Πρόσφυγας της κομμουνιστικής Βουλγαρίας παθαίνει αμνησία μετά από ατύχημα στη Γερμανία, κι ο παππούς του καταφθάνει να τον ανασύρει βίαια απ’ τη ραστώνη της νοσηλίας, για να τον πάρει για βόλτα στη μνήμη του με όχημα ένα ποδήλατο.

Οι γονείς της γυναίκας του τύπου έρχονται για το αυτό και τσακώνονται με τον τέτοιο γιατί έτσι.

Από τους πιο δημοφιλείς σκηνοθέτες των 60s και ο άνθρωπος που τον έψαχνε κάθε χολιγουντιανό στούντιο για να γυρίσει τις κωμωδίες του τότε, ο Blake Edwards πέθανε ξημερώματα χτες, στα 88 του, από επιπλοκές πνευμονίας, όπως ανακοίνωσε αργότερα εκπρόσωπος της γυναίκας του, Julie Andrews. Ο Edwards κάθε άλλο παρά απαρνήθηκε το ταλέντο του στο slapstick και την αγάπη του για τους ήρωες του βωβού, και έτσι ο πιο εκλεπτυσμένος σχολιασμός του και ακόμα και η εφευρετικότητά του στη κωμωδία μένανε χωρίς ιδιαίτερη μνημόνευση, με εξαίρεση τη συντεχνία των σεναριογράφων που τον είχε οχτώ (8) φορές υποψήφιο στα βραβεία της, και του έδωσε δυο, συν ένα καριέρας το 2002 που στάθηκε αφορμή να τον θυμηθεί τελικά και η ©AMPAS®. Παρολαυτά, η επάνοδός του στα 80s, μετά από μια δεκαετία πλακωμών με τους παραγωγούς, βρήκε πρόσφορο έδαφος και για αρκετό κοινωνικό σχολιασμό, έστω και από τη σκοπιά πλέον του μεσήλικα που προσπαθούσε να δώσει λίγη κλάση στις όλο και πιο αποχαλινωμένες φάρσες.

Το 1925 ο δευτερότοκος γιος του μονάρχη της Αγγλίας και των λοιπών περιοχών της, Γεωργίου V, παραλύει από το φόβο του στον πρώτο του δημόσιο λόγο. Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα θα χρειαστεί, σα βασιλιάς, να οδηγήσει τους υπηκόους του σε πόλεμο με τη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ.

Ήταν μια φορά ένας κρατούμενος, ο πιο βίαιος κρατούμενος στην ιστορία των Βρετανικών φυλακών, που βρέθηκε κλειδωμένος επειδή λήστεψε ένα ταχυδρομείο, κι απ’ τα 7 χρόνια που του καταλογίστηκαν για τις 26 λίρες που πήρε λάφυρα, αποφάσισε να περάσει στα ιδρύματα, σχεδόν το υπόλοιπο της ζωής του.

Ο ορφανός γιος του Kevin Flynn και μεγαλομέτοχος της τεράστιας πια ENCOM, ανακαλύπτει πως ο πατέρας του έχει παγιδευτεί στο Grid, όταν παγιδεύεται και ο ίδιος.

Καταραμένος με υπερβολική ευφυία και μεγαλωμένος στο ειδυλλιακό περιβάλλον φυλακής για εγκληματικά προικισμένους, γαλαζωπός εξωγηινούλης με ένα πιράνχα για βοηθό, μάχεται τη νέμεσή του τον Metro Man, μέχρι που.. τον νικάει.

Την επαύριο διαολεμένου πάρτι σε ρετιρέ μεγαλοπαραγωγού με ειδίκευση στο sci-fi, οι εναπομείναντες πρέπει, εκτός απ’ το hangover της κολάσεως, επιβιώσουν κι από εξωγήινη εισβολή ψηφιακών εφέ με λαμπάκια που ρουφάνε γήινους.

Το βίντεο απολογισμού, που προβλήθηκε στην τελετή λήξης του 51ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το βράδυ του Σαββάτου, δεν θα μπορούσε να είναι πιο χαρακτηριστικό κι ειλικρινές: ο φακός ακολουθεί με tilt-shift θολούρα, μοναχικό ποδηλάτη, που περιφέρεται σε άδειους γνώριμους δρόμους που συνδέουν τα κέντρα ενδιαφέροντος της διοργάνωσης, μεταφέροντας την συμβολική μπομπίνα που θα φουλάρει τις αίθουσες, και θα δώσει στον μοντέρ γενικές εικόνες να γεμίσει το ολιγόλεπτο της διάρκειας του απολογισμού του. Μα στο ενδιάμεσο ούτε ένας καλεσμένος, ούτε ένα σελέμπριτι, ούτε ένα φλας, ή ένα χαλί. Αυτό ακριβώς ήταν και το 51ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Άδειοι δρόμοι, ταινίες, και τίποτ' άλλο.

Αφού κάναμε δυο τρεις μικρού μήκους ταινίες και νιώσαμε ότι είχε έρθει η ώρα να περάσουμε στο μεγάλο μήκος, καθίσαμε με τον Παναγιώτη Ιωσηφέλη, να συζητήσουμε για το τι ταινία θα θέλαμε να κάνουμε. Ο Παναγιώτης είχε αρχίσει να γράφει ένα σενάριο, το οποίο όμως κάπου κόλλησε, δεν πήγαινε πουθενά. Ώσπου του ήρθε κάποια στιγμή την ιδέα της διασκευής του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας, μεταφερμένο στη σύγχρονη Ελλάδα. Η ιδέα μου άρεσε πολύ, συζητήσαμε τα κομμάτια που έβρισκα πιο ενδιαφέροντα κι αυτά που θα ήθελα να δώσω περισσότερο βάρος, και προχωρήσαμε.

Όταν ήμουν μικρότερος, έκανα κολύμβηση και άπνοια συστηματικά. Κάποια στιγμή, σε κάποια κατάδυση, μετά το δεύτερο λεπτό της άπνοιας, είχα ηρεμήσει τόσο, που το μυαλό μου πέρασε στιγμιαία σε κατάσταση REM και ξεκίνησα να βλέπω ένα πολύ μικρό όνειρο. Προφανώς ξύπνησα αμέσως, γιατί μέσα στο νερό δεν είναι το καλύτερο μέρος να κοιμάσαι, αλλά αυτό μου είχε γεννήσει μια ιδέα, αρχικά ανοργάνωτη, για μια ταινία για κάποιον μέσα στο νερό, που να αρχίζει να ονειρεύεται και τελικά όλα όσα βλέπουμε, να είναι κομμάτι αυτού του ονείρου. Μέχρι αυτός ο άνθρωπος να αναδυθεί, ή όχι: δεν είχα αποφασίσει ακόμη αν θα τον βγάλω έξω. Τότε ήμουν στη σχολή Σταυράκου, μετά πήγα στο ναυτικό, πήγα στο εξωτερικό, έκανα μικρού μήκους ταινίες και κάποια στιγμή βρέθηκα να συζητάω ξανά αυτήν την ιδέα, με τον Γιάννη Τσίρο, που ήθελε να γράψει ένα σενάριο.

Η Μαρίνα πρόκειται να μείνει μόνη σ' αυτή τη ζωή. Ο πατέρας της πεθαίνει. Και επιδιώκει να την κάνει να συμβιβαστεί με τις συνήθειες του ανθρώπινου είδους.

Ηλικιωμένη γυναίκα αποφασίζει να εντρυφήσει στο πάθος της για την ποίηση, όταν της αποκαλύπτεται ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ, και λίγο πριν ο εγγονός της κατηγορηθεί για συμμετοχή σε συστηματικό ομαδικό βιασμό.

Η γυναίκα του κατηγορήθηκε για φόνο, αυτός ξοδεψε τρία χρόνια να προσπαθεί να την αθωώσει, μετά τρεις μήνες για να σχεδιάζει την απόδρασή της, και τώρα έχει τρεις μέρες για να τη πραγματοποιήσει.