Κουβαλώντας τις περισσότερες ελπίδες να επαναφέρει τις, μέχρι πριν λίγα χρόνια παραδοσιακές, πίπες στο φεστιβάλ των Κανών, το Apollonide (2011) του Bertrand Bonello απέκτησε, μάλλον μέσα στο σαββατοκύριακο, teaser από τη Haut et Court για να συνοδεύει την εξίσου υπέροχα γαλλικά ξώβυζη αφίσα του που κυκλοφόρησε τη προηγούμενη βδομάδα.

Ο Bonello είχε πιπώσει σχετικά διαβόητα τη sélection officielle semaine de la critique, χρησιμοποιώντας τον Titof (και την Ovidie να παριστάνει το διαγωνιστικό) στον Pornographe (2001), ένα φιλμ από αυτά τα γαλλικά που κινδύνευαν τότε να απαγορευτούν γιατί τρέλεναν τις αγελάδες, μια τυπική ασυναρτησία γύρω από έναν παλαίμαχο πορνογράφο που ψάχνει τυπικά το νόημα της ζωής αναπολώντας τον τυπικό τσοντομάη του '68. Στον τόπο του εκσπερματώματος επέστρεψε δυο χρόνια αργότερα πιο επίσημα με την ακόμα πιο αργοκίνητη και.. ερρρ.. τραβεστότερη Tiresia (2003), αλλά το πλαστικό εξάρτημα που φόραγε η Clara Choveaux ήταν περιορισμένων δυνατοτήτων και έχασε τα πρωτεία από αυτό του Vincent Gallo στο Brown Bunny (2003). Έτσι, δέκα χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης επιστρέφει ελπίζεις δριμύτερος, μάλλον χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό, και σίγουρα με μια ολόκληρη σειρά πορνοδιαστροφών, στις οποίες ειδικεύονται, ξεχωριστά η καθεμιά, οι ας πούμε εσώκλειστες σε μπορντέλο της αυγής του 20ου αιώνα.

Μολονότι τα τελευταία χρόνια το buzz του να βγαίνεις απ’ το Sundance έχει αρχίσει να αναστρέφεται σε hype αυτόματου πιλότου που καρφώνει τις ταινίες κατευθείαν στους βράχους των βουνών από υψηλές προσδοκίες που χτίζει, ετούτη εδώ μπορεί και να 'ναι η εξαίρεση που θα σε κάνει να ξεχάσεις τις μούφες που σου 'χει πετάξει στη μούρη η αντανακλαστική χιπστερική αποδοχή των τίτλων που περνάν τις πύλες του φεστιβάλ του Robert Redford. Βασισμένο στις διηγήσεις των πραγματικών εμπειριών φίλης του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, το ντεμπούτο του Sean Durkin, που του έφερε και το βραβείο σκηνοθεσίας για δραματική ταινία στο Sundance, προσπαθεί να εντοπίσει τι αφήνει πίσω του το πλύσιμο εγκεφάλου που περνάν όσοι βρεθούν μπλεγμένοι στις αιρέσεις της αμερικανικής υπαίθρου, μέσα από την ιστορία της κοπέλας του τίτλου, που έχει μόλις δραπετεύσει από μια τέτοια, και προσπαθεί να βγάλει άκρη με το πόσα απ’ αυτά που έχει στο κεφάλι της είναι αληθινά και πόσα φανταστικά, για να τα διηγηθεί στην αδερφή της που την περιθάλπει.

Δυο μήνες μετά από ένα αναγγελτικό teaser που τον έκανε να μοιάζει χειρότερος και από τον Καλ τον Κατακτητή (1997), η Lionsgate κυκλοφόρησε τη Πέμπτη και trailer για τον Κόναν τον Βάρβαρο (2011), το φιλμ που θα γεμίσει φέτος το μεσο-αυγουστιάτικο αντρικό slot της εταιρείας, ανάμεσα στους Expendables (2010) και τους Expendables 2 (2012). Η ταινία θεωρητικά δεν έχει σχέση με την ομώνυμη του '82 και της Universal, αλλά.. από τον τίτλο ακόμα καταλαβαίνεις ότι έχει αρκετή, φέρνει περισσότερο προς remake, παρά προς reboot ή re-imagining ή οτιδήποτε άλλο διαφοροποιητικό με re μπροστά. Πιο συγκεκριμένα, το brand name "Conan the Barbarian" έχει συνδεθεί απόλυτα με την εικόνα του Arnold Schwarzenegger να φουσκώνει τα μπράτσα και να μπερδεύει τη γλώσσα και τα μπούτια του, αφού νωρίτερα ο χαρακτήρας είχε γίνει γνωστός στις μάζες κυρίως από το ασπρόμαυρο ενήλικο Savage Sword of Conan, ενώ ακόμα νωρίτερα ο Robert E. Howard δεν είχε κολλήσει ποτέ στο συγκεκριμένο ήρωά του το προσωνύμιο του Βάρβαρου. Έτσι, αμέτρητοι στα φόρα ψάχνουν στον καινούριο Κόναν τον Βάρβαρο, να συγκρίνουν όλα τα στοιχεία του παλιού, από τα μούσκουλα του Governator μέχρι τις θρυλικές συνθέσεις του Basil Poledouris, και βρίσκουν μόνο μια παρόμοια ιστορία, ανυπότακτου ήρωα που ξεκινάει να εκδικηθεί τον κακούργο πολέμαρχο που του 'καψε την καλύβα.

Ακόμα σε τροχιά μεγαλύτερου υπερηρωϊκού φιλμ του καλοκαιριού, και πεντέξι βδομάδες πριν ανοίξει στις αμερικάνικες αίθουσες, το Green Lantern (2011) έχει από τα μέσα της βδομάδας και το τελικό, θεατρικό του trailer να πρασινίζει τα διαδίχτυα, προσθέτοντας αρκετές καινούριες σκηνές, στις πολλές που αποκάλυψε πρόσφατα η σε φουλ ρυθμούς προώθησης παραγωγή. Το φως του πράσινου φαναριού άρχισε να διαχέεται όταν η Warner συμπύκνωσε για ιντερνετική κατανάλωση το footage που έδειξε στη Cinemacon, και συνεχίστηκε με δυο εκτεταμένα τηλεοπτικά σποτάκια, ενώ το trailer θα φωτίσει φυσικά και καμιά σκοτεινή αίθουσα, πριν τις κόπιες του Thor (2011) που ανοίγει αυτό το σαββατοκύριακο επίσημα τη μπλοκμπαστερική περίοδο στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Ο Thor έχει ήδη δείξει, για λογαριασμό της Marvel, σε ντομάτες και δολάρια, πως οι υπερήρωες μπορούν να ταξιδεύουν πια και επί της οθόνης στα ουράνια σύμπαντα, και έτσι ο διαστασιοναύτης της Warner κουβαλάει ένα βάρος λιγότερο. Και το χρειάζονταν ο τελευταίος αυτό το ένα κάποιο ξεφόρτωμα, αφού εδώ και καιρό οι αμφιβολίες για την επιτυχία του είναι αρκετές, και η αποστολή του διαγράφεται όλο και πιο.. διαγαλαξιακότερη.

Στο Avatar (2009) ήταν βαμμένη μπλε, στο Star Trek (2009) εμφανιζόταν πολύ λίγο για να προλάβεις να τη χορτάσεις, ενώ στο πρώτο Pirates of the Caribbean (2003) που έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε βαρβάτο τίτλο, πιθανότατα δεν την είχες προσέξει καν. Ε, ετοιμάσουν λοιπόν να την υποδεχτείς στα υγρά όνειρά σου, όταν την δεις να κουβαλάει στις μικρές εύθραυστες πλατούλες της, τη νέα παραλλαγή της Nikita (1990), απευθείας απ’ το μυαλό του Luc Besson.

Οι γνωστοί σου αμαξοκλέφτες αποφασίζουν να ξαλαφρώσουν τον αρχιμαφιόζο του Ρίο, την ίδια ώρα που η ελίτ των αμερικάνικων υπηρεσιών κεφαλοκυνηγητού, διαλύει ό,τι βρει μπροστά της για να τους μπαγλαρώσει.

Μετά το θάνατο του αφεντικού της συμμορίας του, οργισμένος πιτσιρικάς αποφασίζει να σφάξει όποιον βρεθεί στο δρόμο του για την κορυφή του υποκόσμου του Brighton. Και κάποιος τον βλέπει, όταν αρχίζει το σερί του.