Αναψηλαφώντας τον τελευταίο μισό αιώνα Ιστορία της Κύπρου, μέσα από τα μάτια ενός γερασμένου εμπόρου όπλων που βλέπει τη ζωή να περνά μπροστά από τα μάτια του κατά τη διάρκεια νάρκωσης για χειρουργείο, ο Βασίλης Μαζωμένος, σκηνοθέτης της Μνήμης (2002) και γνωστός και για την δραστηριότητά του στο χώρο της λογοτεχνίας, μετά τα παγκόσμια αποκαλυπτήρια της ταινίας του στο διεθνές φεστιβάλ του Montreal, γύρισε στην Αθήνα για να δει το Guilt να γίνεται η πρώτη ελληνική ταινία που ανοίγει διεθνές φεστιβάλ εδώ και καιρό, ακόμη και στην Ελλάδα. Σπασμένο σε τρια κεφάλαια, το Guilt ξεκινά απ’ τα γεγονότα της περιόδου 1950-1959 και την υποτιθέμενη εμπλοκή του ήρωά του στις θυελλώδεις πολιτικές εξελίξεις της κρίσιμης δεκαετίας, περνά στο πραξικόπημα της Κύπρου το 1979 και ολοκληρώνει την αναδρομή της 50ετούς τραγωδίας που είναι η ιστορία της μεγαλονήσου, με την δολοφονία του Σολωμού Σολωμού το 1996. Ένα σκληρό και σκοτεινό πολιτικό θρίλερ, που προέκυψε από τους τρισήμιση μήνες που πέρασε στην Κύπρο πριν τρία χρόνια ο Μαζωμένος, για την σκηνοθεσία μιας παράστασης, κατά τη διάρκεια των οποίων άρχισε να ενδιαφέρεται βαθιά «για την Ιστορία, αλλά και το πώς αντιλαμβάνεται κανείς σήμερα την τραυματική εμπειρία της διερεμένης χώρας», όπως λέει ο σκηνοθέτης, που χαρακτηρίζει την ταινία του την πρώτη της ώριμης περιόδου του, την οποία θα ακολουθήσουν τα The Landlord και Sleepless, για να κλείσουν την τριλογία που σχεδιάζει γύρω από το θέμα.

Η ταινία προβάλλεται αύριο στις 20.30 στο Ιντεάλ ως επίσημη ταινία έναρξης του Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, το οποίο στη 22η διοργάνωσή του, αποχαιρετά τους δεσμούς του με την Ελευθεροτυπία και περνά στον πλήρη έλεγχο, στήριξη κι οργάνωση του Πολιτισμικού Οργανισμού του Δήμου Αθηναίων, διατηρώντας βέβαια τον Νίνο Φενέκ Μικελίδη στην καλλιτεχνική διεύθυνση. Με το Τριανόν, αλλά και την αίθουσα Πολύτροπον του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, η διοργάνωση διευρύνει τους χώρους τους για να χωρέσει τις πάνω από 100 ταινίες του προγράμματός της, στις οποίες εκτός από το Guilt, συμπεριλαμβάνεται σε παγκόσμια πρώτη και η δραμεντί της Μαργαρίτας Μαντά, Χρυσόσκονη, για τρία αδέρφια που προσπαθούν να τα βρουν στο μοίρασμα του σπιτιού που κληρονομούν από τους γονείς τους. Η δυο ταινίες σημαδεύουν την πρωτιά του να είναι οι πρώτες ελληνικές που μπαίνουν στο διαγωνιστικό του φεστιβάλ, το οποίο στο roster του περιφανεύεται τις πρεμιέρες πολυαναμενόμενων ταινιών όπως το Τhe Limits of Control του Jim Jarmusch, το Vincere του Marco Bellocchio, το Tetro του Francis Ford Coppola, το The Road του John Hillcoat, το Maradona by Kusturica του Emir Kusturica και το Chloe του Atom Egoyan, τα τέσσερα τελευταία μάλιστα, παρουσία των σκηνοθετών τους. Τα αφιερώματα του φεστιβάλ πιάνουν από τα 50 χρόνια της nouvelle-vague, τα 50 χρόνια της Κυπριακής Δημοκρατίας και τον ελληνικό κινηματογράφο των ‘70s μέχρι την jazz στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο και το Μεγάλο Κραχ στον κινηματογράφο των ‘30s, ενώ στα παράλληλα φέτος παίζουν εκθέσεις φωτογραφίας, μια ειδική προβολή του βουβού The Lodger του Hitchcock, συνοδεία ζωντανής μουσικής, ενώ βέβαια το hot ticket της διοργάνωσης, θα είναι το masterclass του Coppola, στο χώρο του θεάτρου του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη, την επόμενη Παρασκευή.

Γιος του Ανθρώπου που Έπεσε στη Γη, ο Duncan Jones πάντα προσπερνούσε τη σχέση του με τον David Bowie πιο γρήγορα κι απ’ όσο την προσπέρασε η παραπάνω πρόταση, κι όπως απέδειξε περίτρανα με το κινηματογραφικό του ντεμπούτο μετά από δέκα χρόνια θητείας στη διαφήμιση, ο 38χρονος Βρετανός έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να στέκεται στα δικά του πόδια. Παραμορφωμένα αυτοβιογραφικό, το Moon είναι το χρονικό των τριών ετών μοναξιάς που έζησε στο πανεπιστήμιο του Nashville στο Tennessee, όπου έφτασε κυνηγώντας τον εφηβικό του έρωτα, μόνο και μόνο για γνωρίσει την ερωτική απογοήτευση και να βρει το δρόμο του έξω απ’ την αυτοαπομόνωση και την χαμηλή αυτοεκτίμηση που κουβαλούσε μέχρι τότε. Την ιδέα της αντιπαράθεσης με τον εαυτό του, μετέφερε στο σενάριο που έγραψε αποκλειστικά για τον Sam Rockwell, τον οποίο λάτρευε τόσο πολύ ώστε έκανε ταινία αποκλειστικά γι’ αυτόν και (πρακτικά) αποκλειστικά με αυτόν και τον οποίο λάτρεψε τόσο πολύ μετά, ώστε να έχει ξεκινήσει μόνος του, αυτοσχέδια ατομική οσκαρική καμπάνια για τον πρωταγωνιστή του. Έναν πρωταγωνιστή που σηκώνει στις πλάτες του αυτό το μυστήριο, εξωτικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας, και αν μη τι άλλο, δείχνει πόσο μακριά μπορεί να πάει μια ταινία, όταν υπάρχει τόσο χειροπιαστή εμπιστοσύνη και επικοινωνία, ανάμεσα στον εμπνευστή και τον ερμηνευτή ακόμη και της πιο ριψοκίνδυνης ιδέας. Το Moon, ένα εσωτερικό, μυστικιστικό, αλλά άκρως μοντέρνο, φρέσκο και νεανικό ερωτικό γράμμα στις διαστημικές ταινίες των αρχών του ‘80, κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας στις Νύχτες Πρεμιέρας λίγες ώρες μετά απ’ αυτή τη συνέντευξη, σάρωσε τα βραβεία στο Sitges, το πιο καυτό φεστιβάλ ταινιών του φανταστικού, την προηγούμενη βδομάδα και βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη, από τη Seven Films.

Ο Mel Gibson είχε εκφράσει, και μάλλον έμπρακτα, την επιθυμία να παρατήσει το σταριλίκι, πριν γίνει.. κομάντο αυτοκτονίας της Hezbollah προσβάλλοντας μεθυσμένος τους εβραίους (και ουσιαστικά το μισό Hollywood), και πριν οι αστέρες γίνουν είδος υπό εξαφάνιση (τουλάχιστο στο μεγαλύτερο βιότοπό τους, τη καλιφορνέζικη γη). Αλλά επιστρέφει στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, σε ένα θρίλερ εκδίκησης, από αυτά που ξανάφερε στη μόδα το Taken (2008), με τίτλο Edge of Darkness (2010) και τρέιλερ από τη προηγούμενη βδομάδα online στο Yahoo! Movies.

Ο τελευταίος πρωταγωνιστικός ρόλος του άντρα που θέλαν οι γυναίκες, ήταν στον Singing Detective (2003), και η επιστροφή του πιάνει από κει, με μια ακόμα μεταφορά σημαντικής μίνι σειράς των 80s, και αυτή τη φορά πιθανά και της πιο αναγνωρισμένης ever, όπως είχε επισημάνει κάθε Βρετανός που σέβονταν τον εαυτό του ήδη από πέρσι που ξεκίνησαν τα γυρίσματα. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν και με την απόλυση του Robert De Niro που είχε τον δεύτερο κύριο ρόλο (αυτόν του Ray Winstone τώρα), τυπικά για "δημιουργικές διαφορές" και σύμφωνα με τις φήμες γιατί δε μπορούσε να γυρίσει τη πρώτη του σκηνή ούτε μετά από καμιά σαρανταριά προσπάθειες. Αλλά η παραγωγή είχε ήδη αλλάξει σενάριο (ο William Monahan ξανάγραψε αυτό του Αυστραλού Andrew Bovell) και έφτασε να αλλάξει μέχρι και score (o Howard Shore φαίνεται να έγραψε κάτι για να αντικαταστήσει αυτό που παρέδωσε ο παπούλης John Corigliano), οπότε τα επαναληπτικά γυρίσματα τον Αύγουστο, ένα χρόνο μετά τα αρχικά της, μάλλον δείγμα.. υγείας και ζωντάνιας μπορείς να τα πεις. Πριν από αυτά, οι δοκιμαστικές προβολές δεν είχαν και τόσο θετικά αποτελέσματα, και η Warner (που αγόρασε τα δικαιώματα στις αρχές της χρονιάς) μετέθεσε την έξοδο στις αίθουσες από τον φετινό χειμώνα στις αρχές του 2010, ακριβώς στο γεναριάτικο slot του Taken. Σε περίπτωση που δεν έχεις πετύχει τη σειρά στο DVD και δε το κατάλαβες και από την ολοκληρωμένη μίνι αφήγηση του τρέιλερ, η υπόθεση, μεταφερμένη στην Αμερική φυσικά, έχει κέντρο ένα ντεντέκτιβ που ερευνάει το θάνατο της ακτιβίστριας κόρης του και μπλέκει και κυβερνήσεις και μεγαλοεταιρείες. Το αν θα γλείφει και τον δονητή της, παραμένει προς το παρόν άγνωστο.

Τελειωμένος παλαιστής περιοδεύει στη Λατινική Αμερική υπό τις εντολές του μεφιστοφελικού του μάνατζερ, που του ψαρεύει εύκολο χρήμα από επιδείξεις και στημένες προκλήσεις, μπουκώνοντάς τον με υποσχέσεις για μεγάλο come-back στις ΗΠΑ.Η μέρα όμως που η απάτη του σκάει στη μούρη του, αποδεικνύεται χάλια μέρα για ψάρεμα σε μια μαύρη δραμεντί με στοιχεία νουάρ στο σενάριο, τα οποία φροντίζει ο πρωτάρης στα μεγάλου μήκους Ουρουγουανός σκηνοθέτης, να υπογραμμίσει επιδεικτικά με τη στυλάτη φωτογραφία του και να τα τονίσει με το υπνωτιστικό, υπομονετικό μοντάζ του, που αφήνει να ξεδιπλωθούν μελένια τα μελαγχολικά στοιχεία μιας ιστορίας που εξερευνά περισσότερο απ’ τις πτυχές του εκμεταλλευμένου, αυτές του εκμεταλλευτή, ενός χαρακτήρα που συστήνεται, αναμενόμενα, μιαρά διπρόσωπος, για να αναπτυχθεί αποκαλύπτοντας στο σκοτεινό ψυχισμό του, τις ζεστές γωνιές συμπόνιας, πνιγμένες όπως είναι απ’ την ανάγκη να στήσει αυτήν την παγίδα στον άνθρωπο που δένει με αλυσίδες, όχι μόνο για να τον εκμεταλλευτεί ο ίδιος, αλλά και για να τον βοηθήσει να επιβιώσει, προστατεύοντάς τον απ’ το ενδεχόμενο να έρθει αντιμέτωπος με το δεδομένο λυκόφως του. Έχοντας τη δόση αστοχίας του, το σενάριο προσπαθεί να ρίξει μερικές γροθιές σάτιρας στην ευρύτερη έννοια της εξαπάτησης των αδυνάμων που δεν είναι τόσο αδύναμοι όσο τους κάνουν να πιστεύουν αυτοί που τους παίζουν τα ταμπούρλα να χωρέψουν, η δυναμική του όμως ξεφουσκώνει όταν αρχίζουν οι αχρείαστες σταυροβελονιές της πλοκής, οι χαρακτήρες σμπαραλιάζονται όταν εμφανίζονται οι επαναληπτικότητες των μανιερισμών τους, κι ο στόχος θολώνει όλο και πιο πολύ, μέχρι η ταινία να οδηγηθεί στο φινάλε της, που έρχεται κάνα μισάωρο αργότερα απ’ το τέλος των καυσίμων της.

Ελληνάρας ψιλικατζής που περνά τις μέρες του πίνοντας φραπέδες με τους διπλανούς μαγαζάτορες, σε παλιά γειτονιά που διεθνοποιείται παρά τις αντιρρήσεις τους, χάνει τον εαυτό του όταν η μάνα του αρχίζει να μιλάει αλβανικά, κι ο Αλβανός μπογιατζής τον φωνάζει αδερφό.Ως τελευταίο οχυρό της ελληνικής ταυτότητας με τα δόρατα της εθνικοφροσύνης, ζωγραφίζει ο Τσίτος την φτωχογειτονιά του, και χρησιμοποιεί τις καρικατούρες βετεράνων κάγκουρων για να στήσει μια τραβηγμένη εκδοχή της ξενοφοβίας της καρδιάς της κοινωνίας μας, χρησιμοποιώντας χιουμοριστικές πινελιές γκροτέσκου για να διασκεδάσει την ασχήμια της. Ψάχνοντας το πόσο απαραίτητη είναι η σύνδεση του ψυχισμού του ανθρώπου με μια σημαία, ως συστατικό του αυτοπροσδιορισμού του, το σενάριο που έγραψε με τον Αλέξη Καρδαρά ο γερμανοτραφής σκηνοθέτης, κάνει περίεργα παιχνιδίσματα με το δράμα της ανεπεισοδιακής καθημερινότητας ενός ανθρώπου που αν είναι κάτι, είναι μάλλον παλαιοέλληνας και σίγουρα όχι νεοέλληνας πια, και στο ανακάτεμα της σούπας πετάγονται γρομπαλάκια αναχρονισμού, σε μια ιστορία που προσπαθεί να πλασαριστεί ως μοντέρνα, αλλά προδίδεται απ’ την ανασφάλειά της στον τρόπο που θα διαχειριστεί την ισορροπία των παραπλανηθέντων καλών προθέσεων και των αποκρουστικών αποτελεσμάτων τους. Χωρίς να θέλει να κατηγορήσει κανέναν και προσπαθώντας να τους αφήσει όλους χαρούμενους στο τέλος, γιατί κάνει κομεντί, ο Τσίτος προσφέρει πολύ λιγότερες οπτικές στον ψυχισμό του ήρωά του και τις ξεπερασμένες νοοτροπίες που ενσαρκώνει, απ’ ότι, ας πούμε, ο ίδιος ο Αντώνης Καφετζόπουλος, που μολονότι μοιάζει διχασμένος ανάμεσα στον φανατισμό του σωβινιστή χαρακτήρα του και στο δράμα του ανθρώπου που υπάρχει χωρίς να ζει, καταφέρνει να δώσει υπόβαθρο σε μια περσόνα, που δεν έχει παρά σκόρπιες ιδέες προϊστορίας στο χαρτί της. Με την επιβλητική παρουσία και την συγκρατημένη ερμηνεία του, και με την εμπειρία της Τιτίκας Τσιριγκούλη και την αφινίριστη γρετζάδα του Αναστά Κόζντινε να τον σιγοντάρουν, καταφέρνει να κρατήσει ζωντανό τον ήρωα μέσα στην ομιχλώδη πορεία του, προσφέροντάς σου κάτι χορταστικό, σε μια ταινία που αποδεικνύεται χαριτωμένη αλλά λίγη, σε όλα τα επίπεδα που προσπαθεί να κινηθεί.

Πώς ένας μικρομέγαλος πιτσιρικάς έφερε τα πάνω κάτω στην πόλη του στη μέση του πουθενά, μεταφέροντας στα ατέλειωτα βοσκοτόπια της, το μεγαλύτερο μουσικό event στην ιστορία των μουσικών events.Χωρίς πρόθεση (και υλικό) να εξερευνήσει ούτε το μύθο, ούτε την πραγματικότητα πίσω απ’ το Woodstock και τα όσα άλλαξαν μαζί και μετά απ’ αυτό, ο Ang Lee περιορίζει το οπτικό του πεδίο μέσα στα μάτια του Elliot Tiber, γόνου Εβραίων των εξοχών της πολιτείας της Νέας Υόρκης, που χάρη στην άγνοια κινδύνου και την καλή του τύχη, κατάφερε να ξελασπώσει το οικογενειακό μοτέλ που σάπιζε στις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και την μανιώδη παραδοσιακή φιλοχρημοσύνη της μάνας του, και να βρεθεί εντελώς τυχαία (ή μοιραία, αν προτιμάς), στο κέντρο ενός πολιτιστικού τυφώνα που θα άλλαζε και τη δική του ζωή, ξυπνώντας μέσα του την επανάσταση που έφτασε να συμβολίζει ο τίτλος του. Μέσα από τη μικρή, ατομική ιστορία, ο Ang Lee δεν φαίνεται πολύ αγχωμένος να οικουμενικοποιήσει το μήνυμα, αφήνοντας την ακολουθία χαριτωμένων ενσταντανέ, να πλέξει μια διασκεδαστική ροή καλόκαρδων σκηνών χαλαρής κωμωδίας, σπασμένων μάλιστα σε καρεδάκια φωτογραφικού άλμπουμ, ροή που παρασέρνει την ταινία σ’ ένα πρώτο μισό με απολαυστικούς ρυθμούς και ανάλαφρη διάθεση, αλλά χάνει τα γκάζια της στο δεύτερο κομμάτι, όταν αντί να κάνει τον απολογισμό των καινούριων εμπειριών και βιωμάτων μιας τριάδας με αλλαγμένες οπτικές, ψάχνει από κάπου να πιαστεί για ν’ αποχαιρετίσει όπως-όπως, ήρωες και περιστατικά της εποχής που προσπερνάν σα λεπτομέρεις, χαμένοι όπως ήταν στη ζαλάδα τους, χωρίς να νοιαστεί αν νοιάστηκες στο μεσοδιάστημα, για τους μισοψημένους χαρακτήρες που σου είχε συστήσει μόνους στην αρχή για να σε ξεναγήσουν, και είναι αναγκασμένοι μόνοι να μείνουν ξανά, νομοτελειακά, όταν κατακάτσει η σκόνη.

Δυο πιτσιρικάδες ξεκινούν να διασχίσουν μια Αμερική τσακισμένη από θανατηφόρο και εξαιρετικά μολυσματική ασθένεια, για να κάνουν σερφ σε μια παραλία που θυμούνται από μικροί. Μαζί, παίρνουν και δυο γκόμενες.Η Emily VanCamp, εκτός από πανέμορφη, είναι κι ο μόνος λόγος να δεις ετούτη την ταινία, όπως μπορείς να καταλάβεις απ’ το μισάωρο περίπου, αφού τόσο παίρνει για να εκτιμήσεις την προσπάθειά τους για σασπένς και ατμοσφαιρικότητα, αλλά και να ψυλλιαστείς ότι πέρα απ’ το concept, οι δημιουργοί δεν έχουν ούτε ιδέα, ούτε σκοπό να πάνε πουθενά αλλού, σπαταλώνας μιάμιση ώρα απ’ το δικό σου και απ’ της αίθουσας το χρόνο, αποφεύγοντας μεν τις κιτς και τις μελό κακοτοπιές, αλλά μη κάνοντας και τίποτε άλλο απ’ το να περιφέρουν τους ήρωές τους σε περιορισμένα χρηματοδοτημένα ερημωμένα αμερικάνικα τοπία, με σκιές και γωνίες που δεν φιλοξενούν καν εύκολες τρομάρες. Το ταξίδι που είχαν στο μυαλό τους τα οι Pastorες, ήταν προφανώς περισσότερο ψυχολογικό παρά τρομολαγνικό, όμως οι ρηχοί τους χαρακτήρες δεν κρύβουν κανένα βάθος που να μην μπορείς να διακρίνεις απ’ την αφίσα τους ακόμα, και χωρίς εξάρσεις κι ένταση, η πανδημία που προσπαθούν να γλιτώσουν, καταλήγει να διεκδικεί τον τίτλο της πιο ανεπεισοδιακής καταστροφής που μπορείς να πετύχεις σε φιλμ.