«Ήταν η αρχή της Άνοιξης στην όμορφη χερσόνησο, και για τον Silvio Berlusconi, ήταν μια μέρα γεμάτη σκατά, όπως πολλές άλλες», λέει η Sabina Guzzanti, ξεκινώντας το ντοκιμαντέρ της, που ανοίγει με πλάνα σκοτεινά και αηκίνητα, για να σου θυμίζει ταινία τρόμου, προτού ξεδιπλώσει μπροστά σου τη φρίκη του φονικού σεισμού της Aquila του 2009. Φρίκη που, όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, έχει πολύ περισσότερο να κάνει με αυτά που προκάλεσε στις ζωές όσων βγήκαν ζωντανοί απ’ τα συντρίμμια της ήσυχης κωμόπολης, και το πολιτικό σύστημα ολόκληρης της Ιταλίας στους μήνες που ακολούθησαν, παρά με τις 308 ψυχές που χάθηκαν, πάλι όχι χωρίς υπαιτιότητα της κυβέρνησης Berlusconi.

Κυβέρνηση που μέσω του Υπουργού Πολιτισμού της, φρόντισε να εκφράσει την οργή της απέναντι στο αμείλικτο ντοκιμαντέρ της Guzzanti, λέγοντας ότι κι αυτό όπως κι άλλες ταινίες του τελευταίου κύματος ιταλικού νεορεαλισμού (το Gomorra (2008) και το Il Divo (2008), λόγου χάρη), διασύρει την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό, σερβίροντας ανακρίβειες και ψευδείς κατηγορίες. Τις οποίες, ο Υπουργός, προφανώς δεν είχε καμία όρεξη να δει να απλώνονται στις οθόνες του Φεστιβάλ των Κανών, γι’ αυτό και αρνήθηκε να παρευρεθεί στις προβολές της ταινίας, που έκλεισαν χθες τον κύκλο τους στην κατάμεστη Soixantième. Η Guzzanti, ωστόσο, δεν παρέλειψε να εκφράσει την ευγνωμοσύνη της στον Υπουργό, λέγοντας ότι θα του στείλει ένα καφάσι σαμπάνιες, για την τόση δωρεάν διαφήμιση που παρείχε στην ταινία, κάνοντάς την θέμα σε όλα τα trades του φεστιβάλ, από την πρώτη μέρα του.

«Οι δημοσκοπήσεις βρίσκονταν σε ελεύθερη πτώση» συνεχίζει το ντοκιμαντέρ. «Έτσι, στις 03:32 της 6ης Απριλίου του 2009, όταν ένας σεισμός ξύπνησε ακόμη και τους κατοίκους του σπιτιού του Big Brother, κι όταν ανακάλυψε ότι μια ολόκληρη πόλη είχε διαλυθεί, για τον Silvio Berlusconi, ήταν σαν ο Θεός του άπλωσε το χέρι, για άλλη μια φορά». Το Draquila – L’ Italia che Trema, ξεκινά αποκαλύπτοντας το μηντιακό τσίρκο επαναφοράς του Berlusconi στο ρόλο του υπερήρωα, που στήθηκε με αφορμή το δραματικό περιστατικό της Aquila, και συνεχίζει για να εξαπολύσει μια ολομέτωπη επίθεση κατά του κυβερνητικού σχηματισμού που ηγείται ο Berlusconi, ενός σχηματισμού ηθικών ατοπημάτων, οικονομικών διαφθορών, εξώφθαλμων καταχρήσεων εξουσίας, υπεξαιρέσεων δημόσιας περιουσίας, ολοκληρωτικής αδιαφορίας για τις δημοκρατικές αρχές, και εξοργιστικών συνταγματικών παραβιάσεων, που έχουν παραλύσει το πολιτικό σύστημα ολόκληρης της χώρας. Κι όλα αυτά με τυπικά νόμιμο τρόπο, υποβοηθούμενο απ’ την μαεστρική χειραγώγηση των πολιτών μέσω της πλύσης εγκεφάλου που φροντίζουν να τους κάνουν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, υπό τον πλήρη έλεγχο του φοβερού αυτού μαριονετίστα, είτε μέσω του πορτοφολιού, είτε μέσω της τρομοκρατίας που τους επιβάλει.

Με Michael-Moore-ίστικο φορμά και μια δικαιολογημένη (κι ευπρόσδεκτη, με τέτοιες χειλάρες) δόση φιλαυτίας απ’ τη μεριά της, η συνηθισμένη σε κυβερνητικές επιθέσεις Guzzanti, στήνει ένα ντοκιμαντέρ-γροθιά, όχι μόνο στο στομάχι των Ιταλών, αλλά και στο σαγόνι των γειτόνων της χώρας γενικότερα, κι ειδικότερα σ’ αυτούς στα δυτικά της, που πλησιάζουν όλο και πιο κοντά σ’ αυτού του είδους την αληταρχία, όσο επιλέγουν την απολίτικη αδιαφορία ως τρόπο αντίδρασης σ’ ένα σύστημα, που γίνεται όλο και πιο ισχυρό, όσο κανείς δεν σηκώνει τα μάτια του να το αντικρίσει στα ίσια. Ούτε καν οι κινηματογραφιστές.

Στο ψυχιατρείο της Pergine Valsugana στα πρώτα 20s, έγκλειστη αναρωτιέται πως γαμάει ο Duce.O Marco Bellocchio δανείστηκε το 2009 από την οπερετικότητα του Il Divo (2008) και τη πήγε πίσω στην εποχή του βωβού, μια σύλληψη που θα ήταν ιδιοφυέστατη αν δεν ήταν αναγκαστική, από τη πολλή χρήση φιλμ αρχείου, μια συνήθεια που ακόμα και οι ελληνικές ταινίες παράτησαν πριν δεκαετίες, κι αυτό (όχι για τιποτάλλο) αλλά γιατί κι ο τελευταίος θεατής στο Διακοφτό γέλαγε πια μ' αυτή. Απτόητος βέβαια ο σκηνοθέτης, δε μένει τουλάχιστο εκεί, στα προπολεμικά επίκαιρα σα μόνο υλικό για να ασπρίσει τη πενία του προϋπολογισμού του, αλλά ρίχνει και μερικές από αυτές τις "σκηνές πολέμου" όπου ακούγονται μπουμπουνητά στο βάθος της στοάς και ακολουθούν πεντέξι κακόμοιροι κομπάρσοι που τους ψεκάζουν τεχνητή ομίχλη τα πιτσιρίκια του συνεργείου, σκηνές που θα 'λεγες ότι έχει παρατήσει ακόμα και η ελληνική τηλεόραση, αν δεν ήταν κι αυτή ζωντανό λείψανο, διαβασμένη από παπά μέσω διχτύου εδώ και χρόνια, μαζί με τις υπόλοιπες του πλανήτη. Αν καταφέρεις να κολυμπήσεις σε αυτά τα διαλύματα φορμόλης με όλες τις κινηματογραφικές (και όχι μόνο) μούμιες του προηγούμενου αιώνα για μιάμιση ώρα (μετρημένη), ο Bellocchio σε αποζημιώνει με μια σκηνή πέντε αστέρων, με τον Filippo Timi ως μπάσταρδο του Mussolini να μιμείται μια από τις περιβόητες ομιλίες του (δεύτερου) περί τρίτου Καρχηδονιακού Πολέμου κατά πάντων, συμπυκνώνοντας όλη τη παράνοια και των μελανοχίτωνων και του πυροβολημένου αρχηγού τους σε μερικές εκφράσεις του προσώπου. Μπορείς να επιχειρηματολογήσεις ότι η σκηνή είναι τόσο δυνατή γιατί η ταινία έχτιζε μέχρι τότε το προφίλ του αρχι-φασίστα ακόμα και με αυτόν να απουσιάζει, και τα credits δε σου αφήνουν και καμία αμφιβολία για τη πρόθεση του σκηνοθέτη, το πρόβλημα όμως είναι πως οι προθέσεις των χαρακτήρων περιορίζονται στη βρώση μικρών παιδιών για πρωινό από τη μεριά του ενός και από την άλλη στο γενικό και υπερμυθοποιημένο σχιζοφρενικό (έμεινα παρθένα για το παιδί μου) γυναικείο μελόδραμα.

Καμένος τύπος με δερμάτινο καπέλο, ριγέ πουλόβερ, γάντι με λεπίδες και βιογραφικό κηπουρού σε προηγούμενη ζωή, σκορπάει τρόμο στον ύπνο και σωθικά στον ξύπνιο εφήβων αμερικανικής κωμόπολης.Διαδικαστικό και τυποποιημένο, ακολουθεί πιστά όχι μόνο τον κεντρικό κορμό του σεναρίου του θρυλικού πρωτότυπου του Wes Craven, αλλά και όλα τα κλισέ των εφηβικών slasher που γέννησαν τότε ο Craven και η σειρά του, δημιουργώντας τα μυθικών διαστάσεων franchises με μανιακούς δολοφόνους και γυαλιστερές λεπίδες, κλισέ που προσπαθούν εδώ και χρόνια κάποιοι πού και πού να αποφύγουν, μπας και επαναπροσδιορίσουν το είδος. Ένα πισωγύρισμα που ο πρωτάρης Bayer δεν καταφέρνει καν να κάνει ιδιαίτερα καλά, για να μπορέσεις να το δικαιολογήσεις ως είδος retro αναφοράς, το καινούριο Nightmare on Elm Street (2010), υπνοβατεί άυπνο στο πρώτο του μισό, προσπαθώντας να στήσει ένα σεναριακό υπόβαθρο που ήδη ξέρεις απ’ έξω, ακόμη κι υποσυνείδητα, και να δώσει στον κεντρικό του φονιά, ένα βάθος δια της προϊστορίας του, ενώ την ίδια ώρα τον έχει να περιφέρεται φλυαρώντας αδιάφορες δήθεν απειλητικές εξυπνακίστικες ατάκες, πίσω από μια γελοία δύσκαμπτη πλαστική μπάλα που έχουν φορέσει στον δύσμοιρο τον Jackie Earle Haley για κεφάλι, σ’ ένα απ’ τα χειρότερα δείγματα ειδικών εφέ που έχει εμφανιστεί σε οθόνη τα τελευταία χρόνια. Ο ρυθμός αρχίζει ν’ ανεβαίνει όταν ο Freddy έχει πια καθαρίσει τον κύριο όγκο των πρόθυμων θυμάτων του, κι οι επιζώντες καταφέρνουν ν’ ανακαλύψουν τι ακριβώς ζητάει απ’ τη ζωή τους ο εφιάλτης τους (τη ζωή τους), όμως ακόμη και τότε δεν προσφέρει τίποτε άλλο που να μην έχεις ήδη ξαναδεί, κι ακόμη κι αν θέλεις απλά να το ξαναδείς με τον Freddy να το προκαλεί, ο ίδιος ο Freddy είναι τόσο ανυπόστατος, σα χαρακτήρας και σαν εμφάνιση ακόμα, που όσο να’ ναι, έναν εκνευρισμό τον προκαλεί.

Η αληθινή ιστορία Εγγλέζου στρατιώτη του 11ου αιώνα, που όταν μεγάλωσε έγινε θρύλος με κουκούλα, τόξο και συμμορία.Εν μέσω κοσμοσυρροής και σχετικού παροξυσμού απ' το κοινό, κάνει την πρεμιέρα της στο κόκκινο χαλί των Κανών, την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, η ταινία του Ridley Scott. Ταινία που αποκαλύφθηκε πριν λίγες ώρες, δυο φορές, σε δυο εξίσου μισοάδειες δημοσιογραφικές προβολές, που προκάλεσαν τόσο χλιαρές προς κρύες αντιδράσεις στον Τύπο, όσο και οι περιορισμένες τοπικές προβολές που είχαν προηγηθεί σε συγκεκριμένα, μεγάλα αγγλόφωνα territories, λειτουργώντας ως χαρακτηριστικό δείγμα της κατάστασης που περιγράφει το Variety στο εβδομαδιαίο φύλλο που μοιραζόταν στις αφίξεις του αεροδρομίου της Νίκαιας, για το πώς δεν έχει σημασία η ίδια η ταινία που έρχεται στις Κάνες, όσο το κόκκινο χαλί που την υποδέχεται, για να στρώσει στη συνέχεια, γεμάτη υποσχέσεις εισπρακτική πορεία τόσο στις αίθουσες της Αμερικής, όσο (κι ίσως και περισσότερο) στις Ευρωπαϊκές. Όχι ότι η συγκεκριμένη ταινία δεν την αξίζει.

Πατώντας στα χνάρια του ιστορικού έπους που τον είχε γοητεύσει στο (ή αποτυχημένο, ή απ’ το στούντιο σακατεμένο, ανάλογα με την εκδοχή που προτιμάς) Kingdom of Heaven (2005), o Sir Ridley Scott αναλαμβάνει να αναδείξει το ρεαλιστικό υπόβαθρο μιας απ’ τις μεγαλύτερες μορφές της μυθολογίας της δυτικής κουλτούρας, και το κάνει κυρίως στην εικόνα του, ρίχνοντας στον κόκκο και το χρώμα της, τη λασπουριά και την αιματίλα που τρώνε για πρωινό οι ήρωές του, σε μια Ευρώπη στο σκοτάδι της επαύριου των σταυροφοριών και στην κάψα της φωτιάς των εσωτερικών αλληλοσπαραγμών. Το σενάριο του Brian Helgeland, που το έβγαλε απ’ τον αρχικό κορμό των Ethan Reiff και Cyrus Voris του Sleeper Cell, προσφέρει μερικές συναρπαστικές, όσο και ανατριχιαστικές ματιές στις διαπλοκές και τις μακιαβελίστικες παραπλανήσεις που συνέβαιναν εκείνη την εποχή στους σκοτεινούς διαδρόμους των κρύων και μουχλιασμένων παλατιών, όμως υποφέρει όταν βγαίνει έξω στα χωράφια και τα χωριά, με το κομμάτι της ιστορίας που όντως αφορά τον κεντρικό της ήρωα, να πνίγεται σε καρικατουρίστικα περιγράμματα χάρτινων χαρακτήρων, ηθικά διλήμματα και ψυχικά μεγαλεία, ψεύτικα και υπερβολικά, και την ανθολογία του σχηματισμού της συμμορίας του προστάτη των φτωχών, να μοιάζει σα να ξεπήδηξε απερίσκεπτα, απ’ τις σελίδες αφελούς κόμικ. Έτσι, το σενάριο καταλήγει να θέλει τουλάχιστον κάνα μισάωρο κόψιμο για να γραμμώσει εκείνη την κοιλιά στα μισά του, κι οι μελοδραματικές ατάκες, είτε κάνα δυο ξαναγραψίματα ακόμα για να βρουν καμιά πρωτοτυπία, ή κάνα δυο λιγότερα, μπας απαλειφόταν τα ξεχαρβαλιάσματα απ’ τα μπρος-πίσω που σου έγραφε ο cheaplog στο teaser. Ωστόσο, όταν ξυπνάς απ’ το μισάωρο των γνωριμιών του Ρομπέν με τη Μαριάν του, και τα δραματικά διαλείμματα που τους επιβάλουν οι ωχτροί της ενότητας του έθνους και της ελευθερίας του λαού, εκτιμάς το γεγονός ότι ο Scott δεν άφησε τη σκληρότητα των περιστάσεων να μουλιάσει απ’ τα σιρόπια του ρομάντζου, ξαναθυμάσαι τις μετρημένες μέχρι τότε στιγμές μεγαλείου που σου είχε προσφέρει στα οπτικά του, και δίνει ρέστα όταν πιάνουν για τα καλά τα τύμπανα του πολέμου, κι αρχίζει το μάτι του Russell να γυαλίζει, όπως εκείνη την πρώτη φορά που συναντήθηκαν, στο τεράστιο Gladiator (2000). Το οποίο, δυστυχώς, δεν το ξανάκαναν, κι ούτε φαινόταν πως θα κάνουν.

Από τα ξημερώματα της Τρίτης, το Yahoo! Movies παρουσιάζει το μεγάλο trailer του Inception (2010) που από τη Παρασκευή, όταν άρχισε να παίζει στην Αμερική σαν επιλογή με τα prints του Iron Man 2 (2010) και στο δίχτυο μέσα στον εικονικό κόσμο του σχετικού παιχνιδιού της Warner, έχει γίνει μέρος της καθημερινής κινηματογραφικής ρουτίνας του μισού πλανήτη. Ξυπνάς, ανάβεις τσιγάρο, βλέπεις το trailer, ξαφνιάζεις τη γκόμενα στο ντους, της πετάς τα μάτια, βλέπεις το trailer, πας στη δουλειά, φτιάχνεις καφέ, βλέπεις το trailer. The only movie that matters, φέτος και πολύ πιθανά μέχρι την επόμενη παρουσία του κυρίαρχου του σύμπαντος, το φιλμ του Christopher Nolan δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες πια για το τι σε περιμένει.

Ο Jerry Bruckheimer ποντάρει φέτος με τον Prince of Persia (2010) ότι τα videogames είναι τα νέα comics όπως ξαναματαείπαμε, όμως το Hollywood ήδη από τα 90s.. ζωγράφισε και για τον τελευταίο μια παράλληλη διαπίστωση, το ότι η απληστία δεν είναι ο καλύτερος δημιουργικός οδηγός για να μεταφέρεις στο πανί ιστορίες-ηλεκτρονικά προσχήματα για έναν ή περισσότερους παίχτες. Επιγραμματικά σε περίπτωση που έχεις μείνει εκεί κι ακόμα πιο πίσω, τα Half-Life έδειξαν στη συνέχεια ότι ακόμα και οι gamers μελαγχολούν (i.e. χρειάζονται λίγο.. συναίσθημα), τα Serious Sam διατύπωσαν μάλλον το καλύτερο αντίθετο επιχείρημα, η βιομηχανία έγινε πάντως σαφώς κινηματογραφικότερη και το πάει για 99η τέχνη είτε με απλό machinima είτε έχοντας χωνέψει το μέσο και αρκετή πιο εκλεπτυσμένη κουλτούρα όπως στο Path, και στην άλλη ενδιαφερόμενη βιομηχανία o James Cameron έχει μερικές καλές ιδέες για το πως χειρίζεσαι εικονικούς χώρους ενώ ο Roger Ebert έχει γενικά αντιρρήσεις. Μένοντας εκεί στο χώνεμα, ο ηθοποιός, κινηματογραφιστής και χορογράφος δράσης Joey Ansah ισχυρίζεται ότι οι αφορμές για να παίζεις μπουνιές με τον αδερφό σου (και όχι μόνο εικονικές) που βασίλεψαν απόλυτα για ένα φεγγάρι (πριν έρθει το 3D) στη βιομηχανία, έχουν ακόμα και τώρα ψυχή που χρειάζεται στοργή, φροντίδα και πολλή τεχνητή βροχή, όπως εξηγεί ο Μιχάλης Τέγος του GameOver.gr.

Το πιο σοκαριστικό όταν ακούω να μιλάνε για ταινίες που βασίζονται στο Street Fighter (και οποιοδήποτε fighting game, δηλαδή), είναι ότι όλοι απογοητεύονται όταν βγαίνουν μάπες. Περιμένουμε δηλαδή πραγματικά καλή κινηματογραφική αφήγηση από την ιδέα ότι υπάρχουν κάποιοι παραφουσκωμένοι μπρατσαράδες με τη fashion sense κάποιου που έχασε το φως του πριν εφευρεθούν οι καθρέφτες, που τριγυρνούν τον πλανήτη παίζοντας φάπες; Ας είμαστε ειλικρινείς, η τελευταία φορά που δούλεψε αυτό το concept κινηματογραφικά ήταν στο The Quest (1996), κι αυτό είχε κι έναν προ-JCVD Van Damme (θα μου πεις, και το πρώτο Street Fighter (1994) είχε. Touché).

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το Street Fighter είναι εξαιρετική σειρά παιχνιδιών (και το άρτι αφιχθέν Super Street Fighter IV ένα από τα καλύτερα δείγματα του είδους), αλλά λειτουργεί μόνο και μόνο επειδή είναι ο δικός σου μπρατσαράς (ναι, αυτό ισχύει και για τους χαρακτήρες γένους θηλυκού) στην οθόνη και κοπανιέται χάρη στις ικανότητες που εσύ έχεις αναπτύξει στο χειριστήριο. Αυτό πάντως δεν εμπόδισε τον Joey Ansah (τον είδες στο The Bourne Ultimatum (2007)), νεαρό σκηνοθέτη, ηθοποιό και action choreographer, να διυλίσει ό,τι αγαπάει από το παιχνίδι σε ένα εντυπωσιακά καλοφτιαγμένο τρίλεπτο φιλμάκι που πλασάρεται ως "ο σωστός τρόπος να γυρίσεις Street Fighter". Βλέποντάς το, δεν μπορείς να τον αμφισβητήσεις.

Οι χαρακτήρες είναι spot-on, που λέμε στο χωριό μου, από τα μαύρα φρύδια και την ξανθιά κουπ του Ken μέχρι την κόκκινη κορδέλα του Ryu, ενώ η πολύ καλή χορογραφία μάχης έχει συμπεριλάβει τα hadokens και τα sho-ryukens από το παιχνίδι έτσι ώστε να ακροβατούν ανάμεσα στο εντυπωσιακό και το αστείο. Η διάρκεια του φιλμ δεν ξεπερνάει αυτή ενός μέσου match του παιχνιδιού, ενώ ο διάλογος παραμένει στα απόλυτα βασικά και πολύ σοφά δεν προσπαθεί να δικαιολογήσει ποιοι είναι αυτοί οι τύποι και γιατί πλακώνονται. Το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις είναι ότι είναι ο Ryu και ο Ken, και όπου βρεθούν, πέφτουν ανάποδες. Αυτό βέβαια δεν αρκεί για να υποστηρίξει full feature, γι' αυτό και ο Ansah δημιούργησε, κατά πάσα πιθανότητα, ό,τι πιο πιστό και λειτουργικό θα δούμε ποτέ σε live-action απόδοση του Street Fighter – και μάλλον αυτό είναι για το καλύτερο.

Τι κάνεις άμα θες να παντρευτείς και διαθέτεις ανοιχτούς ορίζοντες και κυρίως χοντρό πορτοφόλι; Η νέα μόδα στο εξωτερικό είναι οι "θεματικοί" γάμοι. Έτσι και το ζεύγος στο βίντεο, Αμερικανοί ινδικής καταγωγής, αποφάσισε να ζήσει την πραγματική εμπειρία, κάνοντας έναν παραδοσιακό ινδικό γάμο στην Ινδία, κομπλέ με ελέφαντες, χορούς και πανηγύρια. Όταν λοιπόν απευθύνθηκαν στον ταλαντούχο σκηνοθέτη Kevin Shahinian για να κινηματογραφήσει το "κρέμασμα" (γιατί υπάρχουν και καλλιτέχνες σπεσιαλίστες στο γύρισμα γαμοβίντεο) αυτός το πήγε ένα βήμα παραπέρα: τους πρότεινε να το κάνει κανονική ταινία μικρού μήκους, με σενάριο, στην οποία θα ενσωμάτωνε την τελετή. Το αποτέλεσμα τον δικαίωσε, αφού το βίντεο κατέληξε μια Bollywood υπερπαραγωγή 28 λεπτών που θα ζήλευαν πολλοί γκλαμουράτοι νιόπαντροι.

Το ενδιαφέρον του πράγματος ωστόσο βρίσκεται και στον τρόπο με τον οποίο τα κατάφεραν. Χρειάστηκαν 9 μέρες γύρισμα συνολικά, με πολλές αναποδιές και περιορισμούς, ειδικά στις σκηνές του πραγματικού γάμου που φυσικά δεν υπήρχε περιθώριο για δεύτερη λήψη. Το εγχείρημα στήριξαν μεγάλοι χορηγοί, όπως η ίδια η Canon που διέθεσε στο συνεργείο 2 φωτογραφικές μηχανές EOS 7D, μοντέλα προ-παραγωγής τότε. Γιατί το παραπάνω βίντεο δε γυρίστηκε με τίποτα πανάκριβες κάμερες αλλά με επαγγελματικές φωτογραφικές μηχανές αξίας 1700 δολαρίων! Οι μηχανές αυτές, αν και αρχικά προορίζονταν για το Associated Press (που δεν ήθελε να πληρώνει έξτρα καμεραμέν αλλά οι φωτογράφοι του να μπορούν να βγάζουν και κάνα βιντεάκι για το σάιτ), προκάλεσαν υστερία στους απανταχού filmmakers, αγκαλιάστηκαν από επαγγελματίες του χώρου, και μετά από λαϊκή απαίτηση, έγιναν ακόμα πιο κινηματογραφικές. Το φαινόμενο των HD-DSLR πήρε τέτοιες διαστάσεις που ανάγκασε ακόμα και την πρωτοπόρο Red να αλλάξει σχέδια στην επόμενη υπερκάμερα που θα βγάλει, ώστε να είναι και αυτή σε μέγεθος φωτογραφικής μηχανής. Ανοίγουν έτσι νέες δυνατότητες στους επίδοξους Spielberg όλου του κόσμου: Πλέον μπορούν να γυρίσουν με φτηνά εργαλεία με την ποιότητα του φινάλε του House, ή και να δοκιμάσουν εντελώς νέους τρόπους κινηματογράφησης.

Το κείμενο είναι του μικρομηκά Στέλιου Κουκουβιτάκη