Αν και η φημολογία για τα φετινά Κρατικά Βραβεία έφτασε αυτή τη φορά στην Θεσσαλονίκη χωρίς να αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες κι ελπίδες και η προβολή των Σκλάβων στα Δεσμά τους (2008) του Τώνη Δανέση, αναμενόταν ως αυτή του πρώτου Κρατικού Βραβείου Ποιότητας εξ αρχής, επειδή δεν άντεχα ν’ ασχοληθώ μ’ αυτό το μίζερο απομεινάρι της κρατικής τηλεόρασης του ’70 με τον άκρατο σαπουνοπερικό βραζιλιανισμό του και τις ασυνάρτητες ερμηνείες, ή τουλάχιστον όχι περισσότερο απ’ το να το δω, προτίμησα να μιλήσω με τον Πάνο Καρκανεβάτο, για τα Καλά Κρυμμένα Μυστικά της Αθανασίας του, της μόνης αξιοβραβεύσιμης στα τεχνικά τουλάχιστον ελληνικής, απ’ όσες έχουν περάσει απ’ τα απηυδησμένα μάτια μου, έστω και σαν άψυχη κι απρόθυμη να βουτήξει στα βαθιά, εξιστόρηση μιας στερεοτυπικής ιστορίας με ιστορικά και κοινωνικά υπόβαθρα που δεν καταφέρνει να αναδείξει παρά επιφανειακά. Το Καλά Κρυμμένα Μυστικά – Αθανασία, είναι ένα κάτι σαν τον προπέρσινο Eduart (2006) ας πούμε, ακριβή Ελληνοβελγολλανδοαμερικάνικη παραγωγή, με γυρίσματα στη Νέα Υόρκη και τη Νίσυρο, που μέσα από την προσπάθεια μιας κοπέλας να βρει την αληθινή καταγωγή της, παρακολουθεί μια ιστορία ενδοοικογενειακών αλλαξοκωλιών σε αποκομμένο κομμάτι της Ελλάδας. Στις αίθουσες αναμένεται αρχές Δεκέμβρη, παρά το παραστράτισμα της γλώσσας του σκηνοθέτη στο βίντεο.

Την τελειοποιημένη εκδοχή του cut που είχε παίξει στις Κάνες (και ήταν ένα απ’ τα διαφορετικά που ακολούθησαν στο θεατρικό άνοιγμα της Κορέας και στο φεστιβάλ του Τορόντο), έφερε για την ενθουσιώδη ελληνική πρεμιέρα του προχθές ο Kim Jee-woon (ή Ji-Woon), στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που είχε την τύχη να συστήσει στο ελληνικό κοινό τον Κορεάτη, έχοντας προβάλλει και το Tale of Two Sisters (2003) του, που ετοιμάζεται τώρα για αμερικάνικο remake, αλλά και το A Bittersweet Life (2005) του, που θα αμερικανοποιηθεί οσονούπω, πιθανότατα απ’ τον ίδιο. Για όλα αυτά, αλλά και για τη δομική διαφοροποίηση του kimchi western revival του The Good, the Bad and the Weird (2008), απ’ τις προηγούμενες ταινίες του, μας μίλησε ο άνθρωπος που με το homage του στον Sergio Leone, κατάφερε να μαζέψει το μεγαλύτερο budget που έχει συγκεντρωθεί ποτέ για μη CGI ταινία στη χώρα του, και μετά το ξεπέρασε, για να φτιάξει ένα απ’ τα συναρπαστικότερα thrill rides της χρονιάς.

Μετά το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία, το χρυσό buzz στο Τορόντο, και ερμμ.. το άνοιγμα της Θεσσαλονίκης, μετά από αμέτρητα αφιερώματα στην επιστροφή του Mickey Rourke και συνεντεύξεις του ηθοποιού που κάποτε έμοιαζε Αλέξανδρος στον Φίλιππο του Marlon Brando, μετά το υπερξεχείλισμα από πραγματικά υπερενθουσιασμένα quotes του οπλοστασίου της προώθησής της, η Fox Searchlight έδωσε στη δημοσιότητα προχτές το trailer του Wrestler (2008), κατάτι αργότερα απ' ότι αναμένονταν, και μάλλον περιμένοντας να ανακοινωθεί πρώτα η υποχώρηση του Gran Torino (2008) από τη μέχρι τώρα κοινή βδομάδα εξόδου τους στις αμερικάνικες αίθουσες, στα μέσα Δεκέμβρη.

Όπως ξέρεις, στο ενδιάμεσο από τότε που μ' έβαζε να καπνίζω Camel σκέτα για καμιά εικοσαριά χρόνια, ο Mickey έκανε τη μούρη του κιμά (επειδή "έπρεπε να επιστρέψει στο μποξ") και μαζί αυτή της Carré Otis (και ποιος τον αδικεί, τόσο μικρά βυζιά που είχε η καριόλα), και επανήλθε ήδη (τουλάχιστο) πεντέξι φορές, τόσες που οι Weinsteins να διστάζουν χαρακτηριστικά από (τουλάχιστο) πέρσι να κυκλοφορήσουν ακόμα μία του. Όπως όμως καταλαβαίνεις ξεκάθαρα, ακόμα κι αν έχεις βαρεθεί να κυκλοφορούν ταινίες κάθε βδομάδα, από την επικέντρωση των πυρών του trailer, της αφίσας και της επίσημης σελίδας, αυτή τη φορά είναι ο πιο καταζητούμενος να παραστεί σε τελετή απονομής συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου κατά τον Φλεβάρη, σε ρόλο ξεπεσμένου κατσέρ που παλεύει (και κυριολεκτικά) να έχει ζωή. Ρόλο που λίγο πολύ επαναλαμβάνει και στο πανί και στη ζωή για αρκετό καιρό, φορτίζοντάς τον εκρηκτικά συναισθηματικά, ακόμα και για όσους δεν αγάπησαν ποτέ το αυτοκαταστροφικό, αυθεντικά ανώτερο, μεταμοντέρνο σταριλίκι του.

Από κει και πέρα, η επιστροφή του Darren Aronofsky σε ταινίες που να κάνουν τους κριτικούς να σκίζουν τα κολάν τους ωρυόμενοι στη κορυφή της παλαίστρας του Word, θα παλέψει σαν outsider (και με désavantage τις φημολογούμενες αποχωρήσεις των ρεταλιών της Ακαδημίας από τις προβολές), για την indie θέση στα Oscar®, με την ανάλογη (επιστροφή) του Danny Boyle, έτερου ήρωα των Μαζών και on and off της σνομπαρίας και, σκηνοθέτη του Slumdog Millionaire (2008). Χρυσή πάντα ελπίζεις να γίνει και η λατρεμένη όλων Marisa Tomei που ξαναξεγυμνώνεται για πολλά βραβεία, ενώ στα σίγουρα μπορείς να ποντάρεις στο κομμάτι που ακολουθεί το Bang Your Head στο trailer, το Wrestler, ενός από τους ασυμβίβαστους κολλητούς του μισο-επαναστάτη του IRA πρωταγωνιστή, του κυρίου Bruce Springsteen.

Πρωτάρης στα μεγάλα μήκη του κινηματογράφου μυθοπλασίας, αλλά όχι και της καλλιτεχνικής έκφρασης γενικότερα, ο Αλέξανδρος Αβρανάς είναι ο έτερος των δυο σκηνοθετών που εκπροσωπούν τη χώρα μας στο φετινό διεθνές διαγωνιστικό του Φεστιβάλ, κι έχει πίσω του σειρά διακρίσεων στην γλυπτική, την πρωταρχική του τέχνη, αλλά κι άλλες τρεις μικρού μήκους και δύο ντοκιμαντέρ, στα τελευταία τρία χρόνια. Το Without (2008) του, ένα αντισυμβατικό οικογενειακοκοινωνικό δράμα που ψάχνει τις αντοχές του ανθρώπου στις πιέσεις του εγγύτερου και του ευρύτερου περίγυρού του, είχε διχάσει κοινό και κριτικούς απ’ το περασμένο Σάββατο που έκανε την πρεμιέρα του στο γεμάτο Ολύμπιον και παρά κάποιες μπλαζέ φωνές που έχουν ψελλίσει μερικά αδιάφορα so what κατά τη διάρκεια της βδομάδας, η ταινία γέμισε σήμερα και την Τόνια Μαρκετάκη, μια πιο μικρή και ταιριαστή αίθουσα για την ταινία, που όπως λέει ο ίδιος, δεν είναι φτιαγμένη για ευρύ κοινό. Ενώ παραμένει πάντως η μόνη απ’ τις δύο ελληνικές, που έχουν ελπίδες για διάκριση την Κυριακή το βράδυ κι επιπλέον το σίγουρο στοίχημα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου τη Δευτέρα στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, το αν και πόσες φορές θα ακουστεί το όνομα του Αβρανά και πού, εξακολουθεί να τον αφήνει αδιάφορο.

Με το promo reel του Μαύρου Λιβαδιού (2009) που κυκλοφορούσε αυτές τις μέρες στο industry του 49ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο 37χρονος, πολυβραβευμένος για τις μικρού μήκους του, Βαρδής Μαρινάκης, βάζει το όνομά του ανάμεσα σ’ αυτά του Άγγελου Φραντζή και του Πάνου Κούτρα, που ηγούνται στις ελπίδες ότι η 50η θα είναι η καλύτερη έκδοση του φεστιβάλ εδώ και χρόνια, σε αντίθεση με την 49η που αποδεικνύεται η χειρότερη, τουλάχιστον στο ελληνικό της κομμάτι. Η ιστορία του, για τραυματισμένο γενίτσαρο που βρίσκεται νοσηλευόμενος σε γυναικείο μοναστήρι της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας και καταλήγει να ερωτεύεται καλόγρια με την οποία κλέβεται, προτού αποδειχθεί ότι κι αυτή είναι αγόρι χωρίς ποτέ να έχει μάθει τη διαφορά, αν με ρωτήσεις, βάζει από τώρα υποψηφιότητα για τα βραβεία φωτογραφίας του 2009, δικαιολογώντας τη θέση του Μαρινάκη στο αφιέρωμα του φετινού Ελληνικού Τμήματος, με τίτλο Greece: Generation Next. Οι επιρροές του Μαρινάκη απ’ τον Terrence Malick είναι τόσο εμφανείς, όσο ήταν και διαφημιζόμενες στα δελτία τύπου των γυρισμάτων, κι η ευχέρειά του στη διαχείριση της έντασης προβάλλεται αρκούντως, η εμμονή του όμως, στην τελειότητα στο στήσιμο του φωτισμού και την ακρίβεια της σιλουέτας, που αγγίζει τους θρησκευτικούς βαθμούς που ταιριάζουν με την ιστορία του, είναι το μεγαλύτερο ατού του πρώτου δείγματος της ταινίας και μεγάλο κομμάτι απ’ αυτή τη διαφαινόμενη επιτυχία, οφείλει στον Άγγλο δ/ντη φωτογραφίας του, Marcus Waterloo, που αν μη τι άλλο, ελπίζουμε ότι θα καταφέρει να ανυψώσει τη μπάρα των απαιτήσεων και για τους ντόπιους φωτογράφους μας.

Η ταινία βρίσκεται περίπου ένα μήνα μακριά από ένα πρώτο cut εργασίας, οι νέοι Χρήστος Πασαλής και Σοφία Γεωργοβασίλη μοιράζονται με την βετεράνο Σοφία Μπαμπαδέλη Δέσποινα Μπεμπεδέλη το ρίσκο του να πρωταγωνιστούν σε μια ενδεχομένως σοκαριστική ιστορία για την βολεμένη ασφάλεια της ελληνικής μυθοπλασίας, όπως θριάμβευσε φέτος στο Φεστιβάλ, ενώ ο παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος κι η Highway Productions, με τίτλους όπως ο Δεκαπενταύγουστος (2001) κι ο Όμηρος (2005) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη και το Σπιρτόκουτο (2002) του Γιάννη Οικονομίδη στο ενεργητικό της, είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την ελπίδα. Εμείς, κρατάμε ένα set visit απ’ το περασμένο καλοκαίρι, που σου το 'χω στα χρωστούμενα για προσεχώς.

Πράκτορας της CIA στην Ιορδανία, αντιμετωπίζει και την αδίστακτη εκμετάλλευση από το αφεντικό του, όσο κυνηγάει τον αρχηγό τρομοκρατικής ομάδας που αναλαμβάνει την ευθύνη για τις επιθέσεις της στην Ευρώπη με το να μη την αναλαμβάνει.Σε τελική ανάλυση μπορείς να πεις ότι το Body of Lies (2008) επιχειρηματολογεί υπέρ αυτού που οι Αμερικάνοι λένε human intelligence, δίνοντας έμφαση στο "human", και το κάνει χρησιμοποιώντας.. τονισκοτικά τη τεχνολογία. Όμως στη πορεία καταφέρνει να εξετάσει ψύχραιμα τα shortcomings της (άπω) δυτικής πολιτικής στη περιοχή, χωρίς να αντιμετωπίζει αυτή ή ατομικά όσους εμπλέκονται σαν απλούς καουμπόιδες, και χωρίς να παραβλέπει ότι και οποιαδήποτε άλλη, αντίθετη ή στη μέση, έχει και λογική και εξίσου τυφλή πίστη στην ορθότητά της. Και το καταφέρνει μάλλον αναμενόμενα, αφού το σενάριο είναι του William Monahan του Departed (2006) και παραδίδει την ίδια πολυπλοκότητα και μεθοδικότητα, έστω κι αν αρκετά του σημεία φαίνεται να περιορίστηκαν ή να κόπηκαν εντελώς (πιο χαρακτηριστικά οι γυναικείοι ρόλοι), συνεχίζοντας τη παράδοση του Kingdom of Heaven (2005), τόσο στην έκθεση της ιστορικής ιδιομορφίας της περιοχής όσο και και στο χαράτσωμά της στο επίπεδο πανηλίθιου ακροατηρίου.

Στη σκηνοθεσία, ο Ridley Scott συνεχίζει να μη ζητάει υπογραφή (κάτι που να τον αναγνωρίζεις από αυτό, εκτός από επιλογές στις χρωματικές αποχρώσεις) αλλά αφηγηματικές προκλήσεις, και αυτή τη φορά φαίνεται να τα καταφέρνει ελαφρά.. ισοπεδωτικά, τουλάχιστο στο cut που βγήκε στις αίθουσες. Σε κορυφώσεις (όπως στα βασανιστήρια) φτάνει μέχρι εκεί που χρειάζεται για να παραδώσει το γράμμα, σε λεπτομέρειες φαίνεται να (υπερ)σκηνοθετεί μέχρι και τον παραγωγό που πέρασε να δει αν τα ελικόπτερα που νοίκιασε μοιάζουν με Black Hawks βαμμένα μαύρα. Το επαναλαμβανόμενο "φαίνεται", είναι βέβαια η μαγική λεξούλα, μιας και, για παράδειγμα, ο ρόλος του Russell Crowe μοιάζει έτοιμος για τη μηχανή του κιμά, όμως φέρνει μια σπαϊγκεμική διάσταση, αντιπροσωπεύει την αμερικανιά και πιστεύει ότι αντιπροσωπεύει την Αμερική, και η ροή εξυπηρετείται καλύτερα με το να τον ακούς να ξαναματαλέει για τα παιδιά του παρά αν τον έβλεπες να ξεφυσάει πηγαίνοντας τα να ξαναματαδούν τον Βασιλιά των Λιονταριών (1994).

Συνολικά, το φιλμ έχει πολύ ψηλά (που διαφέρει από το "πανύψηλα") production values όπως θα 'λεγε και μια πρώην μου, φαίνεται ακόμα καλύτερο στην υπερκινητικότητά του, και γίνεται όλο και συναρπαστικότερο με την ώρα, ακριβώς γιατί αποδίδει η επένδυση σε χαρακτήρες, και σε ηθοποιούς, όπως ο Leonardo DiCaprio, που να μπορούν να τους παίξουν στα (και με τα, ενίοτε) δάχτυλα. Ε, και ο Sir Ridley δε κάνει λάθη, ξέρεις.

Πενηντάρης μανατζαρέος χάνει τη γυναίκα του από πεπονόφλουδα τη μέρα που σώζει ξανθιά σκύλα από πνιγμό. Και περνάει τις ώρες του σε ένα παγκάκι έξω από το σχολείο της κόρης του, μέχρι να περάσει για να τη στήσει στο παράθυρο να την ξεκωλιάσει (τη σκύλα, όχι τη πεπονόφλουδα).Πριν την, αποκαλούμενη, νέα, άνοιξη του ιταλικού κινηματογράφου που ξεκίνησε στις Κάνες και, τουλάχιστο με το Gomorra (2008), στοχεύει και πέρα από την απονομή των Ευρωπαϊκών Βραβείων στην οποία θα παρευρεθεί με δύο (2) μεγαϋποψήφιες για πέντε (5) αγαλματάκια η καθεμιά, πριν ανθίσουν τα πρώτα χρυσαφένια μπουμπούκια, ένας κούκος, μουσάτος και με παλιομοδίτικη φράντζα, λάλαγε στο χιονισμένο παγκάκι της ιταλικής παραγωγής, για να γίνει αφίσα στο φεστιβάλ του Βερολίνου και στα ταμεία της χώρας του. Ο Nanni Moretti, κούκος τόσο οικείος στον κάθε κάτοικο της γης που ευφορεί το φίνο λιγκουίνι, ώστε να θεωρείται ιεροσυλία από το Βατικανό το να κατεβάζει τα βρακιά πίσω από την Isabella Ferrari (ο Moretti όχι το λιγκουίνι), αυτή τη φορά αρκείται στο να μεταφέρει μια νουβέλα του Sandro Veronesi και να πρωταγωνιστεί σε μια ταινία που από μακριά θυμίζει συνέχεια του Δωμάτιου του Γιου μου (2001). Η σκηνοθεσία του χαμένου στη τιβί για χρόνια Antonello Grimaldi όμως, τόσο αντιεμφατική που πιάνει μέχρι και το βασιλιά της επίδειξης ψιλοβλάχικης ανωτερότητας, σε πείθει ότι το Ήρεμο Χάος (2008) είναι εσκεμμένα μια ταινία για την απώλεια χωρίς αυτήν, μια εξέταση του αποσπασματικού, αποσυνδεδεμένου, παραζαλισμένου τρόπου με τον οποίο την αντιμετωπίζει ο Δυτικός πολιτισμός του 21ου αιώνα.

Χωρίς φλασμπακιές, χωρίς υστερίες γενικά, ο Grimaldi πηδάει από σκηνή σε σκηνή με την ίδια άνεση που το σενάριο αλλάζει γλώσσες, προσθέτοντας τη δικιά του, την ανθρώπινη, κι ένα χιούμορ εξίσου υπόγειο (βάζοντας τον Roman Polanski, σε cameo, να γυροφέρνει έξω από σχολείο, για παράδειγμα). Και το υπόλοιπο καστ του είναι ήρεμα αποτρελαμένο, με πρώτη τη Valeria Golino, πρωταγωνίστρια και στο La Ragazza del Lago (2007) που σάρωσε τελικά τα φετινά DiDonattelos, στα οποία το Χάος πήγε με 18 υποψηφιότητες. Η ταινία, έχοντας και τις αμήχανες στιγμές της, και τις κραχτικές, και αυτές όπου ο πρωταγωνιστής ξεσπά σε λυγμούς αμέσως μετά το διάλειμμα, είναι από τις σπάνιες που εύχεσαι ο σκηνοθέτης να είχε όλους τους πόρους και την άνεση να τελειοποιήσει.

Κατάδικος για σκηνοθετημένο φόνο, μπαίνει πίσω από τιμόνι σε θανατηφόρες κούρσες φυλακισμένων, για να κερδίσει την ελευθερία του σε δυστοπική χρεοκοπημένη και πλήρως ιδιωτικοποιημένη Αμερική.Περιορισμένων φιλοδοξιών εκρηκτική επίθεση στις αισθήσεις, με στόχο την αδρανοποίηση του εγκεφάλου για άμυαλη διασκέδαση, το Death Race (2008) του Anderson, αφήνει όλες τις απόπειρες πολιτικής και κοινωνικής σάτιρας του Death Race (1975) του Roger Corman, στο εισαγωγικό σημείωμα, για να αφιερωθεί αποκλειστικά στο πώς θα ήταν το Pimp My Ride αν το αναλάμβαναν ισοβίτες σοσιοπαθείς, τουτέστιν απολαυστικά σαδιστικό και άφρενα αδρεναλινικό. Ο Jason Statham αναλαμβάνει το ρόλο της μαϊμούς στο τιμόνι, δίχως τίποτε άλλο να κάνει πέρα απ’ το να κοιτάει τον καθρέφτη του αγριεμένα, αλλά η ταινία αποκτά την ανεκτίμητη B-movie συλλεκτικότητά της, χάρη στην απίστευτα campy ερμηνεία της Joan Allen ως σκύλα διευθύντρια του ιδιωτικού της σωφρονιστικού ιδρύματος.

Οι ενσαρκώσεις τεσσάρων αρχετυπικών γυναικών (η κουνέλα, η επαγγελματίας, και η λεσβία), προσπαθούν να ενισχύσουν την τέταρτη (η «κανονική») που την απατά ο άντρας με μια πέμπτη (η αριβίστρια τσούλα).Αν δεν το καταλαβαίνεις ξεκάθαρα απ' τον τίτλο, η ταινία αφορά αποκλειστικά γυναίκες, που θα πάνε en masse στην αίθουσα για να νιώσουν, σαν σε πιο συγκρατημένο (προς χάρην προσομοίωσης ρεαλισμού) αυτοτελές spin-off του Sex and the City, που τους προσφέρει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση του rom-com σκελετού της, εξορίζοντας τους άντρες στο περιθώριο της απλής αναφοράς του ονόματός τους, ενίοτε, ενδεχομένως άθελα ενδεικτικό της εγωκεντρικότητας του έμφυτου drama-queen-ισμού της κατιναρίας που στοχεύει. Εξίσου απολαυστικό γι' αυτές, όσο το Death Race (2008) για 'μάς αυτή τη βδομάδα, θα τις βάλει σ' ένα αέναο εύκολο κι ασφαλές τριπάκι ταύτισης με χαρακτήρες και καταστάσεις, αλλά αν κάνεις την προσπάθεια μέσα απ’ αυτό να καταλάβεις οτιδήποτε για δαύτες, μην περιμένεις και πολλά περισσότερα από ένα τούβλο τούβλινο τοίχο.

“Μια ιστορία για την ελαφρότητα του έρωτα, που ζυγίζει 300 κιλά το καρέ”, είναι, όπως εύστοχα σημείωσε συνάδελφος, η φιλόδοξη και φιλότιμη, αλλά προβληματική στην έκφρασή της, δεύτερη ταινία του Πέτρου Σεβαστίκογλου, η μία από τις δύο ελληνικές που διαγωνίζονται φέτος στο διεθνές πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και μετά το πρώτο της άνοιγμα χθες βράδυ, κάνει καπάκι προβολή αυτή τη στιγμή, ενώ βρίσκεται ακόμη στο στάδιο των συζητήσεων για κανονική διανομή. Η ταινία παρακολουθεί τρεις παράλληλες αφηγήσεις τριών --ενδεχομένως διαφορετικών, ενδεχομένως και όχι-- ζευγαριών, που προσπαθούν μέσα σε ρεαλιστικό συμβολισμό, όπως τον χαρακτηρίζει ο σκηνοθέτης και σε βαρύ λυρισμό όπως τον χαρακτηρίζω εγώ, να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους και να αγκαλιαστούν, για να περπατήσουν μαζί στο φωτεινό διάδρομο που χαράζει ένας κομήτης στην θάλασσα, κάθε 20 χρόνια που περνά πάνω από τη γη. Πόσα και ποια απ’ τα ζευγάρια θα τα καταφέρουν, είναι μάλλον και το ουσιαστικό απ’ τα ζητήματα της ταινίας, κι αν θέλεις να κρατήσεις την έκπληξη για μέσα στην αίθουσα, έχε το νου σου να σταματήσεις τη συνέντευξη στην ερώτηση για το happy end.

Δωδεκάχρονος πηδάει από παλιά κόκκινη Corvette που πάει με τέρμα το γκάζι να συναντήσει γκρεμό, την τελευταία στιγμή γαντζώνεται στο χείλος του. Οι μη φανατικοί που βλέπουν το trailer του Star Trek (2009), υποδεικνύουν ότι η φυσική δεν επιτρέπει τέτοια και η φυσιολογία μετράει σπασμένα μέλη, οπότε κολλάνε στο φιλμ ένα "cliffed the vette" (κατά το nuked the fridge, άμα ζούσες σε άλλο κινηματογραφικό πλανήτη το καλοκαίρι) από τη πρώτη σκηνή του που δημοσιεύεται. Οι φαν τα παίρνουν επειδή παραβλέπεται ο στίχος 3, λεπτό 27, TOS #46, production #49 που αποκαλύπτει ότι ο James Tiberius Kirk δεν οδηγάει, όμως οι ιεροί τους κανόνες αναφέρουν πως αν εξωγήινος αναστηθεί μεγαλώνοντας σε λίγα 24ωρα σε πλανήτη δημιουργημένον από μπόμπα που προορίζονταν να γεωδιαμορφώσει άλλο, τότε γήινος φίλος του μπορεί να μην υπακούει στους νόμους της ορμής και της βαρύτητας, ενίοτε, σαν παιδί.

Εσένα βέβαια, η σκηνή σου θυμίζει διαφήμιση τσιχλόφουσκας, κι έχεις εντοπίσει το βασικό πρόβλημα του πρώτου στην ιστορία σικουελοπρικουελοριμπουτοειδούς re-imaging μεταφοράς τηλεοπτικής σειράς στο πανί: προσπαθεί να τους ικανοποιήσει όλους και καταλήγει κέλυφος χωρίς katra. Κρατάει πράγματα, όπως τις camp-y στολές των 60s, που το Star Trek: The Motion Picture (1979) ξεφορτώθηκε με συνοπτικές διαδικασίες, ρίχνει και πρωταγωνιστές με εμφάνιση τηλεστάρ των 00s για τα κοριτσάκια, και παρακολουθεί αμήχανο το αχάριστο κοινό να επαναλαμβάνει με πρώτο σχόλιο σε κάθε σχετικό και άσχετο θέμα στα internets τον θαυμασμό του για το.. αγκάλιασμα του σχετικού slash fiction, όσο διαμαρτύρεται για τον ρεβεζιονισμό του να φαίνεται να έχει η γέφυρα του Enterprise πραγματικά μηχανήματα αντί για χρωματιστά ντενεκεδάκια που κάνουν μπλινκ μπλονκ όταν τα κλωτσάει έντεχνα το καστ. Οι φουστίτσες του πληρώματος μάκρυναν (μπου!) όμως η νέα Uhura επιδεικνύει (υστερώντας φανερά σε σχέση με τον θρύλο) ότι στον 23ο αιώνα οι στηθόδεσμοι δεν έχουν αντικατασταθεί από αόρατα μπαλάκια αντιβαρύτητας˙ η επιμονή του J.J. Abrams να αποφεύγει τις πρασινοθόνες κάνει τα σκηνικά του βασικά και τον εκθέτει όπου τις χρησιμοποιεί όμως το μετα-τηλεοπτικό του στιλάκι κάνει σε άλλες σκηνές θαύματα˙ ο William Shatner δεν(?) εμφανίζεται όμως ο Leonard Nimoy θαρραλέα ξαναματαπερνάει από το σετ όπως βλέπεις˙ η υπόκρουση αυτού του τρέιλερ μοιάζει να έχει (και μάλλον έχει) χρησιμοποιηθεί σε αρκετά και φτηνιάρικα αλλά η υποκριτική δεινότητα της Diora Βaird βγάζει και πάλι μάτι και στο σκοτάδι˙ γενικά ή η προώθηση κάνει μια συνειδητή προσπάθεια να απομακρυνθεί από τον μετροσεξουαλισμό (στη καλύτερη) των πρώτων εικόνων ή συνήθισες στο σοκ, και προσαρμόζεσαι, μες στο πλήθος από βελάκια που δείχνουν δεξιά κι αριστερά, στην κανονικά αντικανονική εκδοχή των Roberto Orci & Alex Kurtzman, γνωστών για τον τρεκισμό και τα no-brainer σενάριά τους (Transformers (2007), Mission Impossible III (2006)).

Όσο για το πρώιμο buzz, μιας και η παραγωγή είναι η πρώτη που είδε μπλοκμπαστερικό φως το καλοκαίρι και άφησε τον χειμώνα, μπορεί ο Kevin Smith (που βλέπει τις ταινίες πιο νωρίς και από τον cinemad) περίπου να έλεγε ότι ο σκηνοθέτης και το συνεργείο του κάναν "φαινομενική δουλειά", όμως περίπου αυτό ήταν και το trailer που έδειχνε ο σκηνοθέτης στο συνεργείο του κάνοντάς το να κλάψει.

Σίγουρα το μέχρι τώρα πιο αισθητικά συνεπές, ρομαντικά φορτισμένο, ψηφιακά προσεγμένο και.. χρονικά καθυστερημένο θα είναι το έκτο φιλμ βασισμένο στη σειρά των βιβλίων για μαθητευόμενους μάγους της J.K.Rowling, τα οποία πουλάγανε, όπως ξέρεις, μέχρι το τελευταίο πέρσι, σε λίγες ώρες όσο ένα μέσο bestseller στον πρώτο αιώνα της κυκλοφορίας του.

Το (teaser-o-)trailer του Χάρι Πότερ και του Ημίαιμου Πρίγκηπα (2009) που ουσιαστικά υπογράφει αυτούς τους χαρακτηρισμούς και που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες στις 21 Νοεμβρίου, αντί για το μετακινημένο στον Ιούλιο φιλμ, το έδωσε στη δημοσιότητα η Warner την Παρασκευή, ξεκινώντας από τα fan sites, και αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο έχει πάρει μια σελίδα από το brilliant ακομπλεξάριστο marketing της Disney αλλά και (πάρει) μυρουδιά ότι το πιο κοντά στη παραγωγή κοινό μπαρμπουνιάζει όλο και περισσότερο από την αγανάκτηση (της επιπλέον αναμονής) ενώ το πιο αποβλακωμένο ευφάνταστο και άστατο τσιρίζει στο δρόμο για αυτόγραφα μορμονοβαμπίρων που πετάχτηκαν να καλύψουν το κενό. Έτσι, η έμφαση στη ρομαντική κωμωδία, που ψιθυρίζονταν εδώ και κάνα χρόνο, δε προξενεί εντύπωση σε κανέναν ότι αποκαλύπτεται τη συγκεκριμένη στιγμή, το (σχεδόν) φιλί του Χάρη με τη Τζινέβρα Μόλι Oυέσλι το 'χεις δει από το καλοκαίρι και του 'κλεψε τον κεραυνό το παθιάρικο του Ρον με τη Λάβεντερ στο διεθνές teaser, το τραγικό του τέλους είναι δεδομένο, και γενικά το μεγαλύτερο ενδιαφέρον στη προώθηση έχει πια.. η προώθηση. Το μπλοκμπαστερικό καλοκαίρι προμηνύεται τόσο κουτσό όσο εξελίσσεται ήδη ο βραβειακός χειμώνας, η ταινία φαίνεται όλο και καλύτερα μεγαλύτερη από τον ανταγωνισμό, αλλά το στοίχημά της φαίνεται εξίσου όλο και μεγαλύτερο όσο περνάει ο καιρός, από τον Αύγουστο που όλοι οι υπεύθυνοι, όλο χαρά, ανακοίνωναν.. πως θα χρειαστεί να περιμένεις μόνο ένα χρόνο, αφότου τη δεις, και μέχρι τη μεταφορά του πρώτου μέρους του τελευταίου βιβλίου (που κι αυτό κόπηκε στα δυο για να σου παρατείνει την απόλαυση, και για να 'χεις αποκτήσει και κάνα εγγονάκι στο μεταξύ να τη μοιράζεσαι, ξέρεις).

Με τη φήμη της ταινίας του, να έχει απλώσει τη δική του σε όλες τις ηπείρους και με τα γυαλιά του κοκάλινου σκελετού του, να έχουν αντανακλάσει τα φλας των βραβεύσεων σε καμιά δεκαπενταριά πρωτοκλασάτα φεστιβάλ ξεκινώντας απ' το Rotterdam, βάζοντας φωτιά στο Βερολίνο, κάνοντας στάση στην Tribecca για το πρώτο βραβείο, συνεχίζοντας για σάρωμα στο Fant-Asia του Montreal, και καταλήγοντας να επιπλέει στα χείλη φανατικών τόσο τρομολάγνων όσο και αρτχαουζάδων, ο Tomas Alfredson έφερε στη Θεσσαλονίκη την μάλλον σημαντικότερη ταινία του παγκόσμιου ανεξάρτητου κυκλώματος τουλάχιστον για φέτος, στο πάντα σπαρταριστό τμήμα των Ημερών Ανεξαρτησίας. Αφού έκανε την ελληνική πρεμιέρα του στην ενθουσιασμένη κατάμεστη αίθουσα του Κασαβέτη χθες τα μεσάνυχτα (κι έμεινε ξάγρυπνος με το κοινό ως τις 2μιση για να απαντήσει στις ερωτήσεις του), σήμερα το πρωί μας ανάγκασε να παραδεχτούμε εμπράκτως, ότι στην πραγματικότητα μπορούμε να δουλεύουμε ακόμη κι όταν κανονικά δεν θα έπρεπε, δίνοντάς μας την ευκαιρία να δοκιμάσουμε τις τεχνολογίες και να καλύψουμε φεστιβάλ χωρίς να είμαστε καν στην ίδια πόλη (ακόμα).

Στην πρώτη skype συνέντευξη που βγαίνει online στις Μάζες (και νομίζω στο www γενικότερα, οπότε συνεχίζουμε να κάνουμε guerilla work υποθέτω, πόντος για 'μάς), ο Alfredson, απ' το δωμάτιο του ξενοδοχείου του στη Θεσσαλονίκη, μιλάει σ' εμένα στο διαμέρισμά μου στην Αθήνα, για όλη τη διαδικασία του Låt den Rätte Komma In (2008) που περιμένουμε πως και πως εδώ και μήνες, απ' το τι τον τράβηξε στο ομότιτλο βιβλίο που μετέγραψε σε σενάριο γι' αυτόν ο συγγραφέας του, ποια στοιχεία αποφάσισε να αναδείξει απ' αυτό, τι τον έκανε να κρατήσει την ιστορία στα '80s, πώς την προσέγγισε αγνοώντας όλο το συντακτικό της φιλμογραφίας του τρόμου και πώς ελπίζει η ήδη στα σκαριά αμερικάνικη εκδοχή της ταινίας του, να μην είναι απλώς ένα χάμπουργκερ, όπως λέει χαρακτηριστικά.

Σαν υστερόγραφο, έχοντας βιώσει τη μαύρη τρύπα που είναι ο υποτιτλισμός σε τέτοια φεστιβάλ που έχεις να κάνεις δυο και βάλε συνεντεύξεις τη μέρα και πέντε και βάλε ταινίες να προλάβεις, κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ θα ποντάρω στην ανάγκη σου για αμεσότητα και θα σου βγάζω τις συνεντεύξεις το γρηγορότερο, που σημαίνει χωρίς υπότιτλους, τουλάχιστον γι’ αυτές που είναι στα εγγλέζικα. Οι υπότιτλοι θα προστίθενται σταδιακά, πιθανότατα μετά το τέλος του φεστιβάλ.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην avant première της δραματικής ταινίας Ήρεμο Χάος. Την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου στις 5 το απόγευμα στην ΕΛΛΗ, Ακαδημίας 64.

Μετά από δυο μουσικομονταζοτηζεράκια, ένα μάτσο character posters και μια σειρά από βαρετοσυναρπαστικά video diaries από τα γυρίσματα, η Warner έβγαλε σήμερα στο Yahoo!, λίγο πριν το ξαμολύσει στις αίθουσες μπροστά απ’ το Quantum of Solace (2008) που καθυστέρησε στην Αμερική για να τελειώσουν οι εκλογές, το theatrical trailer της μάλλον πιο πολυαναμενόμενης απ’ όλες τις ταινίες της ερχόμενης σαιζόν και θα ’ταν και της προηγούμενης αν δεν υπήρχε ο Σκοτεινός Ιππότης (2008).

Με μια καλή ματιά στη δολοφονία του ανθρώπου που σκότωσε τον JFK για όσους έχουν διαβάσει το κόμικ, το trailer ξεκινά περίπου όπως και η ταινία, σύμφωνα με τις αναφορές απ’ το sneak preview σκόρπιου υλικού που είχε παρουσιάσει ο Zack Snyder πριν κάνα μήνα και συνεχίζει με την πρώτη σοβαρή αναφορά στην πλοκή, που εκτυλίσσεται στην Αμερική των mid ‘80s, γύρω από την ύποπτη σειρά δολοφονιών των παρηκμασμένων κοστουμαρισμένων ηρώων που είχαν μεσουρανήσει την εποχή του πολέμου του Βιετνάμ και του Richard Nixon και είχαν ωθηθεί σε αναγκαστική απόσυρση μετά από λαϊκή κατακραυγή, για όποιον δεν έχει επαφή με το σημαντικότερο, αν όχι καλύτερο, graphic novel που έχει ζωγραφιστεί ποτέ.

Με σενάριο του Alan Moore και πενάκια του Dave Gibbons, το Watchmen πρωτοχτύπησε τα ράφια το 1986 ως η υλοποίηση της πρόθεσης του Moore να δημιουργήσει τον Moby Dick των κόμικς και παρ’ ότι βασιζόταν σε μια σειρά ανύπαρκτων, generic χαρακτήρων, ενδεικτικών της στόφας και της γκάμας όλων των υπερηρώων, το Watchmen έφερε την εκδότρια DC Comics μπροστά από την Marvel στις πωλήσεις της εποχής και η κριτική αναγνώριση που συνάντησε απ’ την αρχή χάρη στην ιδιαίτερη αισθητική, το ανανεωτικό αυτάρκες σενάριο, τους πολιτικούς και σατιρικούς υπαινιγμούς και τη βαθιά φιλοσοφική του διάθεση, με την πάροδο των χρόνων το ανέβασε στο ψηλότερο ράφι του hall of fame των graphic novels, με αποκορύφωση να είναι το μόνο κόμικ στη λίστα των 100 καλύτερων αγγλόγλωσσων βιβλίων απ’ το 1923 ως το 2005, για το περιοδικό Time.

Οπότε καταλαβαίνεις γιατί μπορεί να έχει μια απ' τις μεγαλύτερες στρατιές φανατικών αγνικιστών, που παραφύλαγαν γύρω απ’ το λαιμό του Snyder τα τελευταία τρία χρόνια να βρουν ευκαιρία να του τον δαγκάσουν αν τους πείραζε τη βίβλο τους, κι έπαθαν την αναμενόμενη κρίση τους πριν μερικές βδομάδες, όταν κυκλοφόρησε ότι τους άλλαξε το φινάλε, κόβοντας ένα γιγαντιαίο καλαμάρι και ρίχνοντάς το στο τηγάνι. Το αληθινό θέμα με τη μεταφορά του βέβαια, που έρχεται μετά από αποτυχημένες αντίστοιχες απόπειρες, τόσων χρόνων όσων είναι και το ίδιο το κόμικ (ο Terry Gilliam, ο Daren Aronofksy κι ο Paul Greengrass έχουν περάσει απ’ την καρέκλα του υποψήφιου σκηνοθέτη τις τελευταίες δυο δεκαετίες), περισσότερο απ’ το αν θα καταφέρει να περάσει το πνεύμα του κόμικ στην οθόνη (για το ύφος και την υφή, είναι προφανές ότι ξέρει τί κάνει), είναι το πώς θα σε πείσει να πάρεις στα σοβαρά, ανθρώπους που φορούν στολές που ήταν ηθελημένα παρωχημένες ακόμα και στα 80s και φλερτάρουν με την κιτσερέλα σήμερα. Και δεν ξέρω για σένα, αλλά σ’ αυτό εμένα το trailer δεν με πείθει, και όλη αυτή η οπερατικίλα με τα slow motion που μας κοπανάει απ’ την αρχή του promotion, ελπίζω να μην είναι ενδεικτική της ταινίας που μας ετοιμάζει, παρά μονάχα τα χειρότερα απ’ το υλικό του, που αποφάσισε ν’ αποκαλύψει για να κρατήσει τα καλύτερα για μέσα στην αίθουσα, το Μάρτη που θα κάνει πρεμιέρα.

Αναρχικός καθηγητής αποφασίζει να δείξει πρακτικά στους μαθητές του ότι η δημοκρατία είναι κάθε άλλο παρά άτρωτη. Με αποτέλεσμα να τους αρέσει το μάθημα.Είναι εύκολο να ξαποστείλεις αρχικά το Κύμα (2008) σαν παιδιάστικο, απλοποιητικό, υπερβολικό, ανίκανο να εξετάσει όσους κολυμπάνε ανάμεσα σε αυτούς που κάνουν πιρουέτες σε σανίδα στη κορυφή του έχοντάς το περιμένει μια ζωή και σε όσους το βλέπουν από τη τηλεόραση να απειλεί την καρέτα καρέτα σε περιγραφή Αλέκου Θεοφιλόπουλου. Αλλά τότε μάλλον ανήκεις σε αυτή τη μικρομεσαία κατηγορία ανοιχτόμυαλων σε εισαγωγικά που περιγράφει ο σεναριογράφος του φιλμ στις συνεντεύξεις, αποκλείεσαι στο κυκλοφοριακό μόνος σου καθημερινά στο κέντρο, κι αν ποτέ πάρεις ταξί θα βρεθείς τελικά να συμφωνείς με τον ταξιτζή ότι όλοι οι φυλακισμένοι τεμάχισαν τη μάνα τους σε πριονοκορδέλα που είχαν πριν λαδώσει προσεκτικά και αξίζουν ανάλογης αντιμετώπισης. Εσένα λοιπόν, τον Μέσο Κοινό, και τον αδερφό σου τον Μεγάλο, σας γνωρίζει πολύ καλά τόσο ο Peter Thorwarth, όσο και ο σκηνοθέτης Dennis Gansel, που ξεκίνησε κάνοντας ψιλομπλοκμπαστεριές κάποιες πιτσιρίκες σε αναζήτηση οργασμού, και τώρα ανησυχεί ποιος -ισμός θα γεμίσει τον "ατομικισμό και την ιδιώτευση" σας. Κι αν έμενες στη Γερμανία, όπου το σχετικό βιβλίο στο οποίο βασίστηκαν ήταν προτεινόμενο σχολικό ανάγνωσμα σε αρκετές περιοχές για αρκετό καιρό, θα αμφέβαλλες λιγότερο για το ελκυστικό προσωπείο του απολυταρχισμού, την προβατιστική σου τάση, και τις δυναμικές στα παιχνίδια εξουσίας που έχουν καταγράψει πιο επιστημονικά και άλλα πειράματα, πέρα από αυτό του Αμερικάνου καθηγητή Ron Jones που ξεκίνησε την όλη φάση στα 60s.

Έτσι κι αλλιώς όμως, και ακόμα περισσότερο αν πας ανυποψίαστος, το πιο πιθανό είναι όλη η συγκαλυμμένα by the book εξέλιξη --ομάδα, ταυτότητα, στολή, χαιρετισμός-- να σε συνεπάρει, και το φιλμ κάνει λίγα για να μετριάσει την ηδονή της συμμετοχής σου, παρουσιάζοντας και τους απέξω λίγο πολύ σαν ανθρώπους (με αδυναμίες, εγωπάθειες και ελάχιστη κατανόηση). Ενώ μάλλον ο Thorwarth (το αρχικό σενάριο ήταν του σκηνοθέτη) και μάλλον σοφά, υποβαθμίζει την παράλληλη ομάδα πόλο (της ομάδας του Κύματος) σε απλή αφορμή για τον Gansel να πασπαλίσει τη δυναμική ροή του με σκηνές έκρηξης αδρεναλίνης (πέρα από αυτές στην υπόκρουση), υποβαθμίζοντας και τη δυναμική παραλληλισμού με χιτλερικές Ολυμπιάδες που θα μπορούσε να αποδυναμώσει το νέο, σκυλοσφυριχτρικό, πρόσωπο του φασισμού που παρουσιάζεται. Έτσι, το υδραργυρικό μοντάζ δένει μια ταινία που βαδίζει σίγουρη για το θέμα της και το κοινό της, μέχρι το τέλος όπου ρίχνει απότομα τις μάσκες για να βγάλει και την απαραίτητη διδαχή. Και το τέλος τέλος, όπου ψιλοξεφεύγει για μερικά μάρκα παραπάνω, για να έχεις και πραγματικά κάτι να της προσάψεις.

Ο Ζακ κι η Μίρι είναι συγκάτοικοι, δεν έχουν μία, γυρίζουν πορνό, ερωτεύονταιΘα ‘χεις διαβάσει κι εσύ φαντάζομαι, που λένε ότι αυτή είναι η πιο αστεία ταινία του Kevin Smith, πράγμα που ισχύει, αλλά δεν είναι και ιδιαίτερα δύσκολο αν σκεφτείς ότι ποτέ δεν ήταν ιδιαίτερα αστείος, παρά μάλλον απλά επαναστατικά αναιδής και σπινθηροβόλα ευρηματικός στις προσβολές του κυρίως. Δυσκολότερο όμως είναι να φανταστείς ότι θα ήταν και η πιο απολαυστικά ρομαντική του, όχι κλισεδιάρικα μελοδραματική όπως το Jersey Girl (2004) του, ή geeky και μαστούρικη όπως το Chasing Amy (1997), αλλά αγνά ρομαντική και συναισθηματικά αυθεντική, αξιοπρεπώς και πετυχημένα χιουμοριστική, με το απαραίτητο twist που θα περίμενες και με λουρί στην εναλλακτικοδιανοουμενίστικη λογοδιάρροια που κρεμάει συνήθως για σημαία του ο Smith. Ιδανικό date movie για απαιτητικά εναλλακτικά ταίρια, βασίζεται πολύ στις ρεαλιστικοαφελείς αποδόσεις τον χαρακτήρων απ’ τους δυο πρωταγωνιστές που ζουν μαζί για χρόνια και δεν έχουν καταλάβει ότι είναι τα ιδανικά ταίρια ο ενός του άλλου, δε χρειάζεται να σου πω ότι δείχνει πως η Elizabeth Banks θα έπρεπε να κάνει καριέρα στην πορνοβιομηχανία, το ξέρεις από καιρό αυτό, αλλά θα σου σημειώσω έτσι κι αλλιώς ότι παραδίδει τον πιο αληθοφανή οργασμό που έχω δει ποτέ σε οθόνη (βλέπεις πώς πρόσθεσα εκεί τη διαφοροποίηση «σε οθόνη» για να μην παρεξηγηθώ), ο δε Seth Rogen απ’ την άλλη, σίγουρα δεν είναι έτοιμος για τσόντα ακόμα, τουλάχιστον όχι όπως τον πιάνει ο Smith στην πιθανότατα τελευταία σου ευκαιρία (τουλάχιστον για καιρό) να τον δεις ασουλούπωτο σαπιοκοιλιά αφού έχει ήδη αδυνατίσει και ετοιμάζει τους κοιλιακούς του για να παίξει τον Green Hornet (που κι αυτός θα ‘ταν ωραίος τίτλος για τσόντα), αλλά απλώνοντας τη συνήθη περσόνα του στο σύμπαν του Smith, εξασφαλίζει την προσγείωση που του χρειάζεται. Η αξία που σε κερδίζει περισσότερο στο Zack and Miri Make a Porno όμως, είναι ότι είναι επίσης και η ταινία που κάθε σκηνοθέτης με αληθινή αγάπη για τον κινηματογράφο, κάνει κάποια στιγμή στην καριέρα του, αν και συνήθως πολύ νωρίτερα απ’ ότι ο Smith στην προκειμένη, μόνο που η δική του ερωτική εξομολόγηση στο σινεμά, τη δημιουργία του και τη δύναμη που έχει να μεταμορφώνει τα συνεργεία του και μετά τον κόσμο, είναι όσο ανορθόδοξη θα την περίμενες από έναν τέτοιο τύπο --έχει την Traci Lords και την Katie Morgan σε κεντρικούς ρόλους rom-com, ας πούμε, πού αλλού θα το βρεις αυτό;

Τρεις μύγες πάνε στο φεγγάρι με το Apollo 11.Τρεις αμερικάνικες, όπως φροντίζει να τονίσει το σενάριο, μύγες, με τις ρώσικες μύγες να τρώνε το καπέλο τους απ' το θυμό τους, σε ένα προσχέδιο ταινίας που δεν μπαίνει στον κόπο να καλύψει την απλουστευτική δαιμονοποίηση με την οποία αναβιώνει την ψυχροπολεμική της αναχρονιστικότητα. Πιθανότατα γιατί έχει επίγνωση ότι απ' όσους μπουν στην αίθουσα, κανείς δεν θα 'χει συμπληρώσει έτος ηλικίας που να του επιτρέπει να ενδιαφερθεί για το ότι στην ανθρωπομόρφωσή τους, οι μύγες, εκτός από μόνο τέσσερα (δύο και δύο) άκρα, που είναι λογικό και φτερά που γίνονται σχεδόν αόρατα όταν δεν χρησιμοποιούνται, που είναι χαριτωμένο, έχουν και στρογγυλεμένη (αν και ρατσοτυποποιημένη με μαλλιά και αξεσουάρ κεφαλής) εμφάνιση για να είναι συμπαθείς όταν είναι με το μέρος μας, και παραμορφωμένο σωματότυπο με πολλά κοφτερά δόντια στα μακρουλά σαγόνια μας, όταν είναι στη Ρωσία, της οποίας οι άνθρωποι αξιωματούχοι, κοιμούνται πάνω στα γραφεία τους, ενώ οι Αμερικάνοι κοπιάζουν και θριαμβεύουν, καταλήγοντας να κερδίζουν τους Ρώσους στον Αγώνα προς το Φεγγάρι, να κλέβουν τις γυναίκες τους και να τους βάζουν σερβιτόρους στα ξενοδοχεία τους. Κι αν όλο αυτό μπορείς να το πεις παιχνιδιάρικα ασεβές, δεν είναι εξίσου κεφάτο και όλο το υπόλοιπο, με την ταινία στη μόλις 85λεπτη διάρκειά της, να είναι περίπου μισή ώρα πολύ μεγάλη κι άλλο τόσο άνευρη, και σ' όλο το υπόλοιπό της να δικαιολογεί την ύπαρξή της σε αίθουσα μόνο ως οριακά αστεία, χαριτωμένη, ή διασκεδαστική εντελώς παιδικά και μετά βίας αξιόλογη να σερβιριστεί αισθητικά, κάτι που το τρισδιάστατο δεν βοηθάει, τυπικά.