Ελληνοαμερικανίδα μαθαίνει την πραγματικότητα για την καταγωγή της και ταξιδεύει στη Νίσυρο για να βρει τον βιολογικό πατέρα που την είχε κάνει μούλικα με την αδερφή της γυναίκας του.Αν ξεπεράσεις το γεγονός ότι την αλήθεια τής την αποκαλύπτει ο πατριός της εντελώς άκυρα και με ένα direct στο δόξα πατρί, για να το παίξει μετά τεθλιμμένος συγγενής που τη νοιάζεται και την ακολουθεί στο ταξίδι της επανανακάλυψής της, ξέροντας εκ των προτέρων ότι μ’ αυτό που θα βρει, απλά θα θέλει να γυρίσει γρήγορα πίσω, κι αν αγνοήσεις το ότι η διάσταση ανάμεσα στην κόρη και τη μάνα της, που (υποτίθεται ότι) προκαλεί την αποκάλυψη και το ταξίδι, απλά δεν στοιχειοθετείται επ’ ουδενί απ’ τα παρεχόμενα δεδομένα ούτε όταν παρουσιάζεται, ούτε όταν λύνεται, ε, άμα έχεις τόση καλή θέληση, θα απολαύσεις μια παρέλαση υψηλών αξιών παραγωγής, που ο σκηνοθέτης διαχειρίζεται με σιγουριά, ντύνοντας σε ιλουστρασιόν αξιώσεων, την στερεοτυπική προσέγγιση μιας στερεοτυπικής ιστορίας, που έχει τις αδυναμίες της στις ερμηνείες όλων όσων έχουν ρόλο, καταδικάζει τους δεύτερους χαρακτήρες της σε διακοσμητικό επίπεδο και τις υποπλοκές τους σε αδιέξοδο κάλαθο αχρήστων, στερείται ιδιαίτερης εμβάθυνσης σε διάφορα διαθέσιμα δεύτερα επίπεδα αφήγησης που δεν είναι και πολύ μακριά απ’ την επιφανειακή οδό που διαλέγει αλλά θα μπορούσαν να δώσουν μερικές επιπλέον πτυχές στην ιστορία του γλιτώνοντάς τον απ’ την (γενικά ανώδυνη) επαναληπτικότητα και για να μην στα πολυλογώ, θα δεις ένα τυπικό παράδειγμα έργου ανθρώπου που ξέρει τι είναι σκηνοθεσία και τι υποτίθεται πως κάνει, να σου τα δείχνει όλα αυτά χωρίς να βλέπει ποια είναι πραγματικά η ιστορία της ιστορίας που θέλει να σου πει. Ή, τουλάχιστον, αν την βλέπει, δεν την λέει.

Η ταινία πάντως, αφού τιμήθηκε με το βραβείο της επιτροπής της FIPRESCI του περασμένου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αδικήθηκε σαφώς την επόμενη μέρα, δεδομένου του ανταγωνισμού, αποσπώντας μόνο το Τρίτο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας για Μεγάλου Μήκους Ταινία Μυθοπλασίας, ενώ θα μπορούσε ανέτως να έχει τιμηθεί και για την σκηνοθεσία και για τις περισσότερες (αν όχι όλες τις) τεχνικές κατηγορίες που απέσπασαν Οι Σκλάβοι στα Δεσμά τους (2008), πράγμα που οδήγησε στην αποχή διαμαρτυρίας του σκηνοθέτη της, Πάνου Καρκανεβάτου, από την απονομή πριν μιάμιση βδομάδα. Η πράξη του συνοδεύτηκε από αποστολή επιστολής στον Τύπο, η οποία δεν έφτασε σ' εμάς κι έτσι δεν θα σου την αναπαράγουμε αυτούσια, το γενικό της πνεύμα όμως, σου το 'χα γράψει στο σχετικό κείμενο για τα Κρατικά.

Σε παιδικό πάρτι, γυναίκα που παλεύει για τη κηδεμονία του γιου της εν μέσω διαζυγίου, αναγνωρίζει τη κόρη της που έχασε λίγων ημερών σε φωτιά στο μαιευτήριο, πριν εφτά χρόνια.Οι Γάλλοι πάνε σιγά σιγά το ψυχολογικό θρίλερ στα άκρα. Χαμηλόφωνη παραγωγή, οικείοι χώροι (το σχολείο των παιδιών, το σπίτι των γονιών, η αγαπημένη σου απ' τις εφτά μπανιέρες, η πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων στην αυλή), μελέτη χαρακτήρων (ο μαλάκας που αυτός σε έκανε νευρωτική και μετά σε παράτησε κιόλας, η μάνα που κάνει ότι χαίρεται όταν της λες ψέματα πως θα βγεις με τη φίλη σου και δε θα κάτσεις για βραδινό, το απαιτητικό μπάσταρδο με το οποίο κατέληξες αντί για μια ήσυχη γλυκιά κορούλα). Βαριά αίσθηση του αναπόφευκτου μοιραίου από τις πρώτες σκηνές που το στοιχειοθετούν κλισεδιάρικα (η μάνα ξέρει, τι άλλη εξήγηση θες?) μέχρι τη τελευταία που το εκπληρώνει, με ρυθμό μαρτυρίου της σταγόνας που σπάνε μόνο μπούικες στιγμές (ο πατέρας με το γιο πάνε πίσω από τη μάνα και τη κόρη και κάνουν μπου). Όλα μέρος ενός μοτίβου που μπορεί να πάρει το μυστήριο της αποτρίχωσης πατουσών και να το βγάλει στις αίθουσες. Ο ψιλοάγνωστος Safy Nebbou γράφει ένα σενάριο μάλλον κατά παραγγελία, "βασισμένο σε πραγματική ιστορία", που κάνει παρολαυτά ότι μπορεί για να πιάσει και κάνα θεατή με καναδυό εγκεφαλικά κύτταρα σε χρήση, παίζοντας έξυπνα το παιχνίδι της εμπιστοσύνης, ανάμεσα σε γυναίκες. Στη σκηνοθεσία το παρακάνει στην επίδειξη, μάλλον από τον ενθουσιασμό παιδιού που βρήκε ακριβά παιχνίδια, πράγμα βέβαια που ποτέ δε χάλασε τον Μέσο Θεατή (και ακόμα περισσότερο την Μέσα, μη το λέω συνέχεια). Έτσι κι αλλιώς, όμως, ο φωτογράφος του είναι έμπειρος και ο μονταζιέρης του εκπληκτικός. Για τις πρωταγωνίστριες μπορείς να αισθάνεσαι εθνικά υπερήφανος, αν έχεις την υπηκοότητα, υποθέτω. Η μια, η Catherine Frot, έπαιζε και στο Κορίτσι που Γυρίζει τις Σελίδες (2006), του ίδιου παραγωγού, Michel Saint-Jean.

Σύντομο μάθημα της νεότερης (λατινοαμερικάνικης κυρίως) Ιστορίας και μικρή εισαγωγή στη λεγόμενη εταιρειοκρατία, με αφορμή τον John Perkins και τις εξομολογήσεις του ως οικονομικού εκτελεστή απ’ την Αμερική.Σχεδόν τόσο αυτοϊκανοποιητικό και μάταιο, όσο και οι περιοδείες του Perkins στη Λατινική Αμερική που καλύπτει ο Κούλογλου, χωρίς ποτέ να σου ανοίγει καμιά πραγματική πόρτα προς το πώς οραματιζόταν ο μετανιωμένος γκρίνγκο ότι θα έβρισκε την εξιλέωση με το να μαζέψει τα αποτελέσματα των εκβιασμών του σε μια αίθουσα για να ψελλίσει μπροστά τους ότι αυτός τα έκανε όλα, αλλά δεν του πολυάρεσε όταν το έκανε, το 90λεπτο ντοκιμαντέρ του Κούλογλου κρατάει 70 λεπτά περισσότερα απ’ όσο χρειάζεται γι’ αυτά που έχει να πει αν είχε τύχει να δεις το The End of Poverty? (2008) στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας (ή όπου αλλού), και πολλά λεπτά λιγότερο απ’ όσο θα ήθελες, αν ψάχνεις κάποιον να σου λέει αργά και σε λούπα, ότι η Αμερική έχει ξεφτιλίσει όλον τον πλανήτη βυθίζοντάς τον σε χρέος όπου την έπαιρνε, ή οργανώνοντας ομαδικά «ατυχήματα» για όποιον ηγέτη αντιστεκόταν. Αδιασταύρωτες, αλλά αξιόπιστες ιστορίες λένε ότι ο Κούλογλου έφαγε πόρτα απ’ τον Εϊπίδη και το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που διευθύνει, επειδή, λέει, το ντοκιμαντέρ του έχει και κομμάτια φιξιόν. Αλλά πιο πιθανή και πλήρης μου φαίνεται η εκδοχή να έμεινε εκτός, επειδή το φιξιόν του είναι αποτυχημένο, και το ντοκιμαντέρ του, παρ’ ότι ενδιαφέρον, ιντριγκαδόρικο κι όπως πάντα για τον Κούλογλου, καλοφτιαγμένο, τίγκα στα ντοκουμέντα και τα συλλεκτικά αρχειακά υλικά κι αξιέπαινο για το θέμα που διαλέγει, δεν παύει να είναι όσο δεν πάει επαναλαμβανόμενο αδικώντας και την αποτελεσματικότητά του και τις ικανότητες του δημιουργού του.

Στη μέση της παραδοσιακής βδομάδας κινηματογραφικής ανεξαρτησίας της χρονιάς, η IFC κυκλοφόρησε, στο Yahoo! Movies, το αμερικάνικο trailer του Che (2008), με τη ταινία να κυκλοφορεί εκεί από την επόμενη (βδομάδα) ολόκληρη σε περιορισμένες αίθουσες και για περιορισμένο διάστημα, για οσκαρική συμπερίληψη.

Πολύ ακριβή ($65 εκατομμύρια από τη Wild Bunch και τη Telecinco, τα περισσότερα καλυμμένα από προπωλήσεις) για να τη συμπεριλάβουν τα Spirits στις υποψηφιότητές τους, πολύ μεγάλη (262' διάρκεια, σε δυο μέρη) για να τη βγάλει ολόκληρη οποιοσδήποτε εχέφρων διανομέας, η παραγωγή είναι και πολύ πολύπαθη ακόμα και για το συμπυκνωμένα ποταμώδες στιλάκι των Μαζών. Χοντρικά, φαίνεται πνευματικό παιδί του Benicio del Toro και της παραγωγού Laura Bickford, σχεδιάζονταν για καμιά δεκαριά χρόνια, σε κάποια φάση ήταν να τη σκηνοθετήσει ο Terrence Malick, κατέληξε (μάλλον για χειρότερα) στον Steven Soderbergh που (μάλλον για καλύτερα) αποφάσισε να προσθέσει, σαν.. πρόλογο, ακόμα μια ταινία στη σχεδιαζόμενη αφήγηση της τελευταίας περιόδου της ζωής του Che στη Βολιβία (1966-67). Έτσι, στον Guerilla (ή Che: Part 2) προστέθηκε και ο Argentine ή (Che: Part 1) που καλύπτει την κουβανική περίοδο, για να εξηγήσει τη μανιασμένη αποφασιστικότητα της συνέχειας, κομπλέ με διαλεκτική αντίθεση ανάμεσα στο "χολιγουντιανά" στημένο πρώτο μέρος και το πιο επαναστατικά χειροκίνητο δεύτερο. Βέβαια, και τα δυο μέρη είναι γυρισμένα με τη (μοντέλο παραγωγής 1) ψηφιακή RED One, ο προϋπολογισμός φαίνονταν και αποδείχτηκε αστείος για πολλά πολλά, και οι (κατά τα άλλα διχασμένες) αναφορές συμφωνούν ότι το αποτέλεσμα είναι ντοκιμενταρίστικα απομακρυσμένο, από τις Κάνες ακόμα, όπου το φιλμ πήγε κατά "98%" τελειωμένο, με τον σκηνοθέτη να το κόβει, περίπου αλά Kubrick, μέχρι μέσα στα χέρια του προβολατζή.

Μεγαλύτερος ήρωας του πιο φωτισμένου (και όπως θες διάβασέ το αυτό) αιώνα στην ανθρώπινη ιστορία, 80 χρόνια μετά τη γέννησή του, 40+1 μετά το θάνατό του, ένα μήνα πριν τα πενηντάχρονα της Κουβανικής Επανάστασης και κάτι μήνες μετά τη σχεδόν πλήρη σοσιαλιστική κάλυψη της Λατινικής Αμερικής, τόσο αποδεκτός πια που να του στήνουν άγαλμα στο χωριό του χωρίς να το ρίχνει μπόμπα το ίδιο βράδυ, ο Ernesto Guevara de la Serna δε θα μπορούσε να αναλυθεί από τον συνήθως ψευτοδιανοούμενο, συνήθως του βάθους, πάντα ανήσυχο και πάντα εφευρέτη του σύγχρονου indie σκηνοθέτη, όταν ο Jean-Paul Charles Aymard Sartre χρειάστηκε πολλές και προσωπικές συζητήσεις για να βεβαιωθεί πως ο Αργεντίνος, μόνος, ικανοποιούσε απόλυτα τον ορισμό του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή. Οπότε μια προσέγγιση απολίτικη, καταγραφική, στηριγμένη στη φωτογραφία και το score, μάλλον ήταν και η καταλληλότερη και η πιο τίμια για τον Soderbergh. Προσέγγιση που ακολουθεί κατά γράμμα η αμερικάνικη προώθηση, χωρίς να συνεχίζει την επική μελοδραματικότητα της ισπανικής και της αγγλικής (οι οποίες έχουν και περισσότερα φράγκα να πάρουν πίσω, βέβαια), φτύνοντας κι αυτή την ατάκα για τις εκτελέσεις (βασανιστών του Batista, στη Cabaña) χωρίς απολογία. Ατάκα, στη δευτερολογία στη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη το Δεκέμβρη του '64, που έχουν κάνει σημαία οι εκπρόσωποι των φασιστοαριστοκρατικών κατακαθιών που ξεβράστηκαν από τη Κούβα στην Αμερική, δίπλα σε ισχυρισμούς για.. εκρηκτικά στο Άγαλμα της Ελευθερίας την ίδια περίοδο, και λες και η επαναστατική ιαχή του ανθρώπου ήταν.. "Ghandi Ji", οπότε μην είσαι τόσο σίγουρος ότι σκοπός της είναι να ξεσηκώσει τον μέσο Γιάνκη που φιλανθρώπωσε το Ιράκ όσο πωρώνει εσένα.

Και πάλι, όπως φαίνεται, η Marisa Tomei έδωσε τη μεγαλειωδέστερη κινηματογραφημένη ερμηνεία της χρονιάς, στον Παλαιστή (2008), έστω κι αν δεν έχει εκτιμηθεί ευρύτατα ακόμα, όπως πέρσι. Και θα την έδινε και τηλεφωνικά, κρίνοντας από τον ανταγωνισμό. Μικρή διάκριση στη, μικρή και για μικρή οθόνη, αλλά καλοσχηματισμένη και επαναλαμβανόμενη, ερμηνεία της Lizzy Caplan.

Αν δε το κατάλαβες από τα έλατα που κόβαν βόλτες στα εμπορικά το Νοέμβρη, είναι η εποχή του χρόνου που κρεμάς τις μπάλες σου σε κοινή θέα. Στα κινηματογραφικά, τον εορτασμό ξεκινάει παραδοσιακά ο Mr. Skin (αυτός που έκλεψε την ιδέα των αργόσχολων του Knocked Up (2007) σου για σελίδα, αν θυμάσαι) και ακολουθούν οι Μάζες με τα στολίδια, προσέχοντας μη κρεμάσουν τα μάτια τους (ή άλλα μπαλάκια τους). Και το κάνουν ακόμα και φέτος, χρονιά που διαγράφονταν κατάμαυρη στην αρχή της, και ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες. Χρονιά που βρίσκει τυπικά στην κορυφή του δέντρου, με γυρισμένη τη πλάτη, τη Mischa Barton (#1), επιβραβεύοντας την προσπάθειά της να στήνεται όπου δει παπαράτσο και να πάρει κάνα κιλό, παρά οτιδήποτε άλλο. Ενώ το φιλμ του κώλου, το Closing the Ring (2007), πιθανά τελευταίο του Richard Attenborough, δε σταμάτησε ούτε στον πάτο της τηλεσταρίτσας, και εξαφανίστηκε ακόμα και στη Βρετανία.

Πιο καλά στημένη, και με το ξανθό πιποχιλέ στιλ που είναι πάντα στη μόδα, η Sophie Monk (#2), από τον πάτο του πλανήτη, άξιζε σίγουρα τη πρώτη θέση, για τα γούστα του μέσου όρου. Ακόμα και στο ίδιο φιλμ όμως, έρχεται δεύτερη, μπροστά στη κωλάρα και τη χαζομάρα της Jessica Kiper, άμα είσαι πραγματικός Μάσας. Το Sex and Death 101 (2007), το εν λόγω φιλμ που είχε μέχρι και τη Winona Ryder σε ανυψωμένο ρόλο, ξεχώρισε σίγουρα σχετικά το τελευταίο δωδεκάμηνο, μαζί με το παρόμοια απελπισμένο από τον τίτλο ακόμα, και παρόμοια απελπιστικά τηλεοπτικό, Young People Fucking (2007). Το οποίο έβαλε τελικά την Carly Pope (#14) στο τοπ 20, αφού η Diora Baird που ήταν ασύγκριτα η μεγαλύτερη ηρωίδα του, κράτησε τον (καταξεχειλωμένο φυσικά φυσικά) στηθόδεσμό της φορεμένο. Χαρακτηριστικό της απελπισίας όλης της λίστας είναι η παρουσία λειψάνων τύπου Jenna Jameson (#15) και Angelina Jolie (#10), κι απ' το φρέσκο αίμα (κυριολεκτικά, παρεμπιπτόντως), η Laura Ramsey (#11) και η Jess Weixler (#16) δεν είχαν, δυστυχώς, σκηνές που να δικαιολογούν και πολύ το τσοντικόν του ζητουμένου. Έτσι, η Lizzy Caplan (TV#1), φυσιολογικά βγήκε η μικρή μεγάλη αποκάλυψη, κάνοντας τα internets να εκσπερματώνουν απανωτά, ούσα πρωταγωνίστρια και στη σειρά της χρονιάς αλλά και στη χρονιά των σειρών που πήγαν το concept "tits & kati-allo-sxetika-piasariko" στη φυσιολογική του κατάληξη, το "tits & ass".

Δεν είναι μυστικό το πόσο ενθουσιασμένος είμαι με το Μαύρο Λιβάδι (2009) κι αν με ξέρεις καθόλου, ξέρεις πόσο ενθουσιάζομαι με τις ελληνικές ταινίες γενικότερα, οπότε αυτό από μόνο του κάτι θα σου λέει φαντάζομαι, αλλά η αλήθεια είναι ότι για τη συγκεκριμένη, είχα αρχίσει να χτίζω τις ελπίδες μου απ' τα τέλη του περασμένου καλοκαιριού, τότε που είχαμε επισκεφθεί την παραγωγή σε δύο απ' τα τελευταία τους γυρίσματα, μέσα στο κάστρο του Ναυπλίου. Το να είσαι μέσα στο Παλαμήδι, νύχτα και να το βλέπεις γεμάτο ρασοφορεμένες καλόγριες, είναι από μόνο του αρκετά υποβλητικό, αλλά αυτό που με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο, ακόμα και τότε, ήταν το συναρπαστικό μπούστο μιας απ' τις μακιγιέζ η ανατριχιαστική βελτίωση της πραγματικότητας που έβλεπαν τα μάτια μου, όταν έφτανε στο μόνιτορ του σκηνοθέτη μέσα από το φιλτράρισμα του φωτογράφου του. Για μια ιδέα για τι μιλάω, δες το γύρισμα ενός εντυπωσιακού μονοπλάνου που συνοδεύεται από ζωντανό commentary track και μετά πήγαινε σ' εκείνο το promo reel που μας είχε δώσει ο Βαρδής Μαρινάκης στη Θεσσαλονίκη και πιθανότατα θα καταλάβεις γιατί θα ήθελα να ζω μέσα στα κάδρα του Marcus Waterloo.

Όπως είχαμε ξαναπεί, το Μαύρο Λιβάδι, μεγάλου μήκους ντεμπούτο του σπουδαγμένου υπό Stephen Frears, Βαρδή Μαρινάκη, μας μεταφέρει στην Ελλάδα της Τουρκοκρατίας, σε γυναικείο μοναστήρι όπου καταφτάνει τραυματισμένος γενίτσαρος με Τούρκους στο κατόπι του, ο οποίος κλέβει την καρδιά μοναχής που αποδεικνύεται αγόρι χωρίς ποτέ να έχει μάθει ακριβώς τη διαφορά. Ο Χρήστος Πασαλής και η Σοφία Γεωργοβασίλη κρατούν τους αντίστοιχους κεντρικούς ρόλους κι η Δέσποινα Μπεμπεδέλη που παίζει την ηγουμένη, δίνει στο βίντεο μια απ' τις καλύτερες προσεγγίσεις της ταινίας που έχω ακούσει απ' τους συντελεστές της.

Γυναίκα μαθαίνει ότι ο "ένα μήλο την ημέρα" άντρας της πεθαίνει και, χωρίς να του το πει, τον πείθει, εύκολα, να ταξιδέψουν για να επισκεφτούν τα παιδιά τους, και λίγο παραπέρα.Συγκινητική, πανέμορφη και μισότρελη, από αυτές που ρίχνουν έξω κάθε αλγόριθμο προτάσεων στα συστήματα ενοικιάσεων, άλλη μια που χρωστάει στον αμερικάνικο ανεξάρτητο (πολύ περισσότερα απ' ότι στα πενηντάχρονα του Ozu τουλάχιστο), η νέα ταινία της Doris Dörrie είναι και από τις σπανιότατες ευρωπαϊκές που κατανοούν τους ήρωές τους αλλά και τι σημαίνει ανάπτυξη χαρακτήρων, λεξούλες φευγαλέες ακόμα και για το μη εμπορικό κινηματογράφο της άλλης πλευράς του Ατλαντικού (κάπου αντιδραστικά βέβαια εκεί). Η Γερμανίδα με την εικοσάχρονη πείρα στα σενάρια και την αγάπη για την Ιαπωνία (Erleuchtung Garantiert (1999)), αφηγείται μια ιστορία σε τρία τόξα που ξεκινάει από τη βαυαρική επαρχία για να καταλήξει στους πρόποδες του όρους Fuji, κάνοντας στις περισσότερες στάσεις άκοπη επίδειξη κατανόησης των ανθρώπινων σχέσεων (όλων των γενιών) και εξοικείωσης με το θάνατο. Ειδικά στην αρχή, όπου σχεδόν χωρίς λόγια, η Hannelore Elsner δημιουργεί χαρακτήρα συζύγου της οποίας η απώλεια είναι ικανή να στείλει στην άλλη άκρη του κόσμου ακόμα και τον πιο ακούνητο Τεύτονα ηλικιωμένο. Με φουστάνια.

Παρά τις παραχωρήσεις στο αντρικό φύλο και τη νοσταλγία για γυναίκες (και μάνες, hint, hint) που βρίσκεις πια μόνο σε κλασικά μυθιστορήματα, η σκηνοθέτρια δε μπορεί να συγκρατήσει, βέβαια, το φεμινιστικό ζώο της, που βρυχάται σε κάποιες χαρακτηριστικά αδέξιες (πέρα από άκομψες) και εντελώς αχρείαστες (ειδικά για δίωρη διάρκεια) σκηνές, όπως αυτή που ο γιος εκμυστηρεύεται μέσα σε αναφιλητά ότι η σκιά της μάνας του πέφτει βαριά όσο μακριά κι αν πήγε για να την αποφύγει. Υποβαθμίζοντας τη ταινία σε απλό next best thing της τυπικά απόλυτης γυναικείας φαντασίωσης: η απούσα ηρωίδα της Dörrie, δε κατάφερε να ταξιδέψει τις καταεγωιστικές επιθυμίες της σε ωκεανό αδιαφορίας για τις συνέπειες, οπότε όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα το πληρώνει όσο ζει και δη και μετανιωμένος. Ακόμα και με αυτό το φως όμως, τόσο ψυχρό όσο γίνεται κάπου και το ψηφιακό της κατά τα άλλα θαυμάσιας φωτογραφίας του Hanno Lentz, το φιλμ αξίζει και με το παραπάνω τη προσοχή σου. Και γιατί ο Elmar Wepper, που φυσιολογικά κέρδισε την ανώτατη φετινή σχετική διάκριση της χώρας του, σου θυμίζει τον πατέρα σου, και γιατί μερικά πλάσματα είναι πιο έξοχα πυροβολημένα από τα υπόλοιπα, όπως και να το κάνεις.