Μετά το Last House on the Left (2009), η δεύτερη πιο εικονική τρομο-ιστορία βιασμού κι εκδίκησης των 70s πήρε κι αυτή σειρά για remake στο I Spit on Your Grave (2010), για όποιον αντέχει, στις αίθουσες από τον Οκτώβριο.

Η πρωτότυπη ταινία του one hit wonder Meir Zarchi, είχε αρχικό τίτλο Day of the Woman (1978) ανάμεσα σε άλλους το ίδιο exploitative, ανάλογα με το πόσο πάτο έπιανε το επίπεδο του κοινού σε κάθε περιοχή που παίζονταν υποθέτεις, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έπαιξε και σε πολλές, αφού είχε βαλθεί να ξεκάνει όσες ευαίσθητες ψυχές δεν είχαν πάθει αποπληξία με το Last House on the Left (1972), ανεβάζοντας τη βία στο 11 και κόβοντας όλες τις πανυβλακείες που δε την εξυπηρετούσαν. Ο Zarchi ακόμα και σήμερα ισχυρίζεται ότι τη ταινία τη γύρισε αφού βοήθησε θύμα βιασμού και η πορεία του δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες, μάλλον φρόντισε να μάθει τι είναι κάμερα προτού ξεκινήσει και σίγουρα ήξερε σε σημείο αυτοθυσίας τι ήθελε σε κάθε σκηνή, πήρε από τη πρωταγωνίστριά του αρκετά σε σημείο να τη παντρευτεί, δημιούργησε κάτι που έκανε 30 χρόνια κύκλους όχι μόνο σαν αξιοπερίεργο. Και το remake στο οποίο έχει μπλεχτεί προσωπικά σα παραγωγός, φανερά σέβεται αυτό το όποιο δημιουργικό πνεύμα, ξεκινώντας από τον Steven R. Monroe στη σκηνοθεσία που έχει ολόκληρη λίστα στο IMDb να μαρτυράει πόσα χρόνια μάθαινε για να χειρίζεται τώρα τη Red, και πόσο έχει βουτήξει στη no-nonsense καλτιά, όπως δείχνει εκ των υστέρων κάθε πλάνο του. Η παρόμοια φανερά αξιόλογη Sarah Butler έβγαλε ολόγυμνη όλο τον παρατεταμένο βιασμό στις πέτρες λέει, το κλασικό τάισμα παπαριών δε παραλείφτηκε ούτε καν στο trailer, τα reports είναι από καλά μέχρι καλύτερα από τα screenings του Ιουνίου μέχρι το Fantasia του Ιουλίου όπου έγινε η παγκόσμια πρεμιέρα. Ο καλυτερότερος λόγος, όμως, για να μη μπορείς να περιμένεις να έρθει η Μέρα τη Γυναίκας με ακριβώς 7 μήνες καθυστέρηση, είναι το R-rating που επιτεύχθηκε μετά από εκατοντάδες κοψίματα.. μόνο για το DVD που θα ακολούθησει τις (άκοπες προφανώς) προβολές.

Ναυαρχίδα της φετινής ισπανικής τρομοαρμάδας, τα Μάτια της Τζούλιας (2010) μπορεί να σου ακούγονται σα το καινούριο DVD της Sirina αλλά διαδέχονται κατευθείαν το Ορφανοτροφείο (2007) στη μεγάλη οθόνη, κομπλέ με υπογραφή του Guillermo del Toro.

Με κέντρο μια γυναίκα που ερευνάει το θάνατο της τυφλής αδερφής της και χάνει και η ίδια στη πορεία μυστηριωδώς το φώς της, το σχετικό trailer που κυκλοφόρησε στις αρχές της εβδομάδας, και το σχετικό poster καναδυο μέρες αργότερα, υπογράφουν σαν "τελικά" την εικόνα της παραγωγής, στη χώρα της τουλάχιστο, όπου βγαίνει τέλη Οκτωβρίου με στόχο εισπράξεις δεκάδων και δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, στο επίπεδο των $38M που είχε μαζέψει η προηγούμενη συνεργασία του παραιτημένου άρχοντα της Μέσης Γης με τον Joaquín Padró και τη Mar Targarona της Rodar y Rodar. Το Orfanato των παραγωγών ήταν πιστό θεωρητικά και πρακτικά στο πνεύμα τους για προώθηση ταλέντων που ισορροπούν τη κριτική και μαζική επιτυχία, η Julia κράτησε όπως βλέπεις τη Belén Rueda στον πρωταγωνιστικό ρόλο και έδωσε την ευκαιρία στη σκηνοθεσία στον Guillem Morales του Habitante Incierto (2004) και στο σενάριο στον Oriol Paulo, να ακολουθήσουν τους προηγούμενους καλλιτεχνικούς υπεύθυνους στα χολιγουντιανά συμβόλαια. Πράγμα που βέβαια θα καθυστερήσει κάπως γι' αυτούς αφού έχουν ήδη αναλάβει και άλλο έργο για τη Rodar, στον απόηχο του θετικού buzz που συνόδευε τα Μάτια από την αγορά του Βερολίνου όπου πρόβαλαν λίγα λεπτά υλικού και έκλεισαν αρκετές συμφωνίες διανομής (και ελληνικής, από τη Rosebud ξανά). Γενικότερα, η ισπανική τρομοπαραγωγή ξεκίνησε τη χρονιά άψογα με Buried (2010) και Agnosia (2010) στην ορεινή Utah, και έχει ακόμα τουλάχιστο και την Eva (2010) στο χώρο του φανταστικού για το Δεκέμβρη, όλα αποτέλεσμα καλής δουλειάς που έχει μαζέψει εδώ και χρόνια ενδιαφέρον από ξένες επενδύσεις αλλά και κρατική στήριξη σα το $1μισι εκατομμυριάκι ανά σοβαρή εμπορική ιδέα που δίνει η καταλανική κυβέρνηση.

Από τη χώρα που βασίζει την animated παραγωγή της πρακτικά αποκλειστικά σε προϋπάρχοντες τίτλους και αναγνωρίσιμες φιγούρες με ενσωματωμένα ακροατήρια, έρχεται η νέα, τρισδιάστατη, ψηφιοποιημένη εκδοχή της μεταφοράς του εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου του θρυλικού σατιριστή της Γερμανίας Erich Kästner, για τη συνάντηση ειρήνης που οργάνωσαν τα ζώα του πλανήτη μπας και τον σώσουν απ’ τις συναντήσεις πολέμου που οργάνωναν μέχρι τότε οι άνθρωποι. Άνθρωποι που τσακώνονταν σα μικρά παιδιά στα αμφιθέατρα του ΟΗΕ, και τους οποίους τα ζώα είχαν αποφασίσει να τιμωρήσουν απαγάγοντας τα παιδιά τους για να τα κρατήσουν ομήρους, μέχρι να σταματήσουν οι εχθροπραξίες.

Τα πασιφιστικά μηνύματα του βιβλίου ενός συγγραφέα, ποιητή και σεναριογράφου που οι συντοπίτες του θεωρούν τον δικό τους Dr Seuss, αναμένεται να μείνουν άθικτα στο πέρασμα της ιστορίας από την πρώτη ταινία του 1969 σ’ αυτήν την καινούρια εκδοχή, ενώ το τοίχος του Βερολίνου εξακολουθεί να βρίσκεται στην καρδιά της πλοκής, μεταμορφωμένο σ’ αυτήν την περίπτωση σε τοίχος φράγματος που κρατάει στεγνό το ποτάμι που έφερνε στα ζώα το νερό τους. Τα πολιτικοκοινωνικά μηνύματα του Kästner ωστόσο, μάλλον μένουν εκτός, μαζί με τις κεκαλυμμένες pop αναφορές του στις ηγετικές φυσιογνωμίες της εποχής του, που έχουν αντικατασταθεί από την απληστία της εταιρείας που έχει μαζέψει το νερό για πάρτη της. Η ταινία άρχισε να συλλέγει βραβεία πριν καν ολοκληρωθεί, με το κείμενό της να κερδίζει διαγωνισμό σεναρίων για animated παραγωγές, κι αν και το ειδικό κοινό δεν φαίνεται και τόσο ενθουσιασμένο, όταν τα χαριτωμένα ζωντανά βγουν στις αίθουσες στις 8 του Οκτώβρη να κάνουν τα κουρασμένα αστεία τους, φαίνεται δύσκολο να μην καταφέρουν να εξαργυρώσουν τη δημοφιλία του εμπνευστή τους και στα ταμεία και στα βραβεία.

Η γυναίκα του επιθεωρητή, παρουσιάζεται ως από μηχανής καμαριέρα σε απομακρυσμένο αρχοντικό που υποψιάζεται ότι κρύβει φονικό μυστικό.Παρουσιασμένο σαν ευθύ sequel του Mon petit doigt m'a dit... (2004) του Pascal Thomas, που έχει πάρει από καιρό εργολαβία τη μεταφορά των κειμένων της Agatha Christie σε γαλλικό φιλμ, ετούτο το επεισόδιο των περιπετειών της Tuppence Beresford, της ηρωίδας της μεγάλης κυρίας της αστυνομικής λογοτεχνίας που παρουσιάζεται στην ταινία με το όνομα Prudence, είναι βασισμένο στο διήγημα Partners in Crime απ’ τη συλλογή 4.50 to Paddington. Η μικρή φόρμα της βάσης, είναι σχετικά εύκολα αναγνωρίσιμη στη μεγάλη φόρμα της ταινίας, που χάνει τόσο σε πάχος μυστηρίου, όσο και σε βάθος κοινωνικο-οικογενειακού ελιξηρίου, σε σχέση τουλάχιστον με προηγούμενες σχετικές δουλειές του Thomas, σαν το L' Heure Zéro (2007), για παράδειγμα. Ο οποίος ωστόσο καταφέρνει και πάλι να κάνει ενέσεις νεύρου, τσαχπινιάς και κωμικής ανεμελιάς στην πλοκή της ιστορίας του, αντλώντας βέβαια κι απ’ την ερμηνεία της Catherine Frot, που επιστρέφει στο ρόλο της γυναίκας ντετέκτιβ, για να ξετυλίξει το μίτο με μια ελαφρότητα που θυμίζει επιθεωρητή Κλουζό χωρίς το slapstick, και με την οξυδέρκεια και την ευστοχία ενός Ηρακλή Πουαρό βεβαίως, στολίζοντας τον άξονα του νουάρ, με μερικές κορδέλες μπαλαφάρ, για να κάνει την ταινία όσο δροσερή και χοροπηδηχτή χρειάζεται, ένα θερινό του Αυγούστου. Έστω κι αν βγαίνει στις αίθουσες δυο Αύγουστους μετά το προπερασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου που την ντεμπουτάρισε.

Αυτή τη Παρασκευή ανοίγουν στην Αμερική, φιλοδοξώντας να ρίξουν το Inception (2010) από την εισπρακτική κορυφή, οι Other Guys (2010), η καινούρια συνεργασία Adam McKay και Will Ferrell. Και από τη προηγούμενη παίζει στις σελίδες της Sun ένα εκτεταμένο trailer του φιλμ, κατά πάσα πιθανότητα όπως προβλήθηκε στη Comicon.

Το αν θα παίξουν σε άλλη μεγάλη οθόνη όλες οι σκηνές έτσι ακριβώς, και χωρίς μπιπ στα βρισίδια, είναι ένα ζήτημα βέβαια, ο Ferrell κάποτε δήλωνε ότι δε πρόκειται να συμμετάσχει σε PG-13 παραγωγή αλλά από πέρσι άρχισε τις ανασκευές μετά το πάτωμα του Land of the Lost (2009), και η MPAA έχει ήδη πια σταμπάρει τους Guys ως κατάλληλους για δεκατριάχρονους. Πράγμα που δε πάει και πολύ κόντρα στο όλο πνεύμα του σεναρίου τους, κάποιες ατάκες για πιπέρι στη γλώσσα μπορούν να μείνουν για να τις ακούσεις στο DVD, το υπόλοιπο σενάριο παίζει στη ρουτίνα bad cop bad cop που τελευταία φορά χρησιμοποίησε, και με το ίδιο rating, το Cop Out (2010). Η διαφορά με τη ψιλοπαπάρα του Kevin Smith, είναι ότι οι Τύποι βγάζουν γέλιο, όπως φαίνεται για πρώτη φορά τώρα που οι σκηνές τους έχουν την άνεση να απλωθούν χωρίς το άγχος να πουλήσουν γρήγορα πολλά αστεία μέσα σε εκρήξεις και λοιπές καταστροφές. Και πέρα από το γέλιο, η ιστορία έχει και τις ανατροπές της στο τέλος όπως θα δεις προσεχώς, και έχει περάσει και σε ένα επίπεδο παρακάτω από την εποχή που τιτλοφορούνταν The Back Ups, ακόμα και η καινούρια μαρκίζα παραπέμπει κατευθείαν σε ατάκες (για τους "άλλους" μπάτσους, που δε κάνουν τη δουλειά τους) του Mark Wahlberg στους Departed (2006). Με δεδομένη την ιστορία του υπεύθυνου δίδυμου μπορείς να υποθέσεις ότι ο Ferrell ξαναέβαλε χεράκι στο σενάριο (που επίσημα χρεώνεται στον McKay και στον παραγωγό Chris Henchy), ότι το φιλμ ξανακόστισε μαλλιοκέφαλα (μέχρι και οι Step Brothers (2008) είχαν λογαριασμό γύρω στα $70 εκατομμύρια), και ότι θα τα ξαναβγάλει χωρίς πολλές αντιρρήσεις για την αξία του (όπως ήδη φαίνεται στις κριτικές).

Από τα πιο συζητημένα φιλμ του φετινού Sundance, χωρίς αυτό να λέει απαραίτητα κάτι και για τη ποιότητά του, το Catfish (2010) βγαίνει το φθινόπωρο στις αμερικάνικες αίθουσες από τη Rogue και, το μάντεψες, το αναγγέλει με σχετικό trailer από τη Παρασκευή.

Τεχνικά το Catfish χαρακτηρίζεται ντοκιμαντέρ, παρακολουθεί τον Νεο-Υορκέζο φωτογράφο Yev Schulman όσο γνωρίζεται στο Facebook με πιτσιρίκα από την αγροτιά του Michigan, και στη συνέχεια με όλη την οικογένεια, και ειδικά με τη μεγαλύτερη αδερφή που φαίνεται και ιδιαίτερα.. φωτογραφίσιμη. Όπως βλέπεις και στο trailer, το φιλμ ξοδεύει τα περισσότερα από τα 95 λεπτά της διάρκειάς του στο να παρουσιάζει, ριάλιτι στιλ, τις online (και τηλεφωνικές) αλλαξοκωλιές, όπως τις γύρισαν ο αδερφός κι ένας φίλος του Schulman. Και κρατάει για κανά μισάωρο στο τέλος, το τι συμβαίνει όταν αποφασίζουν όλοι μαζί να ταξιδέψουν στη κεντροδυτική Αμερική για να γνωρίσουν από κοντά την οικογένεια, πιθανά γιατί η μάνα φαίνεται πιο γκομενάρα από τη κόρη και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για όργια στις καλαμιές. Παράδοξα, αυτό το συνηθισμένο εδώ και καμιά δεκαετία δημιουργικό στις τσόντες, το να παρουσιάζεις σφαιρικά τις πρωταγωνίστριες προτού αρχίσουν να τον παίρνουν εξίσου σφαιρικά (i.e. απ' όλες τις μπάντες), είναι και η μόνη γωνία που δε δοκίμασαν οι υπεύθυνοι όλο αυτό το καιρό που προσπαθούν να πείσουν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα ύποπτο όσους μήνες καταγράφανε τα εξ αποστάσεως σαλιαρίσματα. Το ερώτημα γιατί τα καταγράφανε εφόσον δεν ήξεραν από τη πρώτη στιγμή τι θα βρουν στη φάρμα, παραμένει λοιπόν αναπάντητο, και το τι θα βρουν στη φάρμα δε πρόκειται φυσικά να στο αποκαλύψει καμία προώθηση, σίγουρα όμως δε θα βρουν τον Leatherface και τη πριόνα του όπως προσπαθεί να σε πείσει το trailer, γιατί αυτός μένει λίγο παρακάτω, στο Texas, άμα το ξέχασες. Σύμφωνα με όλες τις μέχρι τώρα κριτικές πάντως, αυτό που βρίσκουν στη φάρμα οι τρεις τους, έχουν τη ψυχραιμία (και τη προετοιμασία υποθέτεις) να το χειριστούν σοβαρά, και έτσι η ταινία αξίζει μάλλον τη προσοχή σου, ανεξάρτητα από το αν είσαι ή όχι στη πλευρά όσων περνάνε αυτόματα για αληθινό ότι έχει γυριστεί με ερασιτεχνική κάμερα (ή κατ' επέκταση ότι διαβάζουν στο internet).

Πρώτος στην έξοδο από τους τρεις μπλοκμπαστερικούς υπερήρωες του επόμενου καλοκαιριού, ο Thor (2011) έγινε χτες ο πρώτος που απέκτησε και trailer για τις μάζες, έστω και με διαρροή αυτού που έπαιξε για τα ματογυάλια μόνο όσων βρέθηκαν τη προηγούμενη βδομάδα στο San Diego Convention Center.

Άμα είσαι καχύποπτος τη διαρροή μπορείς να την αποδώσεις στη Marvel, και όχι μόνο γιατί έγινε σε σχετικά ανεκτή ποιότητα. Ο Thor φυσιολογικά δε πλησίασε τα τιτιβίσματα του Scott Pilgrim (2010) και του Sucker Punch (2011), όμως γενικότερα το buzz του με το τέλος της Comicon ήταν μέτριο, ταινίας διαφαινόμενα καλής αλλά όχι τίποτα που να αξίζει να συζητάς, πράγμα όχι και τόσο αποδεκτό για τη παραγωγή που θα εγκαινιάσει το επόμενο καλοκαίρι. Και είχε ανάγκη τη προβολή, για να φτάσουν στο μέσο κοινό όσα δεν απασχόλησαν και πολύ τους geeks, η χαρά δηλαδή του gay και της γκόμενας, τα μούσκουλα του Chris Hemsworth και τα δυσκοίλια γρυλίσματα και αυτού και του Idris Elba. Από την άλλη, φτάνει έτσι στο ψυλλιασμένο κοινό και η επιτυχία του Kenneth Branagh να κάνει 150 εκατομμύρια να μοιάζουν τηλεπαραγωγή, κομπλέ με επαναχρησιμοποιημένες εκρήξεις. Ερχόμενος κυριολεκτικά από Shakespeare, Shakespeare, Shakespeare, Mozart και Pinter, ο σκηνοθέτης προφανώς προσλήφθηκε για να παραδώσει τη θεατρικότητα των ασγκαρντιανών σκηνών του σεναρίου, αλλά χωρίς πολύ post-production ακόμα, τον βάζεις ισάξιο με το παιδί για τα νερά του Michael Bay. Καλές οι εικονικές γωνίες του Kirby, που συνεχίζουν τον υπεράψογο σχεδιασμό της παραγωγής --ότι και να λες, ξαναέλα να το πεις όταν θα έχεις γράψει πενήντα χρόνια σα το μεγαλύτερο κομικοστούντιο του πλανήτη και έχεις βγάλει και καναδυό Iron Man (2008)--, αλλά ακόμα και στατικά πλάνα που να βγαίνουν λιγότερο εντυπωσιακά από τα production stills, ούτε ο Gavin Hood στον Wolverine (2009) δε κατάφερε, και είχε και δικαιολογία τη φτήνια της Fox τουλάχιστο.

Όπως λέγαμε και απ’ την Croisette πριν κάνα δίμηνο, το line-up που δεν κατάφερε να προλάβει ο Terry Frémaux στις Κάνες τον περασμένο Μάη, το μάζεψε όλο ο Marco Müller για τη φετινή κινηματογραφική Μόστρα της Βενετίας, που ακολουθώντας την «εγκρατή προσέγγιση» που επιβάλλουν οι καιροί, θα γιορτάσει τα 67α γενέθλιά της με ένα ελαφρώς περιορισμένο budget, έστω κι αν αυτό σημαίνει απλώς ότι το παραδοσιακό δείπνο της βραδιάς της έναρξης στην παραλία του Lido, θα αντικατασταθεί από φτωχικό μπουφέ στο χαμόσπιτο του Excelsior για φέτος.

Την αίγλη και τις αστραπές θα τις φέρουν πάντως οι τίτλοι, που ολοκλήρωσαν την απόκαλυψή τους το μεσημέρι της Πέμπτης, επιβεβαιώνοντας σχεδόν όλα τα αναμενόμενα ονόματα, με μόνο πραγματικό απόντα (ξανά) τον Terrence Mallick και το The Tree of Life του (αν και οι διοργανωτές κρατάνε μια ταινία του διαγωνιστικού για έκπληξη που θα αποκαλυφθεί στις 6 Σεπτέμβρη), από μια λίστα με 79 παγκόσμιες πρεμιέρες, και 13 ολόκληρες αμερικάνικες παραγωγές στο διαγωνιστικό και μόνο, που μετράει 22 τίτλους συνολικά. Ο βραβευμένος πρόπερσι (για τον The Wrestler) Darren Aronofsky, θα ανοίξει το φεστιβάλ με τον πολυαναμενόμενο Black Swan του, διαγωνιζόμενος σε ένα διαγωνιστικό που θα πρεμιερίσει ταινίες από δημιουργούς όπως η Sofia Coppola, ο Vincent Gallo, ο Francois Ozon, ο Tom Tykwer, o Julian Schnabel και ο Takashi Miike. Ε, κι ανάμεσα σ’ όλους αυτούς, μια κάποια Athina Rachel Tsangari, από μια μικρή μεσογειακή μαύρη τρύπα χώρα, στο μαύρο κατάστιχο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, θα παρατάξει απένατι στα θηρία το Attenberg. Ένα «σύγχρονο αστικό western», όπως λέει η Feelgood που έχει αναλάβει την ελληνική διανομή του, που αποτέλεσε μια κάποια έκπληξη για τα διεθνή Μέσα σήμερα, αν και ψιθυριζόταν στα ελληνικά εδώ και μιάμιση βδομάδα περίπου.

Αυτή η δεύτερη ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (η οποία με το ντεμπούτο της, το The Slow Business of Going, είχε φτάσει στη λίστα των επιλογών των κριτικών της Village Voice το 2002), δεν θα είναι η μόνη συμμετοχή της χώρας μας στο φεστιβάλ, που μετράει άλλες τρεις (!) όπως θα 'χεις μάθει. Ο Σύλλας Τζουμέρκας με τη Χώρα Προέλευσης (που περιμέναμε στις Κάνες), θα δει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο να ντεμπουτάρει στην Εβδομάδα Κριτικής, ο Γιώργος Ζώης θα βρίσκεται στο τμήμα Orizzonti με τη μικρού μήκους του Casus Belli, ενώ η Ακαδημία Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου θα προσπαθήσει να κορυφώσει την πορεία που είχε ξεκινήσει κερδίζοντας το βραβείο ερμηνείας για τον Αντώνη Καφετζόπουλο στο περασμένο Locarno, φτάνοντας στο Venice Days ως μέρος της τελικής τριάδας για το βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κόντρα στο βραβευμένο στα παράπλευρα της Berlinale γερμανικό Die Fremde, αλλά και στο βραβευμένο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, βέλγικο Illegal.

Και κάπως έτσι, θα συγκεντρωθεί ασυνήθιστα φορτισμένο ελληνικό ενδιαφέρον, σ’ ένα φεστιβάλ που κατά τα άλλα επιβεβαιώνει και την παραδοσιακή αδυναμία του στην ασιατική παραγωγή με John Woo να ανταλλάσσει την πρεμιέρα του Reign of Assassins με Χρυσό Λέοντα συνολική συνεισφοράς και τον Tsui Hark, τα αδέρφια Pang και τον Takashi Shimizu να φέρνουν πιο μοβόρικο άρωμα Ανατολής στο πρόγραμμα, απ’ τα συνήθη ομοφυλικά υγρά, για να μην αγριευτεί κι ο προεδρεύων την κριτική επιτροπή Quentin Tarantino. Το αποκαλυπτικό πρόγραμμα συμπληρώνεται με αποκαλυπτήρια τίτλων όπως το The Town του Ben Affleck, το mockumentary του Casey Affleck για την «πτώση» του Joaquin Phoenix στο I’m Still Here και το Machete του Robert Rodriguez που θα φέρει και τον Steven Seagal στα κόκκινα χαλιά. Παράλληλα, 42 ντόπιοι τίτλοι θα παίζουν στα διάφορα τμήματα ενός φεστιβάλ, που πρέπει να γυρίσει ο πλανήτης ανάποδα για να κερδίσουν ποτέ.

Νονός εν αποστρατεία, δέχεται 22 απρόοπτες σφαίρες, επιβιώνει και ζητάει εκδίκηση.Πατώντας σε μια δυναμική πλοκή εκδίκησης που όλο και κάπου θα έχεις ξαναδεί, ο Richard Berry ενορχηστρώνει μια οπερέτα βίας, με πρώτες φωνές την ίντριγκα, το ψέμα και την προδοσία, το μυστήριο και τη απληστία να ρίχνουν κανονιές βαρύτονου, κι από πίσω μια ψιλή φωνούλα να πλέκει ψαλμωδία για την αγάπη, την μετάνοια, την λύτρωση και την κάθαρση. Λίγο πομπώδες, λίγο φαφλατάδικο, λίγο αμερικανίστικο και λίγο γυαλιστερό, μπορεί να μην έχει ούτε την ατμόσφαιρα, ούτε τη βαθιά κοινωνική ματιά, ούτε τη μεθυστική ρυθμικότητα της παράδοσης του film noir, έχει όμως απόλυτη αφοσίωση στην απεικόνιση της βίας που κουβαλά ο μύθος του Μασσαλιώτη γκάνγκστερ, κι όπως η πλειάδα των αντιηρώων του, έτσι κι ο Richard Berry, είναι ανελέητος στο αιματοκύλισμά του και απλόχερος στο να σου σβήσει τη δίψα για δράση αυθεντική και χειροπιαστή, μέσα απ’ την ένταση με την οποία ποτίζει την ιστορία εκδίκησης του χαρακτήρα του Jean Reno. Ο οποίος Reno, μ’ έναν ρόλο γραμμένο και ραμμένο πάνω του, κάνει εδώ ένα δυναμικό come-back σε φιγούρα σκληροτράχηλου, θυμίζοντάς σου πόσο καλός είναι στο να γεμίζει δισδιάστατους χαρακτήρες και να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορεί να έχουν και βάθος. Απ’ την άλλη, ο Kad Merad σε εξαιρετικό κόντρα casting, σχεδόν του κλέβει την παράσταση, προσφέροντάς του έναν άξιο αντίπαλο, και δείχνοντας σ’ αυτήν την πρώτη του δραματική κινηματογραφική εμφάνιση, μια απροσδόκητα πιστευτή ικανότητα να εκπέμψει την απειλή του εν υπνώσει μανιακού, πίσω απ’ αυτό που έχεις συνηθίσει να βλέπεις ως βλακόφατσα. Το σενάριο που συνυπογράφει ο Berry, μολονότι αξιοπρεπέστατο σε πλοκή, στροφές κι ανατροπές και αξιέπαινο σε φιλοδοξίες, δεν καταφέρνει στ’ αλήθεια να σε εκπλήξει, ούτε να φτάσει τους υψηλούς δραματικούς του στόχους, κυρίως γιατί είναι πολύ απασχολημένο με το να σε χορτάσει σε πιστολίδι και σφαγές, για να βρει χρόνο να αναπτύξει κι αυτές τις υψηλές αρετές που σου ανέλυσε ο εμπνευστής του στη συνέντευξή του χθες. Εξίσου ανεπεισοδιακή είναι και η σκηνοθεσία, με το φυσικό τοπίο να προσφέρει στον Berry μερικά εξαιρετικά σκηνικά να στήσει μερικές εξαιρετικά δυναμικές σκηνές, αλλά και τη μουσική να προσπαθεί απελπισμένα να καλύψει την ανεπάρκειά του σε όσες περιπτώσεις χρειάζεται την ένταση να τη βγάλει χωρίς να έχει βοήθειες ερμηνευτικές (οι καταδιώξεις του, για παράδειγμα, είναι σχεδόν τραγικές). Αυτό έχει μεν σαν αποτέλεσμα να εντοπίζεις διάσπαρτες στη διάρκεια μερικές μικρές κοιλιές, αλλά η αλήθεια είναι ότι δε θα σ’ αφήσει απογοητευμένο, αφού δίνει ακριβώς αυτό που θες.

Γραμματέας στέλνεται στο εξoχικό του Λέοντα Τολστόι για να βοηθά τον μεγάλο διανοούμενο και να καταγράφει τις κινήσεις της υστερικής γυναίκας του που προσπαθεί να τον σταματήσει απ’ το να χαρίσει τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του στο λαό.Βασισμένο στο oμότιτλο βιβλίο του Jay Parini, για τον τελευταίο χρόνο του Λέοντα Τολστόι, το φιλμ του Michael Hoffman πατά στην δημοφιλή φόρμουλα των βιογραφικών ταινιών, που παρουσιάζουν τη ζωή τεράστιων ιστορικών μορφών, μέσα απ’ τα μάτια ενθουσιωδών νεαρών θαυμαστών, που έχουν την καλή τύχη να βρεθούν κοντά στα ινδάλματά τους. Πρακτική που δεν είναι απαραίτητα κακή, αφού προσφέρει στον σκηνοθέτη έναν εύπλαστο αφηγητή, πρόθυμο να μοιραστεί τη μαγεία αυτουνού που πρέπει να βιογραφηθεί, κι ύστερα να απογοητευθεί και να βρει την αληθινή σπουδαιότητα του σπουδαίου προσώπου, επιστρέφοντας στις απαρχές του και την αγνότητα που έχει διαστρεβλωθεί απ’ την πατίνα της διασημότητας. Παράλληλα μ’ αυτά, ο Hoffman έχει να ξεδιπλώσει και το παρασκήνιο του πώς ο Tolstoy έφτασε στο σημείο να παραχωρήσει τα δικαιώματα του έργου του στο λαό για τον οποίο εργαζόταν, μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες και δολοπλοκίες, ικανές να στήσουν γύρω απ’ την κεντρική φιγούρα, ένα δράμα τραγικό, σαικσπηρικών διαστάσεων.

Και η ταινία βρίθει ευκαιριών για τέτοιες καταστάσεις, ευκαιρίες που τις σκορπάει στον άνεμο, χάρη στην ανεπάρκεια του σκηνοθέτη παύλα σεναριογράφου της να αρθεί σε κανένα επίπεδο υψηλότερο απ’ τον εύκολο μελοδραματισμό που είχε επιδείξει και στο The Emperor’s Club (2002), στήνοντας αυτή τη φορά το γαϊτανάκι του γύρω από τέσσερις φτωχά μελετημένους χαρακτήρες, που μοιάζουν να ξεπήδησαν από γυρίσματα τηλεταινίας, γραμμένης στο πόδι και γυρισμένης στην τρεχάλα. Η ταινία βρίσκει το σπάνιο παλμό της όταν μοιράζονται σκηνές ο Christopher Plummer και η Helen Mirren (οσκαρικοί υποψήφιοι κι οι δυο τους γι' αυτούς τους ρόλους), ζωντανεύοντας με χαρακτηριστική ερμηνευτική οικονομία (όταν δεν τους βγάζει ο Hoffman την Παναγία), τόσο την αγάπη πάνω στην οποία στήθηκε (και την οποία έθρεψε) ένας 60ετής γάμος, αλλά και την απόσταση που έσκαψε ανάμεσά τους το πέρασμα των χρόνων, αλλοιώνοντας τις κοσμοθεωρίες τους. Και οι δύο χαρακτήρες όμως, δεν καταφέρνουν να αντέξουν την ευκολία και την αφέλεια με την οποία τους διαχειρίζεται στο κείμενό του ο Hoffman, με τη μεν κόμισσα να μετατρέπεται σταδιακά και σταθερά σε περιοδεία επιδείξεων υστερίας και θεατρινισμού, τον δε σοφό να μειώνεται σε απλό διακοσμητικό γεροξεκούτη, με ρόλο εντελώς παθητικό και υποβοηθητικό, σ’ ένα σενάριο που δεν βρίσκει στο χαρακτήρα του McAvoy το ενδιαφέρον και την αξιοπιστία που χρειάζεται για αφηγητή και αδικεί περισσότερο ίσως απ’ όλους τους ερμηνευτές που πειθήνια υπομένουν το μαρτύριό τους, τον Paul Giamatti, δίνοντάς του ρόλο απ’ τα βιβλία των κλισέ. Κι αν η ταινία διατηρεί μια δροσιά κουλέρ λοκάλ και κουλαμάρας ως τη μέση της που αρχίζει η επαναληπτικότητα, ο στόχος χάνεται τελείως όταν περνά στην τρίτη πράξη, την υποτίθεται και πιο δραματική, αλλά δεν είναι στ’ αλήθεια τίποτα άλλο, από φουλ χασμουρηστική.

Έμαθε τι θέλει να κάνει στη ζωή του, όταν ήταν οκτώ ετών κι έβλεπε τον James Cagney να προσπαθεί να πάρει πίσω μια βαλίτσα με λεφτά απ΄τα χέρια του Humphrey Bogart στο Angels with Dirty Faces (1938) κι αν και του πήρε λίγα χρόνια να καταλάβει τη διαφορά του ηθοποιού από το ρόλο και να ερμηνεύσει τον τρόμο που έβλεπε στο πρόσωπο του πατέρα του όταν έδειχνε την αφίσα για να του πει τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, ο Richard Berry κατάφερε να γίνει ένας απ’ τους πιο αναγνωρίσιμους καρατερίστες του γαλλικού νουάρ των ‘80s, με σχεδόν μια κατοστάρα τίτλους στο βιογραφικό του πια. Πίσω από την κάμερα, πέρασε μόλις στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας, και ξεκίνησε με τι άλλο από κωμωδίες, προσπαθώντας θαρρείς να απεμπλακεί απ’ το είδος των ταινιών που τον άνδρωσαν και το πρότυπο μέσα στο οποίο είχε εγκλωβιστεί. Όπως όμως λέει κι ο ίδιος στη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει πριν μερικούς μήνες, στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όλοι μας κουβαλάμε το βάρος της ιστορίας μας κι ο ίδιος δεν είναι παρά το φρούτο της κουλτούρας του.

Πιο γνωστό έξω απ’ τη Γαλλία ως 22 Σφαίρες, απ’ τις ισάριθμες σφαίρες που βάζουν μπρος την πλοκή, το L’ Immortel είναι η δεύτερη απόπειρα του Berry να δοκιμαστεί με το θρίλερ (μετά το αμνησιακό La Boîte Noire (2005)), είναι όμως η πρώτη του επιστροφή σε πλοκή αστυνομικού. Για να τη στήσει, βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του Jacky “Le Mat” Imbert, του «Τελευταίου Νονού» της Μασσαλίας, ενός μαφιόζου που υπήρξε απ’ τους πλέον διαβόητους της γενικότερης νοτίου Γαλλίας στη δεκαετία του ’60 κι ο οποίος κατέληξε να μοιράζεται όλον τον υπόκοσμο της παραθαλάσσιας κωμόπολης και των προαστίων της, με τη συμμορία του καλού του συναδέλφου, Tany Zampa, αφού μαζί φρόντισαν να εξοντώσουν τον ανταγωνισμό. Ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την τελευταία τακτική, ο Zampa προσπάθησε να την εφαρμόσει και στον Imbert, αδειάζοντας πάνω του ένα μάτσο περίστροφα. Ο Imbert όμως επέζησε, και παρ’ ότι έγινε σουρωτήρι, όταν βγήκε πάλι στους δρόμους, προφανώς κουρασμένος πια απ’ την έξαλλη ζωή, ήρθε σε ανακωχή με τον παλιόφιλό του. Αυτό τουλάχιστον λέει η επίσημη εκδοχή, κι όχι αυτή του Richard Berry, που εξηγεί στη συνέντευξη ότι η πεισματική άρνηση του Imbert να μπει σε οποιουδήποτε είδους λεπτομέρεια για την ιστορία του, ανάγκασε τον σκηνοθέτη να βγάλει από το μυαλό του όλο το υπόβαθρο των περιστατικών που οδήγησαν τον ήρωά του στο να μάθει να χειρίζεται περίστροφο με το αριστερό του χέρι, να προσθέσει μια ακόρεστη δίψα για αίμα και εκδίκηση στην τρίτη πράξη της περιπέτειάς του, και να βρει μόνος του το χώρο για να αφήσει να ανθίσει η αγάπη για την οικογένεια και η ανάγκη για ηρεμία, που έκαναν τον άνθρωπο που σκότωνε για πλάκα, να προτιμά να ζει ψήνοντας ρέγκες στη θράκα.

Μαζί με την επιστροφή του Berry στο noir, το L’ Immortel σημειώνει και την επιστροφή του Jean Reno σε ρόλο σκληροτράχηλου, ρόλο τον οποίο ο Berry έγραψε με αποκλειστικά τον Reno στο νου του, όπως έγραψε και αποκλειστικά για την κόρη του, το ρόλο της κόρης του Reno, σε ένα cast που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ηθοποιούς της ευρύτερης περιοχής της Μασσαλίας (κι αν ξέρεις λίγα Γαλλικά, πιθανότατα θα μπορέσεις να εντοπίσεις τη διαφορά στις προφορές), για μια ταινία που άνοιξε στην τρίτη θέση των γαλλικών ταμείων την εβδομάδα που την πρώτη έπαιρνε το Alice in Wonderland (2010) (και τη δεύτερη καπάρωνε το L’ Arnacoeur (2010)) και την οποία θα βρίσκεις στις ελληνικές αίθουσες από αύριο.

Buzz boy του γαλλικού σινεμά εδώ και καναδυό χρόνια, όπως λέει και ο Todd στο Twitch, o Romain Gavras περνάει το Σεπτέμβρη από τα videoclip στη μυθοπλασία με το Notre Jour Viendra / Redheads (2010), και από τη προηγούμενη βδομάδα το σχετικό trailer φωτίζει (ή προσπαθεί τουλάχιστο) την ιστορία απροσάρμοστων που τα γράφουν όλα και ταξιδεύουν στη γη των κοκκινοτρίχιδων, την Ιρλανδία. Ο μικρός Γαβράς δεν αποφεύγει βέβαια τις συγκρίσεις με το μεγάλο πατέρα του, περισσότερες όσο τον παίρνει χαμπάρι μεγαλύτερο κοινό, αλλά η υπογραφή του μπαίνει κάπου ανάμεσα σε αυτή των Antonioni και Noé όπως βλέπεις και όπως είχε ειδικά προαναγγείλει το video για το Born Free της MIA (το οποίο δεν είπαν και λίγοι viral marketing για τη Μέρα που θα 'ρθει, μιας και κυκλοφόρησε μερικές βδομάδες νωρίτερα από το σχετικό teaser). Τα ξεθωριασμένα χρώματα με αυξημένο contrast σε "καθαρό" DV, η βία και το βιομηχανικό περιθώριο σα καθαρότερο σχόλιο στο άσκοπο των πραγμάτων, είναι όμως εξαρχής μέρος της δουλειάς του Γαβρά, από το I Believe μέχρι το Stress. Και από την εποχή ακόμα του (απαγορευμένου όσο και το Born Free) κομματιού των Jus†ice, οι δημιουργικές παρωδίες το αμφισβητούσαν.

(συνεχίζεται)

Σε glorious snyderovision, το trailer του Sucker Punch (2011), της πρώτης πρωτότυπης δουλειάς του Zack Snyder, κυκλοφορεί από τα ξημερώματα στο δίχτυο, ακολουθώντας τη προβολή του το σαββατοκύριακο, που αλλού, στη Comicon.

Η πρωτοτυπία είναι βέβαια σχετική, ο σκηνοθέτης των 300ων (2007) αράδιαζε εμπνεύσεις και αναφορές για αρκετή ώρα στο San Diego, για ότι έχει συνοψίσει εδώ και πολλά χρόνια σαν "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων με πολυβόλα". Ήδη γνωστό είναι και ότι ο Snyder είχε παγώσει το project για να αναλάβει τους Watchmen (2009), των οποίων η επιτυχία (σύμφωνα με το studio τουλάχιστο) έπεισε τη Warner να το διανείμει, σε παραγωγή του σκηνοθέτη. Σε ότι μπορείς να δεις να βγαίνει τώρα, πέρα από το υπερστιλιζάρισμα που από μόνο του δεν είναι βέβαια κακό, ο Snyder φαίνεται να έχει δώσει και διαφορετική ταυτότητα σε κάθε επίπεδο, να υπογράφει το καθένα ξεχωριστά, με αποτέλεσμα ή να εκσπερματώνεις από τη συρραφή μεταχειρισμένων πορνοεικόνων ή να σε πιάνει ναυτία. Κάπου ανάμεσα, κάποια πλάνα είναι πραγματικά εντυπωσιακά (αν και τα καινότερα όλο και σε κάποιον θυμίζουν κάτι), τα εφέ πιθανά δεν έχουν ολοκληρωθεί (τα γυρίσματα τελείωσαν το Γενάρη, η έξοδος πάει κλασικά για Μάρτη), το μοντάζ πιθανά να λειτουργεί περισσότερο με υπόκρουση το Zeppelin-ικό When the Levee Breaks που ήταν βέβαια πολύ ακριβό για εκπομπή σε όλο τον πλανήτη (και ακούστηκε μόνο στο σχετικό πάνελ στο Hall H). Τη ψηφιακή κίνηση έχει αναλάβει η Animal Logic που υπογράφει και το Legend of the Guardians (2010), και προβάλλοντας αυτή ακριβώς τη δουλειά σα μέτρο σύγκρισης ο Snyder αντιστάθηκε στην ιδέα να ρίξει και τρισδιαστατοποίηση στο χωνευτήρι του.

Τα διεθνή φεστιβάλ φαίνεται να έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά τους (και στα προγράμματά τους) για ελληνικές ταινίες που δεν φοβούνται να δείξουν το πουλί πλήρες εύρος των χαρισμάτων των πρωταγωνιστών τους κι άλλη μια απόδειξη είναι το Μέσα στο Δάσος (2010), του Άγγελου Φραντζή, που έχει τον τελευταίο καιρό σημειώσει μια ασταμάτητη, αν και μάλλον σιωπηρή, πορεία σε κινηματογραφικές συγκεντρώσεις της αλλοδαπής. Την ταινία παύλα art-project του σκηνοθέτη του Ονείρου του Σκύλου (2005) [1], θα την θυμάσαι στα ραντάρ των Μαζών από πρόπερσι, που ήταν ακόμα στις ετοιμασίες, ενώ η απουσία της απ’ το περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ήταν απ’ αυτές που αισθανθήκαμε περισσότερο, όμως η γενικότερη αναμπουμπούλα της περιόδου, προφανώς έδωσε στον Φραντζή περιθώριο να δουλέψει περισσότερο αυτό το περίεργο δια-τεχνικό πείραμα που είχε στο μυαλό του και έκανε εικόνα, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τις δυνατότητες καταγραφής που του παρείχαν «μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή αξίας 190 ευρώ, (με το video της οποίας γυρίστηκε όλη η ταινία), ένας ηχητικός εγγραφέας και ένα laptop», όπως γράφει ο ίδιος στο σημείωμά του.

Ένα ερωτικό θρίλερ αυτοανακάλυψης, ας το πούμε, γυρισμένο σε απόσταση αναπνοής, για δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, που προσπαθούν χαμένοι μέσα στο έντονο περιβάλλον του τίτλου, να επαναπροσδιορίσουν έννοιες όπως ο ερωτισμός, η ύπαρξη, ο χώρος, ο άλλος, ο εαυτός, το Μέσα στο Δάσος ξεκίνησε ως ένα πείραμα του Φραντζή, που εξελίχθηκε στο μυαλό του σε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο απ’ το να δοκιμάσει τα όρια της τεχνικής στην κινηματογραφική τέχνη. Το project μεταφράστηκε σε μια απ’ τις πιο πετυχημένες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2009, ενώ το κινηματογραφικό του δέσιμο, έκανε την παγκόσμια πρώτη του στο Διεθνές Φεστιβάλ του Ρότερνταμ τον περασμένο Μάρτη, συνεχίζοντας τον Απρίλη στο Hong Kong, που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη να γυρίσει κι ένα σχετικό φιλμάκι. Στα τέλη του Ιούνη, η ταινία διαγωνίσθηκε πλάι στον φρέσκο νικητή των φετινών Κανών, για τον τίτλο της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Μονάχου (βραβείο που κέρδισε ο Bong Joon-ho με το Mother (2009), που είχε χάσει απ’ τον Κυνόδοντα (2009) στο Un Certain Regard των περσινών Κανών), ενώ σήμερα και αύριο η ταινία θα προβληθεί και στο διεθνές φεστιβάλ του Wroclaw της Πολωνίας. Οπότε, με καλό timing και για διαδικτυακό μοστράρισμα, ο ταχυδρόμος έφερε στις Μάσες το trailer που είχε κάνει μερικές πρώτες βόλτες στο υπερπλήρες blog της ταινίας, ώσπου να του κόψει τη φιλοξενία το youtube, λόγω της κυριολεκτικής μαλακίας που βλέπεις στα καρέ του. Την ολοκλήρωση της οποίας, μαζί με όλη την υπόλοιπη μυστικιστικά ιντριγκαδόρικη ταινία, θα μπορέσεις να δεις από κοντά, σε μερικές βδομάδες που θα γίνουν και τα ελληνικά αποκαλυπτήρια, ξεκινώντας από τις ερχόμενες Νύχτες Πρεμιέρας και συνεχίζοντας με κανονική διανομή στις 30 Σεπτεμβρίου, με το επικοινωνιακό σπονσοράρισμα, φυσικά, του Movies for the Masses.

Το remake του Låt den Rätte Komma In (2008) είχε κρατήσει χρόνο προβολής στο Hall H το σαββατοκύριακο, και από τα ξημερώματα έχει και trailer, κομμένο από την αμερικάνικη διανομή του, να προβάλλεται στο Facebook, πρασινο- ή κοκκινοκόρδελο ανάλογα με την ηλικία σου.

Η διανομή του Let Me In (2010) δεν είναι ακριβώς αταλάντευτη, τα δικαιώματα είχε η Overture, ακόμα μια από τις ανεξάρτητες που χτύπησε η κρίση των τελευταίων χρόνων, η οποία απορροφήθηκε από τη Relativity σχεδόν πριν προλάβουν να εμφανιστούν οι αναφορές ότι έψαχνε (η Overture) για συνεταίρους στη προώθηση των ταινιών της. Και αυτό είναι μάλλον το σημαντικότερο που μπορείς να πεις για μια παραγωγή που σίγουρα έχει μόνο εμπορικό λόγο ύπαρξης, από την ώρα που η Hammer είχε αγοράσει τα δικαιώματα για remake στο προπέρσινο Tribeca, πριν καν το πρωτότυπο βγει σε καμιά αίθουσα. Τα επιχειρήματα ένθεν και ένθεν είναι σχετικά αλλοπρόσαλλα, η αναδημιουργία της ταινίας (και η μη δημιουργία νέας, βασισμένης στο βιβλίο του John Ajvide Lindqvist) εξόργισε όλο το σχετικό κόσμο, αλλά ο σχετικός κόσμος θα εξοργίζονταν έτσι κι αλλιώς, και όλο το πανηγύρι επικεντρώνεται στη προσπάθεια της παραγωγής να πείσει πως είναι.. καλλιτεχνικά ξεπουλημένη. Πράγμα στο οποίο φαίνεται να πετυχαίνει, με την έμφαση στο φαίνεσθαι, το σενάριο (τουλάχιστο στα πρώτα drafts του) είναι κυριολεκτική αντιγραφή με πρόσθετα κάποια εφετζίδικα (και πολύ πιθανά ακριβά για τους Σουηδούς) κομμάτια της νουβέλας, τα πλάνα φαίνονται εξίσου πανομοιότυπα αλλά παίζουν φυσικά πιο κοντά σε αισθητική τυπικής χοροριάς. Και στις λεπτομέρειες είναι βέβαια η διαφορά, στον τρόπο με τον οποίο το νέο σενάριο μετατρέπει κάθε σκηνή ώστε να προοιωνίζεται κακά (και να μη βγάζει νόημα), τρόπο εξωφρενικό που τον αισθάνεσαι στο στομάχι σου και στα trailer, χωρίς να χρειάζεσαι το μαύρισμα της οθόνης ανά μισό δευτερόλεπτο.

Τίτλο ελαχιστότερου ενδιαφέροντος στη φετινή Comicon διεκδικεί με αξιώσεις η καινούρια καλτιά του Nicolas Cage για λογαριασμό της Millenium, το panel του Drive Angry 3D (2011) στο San Diego είχε λιγότερο κόσμο κι από κοντσέρτο του Alexandre Desplat στη Θεσσαλονίκη, παρολαυτά δύσκολα βάζεις το φιλμ στα χωρίς λόγο ύπαρξης ή επισκέψεων σε τεράστια κομικοσυνέδρια, όπως φαίνεται και στο σύντομο teaser που έβγαλε στη συνέχεια στον αέρα το Bloody Disgusting.

Todd Farmer στο σενάριο και Patrick Lussier στη σκηνοθεσία, σίγουρα κάτι κάνανε στο My Bloody Valentine 3D (2009) νωρίτερα. Τη χρησιμότητα του ότι κάνανε τη καθορίζεις βέβαια με λιγότερη σιγουριά, το φιλμ ήταν σταθμός στην νέα ξαναεπανεμφάνιση του S3D, ξεδιάντροπα πηγμένο στη πραγματική διάσταση της σχετικής "τεχνολογίας" (στα πράγματα που πετάγονται στη μούρη σου, δηλαδή), τεχνολογία την οποία έβαλε σχετικά άψογα στον 21ο αιώνα, με ψηφιακή αισθητική στην εικόνα αλλά 70s νοοτροπία στο μοντάζ, πιο χαρακτηριστικά στην ατελείωτη τσίτσιδη περιπλάνηση της Betsy Rue που από μόνη της έκανε.. ενημερωμένη ενημέρωση σε κλασικά επιτεύγματα. Το Drive Angry επιστρέφει στα 70s πιο ολοκληρωτικά όπως βλέπεις, σε στιλ Tarantino στο Death Proof (2007), χωρίς CGI στα αυτοκίνητα όπως τόνισε ο Lussier στη Comicon, και με αρκετή σκέψη στην ιστορία (αναγκαστικά, για να ξεπεραστεί ο περιορισμένος προϋπολογισμός) όπως είχε γράψει νωρίτερα ο Farmer στο blog του. Από τις αρχές της χρονιάς και από ακόμα νωρίτερα, το pitch του παραγωγού είναι για "υπερ-pulp, ματοβαμμένο, heavy, heavy, κυνηγητό αυτοκινήτων", για φαν του Two-Lane Blacktop (1971) και του Vanishing Point (1971), αλλά άμα έμπαινες στον (αρκετό) κόπο να διαβάσεις και τη πλήρη σύνοψη της ιστορίας (ή το απίθανο σενάριο), έβλεπες ότι αφήνει κυριολεκτικά ανοιχτό το δρόμο για τη κόλαση, για να ξεπηδήσει ο William Fichtner σα.. Λογιστής, σα δαίμονας που κυνηγάει τον Cage όσο αυτός κυνηγάει τους σατανιστές που σκότωσαν τη κόρη του και ετοιμάζονται να θυσιάσουν την εγγονή του.

To πιο totally awesome panel στη φετινή Comicon φαίνεται να ήταν μέχρι τώρα αυτό του Megamind (2010), και όχι μόνο γιατί οι σχετικές λεξούλες είναι πιπίλα στη προώθηση της Dreamworks, όπως μπορείς να συμπεράνεις από το 4λεπτο trailer που προβλήθηκε τη Πέμπτη στο San Diego Convention Center και εμφανίστηκε online μια μέρα μετά. Αυτή η αίσθηση ότι όλη η ταινία αποτελείται από κύρια γενικά πλάνα, με κάμερα που κάνει γύρους και παίζει με το βάθος εστίασης αποκλειστικά για S3D προβολές, όλο αυτό το στήσιμο που φωνάζει δες με σε μεγάλη οθόνη με σκούρα ματογυάλια, παραμένει βέβαια χωρίς πολύ αμφισβήτηση, όμως δε μπορείς να έχεις και πολλές αμφιβολίες πια ότι έπεσε μεγάλη μελέτη σε κλασικά υπερηρωϊκά κόμικ και καρτούν, και το όλο στιλ είναι ακριβώς στο κεφάλι, όπως φαίνεται καθαρότερα στην εισαγωγή που σε υποδέχεται στην επίσημη σελίδα της παραγωγής. Στο Hall H, o Will Ferrell υποδέχτηκε τους geeks με στολή εργασίας, βαμμένος μπλε και με μια μεγάλη γυαλιστερή μπάλα για καπέλο, ενώ ο Brad Pitt εμφανίστηκε σε χαρτόνι να τον πηγαινοφέρνει το υπόλοιπο καστ (παρόλο που η γυναίκα του ήταν εκεί, μπας και καταφέρει να πείσει κανέναν καθυστερημένο να πάει να δει το Salt (2010)), πράγματα που δείχνουν επιπλέον ότι η Dreamworks έχει απόλυτη αίσθηση του τι πουλάει και σε ποιον, παρόλο που η πιο mainstream προώθησή της σμπρώχνει τα ονόματα στη μαρκίζα και ειδικότερα ένα που δε βγάζει το πρώτο τόξο στην αφήγηση. Στις σχετικές δηλώσεις του Tom McGrath, επισημοποιήθηκε και η δημιουργική πρόθεση του παιχνιδιού με τις συμβάσεις, που δεν ήταν και τόσο φανερή στα trailer που προηγήθηκαν αλλά σκάει με εκρηκτική φόρα στο καινούριο, σα το σκελετό του Metro Man, και δικαιολογεί κάπως τη με το αζημίωτο ψιλοεξαπάτηση των υποψήφιων θεατών. Μετά το πρώτο βασικό twist που τώρα πια πάει το 'μαθες αφού ήσουνα περίεργος, ακολουθεί και δεύτερο, αλλά άμα το ξεφούρνιζε ο Jonah Hill θα του πέρναγε βέλος από το κεφάλι ο Jeffrey Katzenberg, λέει.

Ακολουθώντας τη λήξη του πιο αναμενόμενου panel στη φετινή μεγαλύτερη κομικοσύναξη του πλανήτη, η Disney έδωσε στη δημοσιότητα σχεδόν όλο το υλικό του, και αναμενόμενα τα δίχτυα γέμισαν από τα ξημερώματα με προγράμματα που μιλάνε για το δεύτερο trailer του Tron Legacy (2010). Ένα trailer που ξεφούσκωσε αλαφρά τις προσδοκίες με τη σχετική προχειρότητά του, με τη πρώτη εικόνα του CLU 2.0 να δίνει την εντύπωση ψηφιακού lifting εποχής προ Beowulf (2007) ακόμα, με τους φρουρούς του να περπατάνε σα κομπάρσοι του Ed Wood (άντε του Roger Corman στη καλύτερη), με τη φουσκωμένη εμφάνιση του Garrett Hedlund να μοιάζει χωρίς λόγο περίσσευμα από το casting του New Moon (2009), με τη μη εμφάνιση του Michael Sheen να αφήνει υποψίες ότι η εμπνευσμένη από τον Ziggy Stardust περσόνα του δε περπάτησε ακριβώς στην εκτίμηση του κοινού, με το score των Daft Punk να επιβεβαιώνει κάπως τη χρησιμότητα των βιβλιοθηκών με μουσική για trailer. Το trailer είναι βέβαια πλοκής και όχι ενθουσιασμού, τον δεύτερο τον ανέλαβε ένα 8λεπτο κλιπάκι που ήταν και το μοναδικό που έπαιξε μόνο για τα μάτια όσων φώναζαν "Disk! War", "Rinz! Ler!", και "Dee! Rez!" στο San Diego για να ηχογραφηθεί ο θόρυβος και να γίνει στη συνέχεια κομμάτι του κόσμου του Flynn στη ταινία. Σύμφωνα με τις αναφορές, το κλιπ συμπίπτει με την άφιξη του γιου του Flynn στο σκοτεινό κόσμο με το νέον φωτισμό, αλλά η διάρκειά του δε μπορείς να πεις ότι ήταν αρκετή για να απαντήσει στο δεύτερο βασικότερο ερώτημα για τη παραγωγή, στο πόσο μπορεί να αντέξεις αυτό το υπερ-στιλιζάρισμα πριν σε πιάσει η βαρεμάρα. Το βασικότερο ερώτημα, το κατά πόσο η ιστορία μπορεί να αντέξει το βάρος των προσμονών, ο Jeff Bridges το άφησε να απαντηθεί το Δεκέμβρη παρά τις σχετικές ερωτήσεις, και καλύτερα μάλλον, αφού είναι ήδη γνωστό πως στην ανθρωπιά του σεναρίου κλήθηκε να βοηθήσει σύσσωμη η Pixar.

Το Inception (2010) συνεχίζει να κόβει εισιτήρια με αμείωτο ρυθμό στην Αμερική, και η Marion Cotillard συνεχίζει να μονοπωλεί τα εξώφυλλα των περιοδικών σε όλο το κόσμο, για να μπαίνει στα όνειρά σου, να μαχαιρώνει όποια πιτσιρίκα βρει, και να σου φυτεύει στο υποσυνείδητο την ιδέα να περάσεις μαζί της την αιωνιότητα. Μετά από Vogue, Elle, Harper's Bazaar και λοιπούς καταλόγους φυτεμένης γυναικείας κοσμάρας, η σταρ της σημαντικότερης ταινίας της χρονιάς φόρεσε τους κορσέδες και τα μπεϊμπιντόλ της (και τιποτάλλο) για το Interview Αυγούστου, ώστε να είναι πιο αποτελεσματικό το inception, το να αποφασίσεις υποβοηθούμενα μόνος σου ότι είναι το ομορφότερο πλάσμα στον πλανήτη. Ανάμεσα στις φωτογραφίσεις, η Marion κάνει αυτές τις μέρες και τη πρώτη κυρία της Γαλλίας στα γυρίσματα της επόμενης ταινίας του Woody Allen που δε χάνει ευκαιρία να βάλει πλάσμα μέσα στις, αποσχισμένες από τον πλανήτη Γη εδώ και πολύ καιρό, αλτζχαϊμεριές που κάνει ταινίες κάθε χρόνο. Πριν τα ταξίδια σε κόσμους και κοσμάρες, το πλάσμα δε βρέθηκε στο Kodak Theatre στις αρχές της χρονιάς, αφού οι Weinsteins εκτέλεσαν εν ψυχρώ την υποψηφιότητά της για το Nine (2009) βάζοντάς τη σε κατηγορία Α' ρόλου, αλλά εμφανίστηκε στο Funny or Die να κάνει πλάκα με την εξωτικά κοσμοπολίτικη εικόνα της στην Αμερική, απρόσμενα για όσους αγνοούν ότι ήταν υπεύθυνη για περίπου τα μισά από τα πολλά εκατομμύρια εισιτήρια του Taxi (1998) και του Taxi 2 (2000).