Μετά το Last House on the Left (2009), η δεύτερη πιο εικονική τρομο-ιστορία βιασμού κι εκδίκησης των 70s πήρε κι αυτή σειρά για remake στο I Spit on Your Grave (2010), για όποιον αντέχει, στις αίθουσες από τον Οκτώβριο.

Η πρωτότυπη ταινία του one hit wonder Meir Zarchi, είχε αρχικό τίτλο Day of the Woman (1978) ανάμεσα σε άλλους το ίδιο exploitative, ανάλογα με το πόσο πάτο έπιανε το επίπεδο του κοινού σε κάθε περιοχή που παίζονταν υποθέτεις, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έπαιξε και σε πολλές, αφού είχε βαλθεί να ξεκάνει όσες ευαίσθητες ψυχές δεν είχαν πάθει αποπληξία με το Last House on the Left (1972), ανεβάζοντας τη βία στο 11 και κόβοντας όλες τις πανυβλακείες που δε την εξυπηρετούσαν. Ο Zarchi ακόμα και σήμερα ισχυρίζεται ότι τη ταινία τη γύρισε αφού βοήθησε θύμα βιασμού και η πορεία του δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες, μάλλον φρόντισε να μάθει τι είναι κάμερα προτού ξεκινήσει και σίγουρα ήξερε σε σημείο αυτοθυσίας τι ήθελε σε κάθε σκηνή, πήρε από τη πρωταγωνίστριά του αρκετά σε σημείο να τη παντρευτεί, δημιούργησε κάτι που έκανε 30 χρόνια κύκλους όχι μόνο σαν αξιοπερίεργο. Και το remake στο οποίο έχει μπλεχτεί προσωπικά σα παραγωγός, φανερά σέβεται αυτό το όποιο δημιουργικό πνεύμα, ξεκινώντας από τον Steven R. Monroe στη σκηνοθεσία που έχει ολόκληρη λίστα στο IMDb να μαρτυράει πόσα χρόνια μάθαινε για να χειρίζεται τώρα τη Red, και πόσο έχει βουτήξει στη no-nonsense καλτιά, όπως δείχνει εκ των υστέρων κάθε πλάνο του. Η παρόμοια φανερά αξιόλογη Sarah Butler έβγαλε ολόγυμνη όλο τον παρατεταμένο βιασμό στις πέτρες λέει, το κλασικό τάισμα παπαριών δε παραλείφτηκε ούτε καν στο trailer, τα reports είναι από καλά μέχρι καλύτερα από τα screenings του Ιουνίου μέχρι το Fantasia του Ιουλίου όπου έγινε η παγκόσμια πρεμιέρα. Ο καλυτερότερος λόγος, όμως, για να μη μπορείς να περιμένεις να έρθει η Μέρα τη Γυναίκας με ακριβώς 7 μήνες καθυστέρηση, είναι το R-rating που επιτεύχθηκε μετά από εκατοντάδες κοψίματα.. μόνο για το DVD που θα ακολούθησει τις (άκοπες προφανώς) προβολές.

Ναυαρχίδα της φετινής ισπανικής τρομοαρμάδας, τα Μάτια της Τζούλιας (2010) μπορεί να σου ακούγονται σα το καινούριο DVD της Sirina αλλά διαδέχονται κατευθείαν το Ορφανοτροφείο (2007) στη μεγάλη οθόνη, κομπλέ με υπογραφή του Guillermo del Toro.

Με κέντρο μια γυναίκα που ερευνάει το θάνατο της τυφλής αδερφής της και χάνει και η ίδια στη πορεία μυστηριωδώς το φώς της, το σχετικό trailer που κυκλοφόρησε στις αρχές της εβδομάδας, και το σχετικό poster καναδυο μέρες αργότερα, υπογράφουν σαν "τελικά" την εικόνα της παραγωγής, στη χώρα της τουλάχιστο, όπου βγαίνει τέλη Οκτωβρίου με στόχο εισπράξεις δεκάδων και δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, στο επίπεδο των $38M που είχε μαζέψει η προηγούμενη συνεργασία του παραιτημένου άρχοντα της Μέσης Γης με τον Joaquín Padró και τη Mar Targarona της Rodar y Rodar. Το Orfanato των παραγωγών ήταν πιστό θεωρητικά και πρακτικά στο πνεύμα τους για προώθηση ταλέντων που ισορροπούν τη κριτική και μαζική επιτυχία, η Julia κράτησε όπως βλέπεις τη Belén Rueda στον πρωταγωνιστικό ρόλο και έδωσε την ευκαιρία στη σκηνοθεσία στον Guillem Morales του Habitante Incierto (2004) και στο σενάριο στον Oriol Paulo, να ακολουθήσουν τους προηγούμενους καλλιτεχνικούς υπεύθυνους στα χολιγουντιανά συμβόλαια. Πράγμα που βέβαια θα καθυστερήσει κάπως γι' αυτούς αφού έχουν ήδη αναλάβει και άλλο έργο για τη Rodar, στον απόηχο του θετικού buzz που συνόδευε τα Μάτια από την αγορά του Βερολίνου όπου πρόβαλαν λίγα λεπτά υλικού και έκλεισαν αρκετές συμφωνίες διανομής (και ελληνικής, από τη Rosebud ξανά). Γενικότερα, η ισπανική τρομοπαραγωγή ξεκίνησε τη χρονιά άψογα με Buried (2010) και Agnosia (2010) στην ορεινή Utah, και έχει ακόμα τουλάχιστο και την Eva (2010) στο χώρο του φανταστικού για το Δεκέμβρη, όλα αποτέλεσμα καλής δουλειάς που έχει μαζέψει εδώ και χρόνια ενδιαφέρον από ξένες επενδύσεις αλλά και κρατική στήριξη σα το $1μισι εκατομμυριάκι ανά σοβαρή εμπορική ιδέα που δίνει η καταλανική κυβέρνηση.

Από τη χώρα που βασίζει την animated παραγωγή της πρακτικά αποκλειστικά σε προϋπάρχοντες τίτλους και αναγνωρίσιμες φιγούρες με ενσωματωμένα ακροατήρια, έρχεται η νέα, τρισδιάστατη, ψηφιοποιημένη εκδοχή της μεταφοράς του εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου του θρυλικού σατιριστή της Γερμανίας Erich Kästner, για τη συνάντηση ειρήνης που οργάνωσαν τα ζώα του πλανήτη μπας και τον σώσουν απ’ τις συναντήσεις πολέμου που οργάνωναν μέχρι τότε οι άνθρωποι. Άνθρωποι που τσακώνονταν σα μικρά παιδιά στα αμφιθέατρα του ΟΗΕ, και τους οποίους τα ζώα είχαν αποφασίσει να τιμωρήσουν απαγάγοντας τα παιδιά τους για να τα κρατήσουν ομήρους, μέχρι να σταματήσουν οι εχθροπραξίες.

Τα πασιφιστικά μηνύματα του βιβλίου ενός συγγραφέα, ποιητή και σεναριογράφου που οι συντοπίτες του θεωρούν τον δικό τους Dr Seuss, αναμένεται να μείνουν άθικτα στο πέρασμα της ιστορίας από την πρώτη ταινία του 1969 σ’ αυτήν την καινούρια εκδοχή, ενώ το τοίχος του Βερολίνου εξακολουθεί να βρίσκεται στην καρδιά της πλοκής, μεταμορφωμένο σ’ αυτήν την περίπτωση σε τοίχος φράγματος που κρατάει στεγνό το ποτάμι που έφερνε στα ζώα το νερό τους. Τα πολιτικοκοινωνικά μηνύματα του Kästner ωστόσο, μάλλον μένουν εκτός, μαζί με τις κεκαλυμμένες pop αναφορές του στις ηγετικές φυσιογνωμίες της εποχής του, που έχουν αντικατασταθεί από την απληστία της εταιρείας που έχει μαζέψει το νερό για πάρτη της. Η ταινία άρχισε να συλλέγει βραβεία πριν καν ολοκληρωθεί, με το κείμενό της να κερδίζει διαγωνισμό σεναρίων για animated παραγωγές, κι αν και το ειδικό κοινό δεν φαίνεται και τόσο ενθουσιασμένο, όταν τα χαριτωμένα ζωντανά βγουν στις αίθουσες στις 8 του Οκτώβρη να κάνουν τα κουρασμένα αστεία τους, φαίνεται δύσκολο να μην καταφέρουν να εξαργυρώσουν τη δημοφιλία του εμπνευστή τους και στα ταμεία και στα βραβεία.

Η γυναίκα του επιθεωρητή, παρουσιάζεται ως από μηχανής καμαριέρα σε απομακρυσμένο αρχοντικό που υποψιάζεται ότι κρύβει φονικό μυστικό.Παρουσιασμένο σαν ευθύ sequel του Mon petit doigt m'a dit... (2004) του Pascal Thomas, που έχει πάρει από καιρό εργολαβία τη μεταφορά των κειμένων της Agatha Christie σε γαλλικό φιλμ, ετούτο το επεισόδιο των περιπετειών της Tuppence Beresford, της ηρωίδας της μεγάλης κυρίας της αστυνομικής λογοτεχνίας που παρουσιάζεται στην ταινία με το όνομα Prudence, είναι βασισμένο στο διήγημα Partners in Crime απ’ τη συλλογή 4.50 to Paddington. Η μικρή φόρμα της βάσης, είναι σχετικά εύκολα αναγνωρίσιμη στη μεγάλη φόρμα της ταινίας, που χάνει τόσο σε πάχος μυστηρίου, όσο και σε βάθος κοινωνικο-οικογενειακού ελιξηρίου, σε σχέση τουλάχιστον με προηγούμενες σχετικές δουλειές του Thomas, σαν το L' Heure Zéro (2007), για παράδειγμα. Ο οποίος ωστόσο καταφέρνει και πάλι να κάνει ενέσεις νεύρου, τσαχπινιάς και κωμικής ανεμελιάς στην πλοκή της ιστορίας του, αντλώντας βέβαια κι απ’ την ερμηνεία της Catherine Frot, που επιστρέφει στο ρόλο της γυναίκας ντετέκτιβ, για να ξετυλίξει το μίτο με μια ελαφρότητα που θυμίζει επιθεωρητή Κλουζό χωρίς το slapstick, και με την οξυδέρκεια και την ευστοχία ενός Ηρακλή Πουαρό βεβαίως, στολίζοντας τον άξονα του νουάρ, με μερικές κορδέλες μπαλαφάρ, για να κάνει την ταινία όσο δροσερή και χοροπηδηχτή χρειάζεται, ένα θερινό του Αυγούστου. Έστω κι αν βγαίνει στις αίθουσες δυο Αύγουστους μετά το προπερασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου που την ντεμπουτάρισε.

Αυτή τη Παρασκευή ανοίγουν στην Αμερική, φιλοδοξώντας να ρίξουν το Inception (2010) από την εισπρακτική κορυφή, οι Other Guys (2010), η καινούρια συνεργασία Adam McKay και Will Ferrell. Και από τη προηγούμενη παίζει στις σελίδες της Sun ένα εκτεταμένο trailer του φιλμ, κατά πάσα πιθανότητα όπως προβλήθηκε στη Comicon.

Το αν θα παίξουν σε άλλη μεγάλη οθόνη όλες οι σκηνές έτσι ακριβώς, και χωρίς μπιπ στα βρισίδια, είναι ένα ζήτημα βέβαια, ο Ferrell κάποτε δήλωνε ότι δε πρόκειται να συμμετάσχει σε PG-13 παραγωγή αλλά από πέρσι άρχισε τις ανασκευές μετά το πάτωμα του Land of the Lost (2009), και η MPAA έχει ήδη πια σταμπάρει τους Guys ως κατάλληλους για δεκατριάχρονους. Πράγμα που δε πάει και πολύ κόντρα στο όλο πνεύμα του σεναρίου τους, κάποιες ατάκες για πιπέρι στη γλώσσα μπορούν να μείνουν για να τις ακούσεις στο DVD, το υπόλοιπο σενάριο παίζει στη ρουτίνα bad cop bad cop που τελευταία φορά χρησιμοποίησε, και με το ίδιο rating, το Cop Out (2010). Η διαφορά με τη ψιλοπαπάρα του Kevin Smith, είναι ότι οι Τύποι βγάζουν γέλιο, όπως φαίνεται για πρώτη φορά τώρα που οι σκηνές τους έχουν την άνεση να απλωθούν χωρίς το άγχος να πουλήσουν γρήγορα πολλά αστεία μέσα σε εκρήξεις και λοιπές καταστροφές. Και πέρα από το γέλιο, η ιστορία έχει και τις ανατροπές της στο τέλος όπως θα δεις προσεχώς, και έχει περάσει και σε ένα επίπεδο παρακάτω από την εποχή που τιτλοφορούνταν The Back Ups, ακόμα και η καινούρια μαρκίζα παραπέμπει κατευθείαν σε ατάκες (για τους "άλλους" μπάτσους, που δε κάνουν τη δουλειά τους) του Mark Wahlberg στους Departed (2006). Με δεδομένη την ιστορία του υπεύθυνου δίδυμου μπορείς να υποθέσεις ότι ο Ferrell ξαναέβαλε χεράκι στο σενάριο (που επίσημα χρεώνεται στον McKay και στον παραγωγό Chris Henchy), ότι το φιλμ ξανακόστισε μαλλιοκέφαλα (μέχρι και οι Step Brothers (2008) είχαν λογαριασμό γύρω στα $70 εκατομμύρια), και ότι θα τα ξαναβγάλει χωρίς πολλές αντιρρήσεις για την αξία του (όπως ήδη φαίνεται στις κριτικές).

Από τα πιο συζητημένα φιλμ του φετινού Sundance, χωρίς αυτό να λέει απαραίτητα κάτι και για τη ποιότητά του, το Catfish (2010) βγαίνει το φθινόπωρο στις αμερικάνικες αίθουσες από τη Rogue και, το μάντεψες, το αναγγέλει με σχετικό trailer από τη Παρασκευή.

Τεχνικά το Catfish χαρακτηρίζεται ντοκιμαντέρ, παρακολουθεί τον Νεο-Υορκέζο φωτογράφο Yev Schulman όσο γνωρίζεται στο Facebook με πιτσιρίκα από την αγροτιά του Michigan, και στη συνέχεια με όλη την οικογένεια, και ειδικά με τη μεγαλύτερη αδερφή που φαίνεται και ιδιαίτερα.. φωτογραφίσιμη. Όπως βλέπεις και στο trailer, το φιλμ ξοδεύει τα περισσότερα από τα 95 λεπτά της διάρκειάς του στο να παρουσιάζει, ριάλιτι στιλ, τις online (και τηλεφωνικές) αλλαξοκωλιές, όπως τις γύρισαν ο αδερφός κι ένας φίλος του Schulman. Και κρατάει για κανά μισάωρο στο τέλος, το τι συμβαίνει όταν αποφασίζουν όλοι μαζί να ταξιδέψουν στη κεντροδυτική Αμερική για να γνωρίσουν από κοντά την οικογένεια, πιθανά γιατί η μάνα φαίνεται πιο γκομενάρα από τη κόρη και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για όργια στις καλαμιές. Παράδοξα, αυτό το συνηθισμένο εδώ και καμιά δεκαετία δημιουργικό στις τσόντες, το να παρουσιάζεις σφαιρικά τις πρωταγωνίστριες προτού αρχίσουν να τον παίρνουν εξίσου σφαιρικά (i.e. απ' όλες τις μπάντες), είναι και η μόνη γωνία που δε δοκίμασαν οι υπεύθυνοι όλο αυτό το καιρό που προσπαθούν να πείσουν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα ύποπτο όσους μήνες καταγράφανε τα εξ αποστάσεως σαλιαρίσματα. Το ερώτημα γιατί τα καταγράφανε εφόσον δεν ήξεραν από τη πρώτη στιγμή τι θα βρουν στη φάρμα, παραμένει λοιπόν αναπάντητο, και το τι θα βρουν στη φάρμα δε πρόκειται φυσικά να στο αποκαλύψει καμία προώθηση, σίγουρα όμως δε θα βρουν τον Leatherface και τη πριόνα του όπως προσπαθεί να σε πείσει το trailer, γιατί αυτός μένει λίγο παρακάτω, στο Texas, άμα το ξέχασες. Σύμφωνα με όλες τις μέχρι τώρα κριτικές πάντως, αυτό που βρίσκουν στη φάρμα οι τρεις τους, έχουν τη ψυχραιμία (και τη προετοιμασία υποθέτεις) να το χειριστούν σοβαρά, και έτσι η ταινία αξίζει μάλλον τη προσοχή σου, ανεξάρτητα από το αν είσαι ή όχι στη πλευρά όσων περνάνε αυτόματα για αληθινό ότι έχει γυριστεί με ερασιτεχνική κάμερα (ή κατ' επέκταση ότι διαβάζουν στο internet).