Το φεστιβαλικότερο φεστιβάλ του πλανήτη έκλεισε ξημερώματα της Δευτέρας τις πόρτες του έχοντας επιβεβαιώσει την επιστροφή της κινηματογραφικής παραγωγής, και όχι μόνο επειδή το κοινό του βρήκε για να βραβεύσει ταινία με πολλά μεγάλα ιπτάμενα παλιάς κοπής οσκαρικά βελάκια να τη δείχνουν. Το King's Speech του Tom Hooper, ταινία εποχής του αναπάντεχου Βρετανού βασιλιά Γεωργίου του 6ου που παρουσιάζει τη προσπάθειά του να εμπνεύσει τους υπηκόους του πριν τον Β' Παγκόσμιο, κέρδισε το μεγαλύτερο από τα βραβεία κοινού, αλλά ο μεγαλύτερος πρωταγωνιστής της διοργάνωσης ήταν οι αγοραπωλησίες που μάλλον ξεθέωσαν τους επιχειρηματίες περισσότερο από τους μανιασμένους κινηματογραφόφιλους που τρέχαν να προλάβουν και τις 246 ταινίες του προγράμματος.

Δεύτερος στις ψήφους μανιασμένων και μη, ο First Grader του Justin Chadwick, ένας 84χρονος Κενυάτης που παλεύει να μορφωθεί, είχε μεν κι αυτός μια πραγματική ψυχοτονωτική ιστορία να αφηγηθεί αλλά κάτι ηπείρους ταπεινότερη, οπότε η κατάληξή του ήταν λίγο πολύ προδιαγεγραμμένη πριν του αγοράσει τα δικαιώματα η National Geographic. Στο μάλλον αδύναμο φέτος Midnight Madness, τα σταμπαρισμένα από τη Cadillac δημοκρατικά βραβεία πήγαν σε Stake Land και Fubar II, μια indie βαμπιροπαραγωγή του Larry Fessenden που δε συγκίνησε και κανέναν παρά τον αναμενόμενο επαγγελματισμό της, και μια συνέχεια cult καναδικής παραγωγής του 2002 που συγκίνησε τους beer trunk humpers που τη περίμεναν. Στα ντοκιμαντέρ, στάμπα επιδοκιμασίας πήραν το Force of Nature: The David Suzuki Movie που μπορεί να υποψιάστηκες ήδη ότι αφορά τον περιβαλλοντιστή David Suzuki και το Nostalgia de la Luz που είχε παίξει εκτός συναγωνισμού στις Κάνες, ενώ κριτική αναγνώριση χωρίς σφραγίδα πολυτελείας έλαβαν από τη FIPRESCI τα L'Amour Fou και Beautiful Boy.

Παράλληλα με το γράψιμο του σεναρίου της επόμενης ταινίας μου, Η Πόλη μιας Νεκρής Γυναίκας, μελετούσα τα έργα μεγάλων και μοναδικών σκηνοθετών: έργα που είχα γνωρίσει στην εφηβική μου ηλικία, έργα κλασικών δημιουργών, που άλλαξαν για πάντα στη συνείδησή μου, το τι σημαίνει ποιοτικός και εγκεφαλικός κινηματογράφος. Κινηματογράφος σαν αυτόν του Michelangelo Antonioni, του Ingmar Bergman, του Robert Bresson, του Luis Buñuel, του Sergei Eisenstein, του Howard Hawks, του Shôhei Imamura, του Fritz Lang, του Andrei Tarkovsky, του Jean-Luc Godard και άλλων σπουδαίων δημιουργών.

Αν το Capitalism: A Love Story (2009) του Michael Moore, ήταν η πιο άμεση αντίδραση στο παγκόσμιο ντόμινο που έβαλε σε κίνηση η κατάρρευση του οικονομικού συστήματος στην Αμερική, και ως τέτοια, παρουσιάστηκε με τη σπιντάτη αισθησιακότητα που έχει ανεβάσει τον δημιουργό της στις κορυφές των αφυπνιστών των μαζών, το Inside Job (2010) του Charles Ferguson, μολονότι μερικά χρόνια καθυστερημένο, φαίνεται να είναι η διεξοδικότερη, αναλυτικότερη, σαφώς τεχνοκρατικότερη, αλλά εξίσου ευανάγνωστη επαναφορά του θέματος, που απ’ την πρώτη της αποκάλυψη πριν μερικούς μήνες στις Κάνες, έχει δείξει ότι μπορεί να φτάσει εκεί που δεν τα κατάφερε να (ξανα)πάει ο Moore: στην πεντάδα κι ύστερα στην κορυφή, των ερχόμενων Όσκαρ.

49% Motherfucker. 51% Son of a bitch.

Έπρεπε να το περιμέναμε πέρσι, όταν καλούσαμε τον Vincent Moon στο Φεστιβάλ για να παρουσιάσει το παρ'ολίγον βραβευμένο του (στο εδώ Μουσικό Διαγωνιστικό) ντοκιμαντέρ All Tomorrow's Parties (2009), ότι θα σκεφτόταν κάτι εντυπωσιακό και ιδιοφυές για να αφήσει το στίγμα του στην Αθήνα. Τον ξέραμε και τον λατρεύαμε ως τον άνθρωπο που είχε σκηνοθετήσει τα πιο εμπνευσμένα live βιντεάκια για μερικές από τις αγαπημένες μας διεθνείς μπάντες. Έχει βάλει τους Sigur Rós να παίξουν σε ένα παριζιάνικο μπιστρό, τους Arcade Fire μέσα σε ένα ασανσέρ, τους Patrick Watson να αυτοσχεδιάζουν στο μετρό. Έχει σκηνοθετήσει περιοδείες των National. Έχει ανακαλύψει συναρπαστικούς μουσικούς στην Ιαπωνία. Και, στη διάρκεια της παραμονής του στην Αθήνα, γύρισε το A Temporary Area in Athens (2010).