Resident Evil: Afterlife (2010): Απέθαντο trailer
Resident Evil: Afterlife (2010) - Trailer
Το παιχνιδο-franchise που αρνείται να πεθάνει περνάει στη μεταθανάτια ζωή το φθινόπωρο, στο Resident Evil: Afterlife (2010), και η Sony σε προειδοποιεί σχετικά, με trailer που έκανε πρεμιέρα τη Κυριακή στο Attack of the Show και παίζει από σήμερα παντού, περισσότερο με αφορμή την E3 (όπου ανακοινώθηκε και το Resident Evil: Revelations για το 3DS) παρά κάποια από τις εξόδους του αμερικάνικου weekend.
Το franchise, στη κινηματογραφική του μορφή, ήταν να κλείσει με το Resident Evil: Extinction (2007) άμα θυμάσαι, αλλά στη πορεία βρήκε extra life, θεωρητικά από τις καλές εισπράξεις της ταινίας (περίπου $150 εκατομμύρια σε όλο το πλανήτη) και από τα πράγματα, φαντάζεσαι, εξαιτίας της εξαιρετικότητας του Resident Evil 4 που ανάστησε τη σειρά των βιντεοπαιχνιδιών μπαίνοντας και σε αρκετές λίστες στο τέλος της δεκαετίας, και της επαναξαναματανάστασης των τριών ψευτοδιαστάσεων στη μεγάλη οθόνη που έκανε ακαταμάχητη την ιδέα μιας ακόμα αρπαχτής. Στις νεκραναστάσεις έχει μείνει και επιμένει, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες σου, φανερά η παραγωγή, η χαρακτηριστική καφετίλα του RE 4 έχει μουλιάσει και τα ψηφιακά σκηνικά (που παρεμπιπτόντως γίναν φωτεινότερα στο trailer σε σχέση με το teaser) και τις αφίσες του Afterlife, ενώ το S3D, ψιλο-ρέτρο πια, σα τις περσινές πωρωμένου κοινού σπλατεριές, επικεντρώνεται στα διάφορα που πεντάγονται απειλητικά στη μούρη σου. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, στο S3D exploitation των 70s και των 80s, τα blurb υπόσχονται και τη "latest 3D technology" εννοώντας το fusion system του James Cameron με το οποίο γυρίστηκαν, ας πούμε, τα Ghosts of the Abyss (2003) και Spy Kids 3-D (2003). Αυτή την αισθητική.. last year, ούτε καν αρκετά παλιά για να εμπεριέχει μια κάποια νοσταλγία, τη σπάει κάπως η αποστειρωμένη αλλά διαχρονική του Paul W.S. Anderson που επιστρέφει μετά από καιρό στη σκηνοθεσία, και ακόμα περισσότερο (τη σπάει) το ακαταμάχητο γκομενοτρίο των Milla Jovovich, Ali Larter και Sienna Guillory, παρολαυτά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της σειράς παραμένει η θεματική κατεύθυνση και για να ξεκαθαρίσει αυτή θα πρέπει να περιμένεις το επόμενο και πραγματικό (αντί για teaser-o-) trailer, τον Ιούλιο, στη Comicon. Στα μέχρι τώρα δεδομένα, ο Anderson, που κράτησε τη θέση του σεναριογράφου και στα τρία μέχρι τώρα επεισόδια, απέφυγε γενικά σε αυτά το κόλλημα με τα παιχνίδια που για πολλούς ήταν η συμφορά του Mortal Kombat: Annihilation (1997) και του Tomb Raider: The Cradle of Life (2003), όμως έχασε το μπούσουλα στο Extinction, και λογικά μόνη επιλογή έχει πια το κάτι σα reboot και τη σύγκλιση με το σύμπαν των παιχνιδιών, για να κρατήσει τουλάχιστο το core κοινό του. Έτσι η Alice είναι σίγουρο ότι δε θα έχει για πολύ τις υπερδυνάμεις της, ενώ στο Afterlife κάνει ντεμπούτο και ο Chris (ή αλλιώς Wentworth Miller άμα δεν έχεις επαφή με το σχετικό σύμπαν), ο πιο δημοφιλής (και σε αντίθεση με την Alice) στους gamers χαρακτήρας από το παλμαρέ του survival horror παιχνιδιού.
Το franchise, στη κινηματογραφική του μορφή, ήταν να κλείσει με το Resident Evil: Extinction (2007) άμα θυμάσαι, αλλά στη πορεία βρήκε extra life, θεωρητικά από τις καλές εισπράξεις της ταινίας (περίπου $150 εκατομμύρια σε όλο το πλανήτη) και από τα πράγματα, φαντάζεσαι, εξαιτίας της εξαιρετικότητας του Resident Evil 4 που ανάστησε τη σειρά των βιντεοπαιχνιδιών μπαίνοντας και σε αρκετές λίστες στο τέλος της δεκαετίας, και της επαναξαναματανάστασης των τριών ψευτοδιαστάσεων στη μεγάλη οθόνη που έκανε ακαταμάχητη την ιδέα μιας ακόμα αρπαχτής. Στις νεκραναστάσεις έχει μείνει και επιμένει, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες σου, φανερά η παραγωγή, η χαρακτηριστική καφετίλα του RE 4 έχει μουλιάσει και τα ψηφιακά σκηνικά (που παρεμπιπτόντως γίναν φωτεινότερα στο trailer σε σχέση με το teaser) και τις αφίσες του Afterlife, ενώ το S3D, ψιλο-ρέτρο πια, σα τις περσινές πωρωμένου κοινού σπλατεριές, επικεντρώνεται στα διάφορα που πεντάγονται απειλητικά στη μούρη σου. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, στο S3D exploitation των 70s και των 80s, τα blurb υπόσχονται και τη "latest 3D technology" εννοώντας το fusion system του James Cameron με το οποίο γυρίστηκαν, ας πούμε, τα Ghosts of the Abyss (2003) και Spy Kids 3-D (2003). Αυτή την αισθητική.. last year, ούτε καν αρκετά παλιά για να εμπεριέχει μια κάποια νοσταλγία, τη σπάει κάπως η αποστειρωμένη αλλά διαχρονική του Paul W.S. Anderson που επιστρέφει μετά από καιρό στη σκηνοθεσία, και ακόμα περισσότερο (τη σπάει) το ακαταμάχητο γκομενοτρίο των Milla Jovovich, Ali Larter και Sienna Guillory, παρολαυτά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της σειράς παραμένει η θεματική κατεύθυνση και για να ξεκαθαρίσει αυτή θα πρέπει να περιμένεις το επόμενο και πραγματικό (αντί για teaser-o-) trailer, τον Ιούλιο, στη Comicon. Στα μέχρι τώρα δεδομένα, ο Anderson, που κράτησε τη θέση του σεναριογράφου και στα τρία μέχρι τώρα επεισόδια, απέφυγε γενικά σε αυτά το κόλλημα με τα παιχνίδια που για πολλούς ήταν η συμφορά του Mortal Kombat: Annihilation (1997) και του Tomb Raider: The Cradle of Life (2003), όμως έχασε το μπούσουλα στο Extinction, και λογικά μόνη επιλογή έχει πια το κάτι σα reboot και τη σύγκλιση με το σύμπαν των παιχνιδιών, για να κρατήσει τουλάχιστο το core κοινό του. Έτσι η Alice είναι σίγουρο ότι δε θα έχει για πολύ τις υπερδυνάμεις της, ενώ στο Afterlife κάνει ντεμπούτο και ο Chris (ή αλλιώς Wentworth Miller άμα δεν έχεις επαφή με το σχετικό σύμπαν), ο πιο δημοφιλής (και σε αντίθεση με την Alice) στους gamers χαρακτήρας από το παλμαρέ του survival horror παιχνιδιού.
Previously on Movies for the Masses: Cyrus (2010): Trailer funcore
Cyrus (2010): Trailer funcore
Cyrus - International Trailer (Cert 15)
Αναρωτιέμαι τι (και αν) θα γράψει ο ιστορικός/κριτικός του μέλλοντος κοιτώντας πίσω στα 00s και στο κίνημα (οι κακοήθεις το λένε απλά "παρέα 4-5 φίλων χωρίς λεφτά") του mumblecore. Αλλά ως τότε αυτή είναι μια συζήτηση που είμαι σίγουρος πως δεν βλέπεις ακριβώς την ώρα να ξανακάνεις, αλλά που θέλοντας και μη θα επανέρχεται στο προσκήνιο κάθε φορά που ένας εκ των εν λόγω "4-5" θα κάνει κάποιο αξιοπρόσεκτο βήμα στο "κανονικό" Χόλιγουντ.
Οι Jay & Marc Duplass είναι από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος, με την Puffy Chair (2005) τους να είναι μια από τις ταινίες-σταθμούς του είδους. Βέβαια αν κάτι έδειξαν με το Baghead (2008), μάλλον το πρώτο mumblecore slasher στην ιστορία, είναι ότι αυτού του είδους το σινεμά πολύ δύσκολα μπορεί να αναπτυχθεί και πέραν του σταθερού και ασφαλούς μοτίβου "αγόρι και κορίτσι αγαπιούνται, κατόπιν το συζητούν." Καλές δηλαδή οι δηλώσεις καλλιτεχνικής αγνότητας του Joe Swanberg που συνεχίζει να τραβάει μόνος του το mumblecore κανάλι με πειραματικά obscurities σαν τον Alexander the Last (2009), αλλά στην πραγματικότητα το ξέρουμε όλοι πολύ καλά: Όλοι αυτοί οι αυτοχρηματοδοτούμενοι δημιουργοί περιμένουν απλώς να πιάσουν την καλή, ελπίζουν κάποιος κινηματογραφικός άγιος να ενδιαφερθεί για τη δουλειά τους, και να τους δώσει χρήματα για να την κάνουν σαν άνθρωποι.
Αυτό δηλαδή ακριβώς που συνέβη με τους αδερφούς Duplass που εξέπληξαν φέτος στο Sundance με το Cyrus (2010), μια πικρή κωμωδία για έναν τυπάκο που βρίσκει επιτέλους τη γυναίκα των ονείρων του, αλλά μαζί με αυτήν βρίσκει και τον... 21χρονο γιο της. Εύκολα θα μπορούσες να κατηγοριοποιήσεις την ταινία ως μια πιο ανεξάρτητη εκδοχή του 40 Year Old Virgin (2005) ή ενός Step Brothers (2008) αλλά αντί για τον Reilly και τον αδερφό του εδώ έχουμε τον Reilly και τον γιο της γυναίκας των ονείρων του. Όμως η αντίδραση του κοινού, που μοιάζει να αγκάλιασε το φιλμ, υπονοεί πως ίσως έχουμε κάτι πιο τρυφερό και ειλικρινές εδώ, κάτι που μοιάζει ακόμα μεγαλύτερο κατόρθωμα αν αναλογιστούμε πως τα ηνία κρατούν δύο σκηνοθέτες που γύριζαν αυτοσχεδιαστικές ταινίες με φίλους τους, και έξαφνα βρέθηκαν να μανατζάρουν στο σετ τον John C. Reilly, τον Jonah Hill, την Catherine Keener, την Marisa Tomei. Οι οποίοι, αν πιστέψουμε τους Duplass, προσαρμόστηκαν εκείνοι στον τρόπο δουλειάς των τρομερών αδερφών (δηλαδή τον αυτοσχεδιασμό πέραν των όσων διατάσσει το σενάριο), παρά το αντίθετο. Καθώς το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά έχει γίνει κι επισήμως παράρτημα των μεγάλων στούντιο, το mumblecore πάει να γίνει όντως το νέο indie. Λες;
Οι Jay & Marc Duplass είναι από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος, με την Puffy Chair (2005) τους να είναι μια από τις ταινίες-σταθμούς του είδους. Βέβαια αν κάτι έδειξαν με το Baghead (2008), μάλλον το πρώτο mumblecore slasher στην ιστορία, είναι ότι αυτού του είδους το σινεμά πολύ δύσκολα μπορεί να αναπτυχθεί και πέραν του σταθερού και ασφαλούς μοτίβου "αγόρι και κορίτσι αγαπιούνται, κατόπιν το συζητούν." Καλές δηλαδή οι δηλώσεις καλλιτεχνικής αγνότητας του Joe Swanberg που συνεχίζει να τραβάει μόνος του το mumblecore κανάλι με πειραματικά obscurities σαν τον Alexander the Last (2009), αλλά στην πραγματικότητα το ξέρουμε όλοι πολύ καλά: Όλοι αυτοί οι αυτοχρηματοδοτούμενοι δημιουργοί περιμένουν απλώς να πιάσουν την καλή, ελπίζουν κάποιος κινηματογραφικός άγιος να ενδιαφερθεί για τη δουλειά τους, και να τους δώσει χρήματα για να την κάνουν σαν άνθρωποι.
Αυτό δηλαδή ακριβώς που συνέβη με τους αδερφούς Duplass που εξέπληξαν φέτος στο Sundance με το Cyrus (2010), μια πικρή κωμωδία για έναν τυπάκο που βρίσκει επιτέλους τη γυναίκα των ονείρων του, αλλά μαζί με αυτήν βρίσκει και τον... 21χρονο γιο της. Εύκολα θα μπορούσες να κατηγοριοποιήσεις την ταινία ως μια πιο ανεξάρτητη εκδοχή του 40 Year Old Virgin (2005) ή ενός Step Brothers (2008) αλλά αντί για τον Reilly και τον αδερφό του εδώ έχουμε τον Reilly και τον γιο της γυναίκας των ονείρων του. Όμως η αντίδραση του κοινού, που μοιάζει να αγκάλιασε το φιλμ, υπονοεί πως ίσως έχουμε κάτι πιο τρυφερό και ειλικρινές εδώ, κάτι που μοιάζει ακόμα μεγαλύτερο κατόρθωμα αν αναλογιστούμε πως τα ηνία κρατούν δύο σκηνοθέτες που γύριζαν αυτοσχεδιαστικές ταινίες με φίλους τους, και έξαφνα βρέθηκαν να μανατζάρουν στο σετ τον John C. Reilly, τον Jonah Hill, την Catherine Keener, την Marisa Tomei. Οι οποίοι, αν πιστέψουμε τους Duplass, προσαρμόστηκαν εκείνοι στον τρόπο δουλειάς των τρομερών αδερφών (δηλαδή τον αυτοσχεδιασμό πέραν των όσων διατάσσει το σενάριο), παρά το αντίθετο. Καθώς το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά έχει γίνει κι επισήμως παράρτημα των μεγάλων στούντιο, το mumblecore πάει να γίνει όντως το νέο indie. Λες;
Previously on Movies for the Masses: Legend of the Guardians (2010): Trailer κουκουβάγιας
Το κείμενο είναι του Dark Tyler του US TV
She's Out of My League (2010)
Δεν Είναι για τα Μούτρα Σου
Σκηνοθεσία: Jim Field Smith
Σενάριο: Sean Anders, John Morris
Παίζουν: Jay Baruchel, Alice Eve
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30/ 00.45. Σάβ., Κυρ. & 15.45
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΣΠΟΡΤΙΓΚ
Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρνη, 2109333820, 2109350439.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΡΙΑ
Αφροδίτης 8, Βάρκιζα, 210-8970844, 2108971654.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.50/ 22.00. Σάβ., Κυρ. & 17.40. Παρ., Σάβ. & 00.10
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.40/ 21.00/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 16.20
NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 18.45/ 20.45/ 22.45
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 LAYS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.15/ 20.30/ 22.45/ 01.15
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 3 CINEMA ING
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.10/ 21.20/ 23.30
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΑΜΥΝΤΑΣ
Κων/πόλεως 16, Υμηττός, 210-7626418.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.30/ 22.40
3/5Σκηνοθεσία: Jim Field Smith
Σενάριο: Sean Anders, John Morris
Παίζουν: Jay Baruchel, Alice Eve
Δες/Κρύψε το trailer
Υπαλληλάκος ασφαλείας αεροδρομίου "καταφέρνει" κόμματο με καριέρα και εισόδημα, προκαλώντας φίλους, σόι και την ανασφάλειά του ακόμη!
Κάπου ανάμεσα στη σκατολογική κωμωδία και την ψυχαναλυτική --ξαπλώστε στον καναπέ κι ανοίξτε μου την ψυχή σας-- διάθεση των σκιαγραφήσεων χαρακτήρων του Apatow, το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου (2010) ψάχνει να βρει... αυτό το κάτι που μένει, χωρίς ποτέ να ισορροπεί σωστά σε δόσεις. Μικροκοιλιές στη δράση, αφέλεια και αμηχανία ως προς τον καταμερισμό σεκάνς διαλόγου και γκαγκ, στερεοτυπικές περσόνες, twists που εκβιάζουν προς την κατεύθυνση του happy end. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις ατέλειες, όμως, βρίσκονται δύο κεντρικοί χαρακτήρες που κονταροχτυπιούνται με το εγώ τους και τον τρόπο που έχουμε μάθει να κρίνουμε (ή ν' αφήνουμε τους άλλους να το κάνουν για εμάς...) τις επιλογές μας. Αυτή η ειλικρίνεια ως προς την αντιμετώπιση ενός... "για τα μάτια του κόσμου" αταίριαστου ζευγαριού, κάνει την έκπληξη και σώζει το όλο εγχείρημα, σε συνδυασμό με την εξαιρετική πινακοθήκη του καστ, που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αντιξοότητα της αμερικανικής κοινωνίας, από το slacker και τη βλαχιά μέχρι τη μπλαζέ ανωτερότητα της μεγαλοαστικής τάξης.
Ίσως, τελικά, την ευθύνη για το ότι το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου δεν είναι ένα instant classic φιλμ για το είδος της νεανικής κωμωδίας να μην την έχει ο "παρθένος" σκηνοθέτης, Jim Field Smith, αλλά οι επιταγές και τα "καλουπώματα" του studio, που, ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες στιχομυθίες και χαριτωμένα καταστασιακά, λεκιάζουν το παντελόνι του Jay Baruchel πάνω στο "κατάλληλο" timing με την επίσκεψη των γονιών της Alice Eve ή μας δίνουν μαθήματα αποτρίχωσης... υπογαστρίου, προκαλώντας μεν το γέλιο, θυμίζοντάς μας, δε, ότι μια παρόμοια σκηνή εμπεριείχε και ένα από τα φιλμ της σειράς... American Pie. Τουλάχιστον, επέτρεψαν το R rating. Και μπροστά στο χάλι του φετινού καλοκαιριού, μπορεί τούτο το ταινιάκι να είναι και καλύτερο από... τα μούτρα σου!
Κάπου ανάμεσα στη σκατολογική κωμωδία και την ψυχαναλυτική --ξαπλώστε στον καναπέ κι ανοίξτε μου την ψυχή σας-- διάθεση των σκιαγραφήσεων χαρακτήρων του Apatow, το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου (2010) ψάχνει να βρει... αυτό το κάτι που μένει, χωρίς ποτέ να ισορροπεί σωστά σε δόσεις. Μικροκοιλιές στη δράση, αφέλεια και αμηχανία ως προς τον καταμερισμό σεκάνς διαλόγου και γκαγκ, στερεοτυπικές περσόνες, twists που εκβιάζουν προς την κατεύθυνση του happy end. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις ατέλειες, όμως, βρίσκονται δύο κεντρικοί χαρακτήρες που κονταροχτυπιούνται με το εγώ τους και τον τρόπο που έχουμε μάθει να κρίνουμε (ή ν' αφήνουμε τους άλλους να το κάνουν για εμάς...) τις επιλογές μας. Αυτή η ειλικρίνεια ως προς την αντιμετώπιση ενός... "για τα μάτια του κόσμου" αταίριαστου ζευγαριού, κάνει την έκπληξη και σώζει το όλο εγχείρημα, σε συνδυασμό με την εξαιρετική πινακοθήκη του καστ, που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αντιξοότητα της αμερικανικής κοινωνίας, από το slacker και τη βλαχιά μέχρι τη μπλαζέ ανωτερότητα της μεγαλοαστικής τάξης.
Ίσως, τελικά, την ευθύνη για το ότι το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου δεν είναι ένα instant classic φιλμ για το είδος της νεανικής κωμωδίας να μην την έχει ο "παρθένος" σκηνοθέτης, Jim Field Smith, αλλά οι επιταγές και τα "καλουπώματα" του studio, που, ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες στιχομυθίες και χαριτωμένα καταστασιακά, λεκιάζουν το παντελόνι του Jay Baruchel πάνω στο "κατάλληλο" timing με την επίσκεψη των γονιών της Alice Eve ή μας δίνουν μαθήματα αποτρίχωσης... υπογαστρίου, προκαλώντας μεν το γέλιο, θυμίζοντάς μας, δε, ότι μια παρόμοια σκηνή εμπεριείχε και ένα από τα φιλμ της σειράς... American Pie. Τουλάχιστον, επέτρεψαν το R rating. Και μπροστά στο χάλι του φετινού καλοκαιριού, μπορεί τούτο το ταινιάκι να είναι και καλύτερο από... τα μούτρα σου!
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30/ 00.45. Σάβ., Κυρ. & 15.45
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΣΠΟΡΤΙΓΚ
Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρνη, 2109333820, 2109350439.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΡΙΑ
Αφροδίτης 8, Βάρκιζα, 210-8970844, 2108971654.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.50/ 22.00. Σάβ., Κυρ. & 17.40. Παρ., Σάβ. & 00.10
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.40/ 21.00/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 16.20
NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 18.45/ 20.45/ 22.45
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 LAYS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.15/ 20.30/ 22.45/ 01.15
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 3 CINEMA ING
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.10/ 21.20/ 23.30
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΑΜΥΝΤΑΣ
Κων/πόλεως 16, Υμηττός, 210-7626418.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.30/ 22.40
Le Père de mes Enfants (2009)
Ο Πατέρας των Παιδιών μου / Father of my Children
Σκηνοθεσία: Mia Hansen-Løve
Σενάριο: Mia Hansen-Løve
Παίζουν: Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΔΕΞΑΜΕΝΗ
Πλατεία Δεξαμενής, Κολωνάκι, 210-3623942, 210-3602363.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.00
2.5/5Σκηνοθεσία: Mia Hansen-Løve
Σενάριο: Mia Hansen-Løve
Παίζουν: Louis-Do de Lencquesaing, Chiara Caselli κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Καταχρεωμένος κινηματογραφικός παραγωγός, ψάχνει το κουράγιο να αντέξει τον οικονομικό μαρασμό της εταιρείας του, για χάρη της υπέροχης γυναίκας και των τριών κορών του. Και των άλλων μυστικών του.
Την ιδέα του ανδρός ως κεφαλή της οικογένειας και την περηφάνια που συνεπάγεται ο ρόλος, ψαχουλεύει στη δεύτερη ταινία της η Mia Hansen-Løve, με την ευαισθησία της Γαλλίδας για τις έννοιες και τους μηχανισμούς της οικογένειας να γίνονται όλο και πιο εμφανείς ως κύριες καλλιτεχνικές της αφετηρίες, ετούτη τη φορά όμως, όχι ως καταλύτης, αλλά ως επιπρόσθετο βάρος στην ψυχολογία ενός ανθρώπου που αναγκάζεται να φοράει μάσκα στο χώρο που υποτίθεται ότι κανείς δημιουργεί, για να μπορεί εντός του να τη βγάζει για ν’ ανακουφιστεί. Ομοιάζοντας θεματικά στο L’ emploi du Temps (2001), το Le Père de mes Enfants διαλέγει ένα διαφορετικό πυρήνα απ’ την ταινία του Laurent Cantet, εξερευνώντας όχι τόσο το πώς αντιδρά ο πρωταγωνιστής του στην πραγματικότητα της οικονομικής ασφυξίας, αλλά το τί συμβολίζει αυτός, μέσα στο περιβάλλον που τον απειλεί: σαν τελευταίο δείγμα ηθικού αστού, ο πατέρας των παιδιών, συμπαθής, αγαπητός, καλλιεργημένος, πετυχημένος κάποτε και περήφανος ακόμα, έχοντας βάλει τον κόπο της ζωής του σε υποθήκη, λιώνει απ’ την αγωνία ότι θα τον χάσει, αλλά διατηρεί την ακεραιότητά του, περπατά με το κεφάλι όρθιο και επιμένει με κόπο και πράξεις, να δημιουργεί για τους γύρω του και διδάσκει στις τρεις κόρες του, ήθος και πολιτισμό. Τον πολιτισμό που η τάξη του ανέδειξε, και τον πολιτισμό που κάποτε δημιούργησε. Πολιτισμό που η ίδια του η τάξη έχει απορρίψει και μέσω της μετάλλαξής της προσπαθεί να διαγράψει, χωρίς να διστάζει παράλληλα να κάνει την αντίσταση οποιουδήποτε την επιδεικνύει, μια πράξη αυτοκτονίας. Μεταφορικής, αλλά και κυριολεκτικής. Όταν αυτή συντελείται, και με τις δυο της έννοιες, η ταινία αλλάζει τελείως πρόσωπο και χάνει κομματάκι το νήμα, μεταφέροντας την αφήγηση στη διαχείριση του διπλού θανάτου, από τις γυναίκες που μένουν πίσω. Γυναίκες με θάρρος και κουράγιο αντάξιο του άντρα που τις διέπλασε, αλλά και γνώση της ανάγκης τους για διαφυγή απ’ το σύστημα που τις έχει τυλίξει. Μια διαφυγή που η σκηνοθέτης προσπαθεί να στήσει για περισσότερη ώρα απ’ όση θα την έκανε αποτελεσματική, συρρικνώνοντας τον αντίκτυπό της μέσα από μια άλλη, ενδιαφέρουσα αλλά όχι ιδιαίτερα αξιοποιημένη υποπλοκή, που περισσότερη καθυστερεί και αδρανοποιεί, παρά ισχυροποιεί το αναπόφευκτο φινάλε.
Την ιδέα του ανδρός ως κεφαλή της οικογένειας και την περηφάνια που συνεπάγεται ο ρόλος, ψαχουλεύει στη δεύτερη ταινία της η Mia Hansen-Løve, με την ευαισθησία της Γαλλίδας για τις έννοιες και τους μηχανισμούς της οικογένειας να γίνονται όλο και πιο εμφανείς ως κύριες καλλιτεχνικές της αφετηρίες, ετούτη τη φορά όμως, όχι ως καταλύτης, αλλά ως επιπρόσθετο βάρος στην ψυχολογία ενός ανθρώπου που αναγκάζεται να φοράει μάσκα στο χώρο που υποτίθεται ότι κανείς δημιουργεί, για να μπορεί εντός του να τη βγάζει για ν’ ανακουφιστεί. Ομοιάζοντας θεματικά στο L’ emploi du Temps (2001), το Le Père de mes Enfants διαλέγει ένα διαφορετικό πυρήνα απ’ την ταινία του Laurent Cantet, εξερευνώντας όχι τόσο το πώς αντιδρά ο πρωταγωνιστής του στην πραγματικότητα της οικονομικής ασφυξίας, αλλά το τί συμβολίζει αυτός, μέσα στο περιβάλλον που τον απειλεί: σαν τελευταίο δείγμα ηθικού αστού, ο πατέρας των παιδιών, συμπαθής, αγαπητός, καλλιεργημένος, πετυχημένος κάποτε και περήφανος ακόμα, έχοντας βάλει τον κόπο της ζωής του σε υποθήκη, λιώνει απ’ την αγωνία ότι θα τον χάσει, αλλά διατηρεί την ακεραιότητά του, περπατά με το κεφάλι όρθιο και επιμένει με κόπο και πράξεις, να δημιουργεί για τους γύρω του και διδάσκει στις τρεις κόρες του, ήθος και πολιτισμό. Τον πολιτισμό που η τάξη του ανέδειξε, και τον πολιτισμό που κάποτε δημιούργησε. Πολιτισμό που η ίδια του η τάξη έχει απορρίψει και μέσω της μετάλλαξής της προσπαθεί να διαγράψει, χωρίς να διστάζει παράλληλα να κάνει την αντίσταση οποιουδήποτε την επιδεικνύει, μια πράξη αυτοκτονίας. Μεταφορικής, αλλά και κυριολεκτικής. Όταν αυτή συντελείται, και με τις δυο της έννοιες, η ταινία αλλάζει τελείως πρόσωπο και χάνει κομματάκι το νήμα, μεταφέροντας την αφήγηση στη διαχείριση του διπλού θανάτου, από τις γυναίκες που μένουν πίσω. Γυναίκες με θάρρος και κουράγιο αντάξιο του άντρα που τις διέπλασε, αλλά και γνώση της ανάγκης τους για διαφυγή απ’ το σύστημα που τις έχει τυλίξει. Μια διαφυγή που η σκηνοθέτης προσπαθεί να στήσει για περισσότερη ώρα απ’ όση θα την έκανε αποτελεσματική, συρρικνώνοντας τον αντίκτυπό της μέσα από μια άλλη, ενδιαφέρουσα αλλά όχι ιδιαίτερα αξιοποιημένη υποπλοκή, που περισσότερη καθυστερεί και αδρανοποιεί, παρά ισχυροποιεί το αναπόφευκτο φινάλε.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΔΕΞΑΜΕΝΗ
Πλατεία Δεξαμενής, Κολωνάκι, 210-3623942, 210-3602363.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.00
Letters to Juliet (2010)
Γράμματα στην Ιουλιέτα
Σκηνοθεσία: Gary Winick
Σενάριο: José Rivera, Tim Sullivan
Παίζουν: Amanda Seyfried, Chris Egan, Vanessa Redgrave
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΙΓΛΗ VILLAGE COOL
Κήπος Ζαππείου, 210-3369369.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 210-6464009.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 210-8011500.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 9 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00/ 01.15.. Σάβ., Κυρ. & 16.15
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ (θερινός)
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.10
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΒΑΝΑ (Θερινός)
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 210-6715905.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Cinema
Δουκ. Πλακεντίας 87, Χαλάνδρι, 210-6014284.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 VODAFONE
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.50/ 23.10. Σάβ., Κυρ. & 16.10
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.15/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 16.45. Παρ., Σάβ. & 01.30
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.40/ 22.50
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 19.50/ 22.00/ 00.10. Σάβ., Κυρ. & 15.30
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΡΤΕΜΙΣ (ΔΗΜ. ΚΙΝ./ΦΟΣ)
Νευροκοπίου 2- 4 (παραπλεύρως Κέντρου Νεότητας), Παπάγου, 210-6561153.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΟΡΦΕΑΣ
Λ. Σαρωνίδας 60, Σαρωνίδα, 22910/60077-8.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
2/5Σκηνοθεσία: Gary Winick
Σενάριο: José Rivera, Tim Sullivan
Παίζουν: Amanda Seyfried, Chris Egan, Vanessa Redgrave
Δες/Κρύψε το trailer
Fact-checker στον New Yorker καταλήγει μέσω του τίτλου να ψάχνει παλιά αγάπη παλιάς Αγγλίδας στη Verona, σαν απλή αφορμή για ένα ακόμα υπερευτυχισμένο τέλος φυσικά, αφού η παλιά Αγγλίδα έχει και νέο εγγονό.
Από το σκηνοθέτη των Bride Wars (2009) και τη πρωταγωνίστρια του Dear John (2010) περιμένεις τα πλάνα με νοικιασμένα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται στην επαρχιακή καλοκαιρινή Ιταλία να είναι και τα ξεχωριστά, ανάμεσα σε διαλόγους κλεμμένους από tweets 13χρονης (really, really, really good!) σκηνοθετημένους σα καταβουτυρωμένη τούρτα σοκολάτας. Και δε σε απογοητεύουν. Για τη συνηθισμένη προέλευση της ιστορίας από πλανήτη στα πέρατα του διαστήματος δε μπορείς να παραπονιέσαι αυτή τη φορά, το ότι σε αυτόν τον πλανήτη αγνοείται το πράμα που το λένε il telefono (è qui ma non squilla mai) είναι η αφορμή για τα ενδιαφέροντα πλάνα που λέγαμε αλλά και (η αφορμή) για τη Vanessa Redgrave, πραγματική σταρ ανάμεσα σε τσίρκουλα που μαθαίνουν ορθοφωνία, να μη τηλεφωνήσει τις ατάκες της, να τις παραδώσει αυτοπροσώπως και με ακριβώς αυτή τη barking mad sheer loopiness που ταιριάζει στο φιλμ και που κάνει βούτυρο τα γόνατα κάθε φλεγματικού Βρετανού κριτικού. Από τον πάτο πάτο που τον πιάνουν και τον πάνε πιο χαμηλά με αξιοθαύμαστη συνέπεια τα περισσότερα φιλμ του είδους, τα Γράμματα στην Ιουλιέτα (2010) ξεχωρίζουν και για τη κεφάτη ερμηνεία του Gael García Bernal σε έναν ρόλο από αυτούς που όρισαν το άχαρο (του υπεργκόμενου που παρατιέται σύξυλος μόλις βρεθεί καλύτερος), για τη ψυχραιμία του υποστηρικτικού καστ, για κάτι.. μικρολεπτομέρειες από τον πλανήτη Γη, για κάποια Ιταλικά που μιλάνε κάποιοι στην Ιταλία ή κάποια ψευτοδάκρυα που χύνονται όχι και πολύ μέσα στο κάδρο.
Από το σκηνοθέτη των Bride Wars (2009) και τη πρωταγωνίστρια του Dear John (2010) περιμένεις τα πλάνα με νοικιασμένα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται στην επαρχιακή καλοκαιρινή Ιταλία να είναι και τα ξεχωριστά, ανάμεσα σε διαλόγους κλεμμένους από tweets 13χρονης (really, really, really good!) σκηνοθετημένους σα καταβουτυρωμένη τούρτα σοκολάτας. Και δε σε απογοητεύουν. Για τη συνηθισμένη προέλευση της ιστορίας από πλανήτη στα πέρατα του διαστήματος δε μπορείς να παραπονιέσαι αυτή τη φορά, το ότι σε αυτόν τον πλανήτη αγνοείται το πράμα που το λένε il telefono (è qui ma non squilla mai) είναι η αφορμή για τα ενδιαφέροντα πλάνα που λέγαμε αλλά και (η αφορμή) για τη Vanessa Redgrave, πραγματική σταρ ανάμεσα σε τσίρκουλα που μαθαίνουν ορθοφωνία, να μη τηλεφωνήσει τις ατάκες της, να τις παραδώσει αυτοπροσώπως και με ακριβώς αυτή τη barking mad sheer loopiness που ταιριάζει στο φιλμ και που κάνει βούτυρο τα γόνατα κάθε φλεγματικού Βρετανού κριτικού. Από τον πάτο πάτο που τον πιάνουν και τον πάνε πιο χαμηλά με αξιοθαύμαστη συνέπεια τα περισσότερα φιλμ του είδους, τα Γράμματα στην Ιουλιέτα (2010) ξεχωρίζουν και για τη κεφάτη ερμηνεία του Gael García Bernal σε έναν ρόλο από αυτούς που όρισαν το άχαρο (του υπεργκόμενου που παρατιέται σύξυλος μόλις βρεθεί καλύτερος), για τη ψυχραιμία του υποστηρικτικού καστ, για κάτι.. μικρολεπτομέρειες από τον πλανήτη Γη, για κάποια Ιταλικά που μιλάνε κάποιοι στην Ιταλία ή κάποια ψευτοδάκρυα που χύνονται όχι και πολύ μέσα στο κάδρο.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΙΓΛΗ VILLAGE COOL
Κήπος Ζαππείου, 210-3369369.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 210-6464009.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΧΛΟΗ
Κασαβέτη 17, Κηφισιά, 210-8011500.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 9 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00/ 01.15.. Σάβ., Κυρ. & 16.15
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ODEON ΓΛΥΦΑΔΑ (θερινός)
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.10
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΒΑΝΑ (Θερινός)
Κηφισίας 234 & Λυκούργου 3, 210-6715905.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ Cinema
Δουκ. Πλακεντίας 87, Χαλάνδρι, 210-6014284.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 VODAFONE
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.50/ 23.10. Σάβ., Κυρ. & 16.10
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.15/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 16.45. Παρ., Σάβ. & 01.30
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 20.40/ 22.50
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 19.50/ 22.00/ 00.10. Σάβ., Κυρ. & 15.30
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΡΤΕΜΙΣ (ΔΗΜ. ΚΙΝ./ΦΟΣ)
Νευροκοπίου 2- 4 (παραπλεύρως Κέντρου Νεότητας), Παπάγου, 210-6561153.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΟΡΦΕΑΣ
Λ. Σαρωνίδας 60, Σαρωνίδα, 22910/60077-8.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
The A-Team (2010)
1.5/5Σκηνοθεσία: Joe Carnahan
Σενάριο: Joe Carnahan, Brian Bloom, Skip Woods
Παίζουν: Liam Neeson, Bradley Cooper, Quinton Jackson, Sharlto Copley
Δες/Κρύψε το trailer
Σκληροτράχηλη ομάδα επίλεκτων βρίσκεται μπλεγμένη σε πλεκτάνη, που τους ξηλώνει τους βαθμούς και τους σκορπάει στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, αποφασίζει όμως να τα βάλει με το σύστημα για να το καθαρίσει.
Την ιστορία που άκουγες να σου αφηγείται η βραχνή φωνή των τίτλων της τηλεοπτικής σειράς των ‘80s, θα δεις εδώ να ζωντανεύει ο Joe Carnahan, που απ’ τις ubercool και αρχιδάτες low-budgetιές του Narc (2002) και του Smokin Aces (2006) με τις οποίες σου συστήθηκε ως ένα απ’ τα πιο υποσχόμενα μάτια στο νεονουάρ, πιάνει τώρα την ευκαιρία του, να μπει στο παιχνίδι των χοντρών επιταγών. Ατυχώς, δυστυχώς, ο τίτλος που επέλεξε δεν ήταν το Mission: Impossible III (2006) που του είχε προταθεί για ένα φεγγάρι, αλλά το The A-Team, που σερνόταν από γραφείο σε γραφείο στη Fox για καμιά δεκαετία, και λένε πολλά και το «για καμιά δεκαετία» και το «στη Fox». Σ’ ένα studio διαβόητο για την πεισματική του άρνηση να πάρει το οποιοδήποτε δημιουργικό ρίσκο αν δεν έχει εξασφαλισμένο το οικονομικό, ο Carnahan βρέθηκε να ξαναγράφει και να σκηνοθετεί τη μεταφορά ενός τηλεοπτικού τίτλου συνυφασμένου τόσο με την κιτσερέλα της εποχής του, όσο και με την ολοκληρωτική του αδυναμία να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά. Έχοντας προκύψει ως παραγγελιά για «το Mission: Impossible, το The Dirty Dozen και το The Magnificent Seven όλα σε ένα και με τον Mr T να οδηγεί», η τηλεοπτική σειρά έζησε πέντε ολόκληρες σαιζόν, γεμίζοντας την μικρή οθόνη με υπεραπίθανες σκηνές δράσης που είχαν περισσότερο στόχο το γέλιο του γελοίου και την ανατροπή της αυτογελοιοποίησης, παρά την αδρεναλίνη των εκρήξεων και την υπεροχή των πυροβολισμών. Κι αν πάρεις για δείγμα το Smokin' Aces, μπορείς να δεις γιατί ο Carnahan θα ήταν υπέροχος για να αναλάβει τη μεταφορά της ομάδας απ’ τη μικρή, στη μεγάλη οθόνη, κι απ’ την παλιά, στη νέα εποχή.
Έλα όμως που η μόδα στη νέα εποχή είναι να παίρνεις τους legacy τίτλους και να τους κάνεις σοβαρούς και ρεαλιστικούς, σαν τον Batman, τον James Bond και τον Jason Bourne. Κι έλα που η Fox, αφημένη εκτός παιχνιδιού όποτε έχει κάνει απόπειρα να εδραιώσει τίτλο στο κοινό της δράσης, ψάχνει χρόνια ολόκληρα ένα τέτοιο franchise, μπας και ξαναζήσει εποχές Die Hard. Κι έλα που κι ο Carnahan είχε καεί πετώντας το M:I 3 κι όλα τ’ αστέρια ευθυγραμμίστηκαν για να υπογράψει τη χειρότερή του μέχρι τώρα επιλογή, σκηνοθετώντας ένα αναποφάσιστο πανηγύρι που δεν έχει το σενάριο να στηρίξει την πλοκή του, ούτε τους χαρακτήρες του για να την περπατήσουν, ούτε βέβαια το θάρρος για να στηρίξει δική του, αυτάρκη ταυτότητα. Παρά μονάχα χάσκει σαν ένα ασουλούπωτο τσουβάλι με κλισέ, ατάκτως παραπεταμένα μέσα σε επίδειξη ασυναρτησίας μανιακού μοντέρ, που προσπαθούν σαν ημιδιαλυμένα κρόσσια, να συγκρατήσουν κακογερασμένους χαρακτήρες, βιαίως παραχωμένους σ’ ένα σύμπαν που δεν ταιριάζουν, ένα σύμπαν χαβαλεδιάρικης μεν, αλλά φτηνιάρικης απ’ την άλλη, κι ακόμα περισσότερο, φτηνής σ’ αισθητική και σε έμπνευση, βίας και δράσης. Δράση που στη μόνη σκηνή που μπορεί να σταθεί στα πόδια της, υπάρχει μονάχα για να σου θυμίσει πόσο απίστευτη ταινία ήταν το The Dark Knight (2008) και το Heat (1995) που θα σου θυμίσει, και σ’ όλες τις υπόλοιπες, θα σε κάνει να ψάχνεις όχι μόνο για το χειριστήριο του PlayStation σου να βάλεις ένα χέρι, αλλά και για την τρόμπα του ποδηλάτου σου, να βοηθήσεις να σταθούν τα ξεφούσκωτα εφέ της. Μέσα σ’ όλον αυτόν τον συρφετό, πάντως, έχει το ενδιαφέρον της η προσέγγιση του Carnahan σε ένα ανθρωποφάγο διεφθαρμένο σύστημα που πάντα βρίσκει τον τρόπο να σου τη φέρει, απ’ όπου κι αν νομίζεις ότι το κρατάς, κι είναι και αξιέπαινη η ερμηνεία του Patrick Wilson στην ενσάρκωση της ωραιοπάθειας και της παντοκρατορίας των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, ερμηνεία που είναι και η μόνη που επιβιώνει μετά τους τίτλους τέλους.
Την ιστορία που άκουγες να σου αφηγείται η βραχνή φωνή των τίτλων της τηλεοπτικής σειράς των ‘80s, θα δεις εδώ να ζωντανεύει ο Joe Carnahan, που απ’ τις ubercool και αρχιδάτες low-budgetιές του Narc (2002) και του Smokin Aces (2006) με τις οποίες σου συστήθηκε ως ένα απ’ τα πιο υποσχόμενα μάτια στο νεονουάρ, πιάνει τώρα την ευκαιρία του, να μπει στο παιχνίδι των χοντρών επιταγών. Ατυχώς, δυστυχώς, ο τίτλος που επέλεξε δεν ήταν το Mission: Impossible III (2006) που του είχε προταθεί για ένα φεγγάρι, αλλά το The A-Team, που σερνόταν από γραφείο σε γραφείο στη Fox για καμιά δεκαετία, και λένε πολλά και το «για καμιά δεκαετία» και το «στη Fox». Σ’ ένα studio διαβόητο για την πεισματική του άρνηση να πάρει το οποιοδήποτε δημιουργικό ρίσκο αν δεν έχει εξασφαλισμένο το οικονομικό, ο Carnahan βρέθηκε να ξαναγράφει και να σκηνοθετεί τη μεταφορά ενός τηλεοπτικού τίτλου συνυφασμένου τόσο με την κιτσερέλα της εποχής του, όσο και με την ολοκληρωτική του αδυναμία να πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά. Έχοντας προκύψει ως παραγγελιά για «το Mission: Impossible, το The Dirty Dozen και το The Magnificent Seven όλα σε ένα και με τον Mr T να οδηγεί», η τηλεοπτική σειρά έζησε πέντε ολόκληρες σαιζόν, γεμίζοντας την μικρή οθόνη με υπεραπίθανες σκηνές δράσης που είχαν περισσότερο στόχο το γέλιο του γελοίου και την ανατροπή της αυτογελοιοποίησης, παρά την αδρεναλίνη των εκρήξεων και την υπεροχή των πυροβολισμών. Κι αν πάρεις για δείγμα το Smokin' Aces, μπορείς να δεις γιατί ο Carnahan θα ήταν υπέροχος για να αναλάβει τη μεταφορά της ομάδας απ’ τη μικρή, στη μεγάλη οθόνη, κι απ’ την παλιά, στη νέα εποχή.
Έλα όμως που η μόδα στη νέα εποχή είναι να παίρνεις τους legacy τίτλους και να τους κάνεις σοβαρούς και ρεαλιστικούς, σαν τον Batman, τον James Bond και τον Jason Bourne. Κι έλα που η Fox, αφημένη εκτός παιχνιδιού όποτε έχει κάνει απόπειρα να εδραιώσει τίτλο στο κοινό της δράσης, ψάχνει χρόνια ολόκληρα ένα τέτοιο franchise, μπας και ξαναζήσει εποχές Die Hard. Κι έλα που κι ο Carnahan είχε καεί πετώντας το M:I 3 κι όλα τ’ αστέρια ευθυγραμμίστηκαν για να υπογράψει τη χειρότερή του μέχρι τώρα επιλογή, σκηνοθετώντας ένα αναποφάσιστο πανηγύρι που δεν έχει το σενάριο να στηρίξει την πλοκή του, ούτε τους χαρακτήρες του για να την περπατήσουν, ούτε βέβαια το θάρρος για να στηρίξει δική του, αυτάρκη ταυτότητα. Παρά μονάχα χάσκει σαν ένα ασουλούπωτο τσουβάλι με κλισέ, ατάκτως παραπεταμένα μέσα σε επίδειξη ασυναρτησίας μανιακού μοντέρ, που προσπαθούν σαν ημιδιαλυμένα κρόσσια, να συγκρατήσουν κακογερασμένους χαρακτήρες, βιαίως παραχωμένους σ’ ένα σύμπαν που δεν ταιριάζουν, ένα σύμπαν χαβαλεδιάρικης μεν, αλλά φτηνιάρικης απ’ την άλλη, κι ακόμα περισσότερο, φτηνής σ’ αισθητική και σε έμπνευση, βίας και δράσης. Δράση που στη μόνη σκηνή που μπορεί να σταθεί στα πόδια της, υπάρχει μονάχα για να σου θυμίσει πόσο απίστευτη ταινία ήταν το The Dark Knight (2008) και το Heat (1995) που θα σου θυμίσει, και σ’ όλες τις υπόλοιπες, θα σε κάνει να ψάχνεις όχι μόνο για το χειριστήριο του PlayStation σου να βάλεις ένα χέρι, αλλά και για την τρόμπα του ποδηλάτου σου, να βοηθήσεις να σταθούν τα ξεφούσκωτα εφέ της. Μέσα σ’ όλον αυτόν τον συρφετό, πάντως, έχει το ενδιαφέρον της η προσέγγιση του Carnahan σε ένα ανθρωποφάγο διεφθαρμένο σύστημα που πάντα βρίσκει τον τρόπο να σου τη φέρει, απ’ όπου κι αν νομίζεις ότι το κρατάς, κι είναι και αξιέπαινη η ερμηνεία του Patrick Wilson στην ενσάρκωση της ωραιοπάθειας και της παντοκρατορίας των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών, ερμηνεία που είναι και η μόνη που επιβιώνει μετά τους τίτλους τέλους.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.20/ 19.45/ 22.15/ 00.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 2
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.30/ 00.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.30/ 00.00.. Σάβ., Κυρ. & 16.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.45/ 22.15/ 00.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 15
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.45/ 20.45/ 23.15. Σάβ., Κυρ. & 15.15
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΑΚΤΗ
Θησέως και Αιόλου, Βουλιαγμένη, 210-8961337.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΓΕΡΑΚΑΣ - ΠΑΛΛΗΝΗ
ΣΙΝΕ ΠΑΛΛΗΝΗ
Ελ. Βενιζέλου 3 & Λεωφ. Μαραθώνος, 210-6666815, 210-6666284.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.10
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ. & Δευτ.-Τετ. 19.40/ 22.20. Σάβ. 14.20/ 17.00/ 19.40/ 22.20/ 01.00. Κυρ. 17.00/ 19.40/ 22.20. Παρ. 19.40/ 22.20/ 01.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 21.00/ 23.40
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 20.10/ 22.45. Σάβ., Κυρ. & 17.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.50/ 21.30. Σάβ., Κυρ. & 16.10. Παρ., Σάβ.& 00.10
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.40/ 22.20. Σάβ., Κυρ. & 14.20/ 17.00. Παρ., Σάβ. & 01.00
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.40. Σάβ., Κυρ. & 15.40/ 18.20
ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
VILLAGE COOL ΤΥΜΒΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Παραλία Μαραθώνα, 2294055566. 6977500030.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 19.30. Σάβ., Κυρ. & 17.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 22.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 11
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.30/ 23.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 21.00/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 16.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.15/ 19.45/ 22.15/ 00.45
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.30/ 23.00
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 22.00
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 19.30. Σάβ., Κυρ. & 17.00
ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ
VILLAGE COOL MARIEL
Λ. Μαρκοπούλου 39, Πόρτο Ράφτη, 22990/71335.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.10
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.20/ 21.50/ 00.20. Σάβ., Κυρ. & 16.50
The Back-up Plan (2010)
1/5Σκηνοθεσία: Alan Poul
Σενάριο: Kate Angelo
Παίζουν: Jennifer Lopez, Alex O’Loughlin
Δες/Κρύψε το trailer
Ανεξάρτητη γυναίκα σε απόγνωση, αποφασίζει να γονιμοποιηθεί τεχνητά, μα την αμέσως άλλη στιγμή, συναντά τον χρυσό της ιππότη που είχε αποφασίσει ότι δεν υπάρχει.
Ήμαρτον Κύριε, κι αλίμονο κυρίες μου, αν ο χαρακτήρας της Jennifer Lopez είναι ο χαρακτηριστικός του τι έχει καταντήσει να σημαίνει φεμινισμός στον 21ο αιώνα, οι γυναίκες που έκαιγαν κάποτε τα σουτιέν τους, τώρα θα θέλαν να καούν κι οι ίδιες ζωντανές, βλέποντας αυτό το εξευτελιστικό δείγμα γυναικείας υστερίας και μικροκατινιάς, το οποίο έχει το θράσος να αυτοπαρουσιάζεται ως περηφάνια στο πρόσωπο μιας πολύ κακής χρονιάς. Εξαιρουμένου του ασχολίαστα άθλιου ιδεολογικού του κέντρου, το κουράδι ετούτο που πασάρει για ταινία ο Alan Poul, ξεκινάει με το απίθανο εύρημα και ατράνταχτο δείγμα χαρακτηριστικής αφηγηματικής ανικανότητας, του να βάζει την πρωταγωνίστριά του, για εισαγωγή στην κατάστασή της, να... αφηγείται στον εαυτό της το ιστορικό της απόφασής της, για να τ’ ακούει η συμπεθέρα που θα κάτσει απέναντι απ’ την οθόνη. Απολαυστικό ορεκτικό για το πάρτι ευκολιών που θ’ ακολουθήσει, στο κονσερβαρισμένο ετούτο πανηγύρι αφέλειας, που πετάει στον αέρα ένα σωρό ζητήματα (απ’ το τι τρελαίνει μια γυναίκα για να γίνει ανύπαντρη μητέρα, μέχρι το πώς μπορεί να διαχειριστεί ο εχέφρων γκόμενος την αλλόσπαρτη εγκυμοσύνη της γκόμενας που τον έχει τρελάνει, για να μην πιάσουμε τα πιο ελαφριά, όπως ο έρωτας, οι παρεξηγήσεις, το ρομάντζο κι ακόμα και η... τόλμη του επιχειρείν) και τα αφήνει να τα βλέπεις να σκάνε στο πάτωμα ένα-ένα, σα φολκλόρ χαρτοπόλεμος στο πανηγύρι της κλισαρισμένης διαδρομής τούτης της ντεκαβλέ ξενέρωτης ερωτικής ιστορίας, λες και το μόνο που σε απασχολεί, είναι το αν δείχναν καλύτερα τα καπούλια της Jennifer Lopez πριν την τεχνητή της εγκυμοσύνη. Που, εδώ που τα λέμε, σε ταινία με την Jennifer Lopez για την τεχνητή εγκυμοσύνη, τι άλλο θα μπορούσε να σε απασχολεί;
Ήμαρτον Κύριε, κι αλίμονο κυρίες μου, αν ο χαρακτήρας της Jennifer Lopez είναι ο χαρακτηριστικός του τι έχει καταντήσει να σημαίνει φεμινισμός στον 21ο αιώνα, οι γυναίκες που έκαιγαν κάποτε τα σουτιέν τους, τώρα θα θέλαν να καούν κι οι ίδιες ζωντανές, βλέποντας αυτό το εξευτελιστικό δείγμα γυναικείας υστερίας και μικροκατινιάς, το οποίο έχει το θράσος να αυτοπαρουσιάζεται ως περηφάνια στο πρόσωπο μιας πολύ κακής χρονιάς. Εξαιρουμένου του ασχολίαστα άθλιου ιδεολογικού του κέντρου, το κουράδι ετούτο που πασάρει για ταινία ο Alan Poul, ξεκινάει με το απίθανο εύρημα και ατράνταχτο δείγμα χαρακτηριστικής αφηγηματικής ανικανότητας, του να βάζει την πρωταγωνίστριά του, για εισαγωγή στην κατάστασή της, να... αφηγείται στον εαυτό της το ιστορικό της απόφασής της, για να τ’ ακούει η συμπεθέρα που θα κάτσει απέναντι απ’ την οθόνη. Απολαυστικό ορεκτικό για το πάρτι ευκολιών που θ’ ακολουθήσει, στο κονσερβαρισμένο ετούτο πανηγύρι αφέλειας, που πετάει στον αέρα ένα σωρό ζητήματα (απ’ το τι τρελαίνει μια γυναίκα για να γίνει ανύπαντρη μητέρα, μέχρι το πώς μπορεί να διαχειριστεί ο εχέφρων γκόμενος την αλλόσπαρτη εγκυμοσύνη της γκόμενας που τον έχει τρελάνει, για να μην πιάσουμε τα πιο ελαφριά, όπως ο έρωτας, οι παρεξηγήσεις, το ρομάντζο κι ακόμα και η... τόλμη του επιχειρείν) και τα αφήνει να τα βλέπεις να σκάνε στο πάτωμα ένα-ένα, σα φολκλόρ χαρτοπόλεμος στο πανηγύρι της κλισαρισμένης διαδρομής τούτης της ντεκαβλέ ξενέρωτης ερωτικής ιστορίας, λες και το μόνο που σε απασχολεί, είναι το αν δείχναν καλύτερα τα καπούλια της Jennifer Lopez πριν την τεχνητή της εγκυμοσύνη. Που, εδώ που τα λέμε, σε ταινία με την Jennifer Lopez για την τεχνητή εγκυμοσύνη, τι άλλο θα μπορούσε να σε απασχολεί;Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ (Θερινός)
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-7788778.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Ν. ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΙΑ
ΑΙΘΟΥΣΑ 3 (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.15/ 19.30/ 22.00/ 00.15.. Σάβ., Κυρ. & 15.00. Κυρ. & 11.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 1
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.30/ 22.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.15/ 20.30/ 22.45/ 01.00. Σάβ., Κυρ. & 16.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE ΑΙΘΟΥΣΑ 20
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.45/ 22.00/ 00.15
VILLAGE COOL (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Θηβών 228 & Παρνασσού (μέσα στον κήπο του Park), 210-4278600.
Πεμ. - Τετ.: 21.15/ 23.30
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΦΙΛΙΠ
Ελ. Βενιζέλου 40, Ν. Σμύρνη,, 210-9332766.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΒΑΡΚΙΖΑ (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Θάσου 22, Βάρκιζα, 2108973926.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΜΙΚΟ
Επιδαύρου & Ανδρούτσου 20, Χαλάνδρι, 210-6815532, 2106826372.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
CINE PARIS
Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, 210-3222071, 210-3248057.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.05
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ SUZUKI
Στο Αττικόν Άλσος (Περιφερειακός Πολυγώνου-Γαλατσίου), 210-6997755, 210-6997788.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΨΥΧΙΚΟ CLASSIQUE ΗΒΗ ΚΛΑΣΙΚΗ
Κηφισίας 290 & Παρίτση 2, Ψυχικό, 210-6777330, 331.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45/ 00.00. Σάβ. & 15.00/ 17.15. Κυρ. & 17.15.
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 20.45/ 23.00
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 14.00/ 16.15
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 21.45/ 00.00. Σάβ., Κυρ. & 15.00/ 17.15
ΔΑΦΝΗ - ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
Κύπρου 68 & Δωδεκανήσου, Αργυρούπολη, 210-9922098.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.05
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πεμ. - Τετ.: 18.50/ 21.20/ 23.40. Σάβ., Κυρ. & 16.30
NANA CINEMAX - ΔΑΦΝΗ
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 18.50/ 21.10/ 23.30
ΝΑΝΑ CINEMAX ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Λ.Βουλιαγμένης 179 (ΜΕΤΡΟ Αγ.Ιωάννης), 2109703158, 2109706865.
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 19.40/ 22.00
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 6 (Θερινός)
Πατησίων 140210-8259975, 210-8215327.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.45/ 20.00/ 22.30/ 01.00. Σάβ., Κυρ. & 15.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.15/ 21.30/ 23.45
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 13 VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 22.30
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY VODAFONE ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.50/ 21.10/ 23.30
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30. Πέμ.-Σάβ. & Τετ. & 01.00. Σάβ., Κυρ. & 15.00
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 8 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.45/ 21.15/ 23.45
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΑΡΚΑΔΙΑ
Καραολή Δημητρίου 36 & Φορμίωνος 222, Πάρκο Ν. Ελβετίας, Βύρωνας, 210-7661166, 210-7661226.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ SUZUKI
Αγ. Ιωάννου 2, Αγ. Παρασκευή, 210-6010561, 210-6010497.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ-ΔΡΟΣΙΑ
ΑΛΙΚΗ
Πλατεία Δροσιάς, 210-6229645, 2102234226.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΑΙΓΛΗ
Λεωφ. Σαρωνίδας 28-30, Σαρωνίδα, 22910/54941.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
Serious Moonlight (2009)
Με το Ζόρι Μαζί
Σκηνοθεσία: Cheryl Hines
Σενάριο: Adrienne Shelly
Παίζουν: Meg Ryan, Timothy Hutton, Justin Long, Kristen Bell
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ
Παπαδιαμάντη 12, Κηφισιά, 210-8019687.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ
Πάρκο Φλοίσβου Π. Φαλήρου (πλησίον Μαρίνας), 210-9821256.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
Σκηνοθεσία: Cheryl Hines
Σενάριο: Adrienne Shelly
Παίζουν: Meg Ryan, Timothy Hutton, Justin Long, Kristen Bell
Δες/Κρύψε το trailer
Μεγαλοδικηγορίνα ανακαλύπτει ότι ο άντρας της ετοιμάζεται να την αφήσει για 24χρονη καυτή ξανθιά, και φυσικά τον δένει στη καρέκλα. Και μετά στη λεκάνη της τουαλέτας.
To Serious Moonlight (2009) είναι γραμμένο από την Adrienne Shelly που δολοφονήθηκε τραγικά το 2006, και ακριβώς πάνω που η καριέρα της σα σεναριογράφος και σκηνοθέτρια φαίνονταν να σοβαρεύει με τη Waitress (2007). Δυστυχώς αυτό είναι και το αξιολογότερο που μπορείς να πεις για το φιλμ, κάτι σα θεατρικό που μένει στο πρώτο τέταρτο του στησίματος, άντε και σε ένα ψιλοαπρόβλεπτο υποτίθεται κλείσιμο που όμως το 'χεις ήδη δει από τα credits (τουλάχιστο αν ξέρεις σε τι ρόλους τυποποιείται ο Justin Long). Το σενάριο είναι αμφίβολο αν η Shelly το είχε ολοκληρώσει, και αν το είχε κάνει τότε χωρίς αμφιβολία είχε στο μυαλό της και τις ιδιοτροπίες στη σκηνοθεσία που θα πήγαιναν με τις ιδιοτροπίες κάθε σκηνής, όπως και σε όλες τις προηγούμενες ταινίες που υπέγραψε. Η μάλλον κολλητή της και σίγουρα πρωτάρα Cheryl Hines που έκατσε πίσω από τη κάμερα instead, δε κατάφερε να υπηρετήσει τον όποιο σκοπό, έκανε τελικά χάρη μόνο στη Meg Ryan κάνοντας και τις πλαστικές της να μοιάζουν σαν από θαύμα ανθρώπινες, σε σημείο που να θυμάσαι και τους παρόμοια υστερικούς ρόλους της, σε κυνηγητά αντρών που φεύγαν τρέχοντας, στα 90s, στο French Kiss (1995) και στο Addicted to Love (1997). Τη παραγωγή έκανε ο άντρας της Shelly, που έστησε εταιρεία για να γυρίσει το υλικό που άφησε στα συρτάρια της.
To Serious Moonlight (2009) είναι γραμμένο από την Adrienne Shelly που δολοφονήθηκε τραγικά το 2006, και ακριβώς πάνω που η καριέρα της σα σεναριογράφος και σκηνοθέτρια φαίνονταν να σοβαρεύει με τη Waitress (2007). Δυστυχώς αυτό είναι και το αξιολογότερο που μπορείς να πεις για το φιλμ, κάτι σα θεατρικό που μένει στο πρώτο τέταρτο του στησίματος, άντε και σε ένα ψιλοαπρόβλεπτο υποτίθεται κλείσιμο που όμως το 'χεις ήδη δει από τα credits (τουλάχιστο αν ξέρεις σε τι ρόλους τυποποιείται ο Justin Long). Το σενάριο είναι αμφίβολο αν η Shelly το είχε ολοκληρώσει, και αν το είχε κάνει τότε χωρίς αμφιβολία είχε στο μυαλό της και τις ιδιοτροπίες στη σκηνοθεσία που θα πήγαιναν με τις ιδιοτροπίες κάθε σκηνής, όπως και σε όλες τις προηγούμενες ταινίες που υπέγραψε. Η μάλλον κολλητή της και σίγουρα πρωτάρα Cheryl Hines που έκατσε πίσω από τη κάμερα instead, δε κατάφερε να υπηρετήσει τον όποιο σκοπό, έκανε τελικά χάρη μόνο στη Meg Ryan κάνοντας και τις πλαστικές της να μοιάζουν σαν από θαύμα ανθρώπινες, σε σημείο που να θυμάσαι και τους παρόμοια υστερικούς ρόλους της, σε κυνηγητά αντρών που φεύγαν τρέχοντας, στα 90s, στο French Kiss (1995) και στο Addicted to Love (1997). Τη παραγωγή έκανε ο άντρας της Shelly, που έστησε εταιρεία για να γυρίσει το υλικό που άφησε στα συρτάρια της.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ
Παπαδιαμάντη 12, Κηφισιά, 210-8019687.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π. ΦΑΛΗΡΟ
ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ
Πάρκο Φλοίσβου Π. Φαλήρου (πλησίον Μαρίνας), 210-9821256.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
Legend of the Guardians (2010): Trailer κουκουβάγιας
Legend of the Guardians - Theatrical trailer
Κουκουβάγιες. Ναι, μάλιστα. Κουκουβάγιες. Kι όχι απλές κουκουβάγιες, αλλά κουκουβάγιες με κράνη, εκπαίδευση στις αερομαχίες, πλάνα να κατακτήσουν το κόσμο οι μισές και να τον προστατέψουν οι υπόλοιπες, και κουκουβάγιες μ’ αυτήν την αλλεργία του να κολλάνε σε αργή κίνηση όταν ανεβαίνει η δράση. Αυτές οι κουκουβάγιες είναι το νέο θέμα του Zack Snyder, που περνάει το ωραιοπαθές υπερστυλιζάρισμά του στο βασίλειο των πτηνών, μεταφέροντας στην οθόνη το παιδικό 15τομο παραμύθι Guardians of Ga’hoole, ξεκινώντας με τη συμπυκνωμένη εκδοχή των τριών πρώτων τίτλων του: την Αρπαγή, το Ταξίδι και τη Διάσωση. Και τα τρία, στάδια που περνάει ο ήρωας της ιστορίας, πιτσιρικάς κουκουβαγιάκος, που απάγεται από φυλή πολεμοχαρών κουκουβαγιών, οι οποίες κάνουν πλύση εγκεφάλου στα μικρά για να τα μετατρέψουν σε στρατιώτες. Ο δικός μας όμως, που ήδη έχει ξεπλύνει τον εγκέφαλό του με τις ιστορίες ηρώων και περιπετειών, που του λέει ο πατέρας του με φωνή Hugo Weaving, δραπετεύει και ταξιδεύει στα πλάτη και στα μήκη του κουκουβαγιόκοσμου, για να βρει το μυθικό δέντρο του Ga’hoole, που διαμένει η φυλή των πλουμιστών φυλάκων: μια θρυλικών διαστάσεων ομάδα, ορκισμένη να διαφυλάσσει το δέντρο της και να προστατεύει τους αδυνάτους. Κάτι σαν την A-Team, αλλά με κεφάλια που γυρνάνε 360 μοίρες.
Τόσες μοίρες θα προσπαθήσει να σε κάνει ο Snyder να γυρίσεις και το δικό σου το κεφάλι, σ’ αυτό το ψηφιακό animation που θέλει να απλώσει σε τρεις διαστάσεις, για λογαριασμό της Village Roadshow. Και αν μη τι άλλο, δείχνει να έχει πράγματα να σου δείξει στην εικονογράφηση, που έγινε στην Αυστραλία, όπως κι η όλη παραγωγή, από την Animal Logic, που είχε φτάσει ως τα Όσκαρ με το αξιοθαύμαστα απολαυστικό Happy Feet (2006) (το οποίο και ετοιμάζει για sequel σε 3D). Το σενάριο της κουκουβαγιστορίας, υπογράφει ο σεναριογράφος του Happy Feet, John Collee, επίσης γραφιάς του Master and Commander (2003), μαζί με τον John Orloff που ίσως θυμάσαι απ’ το A Mighty Heart (2007). Και το πάντρεμά τους βγάζει ένα κάποιο νόημα, αν υποθέσεις ότι ο πρώτος θα βάλει την τεχνογνωσία του παιδικού και την έφεση στη δράση κι ο δεύτερος προσθέσει το δράμα. Αλλά αν κρίνεις απ’ το trailer, που κυκλοφόρησε σήμερα στο Yahoo! (ένα τρίμηνο μετά το όχι πολύ διαφορετικό πρώτο teaser που είχε βγει μπροστά απ’ την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων), η ιστορία είναι αναμενόμενα απελπιστικά παιδική, πράγμα που κάνει ταιριαστή και την ημερομηνία εξόδου που έχει κλείσει η Warner, για τα τέλη του Σεπτέμβρη, που θα 'χουν γυρίσει τα πιτσιρίκια στα σχολεία τους. Οπότε, μαντεύεις ποια θα είναι η πρώτη ταινία που θα διαλέξουν να τα πας;
Τόσες μοίρες θα προσπαθήσει να σε κάνει ο Snyder να γυρίσεις και το δικό σου το κεφάλι, σ’ αυτό το ψηφιακό animation που θέλει να απλώσει σε τρεις διαστάσεις, για λογαριασμό της Village Roadshow. Και αν μη τι άλλο, δείχνει να έχει πράγματα να σου δείξει στην εικονογράφηση, που έγινε στην Αυστραλία, όπως κι η όλη παραγωγή, από την Animal Logic, που είχε φτάσει ως τα Όσκαρ με το αξιοθαύμαστα απολαυστικό Happy Feet (2006) (το οποίο και ετοιμάζει για sequel σε 3D). Το σενάριο της κουκουβαγιστορίας, υπογράφει ο σεναριογράφος του Happy Feet, John Collee, επίσης γραφιάς του Master and Commander (2003), μαζί με τον John Orloff που ίσως θυμάσαι απ’ το A Mighty Heart (2007). Και το πάντρεμά τους βγάζει ένα κάποιο νόημα, αν υποθέσεις ότι ο πρώτος θα βάλει την τεχνογνωσία του παιδικού και την έφεση στη δράση κι ο δεύτερος προσθέσει το δράμα. Αλλά αν κρίνεις απ’ το trailer, που κυκλοφόρησε σήμερα στο Yahoo! (ένα τρίμηνο μετά το όχι πολύ διαφορετικό πρώτο teaser που είχε βγει μπροστά απ’ την Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων), η ιστορία είναι αναμενόμενα απελπιστικά παιδική, πράγμα που κάνει ταιριαστή και την ημερομηνία εξόδου που έχει κλείσει η Warner, για τα τέλη του Σεπτέμβρη, που θα 'χουν γυρίσει τα πιτσιρίκια στα σχολεία τους. Οπότε, μαντεύεις ποια θα είναι η πρώτη ταινία που θα διαλέξουν να τα πας;
Previously on Movies for the Masses: Somewhere (2010): Trailer κάπου στη μετάφραση
Somewhere (2010): Trailer κάπου στη μετάφραση
Somewhere - Trailer
Την προηγούμενη βδομάδα είχε κυκλοφορήσει η μινιμαλιστική αφίσα, σήμερα έκανε την πρεμιέρα του το μινιμαλιστικό trailer, για την ταινία που θα έρθει να αποδείξει αν η άλλοτε παιδί-θαύμα Sofia Coppola, είναι, ή όχι, το υπερεκτιμημένο one trick pony που έσπευσαν να την αποκαλέσουν, στο στραβοπάτημα της Marie Antoinette (2006), που προκάλεσε οργίλες αντιδράσεις του (γαλλικού κυρίως) Τύπου στο άνοιγμα των Κανών και καταποντίστηκε ύστερα στα ταμεία, με την Sony να αποφασίζει περικοπές στα ανοίγματά της στις διεθνής αγορές, και αποτέλεσμα η ταινία να μην φτάνει ποτέ σε κανονική διανομή, σε χώρες όπως η Ελλάδα, ας πούμε.
Μετά το στραπάτσο της Sony και της Columbia λοιπόν, η Coppola, βραβευμένη με Όσκαρ σεναρίου για το Lost in Translation (2003), επιστρέφει όχι μόνο στη Focus που έκανε την παραγωγή της πιο πετυχημένης της ταινίας, αλλά και το στυλ και την αισθητική του έργου που την καθιέρωσε, κι ακόμα περισσότερο στο ίδιο το storyline του μεγαλύτερού της σουξέ, για να κάνει ανατομία της ανθρώπινης κατάστασης, μέσα απ’ την ιστορία ενός συναισθηματικά νεκρωμένου, μάλλον καμένου αλητάμπουρα ηθοποιού, που περνάει τις μέρες του δοκιμάζοντας τα όρια της ανίας και ψάχνοντας τον πυθμένα της υπερβολής. Απ’ αυτό το χάος έρχεται να τον ξεκολλήσει η εντεκάχρονη κόρη του, και να τον βουτήξει στην αθώοτητα, τη χάρη και την ισορροπία, σε κάτι που μοιάζει τόσο σα prequel του Lost in Translation, όσο και σαν πιο κυριολεκτική εκδοχή.
Τη σχέση κόρης-πατέρα, πάντως, σ’ αυτή τη διαδρομή, ενσαρκώνουν η Elle Fanning που πάει να πιάσει το super-stardom της αδερφής της, αλλά στην indie σκηνή, κι ο Steven Dorff που προσπαθεί απ’ τα τέλη του ’80 να βρει τη θέση του στο προσκήνιο, αλλά μετά την υποσχόμενη πρωταγωνιστική εμφάνισή του στο The Power of One (1992), έφτασε να έχει highlights της καριέρας του το ρόλο του Cecil στο απολαυστικό και χαρακτηριστικά καυστικό, αλλά ευρέως άγνωστο, Cecil B. DeΜented (2000) του John Waters και αυτόν του αρχικακού Dean Frost στο Blade (1998). Κράτα τα όμως όλα αυτά, γιατί η εμφάνισή του χαιρετίζεται ήδη, ακόμα και ως νέα επάνοδος αλά Mickey Rourke (χωρίς το σκυλί), και μιας και η ημερομηνία εξόδου της ταινίας στις 22 Δεκέμβρη, την βάζει στην κεντρική σκηνή της κούρσας για τα Όσκαρ, με τη Focus να έχει μάλλον το The Kids are All Right (2010) για βασικό χαρτί, δεν είναι απίθανο να δεις πλασαρίσματα στις κατηγορίες των ερμηνειών, απ’ τις επιδόσεις αυτών των δύο ηθοποιών.
Μετά το στραπάτσο της Sony και της Columbia λοιπόν, η Coppola, βραβευμένη με Όσκαρ σεναρίου για το Lost in Translation (2003), επιστρέφει όχι μόνο στη Focus που έκανε την παραγωγή της πιο πετυχημένης της ταινίας, αλλά και το στυλ και την αισθητική του έργου που την καθιέρωσε, κι ακόμα περισσότερο στο ίδιο το storyline του μεγαλύτερού της σουξέ, για να κάνει ανατομία της ανθρώπινης κατάστασης, μέσα απ’ την ιστορία ενός συναισθηματικά νεκρωμένου, μάλλον καμένου αλητάμπουρα ηθοποιού, που περνάει τις μέρες του δοκιμάζοντας τα όρια της ανίας και ψάχνοντας τον πυθμένα της υπερβολής. Απ’ αυτό το χάος έρχεται να τον ξεκολλήσει η εντεκάχρονη κόρη του, και να τον βουτήξει στην αθώοτητα, τη χάρη και την ισορροπία, σε κάτι που μοιάζει τόσο σα prequel του Lost in Translation, όσο και σαν πιο κυριολεκτική εκδοχή.
Τη σχέση κόρης-πατέρα, πάντως, σ’ αυτή τη διαδρομή, ενσαρκώνουν η Elle Fanning που πάει να πιάσει το super-stardom της αδερφής της, αλλά στην indie σκηνή, κι ο Steven Dorff που προσπαθεί απ’ τα τέλη του ’80 να βρει τη θέση του στο προσκήνιο, αλλά μετά την υποσχόμενη πρωταγωνιστική εμφάνισή του στο The Power of One (1992), έφτασε να έχει highlights της καριέρας του το ρόλο του Cecil στο απολαυστικό και χαρακτηριστικά καυστικό, αλλά ευρέως άγνωστο, Cecil B. DeΜented (2000) του John Waters και αυτόν του αρχικακού Dean Frost στο Blade (1998). Κράτα τα όμως όλα αυτά, γιατί η εμφάνισή του χαιρετίζεται ήδη, ακόμα και ως νέα επάνοδος αλά Mickey Rourke (χωρίς το σκυλί), και μιας και η ημερομηνία εξόδου της ταινίας στις 22 Δεκέμβρη, την βάζει στην κεντρική σκηνή της κούρσας για τα Όσκαρ, με τη Focus να έχει μάλλον το The Kids are All Right (2010) για βασικό χαρτί, δεν είναι απίθανο να δεις πλασαρίσματα στις κατηγορίες των ερμηνειών, απ’ τις επιδόσεις αυτών των δύο ηθοποιών.
Previously on Movies for the Masses: Arthur et la Guerre des Deux Monds (2010): Trailer τριλογίας
Arthur et la Guerre des Deux Monds (2010): Trailer τριλογίας
Arthur 3 et la Guerre des Deux Monds - Trailer
Το trailer του τελευταίου κομματιού της τριλογίας που άνοιξε ο Luc Besson μετά που είχε ενημερώσει τον κόσμο ότι έκλεισε με τη σκηνοθεσία, άρχισε τις βόλτες του στα γαλλικά ιντερνέτ, για να ανακοινώσει και τα εγκαίνια της επίσημης σελίδας για το Arthur et la Guerre des Deux Monds (2010). Σελίδα που έχει στη βιτρίνα της το trailer της προηγούμενης ταινίας, του Arhtur et la Vengeance de Maltazard (2009), όχι τυχαία μπορείς να πεις, δεδομένου του απότομου, τηλεοπτικού κλεισίματος του περσινού κομματιού της ιστορίας που μετέφερε ο Besson στην οθόνη, βασισμένος στον κόσμο δικών του ζωγραφιστών παιδικών βιβλίων. Όπως θα θυμάσαι, η δεύτερη ταινία, αφού σου είχε φάει μιάμιση ώρα για να χτίσει το τι θα γίνει στην τρίτη, έκλεινε ακριβώς εκεί που ξεκινούσε η δράση, αλλά επειδή μπορεί και να μην το θυμάσαι, το bande-annonce σου κάνει κι ένα μικρό flashback, πριν σου απλώσει το κυνηγητό που επακολουθεί του περάσματος του κακού μάγου στον κόσμο των κανονικών ανθρώπων, τους οποίους και θα προσπαθήσει προφανώς να υποδουλώσει, αφού έχει απελπιστεί απ’ την αντίσταση των Minimoys υπό την ηγεσία του εκλεκτού Arthur. Ο Arthur και η παρέα του βέβαια, θα προσπαθήσουν να του κάνουν τα ίδια και στην από 'δω μεριά του μαγικού τηλεσκοπίου, έστω κι αν πρέπει στα δυόμιση μέτρα του αντιπάλου τους, να αντιτάξουν τα δυο δικά τους χιλιοστά, όπως λέει χαρακτηριστικά.
Το bande-annonce κυκλοφόρησε την περασμένη Πέμπτη, επίσης όχι τυχαία, στα μέσα της 50ής επετείου του Festival International du Film d'Animation d'Annecy, της μεγαλύτερης φεστιβαλικής διοργάνωσης με αποκλειστικό αντικείμενο το κινούμενο σχέδιο, σε όλες τις μορφές, τις φόρμες και τα μέσα του. Φεστιβάλ που στο μισό του αιώνα ζωής, μετράει 34 συνολικά διοργανώσεις (απ’ το 1960 μέχρι το ’97 γινόταν ανά δύο έτη), νούμερο που έχει μετατρέψει τη μικρή παραλίμνια κωμόπολη της Νοτιοανατολικής Γαλλίας, σε παγκόσμια πρωτεύουσα του animation. Φέτος, μάζεψε πάνω από 200 τίτλους σε μεγάλου, μικρού και τηλεοπτικού μήκους συμμετοχές στις οθόνες του, και κοντά στους 1.900 αγοροπωλητές στο market του, σε ένα εξαήμερο προβολών που άνοιξε με το L’ Illusionniste (2010) και έκλεισε δίνοντας το μεγάλο του βραβείο και το βραβείο κοινού στο The Fantastic Mr Fox (2009), έχοντας χωρέσει μέσα ανοιχτές υπαίθριες προβολές όπως αυτή του The Secret of Kells (2009), sneak previews σε παραγωγές όπως το Le Magasin des Suicides (2012) του Patrice Lecont (που είχε ανακοινωθεί πάλι εκεί, πέρσι τέτοια εποχή) και οι 3D επανεκδόσεις των δύο πρώτων Toy Story, και promo reels από τη DreamWorks (με τον Jeffrey Katzenberg στους καλεσμένους), και την Pixar, στα πλαίσια των συνεδρίων που στήνει η διοργάνωση, για case studies ταινιών, σχολών και εξελίξεων τεχνολογικών, όπως για παράδειγμα, αυτό της περασμένης Πέμπτης για το Arthur et la Guerre de Deux Mondes, ας πούμε.
Το bande-annonce κυκλοφόρησε την περασμένη Πέμπτη, επίσης όχι τυχαία, στα μέσα της 50ής επετείου του Festival International du Film d'Animation d'Annecy, της μεγαλύτερης φεστιβαλικής διοργάνωσης με αποκλειστικό αντικείμενο το κινούμενο σχέδιο, σε όλες τις μορφές, τις φόρμες και τα μέσα του. Φεστιβάλ που στο μισό του αιώνα ζωής, μετράει 34 συνολικά διοργανώσεις (απ’ το 1960 μέχρι το ’97 γινόταν ανά δύο έτη), νούμερο που έχει μετατρέψει τη μικρή παραλίμνια κωμόπολη της Νοτιοανατολικής Γαλλίας, σε παγκόσμια πρωτεύουσα του animation. Φέτος, μάζεψε πάνω από 200 τίτλους σε μεγάλου, μικρού και τηλεοπτικού μήκους συμμετοχές στις οθόνες του, και κοντά στους 1.900 αγοροπωλητές στο market του, σε ένα εξαήμερο προβολών που άνοιξε με το L’ Illusionniste (2010) και έκλεισε δίνοντας το μεγάλο του βραβείο και το βραβείο κοινού στο The Fantastic Mr Fox (2009), έχοντας χωρέσει μέσα ανοιχτές υπαίθριες προβολές όπως αυτή του The Secret of Kells (2009), sneak previews σε παραγωγές όπως το Le Magasin des Suicides (2012) του Patrice Lecont (που είχε ανακοινωθεί πάλι εκεί, πέρσι τέτοια εποχή) και οι 3D επανεκδόσεις των δύο πρώτων Toy Story, και promo reels από τη DreamWorks (με τον Jeffrey Katzenberg στους καλεσμένους), και την Pixar, στα πλαίσια των συνεδρίων που στήνει η διοργάνωση, για case studies ταινιών, σχολών και εξελίξεων τεχνολογικών, όπως για παράδειγμα, αυτό της περασμένης Πέμπτης για το Arthur et la Guerre de Deux Mondes, ας πούμε.
Previously on Movies for the Masses: Tamara Drewe (2010): Trailer ζουμερού κώλου
Tamara Drewe (2010): Trailer ζουμερού κώλου
Tamara Drewe - French(?) Trailer
Πιθανά για να συμπέσει με το θόρυβο για το γάμο της Gemma Arterton το προηγούμενο σαββατο-κύριακο στην Ανδαλουσία, η γαλλική διανομή της έδωσε στη δημοσιότητα στα μέσα της προηγούμενης βδομάδας, στο AlloCiné, το trailer της Tamara Drewe (2010). Το φιλμ βγαίνει εκεί στα μέσα Ιουλίου, χωρίς να βιάζεται ακριβώς και για καλοκαιρινή έξοδο πουθενά αλλού, και χωρίς να έχει άλλο επίσημο υλικό να κυκλοφορεί, πέρα από το λιγοστό που διατέθηκε για τις προβολές του στις Κάνες.
Οι προβολές, και ειδικά το σημείο τους που γεμίζει την οθόνη με τα μπούτια της Gemma φαντάζεσαι, ήταν από τα λίγα highlights του φεστιβάλ, το οποίο φέτος έφτασε στο σημείο να παίζει και ταινίες ταχτικών του που είχαν ήδη ανοίξει στο μισό πλανήτη, προς έκπληξη απολύτως κανενός. Παρολαυτά, η πρωταγωνίστρια των προβολών τις σνόμπαρε, για να πάει στη πρεμιέρα του Prince of Persia (2010) στο LA, και για να επιβεβαιώσει το εξώφυλλο του GQ που κάνα μήνα νωρίτερα είχε ήδη διαπιστώσει πως το 2010 "if it doesn't star Gemma Arterton it's not worth seeing". Για να γεμίσει το κενό μπροστά σε δημοσιογράφους λυσσασμένους να γίνουν το καυτό σορτς το σφηνωμένο ανάμεσα στα κωλομέρια της αστέρας του, ο Stephen Frears που παρεμπιπτόντως αναφέρεται ως σκηνοθέτης, είχε ομολογήσει τότε, στο περίπου, πως δε τη γνώριζε αλλά της έδωσε τη δουλειά μόλις την είδε. Άμα πιστέψεις τις σημειώσεις της παραγωγής, ο Frears αγάπησε μόλις το είδε και το κόμικ της Posy Simmonds στο οποίο βασίστηκε η ταινία, και το οποίο είχε προκαλέσει νωρίτερα την αυτόματη αγάπη και της παραγωγού Alison Owen, από τη στιγμή που εκδόθηκε σα graphic novel - συλλογή των σελίδων που δημοσιεύτηκαν από το 2005 μέχρι το 2007 στον Guardian. Άμα κάτσεις να διαβάσεις και το κόμικ, σου βγάζουν το μάτι γρήγορα οι στριπ καταβολές του, η ιστορία χοροπηδάει και φιδίζει ανεξέλεγκτα και οι αναλύσεις της γίνονται κυρίως οπτικά και ειδικότερα.. ενδυματολογικά, όμως η ταινία, σύμφωνα με τις μυριάδες κριτικές που ακολούθησαν, καταφέρνει μια πιο στρωτή και ακόμα πιο καυστική αφήγηση, χωρίς να χάνει σε καυστικό ρουχισμό, όπως έχεις ήδη δει (και όχι μόνο) μέχρι να τυφλωθείς, στα κλιπάκια (της) του Μάη.
Στα κλιπάκια το trailer προσθέτει και μια πιο απλωτή ματιά στις συνέπειες της εισβολής πρόσφατα πλαστικο-χειρουργημένης δημοσιογράφου σε ησυχαστήριο συγγραφέων, συνέπειες βασισμένες με τη σειρά τους στις περιπέτειες της Bathsheba Everdene στο Μακριά απ'το Αγριεμένο Πλήθος του Thomas Hardy, και συνέπειες στις οποίες υποτίθεται κεντρικό θέμα είναι αυτό το πόσο πιο εύκολη είναι η ζωή άμα είσαι ωραίος. Ωραίος αν και δε του φαίνεται, μάλλον είναι και ο Boss, ο σκύλος της ταινίας που αναδείχτηκε κι αυτός σε σουπερστάρ των Κανών, κομπλέ με Palm Dog.
Οι προβολές, και ειδικά το σημείο τους που γεμίζει την οθόνη με τα μπούτια της Gemma φαντάζεσαι, ήταν από τα λίγα highlights του φεστιβάλ, το οποίο φέτος έφτασε στο σημείο να παίζει και ταινίες ταχτικών του που είχαν ήδη ανοίξει στο μισό πλανήτη, προς έκπληξη απολύτως κανενός. Παρολαυτά, η πρωταγωνίστρια των προβολών τις σνόμπαρε, για να πάει στη πρεμιέρα του Prince of Persia (2010) στο LA, και για να επιβεβαιώσει το εξώφυλλο του GQ που κάνα μήνα νωρίτερα είχε ήδη διαπιστώσει πως το 2010 "if it doesn't star Gemma Arterton it's not worth seeing". Για να γεμίσει το κενό μπροστά σε δημοσιογράφους λυσσασμένους να γίνουν το καυτό σορτς το σφηνωμένο ανάμεσα στα κωλομέρια της αστέρας του, ο Stephen Frears που παρεμπιπτόντως αναφέρεται ως σκηνοθέτης, είχε ομολογήσει τότε, στο περίπου, πως δε τη γνώριζε αλλά της έδωσε τη δουλειά μόλις την είδε. Άμα πιστέψεις τις σημειώσεις της παραγωγής, ο Frears αγάπησε μόλις το είδε και το κόμικ της Posy Simmonds στο οποίο βασίστηκε η ταινία, και το οποίο είχε προκαλέσει νωρίτερα την αυτόματη αγάπη και της παραγωγού Alison Owen, από τη στιγμή που εκδόθηκε σα graphic novel - συλλογή των σελίδων που δημοσιεύτηκαν από το 2005 μέχρι το 2007 στον Guardian. Άμα κάτσεις να διαβάσεις και το κόμικ, σου βγάζουν το μάτι γρήγορα οι στριπ καταβολές του, η ιστορία χοροπηδάει και φιδίζει ανεξέλεγκτα και οι αναλύσεις της γίνονται κυρίως οπτικά και ειδικότερα.. ενδυματολογικά, όμως η ταινία, σύμφωνα με τις μυριάδες κριτικές που ακολούθησαν, καταφέρνει μια πιο στρωτή και ακόμα πιο καυστική αφήγηση, χωρίς να χάνει σε καυστικό ρουχισμό, όπως έχεις ήδη δει (και όχι μόνο) μέχρι να τυφλωθείς, στα κλιπάκια (της) του Μάη.
Στα κλιπάκια το trailer προσθέτει και μια πιο απλωτή ματιά στις συνέπειες της εισβολής πρόσφατα πλαστικο-χειρουργημένης δημοσιογράφου σε ησυχαστήριο συγγραφέων, συνέπειες βασισμένες με τη σειρά τους στις περιπέτειες της Bathsheba Everdene στο Μακριά απ'το Αγριεμένο Πλήθος του Thomas Hardy, και συνέπειες στις οποίες υποτίθεται κεντρικό θέμα είναι αυτό το πόσο πιο εύκολη είναι η ζωή άμα είσαι ωραίος. Ωραίος αν και δε του φαίνεται, μάλλον είναι και ο Boss, ο σκύλος της ταινίας που αναδείχτηκε κι αυτός σε σουπερστάρ των Κανών, κομπλέ με Palm Dog.
Previously on Movies for the Masses: Tangled (2010): Rapunzel's boy teaser
Tangled (2010): Rapunzel's boy teaser
Η Dreamworks φαίνεται να σκοπεύει να βγάζει τόσα ανά δεκαετία πια, παρολαυτά το 50ο κινούμενο της Disney παραμένει σημαντικότατο κινηματογραφικό ορόσημο, έστω κι αν το "50th classic" που χρησιμοποιούσε σε κάποια φάση η προώθηση ήταν λιγάκι.. τραβηγμένο από τα μαλλιά (χρυσώνοντας ολόκληρες δεκαετίες μπαζοπαραγωγής από τον οίκο του πόντικα). Ο προπομπός της εκ των πραγμάτων σημαδιακής εξόδου του Tangled (2010), ήταν να εμφανιστεί στο Facebook αύριο, μετά στα κανάλια της Disney απόψε, και τελικά έσκασε μύτη από τη Πέμπτη, στο Yahoo! Movies και στη φρέσκια επίσημη σελίδα της παραγωγής.
Tangled βέβαια η ταινία έχει μετονομαστεί στην Αμερική για λόγους που μόνο η παραγωγή της μπορεί να καταλαβαίνει. Στον υπόλοιπο κόσμο (ή στην Ευρώπη τουλάχιστο) λέγεται Rapunzel, από το ομώνυμο παραμύθι της χρυσομαλλούσας των αδερφών Grimm, το οποίο έχει βέβαια εκμοντερνιστεί όπως συνηθίζεται στο κάστρο της Σταχτομπούτας, αλλά εξακολουθεί να απευθύνεται στα κοριτσάκια που κολλάνε σαλμονέλα φιλώντας βατραχάκια για να βρουν τον πρίγκιπά τους, όπως συνηθίζεται τελευταία στο ίδιο κάστρο και ειδικά από την εποχή εξαγοράς της Pixar (που απευθύνεται και σε πιο ενήλικο κοινό). Παρόλα τα συνήθεια, οι πρώτες σκηνές του φιλμ που δημοσιεύονται επίσημα, απευθύνονται σε μικρά και μεγάλα αγοράκια όπως βλέπεις, επικεντρώνονται στα παθήματα του όχι και τόσο πρίγκιπα με την όχι και τόσο εύκολη μύτη που φτάνει με τα πολλά στο κάστρο του παραμυθιού, αφήνουν στο σκοτάδι κάθε υποψία τραγουδιών (που δε θα τα γλιτώσεις φυσικά), και τονίζουν όλο το fun που έχει η ηρωίδα με τα μαλλιά της, μαλλιά που θυμίζουν καθαρά αυτά της Medusa των Inhumans χωρίς να μπορείς να πεις ότι και στη πρωτότυπη ιστορία ήταν ακριβώς φυσιολογικά. Η μεδουσικότητα του μαλλιού θα είναι και η μισή ταινία κατά πάσα πιθανότητα, κρίνοντας από το ότι στις μέχρι τώρα όχι και τόσο δημόσιες προβολές, η σκηνή που δέρνει (το μαλλί) τον άτυχο Flynn παίζει σε αργή κίνηση.
Μια καλή ταινία είναι ένα μεγάλο θαύμα όπως λέει κάθε παραγωγός με 3' εμπειρίας, άπειρα μπορούν να πάνε στραβά και στις καλύτερες οικογένειες, και συνήθως πάνε. Από την άλλη τα κινούμενα δε τυχαίνουν πετυχαίνουν όπως λέει και ο Jeffrey Katzenberg, πριν το "γύρισμα" κάθε σκηνή έχει κυριολεκτικά σχεδιαστεί με κάθε λεπτομέρεια, και σε τέτοια μορφή η Rapunzel προβάλλεται σε δοκιμαστικά ακροατήρια εδώ και μήνες με θετική ανταπόκριση. Από την άλλη άλλη, άμα παρακολουθείς αυτή τη διαδικασία (πολλών) χρόνων από κοντά, βρίσκεις συνέχεια αφορμές να γκρινιάζεις σε κάθε αλλαγή των πλάνων, πιο χαρακτηριστικά το Tangled πήγαινε κάποτε για look ζωγραφικού πίνακα (σαν αυτό που είχε δοκιμάσει και η Sierra στα King's Quest στα 90s αλά σε πιο 3D ας πούμε) υπό την επίβλεψη του Glen Keane. Αυτή η ιδέα δεν είχε περπατήσει ούτε καν για το Bolt (2008), παρολαυτά αρκετοί είχαν μείνει σε αυτόν τον.. κόσμο για χρόνια και πάθαν ένα σοκ με τις πρώτες τελειωμένες σκηνές. Σκηνές που παρεμπιπτόντως, τελειωμένες είναι, τελειωμένα στο φιλμ δεν είναι, άμα παρατηρήσεις έχουν αρκετές ασυνέπειες και ούτε η πρώτη φορά θα είναι αν μείνουν απέξω (πιο πρόσφατα το ίδιο έγινε και με σκηνές στα teaser της Πριγκίπισσας και του Βατράχου (2009)) ούτε η τελευταία.
Tangled βέβαια η ταινία έχει μετονομαστεί στην Αμερική για λόγους που μόνο η παραγωγή της μπορεί να καταλαβαίνει. Στον υπόλοιπο κόσμο (ή στην Ευρώπη τουλάχιστο) λέγεται Rapunzel, από το ομώνυμο παραμύθι της χρυσομαλλούσας των αδερφών Grimm, το οποίο έχει βέβαια εκμοντερνιστεί όπως συνηθίζεται στο κάστρο της Σταχτομπούτας, αλλά εξακολουθεί να απευθύνεται στα κοριτσάκια που κολλάνε σαλμονέλα φιλώντας βατραχάκια για να βρουν τον πρίγκιπά τους, όπως συνηθίζεται τελευταία στο ίδιο κάστρο και ειδικά από την εποχή εξαγοράς της Pixar (που απευθύνεται και σε πιο ενήλικο κοινό). Παρόλα τα συνήθεια, οι πρώτες σκηνές του φιλμ που δημοσιεύονται επίσημα, απευθύνονται σε μικρά και μεγάλα αγοράκια όπως βλέπεις, επικεντρώνονται στα παθήματα του όχι και τόσο πρίγκιπα με την όχι και τόσο εύκολη μύτη που φτάνει με τα πολλά στο κάστρο του παραμυθιού, αφήνουν στο σκοτάδι κάθε υποψία τραγουδιών (που δε θα τα γλιτώσεις φυσικά), και τονίζουν όλο το fun που έχει η ηρωίδα με τα μαλλιά της, μαλλιά που θυμίζουν καθαρά αυτά της Medusa των Inhumans χωρίς να μπορείς να πεις ότι και στη πρωτότυπη ιστορία ήταν ακριβώς φυσιολογικά. Η μεδουσικότητα του μαλλιού θα είναι και η μισή ταινία κατά πάσα πιθανότητα, κρίνοντας από το ότι στις μέχρι τώρα όχι και τόσο δημόσιες προβολές, η σκηνή που δέρνει (το μαλλί) τον άτυχο Flynn παίζει σε αργή κίνηση.
Μια καλή ταινία είναι ένα μεγάλο θαύμα όπως λέει κάθε παραγωγός με 3' εμπειρίας, άπειρα μπορούν να πάνε στραβά και στις καλύτερες οικογένειες, και συνήθως πάνε. Από την άλλη τα κινούμενα δε τυχαίνουν πετυχαίνουν όπως λέει και ο Jeffrey Katzenberg, πριν το "γύρισμα" κάθε σκηνή έχει κυριολεκτικά σχεδιαστεί με κάθε λεπτομέρεια, και σε τέτοια μορφή η Rapunzel προβάλλεται σε δοκιμαστικά ακροατήρια εδώ και μήνες με θετική ανταπόκριση. Από την άλλη άλλη, άμα παρακολουθείς αυτή τη διαδικασία (πολλών) χρόνων από κοντά, βρίσκεις συνέχεια αφορμές να γκρινιάζεις σε κάθε αλλαγή των πλάνων, πιο χαρακτηριστικά το Tangled πήγαινε κάποτε για look ζωγραφικού πίνακα (σαν αυτό που είχε δοκιμάσει και η Sierra στα King's Quest στα 90s αλά σε πιο 3D ας πούμε) υπό την επίβλεψη του Glen Keane. Αυτή η ιδέα δεν είχε περπατήσει ούτε καν για το Bolt (2008), παρολαυτά αρκετοί είχαν μείνει σε αυτόν τον.. κόσμο για χρόνια και πάθαν ένα σοκ με τις πρώτες τελειωμένες σκηνές. Σκηνές που παρεμπιπτόντως, τελειωμένες είναι, τελειωμένα στο φιλμ δεν είναι, άμα παρατηρήσεις έχουν αρκετές ασυνέπειες και ούτε η πρώτη φορά θα είναι αν μείνουν απέξω (πιο πρόσφατα το ίδιο έγινε και με σκηνές στα teaser της Πριγκίπισσας και του Βατράχου (2009)) ούτε η τελευταία.
Previously on Movies for the Masses: The Sorcerer's Apprentice (2010): Trailer [..] μαγείας
The Sorcerer's Apprentice (2010): Trailer μαθημάτων μαγείας
The Sorcerer's Apprentice - Trailer #4
Όταν ξεκίνησε να στήνεται το project πριν κάνα χρόνο και κάτι, οι πρώτες προσεγγίσεις στεκόντουσαν στην ανακοίνωση ότι η έμπνευσή του έρχεται απ’ το ίδιο ποίημα του Goethe που είχε εμπνεύσει και την πιο αναγνωρίσιμη, ομότιτλη σκηνή του μαθητευόμενου ποντικομάγου, στη θρυλική Fantasia (1940) της Disney, την οποία ο (συμπαραγωγός) Nicolas Cage έλεγε ότι βλέπει τουλάχιστον μια φορά το χρόνο, αφού τη θεωρεί «την ομορφότερη ταινία που έχει φτιαχτεί ποτέ». Οπότε καταλαβαίνεις εύκολα, γιατί η μεγαλύτερη αγωνία όλων, ήταν το τί ακριβώς περουκίνι θα κρύβει ο Cage κάτω απ’ το μυτερό του καπέλο και πώς διάολο θα γεμίσουν την υπόλοιπη διάρκεια της ταινίας, όταν έχουν στεγνώσει τα σκηνικά απ’ τα νερά που θα ‘χουν αδειάσει οι μαγεμένες μάπες.
Οπότε όταν έσκασε το πρώτο trailer λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, το κλίμα καλυτέρεψε κάπως για τον τρίτο μεγάλο φετινό καλοκαιρινό τίτλο της Disney --μετά το Prince of Persia: The Sands of Time (2010) και το επερχόμενο Toy Story 3 (2010)-- κι άρχισε ν’ απλώνεται και η πλοκή, για τον μάγο του Cage, που βρίσκει μαθητή να του περάσει τα μυστικά και να τον βάλει στο πλευρό του, στη μάχη κατά των κακών συναδέλφων του, που θέλουν να κατακτήσουν πρώτα το Μανχάταν και μετάτο Βερολίνο τον πλανήτη. Και όλως τυχαίως, πάνω στην εκπαίδευση του νέοπα, σκάει μύτη κι ο κακότερος των κακών, που παρασέρνει celebrity ταχυδακτυλουργό για να ενεργοποιήσει τα σκοτεινά του σχέδια. Όπως βλέπεις λοιπόν και σ’ αυτό το φρέσκο και χορταστικό καινούριο trailer, που έσκασε μύτη στα μέσα της βδομάδας, τον κακό αρχιμάγο τον παίζει ο Alfred Molina κουβαλώντας κάτι που μπορεί να είναι κι η μεγαλύτερη ανατροπή της ταινίας, αφού αφήνει να εννοηθεί ότι ο Cage τού έχει ήδη σκοράρει τον πρώτο πόντο απ’ τ’ αποδυτήρια, προκαλώντας στον Molina αίσθημα τρόμου για το τί να αντιτάξει στο ιστορικό εξωγήινων κομμώσεων, κι αναγκάζοντάς τον να εμφανιστεί ίσως για πρώτη φορά στη ζωή του με ανθρώπινο κούρεμα, που δεν σε κάνει ν’ αναρωτιέσαι τί είδους πτηνό έχει κάνει φωλιά στο κεφάλι του.
Ο Cage απ’ την άλλη, αφήνει το μαλλάκι του ανακατεμένο κι άπλυτο, και βάζει έξτρα γυαλάδα στο μάτι, φτιάχνοντας έναν μάγο που παίζει να είναι κι απ’ τους πιο απολαυστικούς παλαβιάρηδες χαρακτήρες που θα πετύχεις φέτος σε θερινό. Παράλληλα, ο Jerry Bruckheimer φαίνεται να έχει καλύψει στην παραγωγή τα νώτα του Jon Turteltaub, ο οποίος, στα διαλείμματα του περάσματος απ’ το δεύτερο στο τρίτο επεισόδιο του National Treasure, δείχνει να έχει πιάσει το νόημα των ψηφιακών του και τα ηνία τους μαζί, συγκρατώντας την υπερβολή των εφέ σε ανεκτά επίπεδα. Κι αφήνοντας παράλληλα χώρο μέσα στο υπερθέαμα, για να απλωθεί η κωμική χημεία και το ping-pong των εμπνεύσεων του Cage με τον Jay Baruchel, της καναδέζικης ανακάλυψης του Judd Apatow και του Ben Stiller, που έχει φτιάξει το κινηματογραφικό όνομά του βάζοντας την υπογραφή της εκνευριστικής ρινικής φωνής του σε τίτλους όπως το Knocked Up (2007), το Fanboys (2008) και το Tropic Thunder (2008), είχε φέτος την πρώτη του solo αναμέτρηση με τα ταμεία στο She’s Out of my League (2010) και αναμένεται να εδραιωθεί ως μια απ’ τις μούρες που θα βαρεθείς να βλέπεις προσεχώς. Το μόνο που μένει να φανεί πια, είναι το πόσο καταστροφικά, ή μη, θα είναι τα επίπεδα του slapstick, που είναι εκεί για να βάλει το οικογενειακό σ’ αυτήν την περιπέτεια που τραβήχτηκε δυο μέρες πίσω απ’ το άνοιγμά της απέναντι απ’ το Inception (2010), για να ’χει λίγο χρόνο ν’ ανασάνει, πριν βγει η ταινία που φαίνεται να ’χει τρομοκρατήσει όλα τα studio του Hollywood αυτή τη στιγμή.
Οπότε όταν έσκασε το πρώτο trailer λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, το κλίμα καλυτέρεψε κάπως για τον τρίτο μεγάλο φετινό καλοκαιρινό τίτλο της Disney --μετά το Prince of Persia: The Sands of Time (2010) και το επερχόμενο Toy Story 3 (2010)-- κι άρχισε ν’ απλώνεται και η πλοκή, για τον μάγο του Cage, που βρίσκει μαθητή να του περάσει τα μυστικά και να τον βάλει στο πλευρό του, στη μάχη κατά των κακών συναδέλφων του, που θέλουν να κατακτήσουν πρώτα το Μανχάταν και μετά
Ο Cage απ’ την άλλη, αφήνει το μαλλάκι του ανακατεμένο κι άπλυτο, και βάζει έξτρα γυαλάδα στο μάτι, φτιάχνοντας έναν μάγο που παίζει να είναι κι απ’ τους πιο απολαυστικούς παλαβιάρηδες χαρακτήρες που θα πετύχεις φέτος σε θερινό. Παράλληλα, ο Jerry Bruckheimer φαίνεται να έχει καλύψει στην παραγωγή τα νώτα του Jon Turteltaub, ο οποίος, στα διαλείμματα του περάσματος απ’ το δεύτερο στο τρίτο επεισόδιο του National Treasure, δείχνει να έχει πιάσει το νόημα των ψηφιακών του και τα ηνία τους μαζί, συγκρατώντας την υπερβολή των εφέ σε ανεκτά επίπεδα. Κι αφήνοντας παράλληλα χώρο μέσα στο υπερθέαμα, για να απλωθεί η κωμική χημεία και το ping-pong των εμπνεύσεων του Cage με τον Jay Baruchel, της καναδέζικης ανακάλυψης του Judd Apatow και του Ben Stiller, που έχει φτιάξει το κινηματογραφικό όνομά του βάζοντας την υπογραφή της εκνευριστικής ρινικής φωνής του σε τίτλους όπως το Knocked Up (2007), το Fanboys (2008) και το Tropic Thunder (2008), είχε φέτος την πρώτη του solo αναμέτρηση με τα ταμεία στο She’s Out of my League (2010) και αναμένεται να εδραιωθεί ως μια απ’ τις μούρες που θα βαρεθείς να βλέπεις προσεχώς. Το μόνο που μένει να φανεί πια, είναι το πόσο καταστροφικά, ή μη, θα είναι τα επίπεδα του slapstick, που είναι εκεί για να βάλει το οικογενειακό σ’ αυτήν την περιπέτεια που τραβήχτηκε δυο μέρες πίσω απ’ το άνοιγμά της απέναντι απ’ το Inception (2010), για να ’χει λίγο χρόνο ν’ ανασάνει, πριν βγει η ταινία που φαίνεται να ’χει τρομοκρατήσει όλα τα studio του Hollywood αυτή τη στιγμή.
Previously on Movies for the Masses: The Last Airbender (2010): Clip φιλόδοξης αποτυχίας
Mortal Kombat: Rebirth στα fighting games
Το πιο σοκαριστικό όταν ακούω να μιλάνε για ταινίες που βασίζονται στο Mortal Kombat (και οποιοδήποτε fighting game, δηλαδή), είναι ότι όλοι απογοητεύονται όταν βγαίνουν μάπες. Περιμένουμε δηλαδή πραγματικά καλή κινηματογραφική αφήγηση από την ιδέα ότι υπάρχουν κάποιοι παραφουσκωμένοι μπρατσαράδες με τη fashion sense κάποιου που... για μισό λεπτό. Déjà vu. Κάπου το έχω ξαναζήσει αυτό. Δεν ξέρω αν ο Kevin Tancharoen ζήλεψε τον Joey Ansah και το Street Fighter: Legacy, αλλά το Mortal Kombat: Rebirth είναι μια παρόμοια προσπάθεια – μια απόπειρα διύλισης της ουσίας του περιβόητου fighting game των 90s σε κινηματογραφική μορφή.
Το Mortal Kombat, γενικά, υπήρξε πιο τυχερό από το Street Fighter στις εκάστοτε μεταφορές του – ή τουλάχιστον στην πρώτη του μεταφορά το 1995, όχι τόσο στο Mortal Kombat: Annihilation (1997) και την επακόλουθη τηλεοπτική σειρά. Αλλά το θέμα στο Mortal Kombat δεν ήταν ποτέ το αν ήταν καλύτερο παιχνίδι από το αντίπαλό του δέος, ή το πόσο καλύτερα μεταφερόταν στον κινηματογράφο. Ήταν το γεγονός ότι, που να πάρει, όταν ήμασταν 12 χρόνων είχαμε δει ένα ηλεκτρονικό όπου ο νικητής ξερίζωνε το κεφάλι του αντιπάλου του μαζί με τη σπονδυλική του στήλη. Τα απίστευτα βίαια fatalities που άγγιζαν την κωμωδία με την υπερβολή τους ήταν αυτό που έκανε το franchise να ξεχωρίσει, κάτι που οι ως τώρα adaptations του μάλλον αγνόησαν.
Ο Tancharoen μπορεί να προέρχεται από το Fame (2009) και από επεισόδια του reality των Pussycat Dolls, αλλά φαίνεται να καταλαβαίνει απόλυτα την κύρια ατραξιόν του αντικειμένου του. Το 8λεπτο φιλμάκι του, που φαίνεται σαν setup μιας νέας ταινίας Mortal Kombat και περιλαμβάνει ονόματα όπως ο Michael Jai White και η Jeri Ryan, γυρίστηκε σαν δοκιμαστικό για να το δείξει ο σκηνοθέτης στη Warner Bros (κάτοχο των δικαιωμάτων, τόσο για τις ταινίες όσο και για τα παιχνίδια) και να κόψει πιθανό ενδιαφέρον. Όμως η ποιότητα του στησίματος, ο έξυπνος χειρισμός του υλικού και η ωμότητα που παραπέμπει στο videogame ήταν αρκετά για να το θεωρήσουν πολλοί στο internet ακόμα και viral trailer για ανακοίνωση νέου παιχνιδιού (το οποίο, κατά.. διαβολική σύμπτωση, ανακοινώθηκε χθες, λέγεται σκέτο Mortal Kombat και θα αποτελεί επιστροφή στις ρίζες της σειράς). Προσωπικά, σαν παλιός φαν του παιχνιδιού, θα έβλεπα ευχαρίστως την πρόταση του Tancharoen στο σινεμά. Ακόμα κι αν ο Johnny Cage αποκεφαλίζεται νωρίς, εγώ πάντα πήγαινα το Scorpion (και το fatality του) περισσότερο έτσι κι αλλιώς.
Το Mortal Kombat, γενικά, υπήρξε πιο τυχερό από το Street Fighter στις εκάστοτε μεταφορές του – ή τουλάχιστον στην πρώτη του μεταφορά το 1995, όχι τόσο στο Mortal Kombat: Annihilation (1997) και την επακόλουθη τηλεοπτική σειρά. Αλλά το θέμα στο Mortal Kombat δεν ήταν ποτέ το αν ήταν καλύτερο παιχνίδι από το αντίπαλό του δέος, ή το πόσο καλύτερα μεταφερόταν στον κινηματογράφο. Ήταν το γεγονός ότι, που να πάρει, όταν ήμασταν 12 χρόνων είχαμε δει ένα ηλεκτρονικό όπου ο νικητής ξερίζωνε το κεφάλι του αντιπάλου του μαζί με τη σπονδυλική του στήλη. Τα απίστευτα βίαια fatalities που άγγιζαν την κωμωδία με την υπερβολή τους ήταν αυτό που έκανε το franchise να ξεχωρίσει, κάτι που οι ως τώρα adaptations του μάλλον αγνόησαν.
Ο Tancharoen μπορεί να προέρχεται από το Fame (2009) και από επεισόδια του reality των Pussycat Dolls, αλλά φαίνεται να καταλαβαίνει απόλυτα την κύρια ατραξιόν του αντικειμένου του. Το 8λεπτο φιλμάκι του, που φαίνεται σαν setup μιας νέας ταινίας Mortal Kombat και περιλαμβάνει ονόματα όπως ο Michael Jai White και η Jeri Ryan, γυρίστηκε σαν δοκιμαστικό για να το δείξει ο σκηνοθέτης στη Warner Bros (κάτοχο των δικαιωμάτων, τόσο για τις ταινίες όσο και για τα παιχνίδια) και να κόψει πιθανό ενδιαφέρον. Όμως η ποιότητα του στησίματος, ο έξυπνος χειρισμός του υλικού και η ωμότητα που παραπέμπει στο videogame ήταν αρκετά για να το θεωρήσουν πολλοί στο internet ακόμα και viral trailer για ανακοίνωση νέου παιχνιδιού (το οποίο, κατά.. διαβολική σύμπτωση, ανακοινώθηκε χθες, λέγεται σκέτο Mortal Kombat και θα αποτελεί επιστροφή στις ρίζες της σειράς). Προσωπικά, σαν παλιός φαν του παιχνιδιού, θα έβλεπα ευχαρίστως την πρόταση του Tancharoen στο σινεμά. Ακόμα κι αν ο Johnny Cage αποκεφαλίζεται νωρίς, εγώ πάντα πήγαινα το Scorpion (και το fatality του) περισσότερο έτσι κι αλλιώς.
Previously on Movies for the Masses: Write the Future: Μπάλα σε πρώτο πλάνο
Το κείμενο είναι του Μιχάλη Τέγου του GameOver.gr
Οι 100 καλύτερες εναλλακτικές του Μουντιάλ
Για να γιορτάσει την έναρξη της διοργάνωσης που πονοκεφαλιάζει τα στούντιο με τους πελάτες τους των διεθνών αγορών που θα κάτσουν να τη βλέπουν τρεις φορές τη μέρα για την πρώτη της βδομάδα τουλάχιστον, αναγκάζοντας και τους διανομείς να γεμίσουν τις αίθουσες με οικογενειακές ταινίες και ρομαντικές κωμωδίες ως counter-programming, το Empire έβγαλε στον αέρα σήμερα τη λίστα του με τις 100 καλύτερες ταινίες όλων των εποχών, που δεν μιλάνε Αγγλικά. Ένα κάποιο αντίδοτο στην πoδοσφαιροπληξία των ημερών που έρχονται, η εκατοντάδα των τίτλων λειτουργεί σα checklist για να διευρύνεις τις γνώσεις σου στις κουλτούρες του πλανήτη, ανάμεσα στα συνθήματα και τις βουβουζέλες των Νοτιοαφρικανών που γεμίζουν τις τηλεοράσεις.
Όχι ιδιαίτερα αναπάντεχα, στην κορυφή της λίστας κάθονται περήφανα οι Επτά Σαμουράι (1954) του Akira Kurosawa, εκπροσωπώντας την Ιαπωνία στην σημαντικότερη απ’ τις 12 θέσεις που κατέχει η χώρα συνολικά, σε μια εκατοντάδα απ’ την οποία, αν μη τι άλλο, συμπεραίνει κανείς ότι η δεκαετία που μόλις πριν 6 μήνες τελείωσε, ήταν η καλύτερη στην ιστορία του κινηματογράφου. Τα 00s έχουν 25 ολόκληρες εμφανίσεις στη λίστα, με πρώτη και πιο περίεργη, αυτή της Amelie (2001) στη θέση #2, τρεις θέσεις πάνω απ’ το El Laberinto del Fauno (2006) που βρίσκεται στο #5, ακριβώς στη μέση μιας κορυφαίας δεκάδας, που συμπεριλαμβάνει το City of God (2002) στο #7 και κλείνει με το Spirited Away (2001) στο #10, έχοντας ως νεότερη απ’ όλες τις υπόλοιπες ταινίες τη Μάχη της Αλγερίας (1966) στο #6. Αν εξαιρέσεις τις πενιχρές σε παρουσία και παραγωγή δεκαετίες των 30s και 40s, η πιο δύσκολη περίοδος για την παγκόσμια κινηματογραφία φαίνεται να ήταν αυτή των 70s. Η δεκαετία της ύφεσης της Ανατολικής Γερμανίας, της ανόδου της Ρωσίας, του Αγώνα για το Διάστημα, του γερμανικού Νέου Κύματος, του Fassbinder και του Bergman και της γέννεσης των αμερικάνικων blockbusters με το Jaws (1975), το Star Wars (1977), τον Νονό (1972), τον Eξορκιστή (1973) και το Saturday Night Fever (1977), ο μη αγγλόφωνος κινηματογράφος δεν κατάφερε παρά να παράγει επτά ταινίες άξιες για μια θέση στη λίστα. Πιο άξια απ’ αυτές, το Aguirre, Wrath of God (1972), για τη Γερμανία.
Γερμανία που, με τις 10 συμμετοχές της, είναι στην τρίτη θέση της κατάταξης των χωρών, με δεύτερη την Ιαπωνία και πρώτη, με ένα πλήθος τίτλων που συμπληρώνει από μόνο του το 1/5 της λίστας και το 1/3 των συμμετοχών όλων των χωρών της ηπείρου της, τη Γαλλία με 20 ολόκληρες εμφανίσεις, χάρη και στην πλούσια κινηματογραφική παράδοση, και κυρίως το εύρος των genres με τα οποία έχει συνδεθεί η χώρα. Στις υπόλοιπες χώρες της πολυσυλλεκτικής λίστας, ενδιαφέρον έχουν οι τρεις συμμετοχές της Σουηδίας που ξεκινούν με Bergman (Η Έβδομη Σφραγίδα (1957), #8) περνούν σε Låt den Rätte Komma In (2008) στο #15 και επιστρέφουν σε Bergman (Persona (1966), #71), η Πολωνία που εμφανίζεται με 4 τίτλους οφείλοντας τους δυο στον Kieslowski (και τους άλλους δυο στον Wajda και τον Polanski), οι κουλές εμφανίσεις χωρών όπως το Μάλι κι η Σενεγάλη και η ατυχής απουσία της Ελλάδας. Αλλά δε βαριέσαι, θα τους κάνουμε να μετανοιώσουν στο Μουντιάλ, υποθέτω.
Όχι ιδιαίτερα αναπάντεχα, στην κορυφή της λίστας κάθονται περήφανα οι Επτά Σαμουράι (1954) του Akira Kurosawa, εκπροσωπώντας την Ιαπωνία στην σημαντικότερη απ’ τις 12 θέσεις που κατέχει η χώρα συνολικά, σε μια εκατοντάδα απ’ την οποία, αν μη τι άλλο, συμπεραίνει κανείς ότι η δεκαετία που μόλις πριν 6 μήνες τελείωσε, ήταν η καλύτερη στην ιστορία του κινηματογράφου. Τα 00s έχουν 25 ολόκληρες εμφανίσεις στη λίστα, με πρώτη και πιο περίεργη, αυτή της Amelie (2001) στη θέση #2, τρεις θέσεις πάνω απ’ το El Laberinto del Fauno (2006) που βρίσκεται στο #5, ακριβώς στη μέση μιας κορυφαίας δεκάδας, που συμπεριλαμβάνει το City of God (2002) στο #7 και κλείνει με το Spirited Away (2001) στο #10, έχοντας ως νεότερη απ’ όλες τις υπόλοιπες ταινίες τη Μάχη της Αλγερίας (1966) στο #6. Αν εξαιρέσεις τις πενιχρές σε παρουσία και παραγωγή δεκαετίες των 30s και 40s, η πιο δύσκολη περίοδος για την παγκόσμια κινηματογραφία φαίνεται να ήταν αυτή των 70s. Η δεκαετία της ύφεσης της Ανατολικής Γερμανίας, της ανόδου της Ρωσίας, του Αγώνα για το Διάστημα, του γερμανικού Νέου Κύματος, του Fassbinder και του Bergman και της γέννεσης των αμερικάνικων blockbusters με το Jaws (1975), το Star Wars (1977), τον Νονό (1972), τον Eξορκιστή (1973) και το Saturday Night Fever (1977), ο μη αγγλόφωνος κινηματογράφος δεν κατάφερε παρά να παράγει επτά ταινίες άξιες για μια θέση στη λίστα. Πιο άξια απ’ αυτές, το Aguirre, Wrath of God (1972), για τη Γερμανία.
Γερμανία που, με τις 10 συμμετοχές της, είναι στην τρίτη θέση της κατάταξης των χωρών, με δεύτερη την Ιαπωνία και πρώτη, με ένα πλήθος τίτλων που συμπληρώνει από μόνο του το 1/5 της λίστας και το 1/3 των συμμετοχών όλων των χωρών της ηπείρου της, τη Γαλλία με 20 ολόκληρες εμφανίσεις, χάρη και στην πλούσια κινηματογραφική παράδοση, και κυρίως το εύρος των genres με τα οποία έχει συνδεθεί η χώρα. Στις υπόλοιπες χώρες της πολυσυλλεκτικής λίστας, ενδιαφέρον έχουν οι τρεις συμμετοχές της Σουηδίας που ξεκινούν με Bergman (Η Έβδομη Σφραγίδα (1957), #8) περνούν σε Låt den Rätte Komma In (2008) στο #15 και επιστρέφουν σε Bergman (Persona (1966), #71), η Πολωνία που εμφανίζεται με 4 τίτλους οφείλοντας τους δυο στον Kieslowski (και τους άλλους δυο στον Wajda και τον Polanski), οι κουλές εμφανίσεις χωρών όπως το Μάλι κι η Σενεγάλη και η ατυχής απουσία της Ελλάδας. Αλλά δε βαριέσαι, θα τους κάνουμε να μετανοιώσουν στο Μουντιάλ, υποθέτω.
Previously on Movies for the Masses: Οι τσόντες και οι τσόντες της χρονιάς