Το ρομάντζο είναι ένα είδος παρεξηγημένο στο σύγχρονο παγκόσμιο σινεμά, έτσι που έχει συνδεθεί πια, με τις ακλόνητες κουπ της Jennifer Aniston και τις ορμονικές εκρήξεις της JLo. Οπότε, η πρώτη λίστα στη σειρά 25άδων που έχει προγραμματίσει να αποκαλύψει το δίδυμο Guardian/Observer, γιορτάζοντας τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών ανά genre, είναι μια καλή ευκαιρία να σου θυμίσει ότι το σινεμά, εκτός απ’ το να πάθεις αλλεργικό σοκ από υπερβολική δόση οιστρογόνων, είναι και το καλύτερο μέρος να ερωτευτείς.

Στα 87 του και σα de facto ο σημαντικότερος σκηνοθέτης για τη γενιά που μεγάλωνε πριν 40 χρόνια στην Ελλάδα, ο Γιάννης Δαλιανίδης άφησε χτες το μεσημέρι τη τελευταία του πνοή στην Εντατική του Ερρίκος Ντυνάν όπου νοσηλεύονταν από τις αρχές του μήνα. Εκ των πραγμάτων επίσης, η δημιουργική επαναστατική του αθωότητα είχε ήδη εκφυλιστεί και εξαφανιστεί στις δεκαετίες δηθενιάς και αρπαχτής που ακολούθησαν στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, και μάλλον όχι τυχαία, όπως καταγράφει τσαντισμένος ο Άκης Καπράνος.

Ξεκίνησε με δυο μικρού μήκους που τον έφτασαν μέχρι τις Κάνες, του χάρισαν διακρίσεις σε Δράμα και Τσεχοσλοβακία και του έφεραν ένα Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Συνέχισε, επτά χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, με ένα μεγάλου μήκους ντεμπούτο, που ήταν στο στόμα όλων των επαϊόντων, απ’ τις αρχές του 2009 που ολοκληρωνόταν, ως ένας απ’ τους πλέον πολυαναμενόμενους τίτλους της ελληνικής κινηματογραφικής αναγέννησης. Ήταν μια απ’ τις ταινίες που περιμέναμε να εμφανιστεί σε κάποιον απ’ τους τρεις μεγάλους ευρωπαϊκούς φεστιβαλικούς σταθμούς απ’ τις αρχές της προηγούμενης σαιζόν. Όχι τυχαία, λοιπόν, ο Σύλλας Τζουμέρκας, με τη Χώρα Προέλευσης, βρέθηκε τον περασμένο Σεπτέμβρη, να κάνει την παγκόσμια πρώτη του στη Sala Darsena, στο Lido της Βενετίας. Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, επέστρεψε στα πάτρια για να παρουσιάσει την ταινία του στο ελληνικό κοινό, ως ταινία έκπληξη σε έναν κατάμεστο Δαναό στις Νύχτες Πρεμιέρας, και τώρα, είναι έτοιμος να συναντήσει τους ανθρώπους για τους οποίους πραγματικά μιλάει, βγαίνοντας στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, με την υποστήριξη του Movies for the Masses.

Παιδιά με δυο μανάδες βρίσκουν τον εξαρχής.. χαρούμενο σπερματοδότη πατέρα τους, ξεκινώντας χιονοστιβάδα εξελίξεων που απειλεί να πλακώσει το μικρό λεσβιακό σπίτι στο καλιφορνέζικο λιβάδι.

Ένας πολύ ιδιωτεύων κύριος φτάνει στο γραφικό Castel del Monte, έχοντας προηγουμένως εκτελέσει με μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού την αγαπημένη του στη χιονισμένη Dalarna.

Βετεράνος εξορκιστής κουβαλάει κάμερες σε φάρμα, για να διώξει αυτό που πιστεύει να είναι ακόμα ένα εύκολο, ανύπαρκτο, μυθολογικό, δαιμονιάκι.

Στρατός από κακές κουκουβάγιες, απαγάγει μικρά για να τα κάνει γενίτσαρους, αλλά μια θαρραλέα δραπετεύει και διασχίζει ωκεανούς, για να βρει θρυλικούς φρουρούς που θα επαναφέρουν την τάξη.

Σκηνοθέτρια αγκαλιάζει μικρή σχολική Βαβέλ και όλοι μαζί αναρωτιούνται ποιός άνεμος τους έφερε ως εκεί και ποιός φέρνει μαζί τους ανθρώπους.

Για να προετοιμάσει το έδαφος για την ευρωπαϊκή εξάπλωση του Legend of the Guardians, του νέου της animated franchise για ένα μάτσο πολεμίστριες κουκουβάγιες που προστατεύουν τον άμαχο πληθυσμό από ένα μάτσο άλλες αιμοδιψείς κουκουβάγιες, η Warner Bros μάζεψε στο Λονδίνο μια χούφτα δημοσιογράφους από Μέσα όλης της Ευρώπης, κι ανάμεσά τους και δύο από την Ελλάδα. Ο ένας, γράφει στον μοναδικό εβδομαδιαίο οδηγό πόλης που έχει απομείνει στην πρωτεύουσα. Ο άλλος, στην ιντερνετική σελίδα που είχε οδηγήσει την εταιρεία που τον κάλεσε, να γυρίσει ανάποδα τη βαλκανική χερσόνησο, όταν είχε κάνει σε παγκόσμια πρώτη, τη διαρροή του trailer του 300 (2006), της πρώτης τεράστιας επιτυχίας του σκηνοθέτη που η Warner θα παρουσίαζε. Κάτι το οποίο ο Zack Snyder, όταν έγινε η σύσταση, ενθουσιωδώς αποκάλεσε awesome. Μάντεψε ποιανού τη συνέντευξη βλέπεις από πάνω.

Βραβευμένος με το Grand Prix στο Annecy για το Kirikou et la Sorcière (1998) και υποψήφιος για βραβείο Goya με το Azur et Asmar (2006), ο κάτοχος Cesar απ’ τη δεύτερη μικρού μήκους του, Michel Ocelot, ξαναφέρνει στις οθόνες το χαρακτηριστικό του στυλ από κινούμενες σιλουέτες, με το Dragons et Princesses. Κι όταν λέει οθόνες, εννοεί μεγάλες και μικρές, μ’ ένα κινηματογραφικό και τηλεοπτικό υβρίδιο, που ξεκίνησε ως project επιστροφής στις δημιουργικές του ρίζες και τη χρήση αποκλειστικά χάρτινων αποκομμάτων και υπερρεαλιστικών υποβάθρων, σύντομα όμως εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη ως τώρα δουλειά του, τόσο σε εύρος παραγωγής, όσο και σε στόχους διανομής.

Ταινία με μεγάλη φεστιβαλική πορεία από το Γενάρη όταν και έπαιξε στο Sundance, το Blue Valentine (2010) του Derek Cianfrance έχει από τη Παρασκευή trailer να το εκπροσωπεί στα διαδίχτυα, στη θέση κάποιων clip που το συνόδευαν για μήνες, όσο μπαινόβγαινε στα οσκαρικά προγνωστικά. Το trailer εμφανίστηκε λίγες ώρες αφότου οι Weinsteins διέρρευσαν πως η MPAA έβγαλε τη ταινία ακατάλληλη, και στο τέλος μιας βδομάδας κατά την οποία το σχετικό (NC-17) rating έφαγε απανωτές επιθέσεις με αφορμή τα 20χρονά του γενέθλια. Κι αν πίστευες πως μόνο μέχρι εκεί ξέρουν να παίζουν το παιχνίδι της δημοσιότητας τα πρώην αφεντικά της Miramax, συμπλήρωσε πως σε όλη τη διάρκεια της ίδιας βδομάδας η Michelle Williams εμφανίστηκε και στο τελευταίο blog του πλανήτη σαν το τελευταίο άτομο στον πλανήτη που δεν είχε ακόμα ντυθεί Marilyn Monroe, με αφορμή φωτογραφίες από τη παραγωγή και τα γυρίσματα της My Week with Marilyn (2011), μιας ταινίας της Weinstein Company φυσικά.

Τελευταίο από τα θεωρητικά φιλόδοξα οσκαρικά φιλμ του 2010, το The Way Back (2010) του Peter Weir εμφανίστηκε διαδιχτυακά τη Παρασκευή με ένα τρόπο που μάλλον αντανακλάει και τις πραγματικές του βραβειακές δυνατότητες, με κακής ψηφιακής ποιότητας trailer στις σελίδες του Guardian.

Πίσω στα 50s, κάποιος Sławomir Rawicz, πολωνικής καταγωγής, κυκλοφόρησε στη Βρετανία βιβλίο με τίτλο The Long Walk, όπου εξιστορούσε το πως δραπέτευσε μαζί με άλλους έξι από στρατόπεδο εξόριστων στη Σιβηρία, και το πως φτάσανε όλοι μαζί στην Ινδία, περπατώντας 6μισι χιλιάδες χιλιόμετρα, μέσα από την έρημο Γκόμπι και τα Ιμαλάια.

Αφού ξόδεψε κάποια χρόνια με ροζ κορμάκια και άσπρα φτεράκια σαν ο καλύτερος φίλος των μικρών κοριτσιών για λογαριασμό της Disney και της Fox, ο Dwayne Johnson επιστρέφει το Νοέμβρη στις μικρομεσαίων φιλοδοξιών ταινίες δράσης, και φαίνεται να μπορεί να δώσει στη CBS Films τη πρώτη της επιτυχία στα αμερικάνικα ταμεία. Σε πρώτη ματιά, το Faster (2010) που κυκλοφόρησε το κοκκινοκόρδελό του trailer πριν καναδυό μέρες, μοιάζει μία ακόμα από τις σκληρές ιστορίες σκληρής εκδίκησης για σκληρή δολοφονία σκληρού συγγενή σκληρής οικογένειας, μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής αποφεύγει τις πολλές ατάκες γιατί ότι και να ξεστομίσει ψοφάς πια στα γέλια, μια παραγωγή τηλεοπτικών προδιαγραφών που δε πάει κατευθείαν στο DVD επειδή καλογυαλίστηκε από σχετικά μεγαλύτερο προϋπολογισμό, όπως και οι υπόλοιπες της νέας και αισιόδοξης εταιρείας του CBS. Σε δεύτερη ματιά.. δε βλέπεις και τίποτα πολύ διαφορετικό, εκτός από τα ονόματα των χαρακτήρων του καστ, Driver, Cop, Killer, Mother, Stripper, Stripper, Stripper και Exotic Dancer, που παραπέμπουν στον Driver (1978) του Walter Hill, μάλλον για να δηλώσουν το ίδιο, χωρίς φρουφρού κι αστεία, στιλ κινηματογράφισης που μπορούν να εκτιμήσουν οι φίλοι του είδους.

Εκείνο με τον Ryan Reynolds που προσπαθεί να δραπετεύσει από ένα φέρετρο.

Φρουτολάγνος βαδιζομανής και μοναχικός συγγραφέας, περπατάνε στα κρυφά οπωροφόρα της Αθήνας, απολαμβάνοντας τους χυμούς της πόλης.

Λευκή σελίδα μετακομίζει σε επαρχιακή πόλη, όπου λαμπυρίζοντα δρακουλίνια και τεστοστερονωμένα λυκανθρωπάκια αρχίζουν να σφάζονται για χάρη της, αμέσως και μέχρι να βρέξει δαχτυλίδια. Αλήθεια.

Επιθεωρητής αναστολών στην τελευταία του υπόθεση πριν τη σύνταξη, προσπαθεί ν’ αποφασίσει αν θ’ αφήσει ελεύθερο εμπρηστή, με γυναίκα που βάζει φωτιές σε μπατζάκια.