Μπας και τσιμπήσει κανένα θεατή από το Toy Story 3 (2010) που φαίνεται να κάνει εντυπωσιακό αλλά.. όχι και τόσο εντυπωσιακό ξεκίνημα στα αμερικάνικα ταμεία, η Fox έβγαλε στα τέλη της βδομάδας, ξεκινώντας από το Facebook, ένα teaser για το τρίτο μέρος του Χρονικού της Νάρνια, βασισμένο στο πιο αγαπημένο από τα βιβλία της σειράς, τον Ταξιδιώτη της Αυγής.

Το studio του Murdoch κάνει βέβαια ντεμπούτο στη συμπαραγωγή και διανομή του franchise, το ανέλαβε ολοκληρώνοντας το σφιχταγκάλιασμα της Walden όταν η Disney το παράτησε μετά το μισοβούλιαγμα του Πρίγκιπα Κασπιανού (2008). Και εύλογα η παραγωγή πρώτο και οφθαλμοφανέστερο στόχο έχει να σε κάνει να πιστέψεις ότι ο βασιλιάς πλέον Ben Barnes απλά πέρασε για να σφουγγαρίζει τα σκηνικά από τα πολλά νερά, δίνοντας έμφαση σε ότι δεν υπάρχει στη μυθιστορηματική Αυγή και προστέθηκε για να θυμίζει τη Μάγισσα και τη Ντουλάπα (2005), τονίζοντας δηλαδή τη.. μάγισσα και το χιόνι έστω της ντουλάπας, πολύ πιθανά γιατί τα εφέ νιφάδων σε όλο το teaser κόστισαν 2 σέντσια κι ένα σπασμένο κουμπί, ενώ για να αντικατασταθεί παντού ο ήλιος με μεγάλο λαμπρό ερμάριο στον ουρανό μάλλον θα χρειάζονταν κάποια δολάρια επιπλέον. Η γενικότερη φτήνια των πρώτων κινούμενων εικόνων που δε ξεχωρίζουν και πολύ από DV τηλεπαραγωγή, και ειδικότερα η εμφάνιση animatronics περιφερόμενου λουναπάρκ του κυριολεκτικά θεϊκού Aslan, έχει βέβαια βάλει σε ανησυχίες τους ακόμα αρκετούς και κυριολεκτικά πιστούς της σειράς, όμως η Fox έχει ήδη φροντίσει να ψεκάσει το Voyage Of The Dawn Treader (2010) με το μαγικό φλιτ δια πάσαν μαλακίαν, τη ψεύτικη μετατροπή σε τρεις ψευτοδιαστάσεις, όπως υπονοούν με τη γενικότερη διακριτικότητα ρινόκερου και οι αλά Αλίκη (2010) σκηνές χοροπηδητών σε κήπους. Το όνομα του Michael Apted αναφέρεται για να ξεχάσεις τον προηγούμενο σκηνοθέτη, το όνομα της Tilda Swinton φιγουράρει αυτή τη βδομάδα σε περιορισμένες αμερικάνικες αίθουσες και στο οργιώδες I Am Love (2009) που εντυπωσίασε αρκετά τους εκεί κριτικούς.

Η σύγχρονη γυναίκα-χαμαιλέοντας, η ηθοποιός που γεμίζει τους χαρακτήρες της δυναμισμό, αποφασιστικότητα, αδιαφορία για τους κανόνες, κουράγιο να αψηφίσει τα προγνωστικά, κι επιμονή και θάρρος να τα ανατρέψει, κόντρα ακόμα και στις γελοιωδώς γκροτέσκ προφορές της, και το κάνει με τον ίδιο ακριβώς φωτοτυπημένο τρόπο, λες και παίζει τον ίδιο ρόλο σε όλες τις ταινίες, σε διαφορετικό περιβάλλον και παραλλαγμένο μαλλί, η δις οσκαρούχος Hilary Swank επιστρέφει για να το ξανακάνει με πεποίθηση, στο trailer που κυκλοφόρησε χθες η Fox Searchlight.

Βασισμένη στην αληθινή ιστορία, η μετά από μισή δεκαετία επιστροφή του Tony Goldwyn (σκηνοθέτη του The Last Kiss (2006)) από τη μικρή στη μεγάλη οθόνη, παρακολουθεί την πορεία της Betty Anne Waters, ανύπαντρης μητέρας που βρήκε στην καταδίκη του αδερφού της για φόνο, το πείσμα να επιστρέψει στο λύκειο, να πάρει το πτυχίο και να γίνει δικηγόρος για να ξανανοίξει την υπόθεση και να τον αθωώσει. Και με voice-over μεσημεριανής τηλεόρασης, το trailer φροντίζει να σου το κάνει σαφές, όσο από κάτω του απλώνονται εικόνες που μοιάζουν να έχουν βγει κατευθείαν απ’ το εγχειρίδιο για το πώς να φτιάξεις κλαψιάρικη τσιχλόφουσκα με οσκαρικό προφίλ, ρίχνοντας οικογενειακές feel-good μπουρμπουλήθρες μέσα σε μελό παραλλαγές ζητημάτων ζωής-θανάτου, που σιγοβράζουν στο καζάνι του outsider που αποφασίζει ν’ αρπάξει τη μοίρα απ’ τα μαλλιά και να της γυρίσει το κεφάλι ανάποδα. Σχεδόν κρύβοντας το πραγματικό δόλωμα της ταινίας, που φαίνεται να είναι άλλη μια εξαιρετικά ακριβής, εύστοχη και βραδυφλεγώς εκρηκτική ερμηνεία του Sam Rockwell, το trailer σου τρίβει στην οθόνη της χειλάρες της Hilary, συνοδεύοντάς τες με υπνωτιστικές άριες αυξανόμενης έντασης, για να σου πλασάρει ως ταινία της ζωής σου, κάτι που δεν θα πέσεις έξω αν περιμένεις ως το φετινό The Blind Side (2009). Αλλά χωρίς το χριστιανικό υπόβαθρο. Ίσως.

Το παιχνιδο-franchise που αρνείται να πεθάνει περνάει στη μεταθανάτια ζωή το φθινόπωρο, στο Resident Evil: Afterlife (2010), και η Sony σε προειδοποιεί σχετικά, με trailer που έκανε πρεμιέρα τη Κυριακή στο Attack of the Show και παίζει από σήμερα παντού, περισσότερο με αφορμή την E3 (όπου ανακοινώθηκε και το Resident Evil: Revelations για το 3DS) παρά κάποια από τις εξόδους του αμερικάνικου weekend.

Το franchise, στη κινηματογραφική του μορφή, ήταν να κλείσει με το Resident Evil: Extinction (2007) άμα θυμάσαι, αλλά στη πορεία βρήκε extra life, θεωρητικά από τις καλές εισπράξεις της ταινίας (περίπου $150 εκατομμύρια σε όλο το πλανήτη) και από τα πράγματα, φαντάζεσαι, εξαιτίας της εξαιρετικότητας του Resident Evil 4 που ανάστησε τη σειρά των βιντεοπαιχνιδιών μπαίνοντας και σε αρκετές λίστες στο τέλος της δεκαετίας, και της επαναξαναματανάστασης των τριών ψευτοδιαστάσεων στη μεγάλη οθόνη που έκανε ακαταμάχητη την ιδέα μιας ακόμα αρπαχτής. Στις νεκραναστάσεις έχει μείνει και επιμένει, επιβεβαιώνοντας τις υποψίες σου, φανερά η παραγωγή, η χαρακτηριστική καφετίλα του RE 4 έχει μουλιάσει και τα ψηφιακά σκηνικά (που παρεμπιπτόντως γίναν φωτεινότερα στο trailer σε σχέση με το teaser) και τις αφίσες του Afterlife, ενώ το S3D, ψιλο-ρέτρο πια, σα τις περσινές πωρωμένου κοινού σπλατεριές, επικεντρώνεται στα διάφορα που πεντάγονται απειλητικά στη μούρη σου. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, στο S3D exploitation των 70s και των 80s, τα blurb υπόσχονται και τη "latest 3D technology" εννοώντας το fusion system του James Cameron με το οποίο γυρίστηκαν, ας πούμε, τα Ghosts of the Abyss (2003) και Spy Kids 3-D (2003). Αυτή την αισθητική.. last year, ούτε καν αρκετά παλιά για να εμπεριέχει μια κάποια νοσταλγία, τη σπάει κάπως η αποστειρωμένη αλλά διαχρονική του Paul W.S. Anderson που επιστρέφει μετά από καιρό στη σκηνοθεσία, και ακόμα περισσότερο (τη σπάει) το ακαταμάχητο γκομενοτρίο των Milla Jovovich, Ali Larter και Sienna Guillory, παρολαυτά, το μεγαλύτερο πρόβλημα της σειράς παραμένει η θεματική κατεύθυνση και για να ξεκαθαρίσει αυτή θα πρέπει να περιμένεις το επόμενο και πραγματικό (αντί για teaser-o-) trailer, τον Ιούλιο, στη Comicon. Στα μέχρι τώρα δεδομένα, ο Anderson, που κράτησε τη θέση του σεναριογράφου και στα τρία μέχρι τώρα επεισόδια, απέφυγε γενικά σε αυτά το κόλλημα με τα παιχνίδια που για πολλούς ήταν η συμφορά του Mortal Kombat: Annihilation (1997) και του Tomb Raider: The Cradle of Life (2003), όμως έχασε το μπούσουλα στο Extinction, και λογικά μόνη επιλογή έχει πια το κάτι σα reboot και τη σύγκλιση με το σύμπαν των παιχνιδιών, για να κρατήσει τουλάχιστο το core κοινό του. Έτσι η Alice είναι σίγουρο ότι δε θα έχει για πολύ τις υπερδυνάμεις της, ενώ στο Afterlife κάνει ντεμπούτο και ο Chris (ή αλλιώς Wentworth Miller άμα δεν έχεις επαφή με το σχετικό σύμπαν), ο πιο δημοφιλής (και σε αντίθεση με την Alice) στους gamers χαρακτήρας από το παλμαρέ του survival horror παιχνιδιού.

Αναρωτιέμαι τι (και αν) θα γράψει ο ιστορικός/κριτικός του μέλλοντος κοιτώντας πίσω στα 00s και στο κίνημα (οι κακοήθεις το λένε απλά "παρέα 4-5 φίλων χωρίς λεφτά") του mumblecore. Αλλά ως τότε αυτή είναι μια συζήτηση που είμαι σίγουρος πως δεν βλέπεις ακριβώς την ώρα να ξανακάνεις, αλλά που θέλοντας και μη θα επανέρχεται στο προσκήνιο κάθε φορά που ένας εκ των εν λόγω "4-5" θα κάνει κάποιο αξιοπρόσεκτο βήμα στο "κανονικό" Χόλιγουντ.

Οι Jay & Marc Duplass είναι από τα ιδρυτικά μέλη του κινήματος, με την Puffy Chair (2005) τους να είναι μια από τις ταινίες-σταθμούς του είδους. Βέβαια αν κάτι έδειξαν με το Baghead (2008), μάλλον το πρώτο mumblecore slasher στην ιστορία, είναι ότι αυτού του είδους το σινεμά πολύ δύσκολα μπορεί να αναπτυχθεί και πέραν του σταθερού και ασφαλούς μοτίβου "αγόρι και κορίτσι αγαπιούνται, κατόπιν το συζητούν." Καλές δηλαδή οι δηλώσεις καλλιτεχνικής αγνότητας του Joe Swanberg που συνεχίζει να τραβάει μόνος του το mumblecore κανάλι με πειραματικά obscurities σαν τον Alexander the Last (2009), αλλά στην πραγματικότητα το ξέρουμε όλοι πολύ καλά: Όλοι αυτοί οι αυτοχρηματοδοτούμενοι δημιουργοί περιμένουν απλώς να πιάσουν την καλή, ελπίζουν κάποιος κινηματογραφικός άγιος να ενδιαφερθεί για τη δουλειά τους, και να τους δώσει χρήματα για να την κάνουν σαν άνθρωποι.

Αυτό δηλαδή ακριβώς που συνέβη με τους αδερφούς Duplass που εξέπληξαν φέτος στο Sundance με το Cyrus (2010), μια πικρή κωμωδία για έναν τυπάκο που βρίσκει επιτέλους τη γυναίκα των ονείρων του, αλλά μαζί με αυτήν βρίσκει και τον... 21χρονο γιο της. Εύκολα θα μπορούσες να κατηγοριοποιήσεις την ταινία ως μια πιο ανεξάρτητη εκδοχή του 40 Year Old Virgin (2005) ή ενός Step Brothers (2008) αλλά αντί για τον Reilly και τον αδερφό του εδώ έχουμε τον Reilly και τον γιο της γυναίκας των ονείρων του. Όμως η αντίδραση του κοινού, που μοιάζει να αγκάλιασε το φιλμ, υπονοεί πως ίσως έχουμε κάτι πιο τρυφερό και ειλικρινές εδώ, κάτι που μοιάζει ακόμα μεγαλύτερο κατόρθωμα αν αναλογιστούμε πως τα ηνία κρατούν δύο σκηνοθέτες που γύριζαν αυτοσχεδιαστικές ταινίες με φίλους τους, και έξαφνα βρέθηκαν να μανατζάρουν στο σετ τον John C. Reilly, τον Jonah Hill, την Catherine Keener, την Marisa Tomei. Οι οποίοι, αν πιστέψουμε τους Duplass, προσαρμόστηκαν εκείνοι στον τρόπο δουλειάς των τρομερών αδερφών (δηλαδή τον αυτοσχεδιασμό πέραν των όσων διατάσσει το σενάριο), παρά το αντίθετο. Καθώς το ανεξάρτητο αμερικάνικο σινεμά έχει γίνει κι επισήμως παράρτημα των μεγάλων στούντιο, το mumblecore πάει να γίνει όντως το νέο indie. Λες;

Το κείμενο είναι του Dark Tyler του US TV

Υπαλληλάκος ασφαλείας αεροδρομίου "καταφέρνει" κόμματο με καριέρα και εισόδημα, προκαλώντας φίλους, σόι και την ανασφάλειά του ακόμη!Κάπου ανάμεσα στη σκατολογική κωμωδία και την ψυχαναλυτική --ξαπλώστε στον καναπέ κι ανοίξτε μου την ψυχή σας-- διάθεση των σκιαγραφήσεων χαρακτήρων του Apatow, το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου (2010) ψάχνει να βρει... αυτό το κάτι που μένει, χωρίς ποτέ να ισορροπεί σωστά σε δόσεις. Μικροκοιλιές στη δράση, αφέλεια και αμηχανία ως προς τον καταμερισμό σεκάνς διαλόγου και γκαγκ, στερεοτυπικές περσόνες, twists που εκβιάζουν προς την κατεύθυνση του happy end. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις ατέλειες, όμως, βρίσκονται δύο κεντρικοί χαρακτήρες που κονταροχτυπιούνται με το εγώ τους και τον τρόπο που έχουμε μάθει να κρίνουμε (ή ν' αφήνουμε τους άλλους να το κάνουν για εμάς...) τις επιλογές μας. Αυτή η ειλικρίνεια ως προς την αντιμετώπιση ενός... "για τα μάτια του κόσμου" αταίριαστου ζευγαριού, κάνει την έκπληξη και σώζει το όλο εγχείρημα, σε συνδυασμό με την εξαιρετική πινακοθήκη του καστ, που αντιπροσωπεύει ολόκληρη την αντιξοότητα της αμερικανικής κοινωνίας, από το slacker και τη βλαχιά μέχρι τη μπλαζέ ανωτερότητα της μεγαλοαστικής τάξης.


Ίσως, τελικά, την ευθύνη για το ότι το Δεν Είναι για τα Μούτρα σου δεν είναι ένα instant classic φιλμ για το είδος της νεανικής κωμωδίας να μην την έχει ο "παρθένος" σκηνοθέτης, Jim Field Smith, αλλά οι επιταγές και τα "καλουπώματα" του studio, που, ανάμεσα σε ενδιαφέρουσες στιχομυθίες και χαριτωμένα καταστασιακά, λεκιάζουν το παντελόνι του Jay Baruchel πάνω στο "κατάλληλο" timing με την επίσκεψη των γονιών της Alice Eve ή μας δίνουν μαθήματα αποτρίχωσης... υπογαστρίου, προκαλώντας μεν το γέλιο, θυμίζοντάς μας, δε, ότι μια παρόμοια σκηνή εμπεριείχε και ένα από τα φιλμ της σειράς... American Pie. Τουλάχιστον, επέτρεψαν το R rating. Και μπροστά στο χάλι του φετινού καλοκαιριού, μπορεί τούτο το ταινιάκι να είναι και καλύτερο από... τα μούτρα σου!

Καταχρεωμένος κινηματογραφικός παραγωγός, ψάχνει το κουράγιο να αντέξει τον οικονομικό μαρασμό της εταιρείας του, για χάρη της υπέροχης γυναίκας και των τριών κορών του. Και των άλλων μυστικών του.Την ιδέα του ανδρός ως κεφαλή της οικογένειας και την περηφάνια που συνεπάγεται ο ρόλος, ψαχουλεύει στη δεύτερη ταινία της η Mia Hansen-Løve, με την ευαισθησία της Γαλλίδας για τις έννοιες και τους μηχανισμούς της οικογένειας να γίνονται όλο και πιο εμφανείς ως κύριες καλλιτεχνικές της αφετηρίες, ετούτη τη φορά όμως, όχι ως καταλύτης, αλλά ως επιπρόσθετο βάρος στην ψυχολογία ενός ανθρώπου που αναγκάζεται να φοράει μάσκα στο χώρο που υποτίθεται ότι κανείς δημιουργεί, για να μπορεί εντός του να τη βγάζει για ν’ ανακουφιστεί. Ομοιάζοντας θεματικά στο L’ emploi du Temps (2001), το Le Père de mes Enfants διαλέγει ένα διαφορετικό πυρήνα απ’ την ταινία του Laurent Cantet, εξερευνώντας όχι τόσο το πώς αντιδρά ο πρωταγωνιστής του στην πραγματικότητα της οικονομικής ασφυξίας, αλλά το τί συμβολίζει αυτός, μέσα στο περιβάλλον που τον απειλεί: σαν τελευταίο δείγμα ηθικού αστού, ο πατέρας των παιδιών, συμπαθής, αγαπητός, καλλιεργημένος, πετυχημένος κάποτε και περήφανος ακόμα, έχοντας βάλει τον κόπο της ζωής του σε υποθήκη, λιώνει απ’ την αγωνία ότι θα τον χάσει, αλλά διατηρεί την ακεραιότητά του, περπατά με το κεφάλι όρθιο και επιμένει με κόπο και πράξεις, να δημιουργεί για τους γύρω του και διδάσκει στις τρεις κόρες του, ήθος και πολιτισμό. Τον πολιτισμό που η τάξη του ανέδειξε, και τον πολιτισμό που κάποτε δημιούργησε. Πολιτισμό που η ίδια του η τάξη έχει απορρίψει και μέσω της μετάλλαξής της προσπαθεί να διαγράψει, χωρίς να διστάζει παράλληλα να κάνει την αντίσταση οποιουδήποτε την επιδεικνύει, μια πράξη αυτοκτονίας. Μεταφορικής, αλλά και κυριολεκτικής. Όταν αυτή συντελείται, και με τις δυο της έννοιες, η ταινία αλλάζει τελείως πρόσωπο και χάνει κομματάκι το νήμα, μεταφέροντας την αφήγηση στη διαχείριση του διπλού θανάτου, από τις γυναίκες που μένουν πίσω. Γυναίκες με θάρρος και κουράγιο αντάξιο του άντρα που τις διέπλασε, αλλά και γνώση της ανάγκης τους για διαφυγή απ’ το σύστημα που τις έχει τυλίξει. Μια διαφυγή που η σκηνοθέτης προσπαθεί να στήσει για περισσότερη ώρα απ’ όση θα την έκανε αποτελεσματική, συρρικνώνοντας τον αντίκτυπό της μέσα από μια άλλη, ενδιαφέρουσα αλλά όχι ιδιαίτερα αξιοποιημένη υποπλοκή, που περισσότερη καθυστερεί και αδρανοποιεί, παρά ισχυροποιεί το αναπόφευκτο φινάλε.

Fact-checker στον New Yorker καταλήγει μέσω του τίτλου να ψάχνει παλιά αγάπη παλιάς Αγγλίδας στη Verona, σαν απλή αφορμή για ένα ακόμα υπερευτυχισμένο τέλος φυσικά, αφού η παλιά Αγγλίδα έχει και νέο εγγονό.Από το σκηνοθέτη των Bride Wars (2009) και τη πρωταγωνίστρια του Dear John (2010) περιμένεις τα πλάνα με νοικιασμένα αυτοκίνητα που πηγαινοέρχονται στην επαρχιακή καλοκαιρινή Ιταλία να είναι και τα ξεχωριστά, ανάμεσα σε διαλόγους κλεμμένους από tweets 13χρονης (really, really, really good!) σκηνοθετημένους σα καταβουτυρωμένη τούρτα σοκολάτας. Και δε σε απογοητεύουν. Για τη συνηθισμένη προέλευση της ιστορίας από πλανήτη στα πέρατα του διαστήματος δε μπορείς να παραπονιέσαι αυτή τη φορά, το ότι σε αυτόν τον πλανήτη αγνοείται το πράμα που το λένε il telefono (è qui ma non squilla mai) είναι η αφορμή για τα ενδιαφέροντα πλάνα που λέγαμε αλλά και (η αφορμή) για τη Vanessa Redgrave, πραγματική σταρ ανάμεσα σε τσίρκουλα που μαθαίνουν ορθοφωνία, να μη τηλεφωνήσει τις ατάκες της, να τις παραδώσει αυτοπροσώπως και με ακριβώς αυτή τη barking mad sheer loopiness που ταιριάζει στο φιλμ και που κάνει βούτυρο τα γόνατα κάθε φλεγματικού Βρετανού κριτικού. Από τον πάτο πάτο που τον πιάνουν και τον πάνε πιο χαμηλά με αξιοθαύμαστη συνέπεια τα περισσότερα φιλμ του είδους, τα Γράμματα στην Ιουλιέτα (2010) ξεχωρίζουν και για τη κεφάτη ερμηνεία του Gael García Bernal σε έναν ρόλο από αυτούς που όρισαν το άχαρο (του υπεργκόμενου που παρατιέται σύξυλος μόλις βρεθεί καλύτερος), για τη ψυχραιμία του υποστηρικτικού καστ, για κάτι.. μικρολεπτομέρειες από τον πλανήτη Γη, για κάποια Ιταλικά που μιλάνε κάποιοι στην Ιταλία ή κάποια ψευτοδάκρυα που χύνονται όχι και πολύ μέσα στο κάδρο.