλαξη της δημιουργικής σκέψης κατά τη δημιουργική διαδικασία, πράγμα που λένε ότι ψάχνουν στην ταινία και καταφεύγουν σε τηλεοπτικής ευκολίας συρραφή γκαφών και ατυχημάτων άλλοτε πετυχημένων, άλλοτε όχι τόσο, περιορίζοντας τη σατιρική τους διάθεση στο tagline, για να μην εκθέσουν ούτε τους εαυτούς τους, ούτε τους εν δυνάμει στόχους της.

Πιτσιρικάς που πάντα έκανε ό,τι ήθελε, βρίσκεται να δέχεται εντολές από έναν τηλεφωνητή. Και μια γκόμενα του γίνεται κολιτσίδα.Η εικόνα μιας οργουελικής (μετα- War on Terror) Αμερικής που ξεκάθαρα δεν είναι το καλύτερο περιβάλλον να είσαι τρομοκράτης, αλλά δεν είναι και πολύ καλό ακόμα κι αν δεν είσαι, είναι το μόνο που αξίζει τον κόπο να δεις στο νέο πόνημα του Daniel John Caruso, γνωστού (στη μετά του cult Salton Sea (2002) εποχή) για την αγάπη του στα αντιδάνεια και τις ανακυκλώσεις, που αυτήν την φορά μπλέκει homage Kubrick και (αλίμονο) Spielberg με ρετάλια Tony Scott σε ασμίλευτο στιλάκι Michael Bay (στήσε 5 κάμερες, πέτα αμάξια δεξιά κι αριστερά, τράβα τα όλα, ρίχ' τα στη μονταζιέρα, κι όποιος βγάλει νόημα, μαγκιά του), κυνηγώντας ιντριγκαδόρικο pulpy αποτέλεσμα για ποπ-κορν διασκέδαση, που όπως πάντα, ξεχωρίζει απ’ το σωρό για τα υψηλά production values και το καυτό του γκομενάκι (αν και η Michelle Monaghan δεν είναι και τόσο πρώτης γραμμής όσο οι προηγούμενές του, της Sarah Roemer του Disturbia (2007) συμπεριλαμβανομένης), αλλά πέραν του ότι ανεβάζει απαιτήσεις πολιτικών εκφάνσεων και συνομωσιολογικών λαβυρίνθων, σε σημεία που δεν μπορεί να φτάσει η αφέλειά του, κάνει και το ολέθριο λάθος να ελπίζει ότι δεν θα σε πειράξει που θα σε κάνει να νιώσεις μαλάκας, όταν στη μία ώρα, σου λύσει το δράμα με τρόπο που θα μπορούσε να είχε λυθεί μιάμιση ώρα πριν (ξεκινήσεις καν να πας στην αίθουσα), και σου το τρίβει και στα μούτρα.

«Το στόρι είναι εντελώς συμβατικό...»...και αναπτύσσεται με τους καταιγιστικούς ρυθμούς της αβίαστης βραδύτητας, σ’ ό,τι πιο θεατοδιωχτικό έχει κάνει μέχρι τώρα ο Νίκος Παναγιωτόπουλος, που ποτέ δεν είχε τη φήμη σκηνοθέτη με έγνοια του τον θεατή, κι ούτε πρόκειται να την αποκτήσει τώρα, φροντίζοντας απλώς να αποτελειώσει όποια ελπίδα είχε μείνει ζωντανή απ’ το Κουράστηκα να Σκοτώνω τους Αγαπητικούς σου (2002), μετά το μακελειό του Πεθαίνοντας στην Αθήνα (2006). Ένα road movie δίχως ιδιαίτερη έμφαση ούτε στο road, ούτε στο movie, το ταξίδι απ’ τη Αθήνα στην Κωνσταντινούπολη είναι ένα ταξίδι στη γεωγραφία ηρώων που τρέχουν απ’ το παρελθόν και προσπαθούν να αποφύγουν και το μέλλον, αφήνοντας το παρόν να τους ψάχνει σε μια αδιάκοπη εναλλαγή περιβάλλοντος, μόνο που η ταινία, όπως και οι ήρωες, δεν θέλει να ξέρει από που έρχεται, δεν ξέρει που πάει, και δεν ξέρει ούτε τι ακριβώς να κάνει όταν φτάσει εκεί, ενδιαφέρεται μόνο να σκορπίσει στείρα λυρικότητα ανάμεσα σε μια ακολουθία από fades to black, που αντικατοπτρίζουν εκτός απ’ τη μαυρίλα της ματαιότητας της ύπαρξης και τη μαυρίλα του χαρακτηριστικότερου είδους κινηματογράφου που κάνει τους Έλληνες να ακούν «ελληνικός» και να τρέχουν για τα βουνά.

Μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις για το υλικό του making of της νέας ταινίας του Γιάννη Ξανθόπουλου, που είχε αναλάβει φράξια των Μαζών με απώτερο στόχο να το απαγάγει, έφτασαν σήμερα στο mail μας τα λύτρα, τουτέστιν το trailer του Όλα θα Πάνε Καλά (2009), που βλέπεις αποκλειστικά και σε πρωτιά εδώ σήμερα, πριν καν κάνει την πρεμιέρα του στις σκοτεινές αίθουσες (μπροστά απ’ το Αυστηρώς Κατάλληλο (2008) αύριο και το Quantum of Solace (2008) την άλλη παράλλη βδομάδα, τις δυο φθινοπωρινές ναυαρχίδες της Audiovisual δηλαδή, που κυνήγαγε τους παραγωγούς Αργοναύτες να της τελειώσουν το υλικό να το ρίξει στα μέγιστα πλήθη που μπορεί να μαζέψει).

Η τραγικωμωδία με τα στοιχεία περιπέτειας (και τα «χοντρά... (μ)πλεξίματα») του σκηνοθέτη και σεναριογράφου του προπερσινού υπερσουξέ 5 Λεπτά Ακόμη (2006), δεν έχει τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο για πρωταγωνιστή (προς μεγάλη σου ανακούφιση, αν είχες ψηλιαστεί μαζί μας ότι δεν υπάρχει άλλος Έλληνας ηθοποιός αυτή τη στιγμή στον κινηματογράφο), αλλά αντιθέτως φέρνει στο προσκήνιο τον Άκη Σακελλαρίου, που δεν είχε βρει τίποτα αξιόλογο ν’ ασχοληθεί απ’ την εποχή του (οριακά έξω απ’ την ξαφνική άνθιση του ελληνικού εμπορικού χρονικά) Ιλουστρασιόν (2006) κι επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη για να παίξει μοβόρο μικροαπατεώνα, που βγαίνει απ’ τη φυλακή πεινασμένος για τη μεγάλη μπάζα. Την οποία οραματίζεται σε απαγωγή μεγαλοδικηγόρου του υπόκοσμου (Δημήτρης Πιατάς), σχέδιο όμως που αφ’ ενός ποντάρει υπερβολικά στη μικρότερων φιλοδοξιών άπιστη γκόμενά του (Φαίη Ξυλά) και τον μικρότερων ικανοτήτων άπιστο κολλητό του (Ορφέας Αυγουστίδης), και αφ’ εταίρου δεν υπολογίζει την θεία Ελενίτσα του μεγαλοδικηγόρου (Έφη Παπαθεοδώρου), η οποία, παραφράζοντας τα λόγια του σκηνοθέτη, αντιπροσωπεύει μια μεταφυσική αχτίδα καλού, σ’ έναν κόσμο που προσπαθεί να πνίξει το σκοτάδι.

Αλλά επειδή το trailer είναι αρκούντως κρυπτικό, τουλάχιστον για τον χαρακτήρα έκπληξη και στοίχημα της ταινίας μαζί, τις αποκαλύψεις θα σ’ αφήσω να τις περιμένεις σ’ ένα ξεγυρισμένο set visit προσεχώς (ελπίζω αρκετά πριν το Γενάρη που βγαίνει η ταινία στις αίθουσες), και μέχρι τότε μπορείς να γράφεις από κάτω, πόσα θα πόνταρες στις ικανότητες της Θεοπούλας του Παρά 5, που θα δοκιμαστεί τώρα και ως μαζομαζώχτρα κινηματογραφική. Για τη rap προς reggae στροφή του Χατζηγιάννη στο τραγούδι τίτλων, κρατάω κι εγώ τις επιφυλάξεις μου μαζί σου.

Η Village Films σας προσκαλεί στην avant première του αστυνομικού δράματος Ζήτημα Τιμής. Τη Δευτέρα 27 Οκτωβρίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Αναμφισβήτητα πια το φανταστικό φιλμ της χρονιάς, πριν καν αρχίσει να προβάλλεται στις σουηδικές, νορβηγικές και (κάποιες) αμερικάνικες αίθουσες αυτή τη βδομάδα, το βαμπιρικό ρομάντζο του Tomas Alfredson απέκτησε στα τέλη της προηγούμενης και κόκκινο trailer, με ολοκληρωμένες τις μοβόρες σκηνές του προ δεκαπενθημέρου πράσινου, που πρόσφεραν βορά στο κοινό των διαδιχτύων οι φίλοι του verbal με τις σάπιες ντομάτες.

Το Let the Right One In (2008), που οι Αμερικάνοι θεωρούν δεδομένο τουλάχιστο από το Lost Boys (1987) και μετά ότι καταλαβαίνεις τι σημαίνει ο τίτλος του (και αν όχι, υπαινιγμούς θα βρεις μόνο στο διεθνές trailer), ξεκίνησε φυσιολογικά από το Göteborg και έδειξε πρώτη φορά τα δόντια του με το βραβείο κοινού στο φεστιβάλ του Rotterdam στις αρχές της χρονιάς. Αλλά ήταν στην αγορά του Βερολίνου κάτι μέρες αργότερα που άφησε ξερούς όσους το πέτυχαν, με αποτέλεσμα να ψιθυρίζεται ταινία του φεστιβάλ με σήμα την αρκούδα στους υποψιασμένους κύκλους, η (σουηδική) EFTI να του αφήνει μήνες και εποχές (από τη σχεδιασμένη αρχικά ανοιξιάτικη έξοδό του) για να πάρει φωτιά, κι εγώ να πικάρω τον cinemad που μου έλεγε ότι δε το πήρε χαμπάρι. Με σημαντικότερους σταθμούς ενδιάμεσα, το Tribeca όπου ο Alfredson παρέλαβε τα $25 χιλιάρικα του μεγάλου βραβείου από τα χέρια του Robert De Niro σα να του το έδινε στις Κάνες, και το Fantasia του Montreal όπου πήρε ότι υπήρχε, το φιλμ έκανε το γύρο του πλανήτη πριν καταλήξει να κάνει τους geeks να παραληρούν σαν καλύτερη τρομοταινία του Fantastic Fest του AICN και να τιμηθεί με το Méliès d'Or των ευρωπαϊκών διοργανώσεων του χώρου στο Sitges.

Η παραγωγή έχει πια διανομή "σχεδόν σε όλες τις ηπείρους" (στην Ανταρκτική ακόμα το σκέφτονται προφανώς) και η εμπλοκή του J.J. Abrams από νωρίς κατέληξε στο να σκηνοθετεί το (αμερικάνικο) remake ο Matt Reeves του Cloverfield (2008), παρόλο που η (βρετανική) Hammer είχε τσιμπήσει τα σχετικά δικαιώματα, και παρά τις αντιρρήσεις του πρώτου σκηνοθέτη. Η Σουηδία έχασε την ευκαιρία να έχει φιλμ που να ξεχωρίζει στον φετινό πανικό από ξενόγλωσσες συμμετοχές στα Oscar®, επιλέγοντας το δεινοσαυρικό (που θα 'λεγε κι ο Bergman) Maria Larssons Eviga Ögonblick (2008) του Jan Troell, όμως ο Guillermo del Toro δεν έχασε αυτή να σπονσονάρει ακόμα ένα αξιόλογο του χώρου σαν "τόσο εκλεπτυσμένο, στοιχειωτικό και ποιητικό όσο πρόκειται ποτέ να δεις".

Νέα Υόρκη, 1994. Στην κάψα του καλοκαιριού, ο Luke Shapiro, απόφοιτος λυκείου, dope dealer και παρθένος, πρέπει να βάλει κάτω το μέλλον του και να πάρει τις σωστές αποφάσεις, έχοντας παραδίπλα μια μικρή βοήθεια από τον ψυχαναλυτή του, τον οποίο ανταμείβει με... "χόρτο"!Η σύσταση του κεντρικού χαρακτήρα αποτελεί μια από τις πιο εθιστικές εμπειρίες για το είδος των νεανικών ταινιών, από εποχής Risky Business (1983). Διόλου τυχαία η αναφορά στο breakthrough φιλμ του Tom Cruise, εξαιτίας των παράλληλων αμοραλιστικών μηνυμάτων. Όπως κάθε teenager με λογική, ευαισθησίες και cult status διαχρονικής αξίας, ο Shapiro είναι κλεισμένος στον εαυτό του, δεν είναι δημοφιλής στον περίγυρό του (εκτός από τις στιγμές που όλοι τον έχουν ανάγκη για να προμηθευτούν τη δόση τους), δεν έχει ιδέα από σεξ ή αγάπη, αλλά γνωρίζει ποιο είναι το αληθινό μότο του ανθρώπινου βίου: Γεννιέσαι, πας σχολείο, πιάνεις δουλειά, κάνεις οικογένεια, πεθαίνεις. Διαφωνείς;

Άσχετα από την αβεβαιότητα και την πεσιμιστική ματιά προς το μέλλον, ο Luke Shapiro του σήμερα έχει δύο ουσιαστικές ανάγκες: χρειάζεται έναν άνθρωπο στον οποίο μπορεί να μιλάει, με τη σιγουριά πως τα λόγια του δε βγαίνουν από το ένα αυτί στο άλλο του "ακροατή", και έναν άνθρωπο τον οποίο θ' αγαπήσει. And be loved in return, που λέει και το άσμα... Πολλές φορές, θέλουμε να βρούμε και τα δύο σε έναν άνθρωπο. Απόπειρα που στέφεται με γκρεμοτσάκισμα (πλειοψηφικά ελεγμένο...). Ο Shapiro δεν κάνει αυτό το λάθος. Ζητά στο πρόσωπο ενός ανορθόδοξου ψυχαναλυτή (ο Ben Kingsley σε τυπικό ρεσιτάλ... άνεσης) το φίλο που δεν έχει στη ζωή, εκεί έξω. Συμπτωματικά, η θετή του κόρη μοιάζει ιδανικά πλασμένη γι' αγάπη, οπότε, οι ρόλοι "κλειδιά" έχουν καλυφθεί. Τι δεν πάει καλά, όμως; Η πραγματικότητα δεν τηρεί συνήθως τους κανόνες του παιχνιδιού και η πάλη με τη συνείδηση του καθενός, πόσο μάλλον εκείνου που επιλέγει να επιζήσει συντροφιά με τη "διαφορετικότητά" του, είναι μια ιστορία τόσο σικέ.

Μέσα από στιγμιότυπα ζωής δίχως πολλές ελπίδες, ενίοτε ιδωμένης με χιούμορ, αλλά πάντοτε θαμπωμένης από το πλούσιο φως της διευθύντριας φωτογραφίας, Petra Korner, ο Jonathan Levine αναπτύσσει σεναριακά τη σχέση του Luke με τον Dr. Squires σα να πρόκειται για τον ίδιο χαρακτήρα, τονίζοντας τα σωστά και τα λάθη σημεία της επιλογής στην παρατεταμένη ανωριμότητα, αφήνοντας στο point of view του θεατή το ρόλο του κριτή. Εκείνοι που θα ευχαριστηθούν περισσότερο το φιλμ είναι, προφανώς, όσοι κουβαλάνε παρόμοια μυαλά, εκείνοι, δηλαδή, που ποτέ δε θ' ασχοληθούν με το έτος γέννησής τους ή την "ασφάλεια" μιας τυποποιημένης, "νορμάλ" ζωής, μεμψιμοιρώντας και προσδοκώντας ταυτόχρονα να κατακτήσουν τον κόσμο με έναν δικό τους τρόπο. Ακόμη κι αν, κατά βάθος, γνωρίζουν πως σε τούτο το χυμαδιό, το "δικό σου" είναι κάτι τόσο ουτοπικό...

Αναπάντεχη επιδημία λευκής τυφλότητας, ξετινάζει τις κοινωνικές δομές.Περισσότερο απ' το "πόσοι τυφλοί φτιάχνουν μια τυφλότητα" και το "τί θα έκανες σ' έναν κόσμο τυφλών αν έβλεπες" του οπισθόφυλλου του --βραβευμένου με Nόμπελ το '98-- μυθιστορήματος του Πορτογάλου συγγραφέα που δεν έβγαλε ποτέ το λύκειο, και των αναλύσεων που ακολούθησαν το έργο του και την κινηματογραφική μεταφορά που γέμισε φαρμάκι τις σελίδες των κριτικών (οι οποίοι προφανώς είδαν εντελώς άλλη ταινία, ή μάλλον, είδαν άλλη ταινία απ' αυτή που ήθελαν) σήμερα, το ερώτημα που βρίσκεις και σου απαντά με ευχαρίστηση και το κείμενο και οι εικόνες που έβγαλε απ' αυτό ο Meirelles, είναι το πόσο άσχημη μπορεί να γίνει μια ανθρωπότητα δίχως ανθρωπιά, αν δεν μπορεί κανείς να δει την ασχήμια της, ή αν το θες αλλιώς, πόσο μπορεί να αντέξει η οφθαλμαπάτη της κοινωνικής ηθικής, όταν δεν μπορεί κανείς να σε δει να την ξεσκίζεις και πηγαίνοντάς το παραπέρα, αν αξίζει (κι αξίζουμε) τελικά τον κόπο, να προσπαθήσεις να την διατηρήσεις. Κι αν θες να μείνεις μέσα στην ταινία, μείνε σ' αυτήν της την πτυχή, γιατί οι προσπάθειες των κριτικών να βρουν αλληγορικές ερμηνείες των πηγών της γκαβομάρας της ανθρώπινης ύπαρξης, εκτός από τελείως εκτός θέματος, θα σου προκύψουν απογοητευτικά ανεδαφικές και ξεκάθαρα ξεκάρφωτες.

Μάλλον αναπάντεχα πάντως, ο κύριος ηθικός προβληματισμός που εγείρει ο Meirelles εικονοποιώντας σου με σκετσάκια τόσο τετριμμένα στην ταινία του, όσο ήταν και στο βιβλίο που ακολουθεί εξαντλητικά πιστά και για καλό και εύστοχο λόγο (όπως είχε, άλλωστε, κάνει και με τον Επίμονο Κηπουρό), είναι το αν η σαδιστική απόλαυση και ηδονή που αντλεί απ' το ξερίζωμα της ανθρωπιάς απ' τους ανθρώπους στη σκηνοθεσία του, είναι για τέρψη δική του, ή για τύπου Haneke μετα-κριτική δική σου ως θεατή απέναντι στο θέαμα, όταν καταλάβεις ότι σου δείχνει την κτηνωδία που ξέρεις ότι περιμένεις και θέλεις και απαιτείς να σου δείξει να κατασπαράζει μια ανθρωπότητα της οποίας νιώθεις υπεράνω. Διχάλα κι αστοχία υλικού, που προκύπτει πιθανότατα επειδή το αντίστοιχο εφέ του βιβλίου, με την επιτηδευμένα ανεπιτήδευτη αφήγηση του Saramago που κρατά τον αναγνώστη σε απόσταση αποστειρωμένης ακαδημαϊκής ψυχρότητας, φιλοδοξώντας να μειώσει την απόστασή του απ' την πραγματική κτηνωδία της καθημερινότητάς του έξω απ' το βιβλίο, αφαιρέθηκε απ' την ταινία μετά τις αντιδράσεις στις Κάνες, ένα γεγονός που χαιρετίστηκε από κριτικούς ως νίκη τους, αλλά μάλλον δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται παρά ως (άλλη μια) απόδειξη ότι το κριτικό σώμα έχει περιορισμένες ικανότητες στην χειροπιαστή καθοδήγηση του δημιουργού και θολωμένες αντιλήψεις αν νομίζει ότι είναι αυτή η δουλειά του.

Αμερικάνος σουδανικής καταγωγής, με στρατιωτική εμπειρία στα εκρηκτικά και πίστη στον Αλλάχ, συλλαμβάνεται στην Υεμένη να πουλάει το αγαπημένο παιχνίδι των εξτρεμιστών (διάβαζε Semtex), και τραβάει τη προσοχή του FBI.Ανεξάρτητη παραγωγή, βασισμένη σε μια ιδέα λίγο πολύ κοινή πια (πιο χαρακτηριστικά χρησιμοποιημένη στην, αρκετά καλή για να αποκτήσει συνέχεια, μίνι σειρά του Showtime, Sleeper Cell) και σε μια ιστορία όχι κανενός άλλου αλλά του Steve Martin, με θεματολογία που καρατσεκαρισμένα απωθεί το αμερικάνικο κοινό, το Παιχνίδι Θανάτου (2008) δε μοιάζει από μακριά και τόσο καλή ιδέα. Όμως ο Jeffrey Nachmanoff φαίνεται να 'χει κάνει πολλά βήματα από τότε που 'γραφε τη Day After Tomorrow (2004), και καταφέρνει όχι μόνο να αντιπροσωπεύσει, αφιλοδόξα υπερφιλόδοξα, όλες τις βασικές ιδεολογικές στάσεις στον πόλεμο με την τρομοκρατία, αλλά και να ρίξει και καναδυό στροφές στη πλοκή που δεν τις βλέπεις να έρχονται ακόμα κι αν σου κάνει τον ταξιτζή καθημερινά ο Kubica. Πραγματικά διεθνές, σε τοποθεσίες και γλώσσες, και φαινομενικά μελετημένο στο θέμα και τις διαδικασίες, το σενάριο δε μπορεί φυσιολογικά να ξεφύγει από τις απλοποιήσεις και ούτε το επιδιώκει. Από τη καρέκλα του σκηνοθέτη ο Nachmanoff οδηγεί το φιλμ κυρίως σα θρίλερ, με σχετικά γοργό ρυθμό και θολή φωτογραφία, μένοντας μόνο, εύστοχα περισσότερο να παρακολουθεί λίγο παραπάνω τις συνέπειες από τις πράξεις, και άστοχα σε περιφερειακούς χαρακτήρες να μην αντέχουν το βάρος από τις κορώνες που πρέπει να ξεστομίσουν. Οι πρωταγωνιστές του πάντως τον δικαιώνουν, ο Don Cheadle τυπικά αριστεύει στο ρόλο του ήρωα που βλέπει ξέφρενα τις επιλογές του να λιγοστεύουν, ο Guy Pearce συμπληρώνει υπερεπαγγελματικά χωρίς κραυγές, το σύνολο στέκεται άνετα πάνω από τη μετριότητα του είδους.

Σκληροτράχηλος ντετέκτιβ βρίσκεται μπλεγμένος σε σειρά δολοφονιών, που του δίνουν το νήμα που έψαχνε, για την εξιχνίαση του φόνου της γυναίκας του.Καταδικασμένη στο λυκόφως του cult, η εκδοχή του video game κατά John Moore (που μετά από ένα remake κάθε δυο χρόνια τα τελευταία έξι, πέρασε στις μεταφορές με τον Max Payne φέτος κι ετοιμάζεται να ανεβάσει ρυθμούς με το Virulents του χρόνου) είναι η πιο φιλότιμη και φιλόδοξη μετάλλαξη ξένου υλικού που έχει κάνει ως ώρας και γι’ αυτό κι η πιο αποτυχημένη του, δεδομένων των κινδύνων και των απαιτήσεων της πηγής του. Η υπερστυλιζαρισμένη κινηματογραφικότητα που κουβαλάει ο Max Payne ως παράδοση στα video games, στα όχι και τόσο ικανά να τη χειριστούν χέρια του Moore, μετατρέπεται οριακά σε παρωδία, που πλακώνει την ταινία του με μια ακαθόριστα αθέλητη χλαπάτσα δηθενιάς, που επιδεινώνεται απ’ την ανεπάρκεια του σεναριογράφου του να χειριστεί την αντίστοιχη noir κληρονομιά του χαρακτήρα και να απαλύνει το χάλι με πλοκή που να σέβεται τα νήματά της, ή έστω, ατάκες που να δικαιολογούν τους χαρακτήρες ως υπάρξεις βάθους μεγαλύτερου της flat οθόνης που παίζεις το video game, αν δεχτείς ότι η χλαπάτσα που έφτιαξαν, είναι γιατί την είχαν επιλέξει.

Το πιο εύκολο τοτέμ για τα προβλήματα της ταινίας, είναι το κυνήγι που ρίξαν για το PG 13, που απ’ τη μία προκάλεσε το παράδοξο ο Max Payne να μοιράζει λιγότερο μολύβι απ’ τον Πράκτορα 47 του Hitman (2007) (την ώρα που το θεωρητικά βέλτιστο στα αντίστοιχα παιχνίδια, ήταν το ακριβώς αντίθετο) κι απ’ την άλλη κράτησε τις εμφανίσεις της Kurylenko σε επίπεδα teaser για τα κοστούμια της στο Quantum of Solace (2008), αλλά στην πραγματικότητα, ο Max Payne (2008) είναι, δια του αντιθέτου, κλασικό παράδειγμα του πόσο εποικοδομητικό μπορεί να είναι το να έχεις κάποιον (παραγωγό) πάνω απ’ το κεφάλι σου, να (ξέρει να) σου λέει πότε αυτά που κάνεις, δε βγάζουν απολύτως κανένα νόημα.