Είναι αυτό το πρόσωπο μιας τρομοκράτισσας?

Τρία αδέρφια βρίσκονται στο επίκεντρο του ματωμένου αγώνα ανεξαρτησίας της Αλγερίας απ’ την αποικιοκρατία της Γαλλίας, αμέσως μετά τη νίκη των Συμμαχικών Δυνάμεων στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Οικογένεια μετακομίζει σε νέο σπίτι, αλλά συνειδητοποεί ότι οι προηγούμενοι κάτοικοι δεν έχουν φύγει ακόμη, τουλάχιστον όχι πνεύματι, κι έχουν άσχημα σχέδια για τον πρωτότοκό τους.

Τη μέρα των 30ων γενεθλίων της, μελαχρινή εξομολογείται τον φοιτητικό έρωτά της, στον άντρα της καλύτερης ξανθιάς της. Στο πολύ βάθος, διαζύγιο μετά γάμου.

Χωρίς την Carla Bruni, αλλά με το υπόλοιπο cast του να δηλώνει άθικτο το παρόν του, ο Woody Allen ετοιμάζεται να σηκώσει την αυλαία του 64ου Φεστιβάλ των Κανών, με την 45η του ταινία , δεύτερη συνεχόμενη που ντεμπουτάρει στις Κάνες μετά το περσινό You Will Meet a Tall Dark Stranger, δεύτερη που επιλέγεται για άνοιγμα της τεράστιας φιέστας μετά το Hollywood Ending (2002) και πέμπτη που τον φέρνει στα κόκκινα χαλιά τις Κρουαζέτ στο μεσοδιάστημα, μαζί με τα Vicky Cristina Barcelona (2008) και Match Point (2005). Οπότε αν μπορείς να πεις κάτι, είναι ότι τα’χει μάθει καλά τα σκαλιά.

Έτερη των Días de Gracia (2011) séance de minuit του φεστιβάλ των Κανών που ξεκινάει σήμερα, το Wu Xia (2011) του Peter Chan επαναφέρει στη Croisette το είδος που φοράει περήφανα στο κούτελο (i.e. στον τίτλο), σα μοναδική κινέζικη συμμετοχή φέτος, και περίεργα χωρίς να έχει προγραμματιστεί απέναντι στον τελικό της Eurovision κατά το συνήθειο του Thierry Fremaux.

Όπως βλέπεις μπροστά από τις ανατομικές λεπτομέρειες και πίσω από τα γναθοεξαρτήματα σε κάθε μπουνιά του teaser που κυκλοφόρησε με την ευκαιρία μάλλον η εταιρεία παραγωγής του (We Pictures), ο Chan στοχεύει να κάνει reboot στο παραδοσιακό πολεμοτεχνίτικο κινηματογραφικό και όχι μόνο είδος της χώρας του, επεκτείνοντας ιατρικά, σε στιλ hentai αλλά για άλλα όργανα, αυτή τη στη προηγούμενη δεκαετία ψύχωση του David Fincher με το καταβύθισμα στα τεχνικά εσώψυχα των εικόνων του. Όπως θα περίμενες από τον μακρυμάλλη κατά βάθος ευαισθητιάρη δημιουργό βέβαια, την ίδια προσοχή σκόπευε θεωρητικά να δώσει και στην αυθεντικότητα της περιόδου, στις "λεπτομέρειες τη ζωής που να σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι έχεις μεταφερθεί πίσω στο χρόνο", στόχο που το teaser τον μεταφράζει από τα κινέζικα σε εξαιρετικό καλογυάλισμα της παραγωγής, όπως είναι γενικά το trend στις μπλοκμπαστεριές της χώρας που λογοκρίνει το μισό internet.

Μια από τις δυο μεταμεσονύχτιες εκτός διαγωνιστικού προβολές των φετινών Κανών, οι Días de Gracia (2011) του πρωτοεμφανιζόμενου Everardo Valerio Gout φιλοδοξούν να κρατήσουν στο Μεξικό τη Camera d'Or που τσίμπησε πέρσι το Año Bisiesto (2010), και έχουν από το σαββατοκύριακο trailer, κομμένο από την ARP Selection, να γεμίζει ευλογία τα διαδίχτυα.

Όπως δε χρειάζονται πολλά κοψίματα για να παρατηρήσεις, το trailer έχει σκηνές σε τρεις διαφορετικές αναλογίες εικόνας, και αυτός ο διαχωρισμός χαρακτηρίζει όλη τη ταινία, που παρακολουθεί τρεις διαφορετικές περιόδους κεχαριτωμένων ημερών, το 2002, το 2006 και το 2010 στο Mexico City, "έναν μπάτσο, έναν όμηρο και μια παντρεμένη γυναίκα, διαφθορά, βία και εκδίκηση, τρεις μοίρες για τριάντα μέρες στη διάρκεια τριών Παγκοσμίων Κυπέλλων, τρεις τρόπους να παλέψεις για να επιβιώσεις", σύμφωνα με το blurb της παραγωγής. Παρόλο που το trailer τις δένει θεματικά, διαφορετικός είναι φανερά και ο τόνος στις σκηνές κάθε περιόδου, ο Gout σημειώνει ας πούμε πως το 2002 του πρέπει να εκφράζει, θερμότητα, ένταση και βία, και το κινηματογραφεί σα Πόλη του Θεού (2002) στο πιο απελπισμένο -- για τον σκηνοθέτη το φιλμ είναι η "ουλή" του λέει, τα σημάδια που αφήνει η καθημερινή τριβή με το έγκλημα σε κάθε πολίτη της χώρας του.

Και τώρα κάτι εντελώς καινούριο: ένα μάτσο πιτισιρικάδες γλιτώνουν από βέβαιο υπερθεαματικό ομαδικό θάνατο, κι επειδή το σύμπαν αγαπά την ισορροπία κι ο Χάρος το μισθό του, αρχίζουν να σκοτώνονται διαδοχικά σε αναπάντεχα, μα υπερθεαματικότερα εξωπραγματικά ατυχήματα. Για πέμπτη φορά. Γιατί αν νόμισες ότι το προηγούμενο επεισόδιο της σειράς θα ήταν το τελευταίο, απλά και μόνο επειδή είχε ένα «The» μπροστά απ’ τον τίτλο του και κανένα νούμερο στο τέλος του, ξανασκέψου πως το μόνο νούμερο που μετράει στ’ αλήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι το τελικό που θα γράψουν οι εισπράξεις.

Κουβαλώντας τις περισσότερες ελπίδες να επαναφέρει τις, μέχρι πριν λίγα χρόνια παραδοσιακές, πίπες στο φεστιβάλ των Κανών, το Apollonide (2011) του Bertrand Bonello απέκτησε, μάλλον μέσα στο σαββατοκύριακο, teaser από τη Haut et Court για να συνοδεύει την εξίσου υπέροχα γαλλικά ξώβυζη αφίσα του που κυκλοφόρησε τη προηγούμενη βδομάδα.

Ο Bonello είχε πιπώσει σχετικά διαβόητα τη sélection officielle semaine de la critique, χρησιμοποιώντας τον Titof (και την Ovidie να παριστάνει το διαγωνιστικό) στον Pornographe (2001), ένα φιλμ από αυτά τα γαλλικά που κινδύνευαν τότε να απαγορευτούν γιατί τρέλεναν τις αγελάδες, μια τυπική ασυναρτησία γύρω από έναν παλαίμαχο πορνογράφο που ψάχνει τυπικά το νόημα της ζωής αναπολώντας τον τυπικό τσοντομάη του '68. Στον τόπο του εκσπερματώματος επέστρεψε δυο χρόνια αργότερα πιο επίσημα με την ακόμα πιο αργοκίνητη και.. ερρρ.. τραβεστότερη Tiresia (2003), αλλά το πλαστικό εξάρτημα που φόραγε η Clara Choveaux ήταν περιορισμένων δυνατοτήτων και έχασε τα πρωτεία από αυτό του Vincent Gallo στο Brown Bunny (2003). Έτσι, δέκα χρόνια μετά, ο σκηνοθέτης επιστρέφει ελπίζεις δριμύτερος, μάλλον χωρίς ιδιαίτερο ανταγωνισμό, και σίγουρα με μια ολόκληρη σειρά πορνοδιαστροφών, στις οποίες ειδικεύονται, ξεχωριστά η καθεμιά, οι ας πούμε εσώκλειστες σε μπορντέλο της αυγής του 20ου αιώνα.

Μολονότι τα τελευταία χρόνια το buzz του να βγαίνεις απ’ το Sundance έχει αρχίσει να αναστρέφεται σε hype αυτόματου πιλότου που καρφώνει τις ταινίες κατευθείαν στους βράχους των βουνών από υψηλές προσδοκίες που χτίζει, ετούτη εδώ μπορεί και να 'ναι η εξαίρεση που θα σε κάνει να ξεχάσεις τις μούφες που σου 'χει πετάξει στη μούρη η αντανακλαστική χιπστερική αποδοχή των τίτλων που περνάν τις πύλες του φεστιβάλ του Robert Redford. Βασισμένο στις διηγήσεις των πραγματικών εμπειριών φίλης του σκηνοθέτη και σεναριογράφου, το ντεμπούτο του Sean Durkin, που του έφερε και το βραβείο σκηνοθεσίας για δραματική ταινία στο Sundance, προσπαθεί να εντοπίσει τι αφήνει πίσω του το πλύσιμο εγκεφάλου που περνάν όσοι βρεθούν μπλεγμένοι στις αιρέσεις της αμερικανικής υπαίθρου, μέσα από την ιστορία της κοπέλας του τίτλου, που έχει μόλις δραπετεύσει από μια τέτοια, και προσπαθεί να βγάλει άκρη με το πόσα απ’ αυτά που έχει στο κεφάλι της είναι αληθινά και πόσα φανταστικά, για να τα διηγηθεί στην αδερφή της που την περιθάλπει.

Δυο μήνες μετά από ένα αναγγελτικό teaser που τον έκανε να μοιάζει χειρότερος και από τον Καλ τον Κατακτητή (1997), η Lionsgate κυκλοφόρησε τη Πέμπτη και trailer για τον Κόναν τον Βάρβαρο (2011), το φιλμ που θα γεμίσει φέτος το μεσο-αυγουστιάτικο αντρικό slot της εταιρείας, ανάμεσα στους Expendables (2010) και τους Expendables 2 (2012). Η ταινία θεωρητικά δεν έχει σχέση με την ομώνυμη του '82 και της Universal, αλλά.. από τον τίτλο ακόμα καταλαβαίνεις ότι έχει αρκετή, φέρνει περισσότερο προς remake, παρά προς reboot ή re-imagining ή οτιδήποτε άλλο διαφοροποιητικό με re μπροστά. Πιο συγκεκριμένα, το brand name "Conan the Barbarian" έχει συνδεθεί απόλυτα με την εικόνα του Arnold Schwarzenegger να φουσκώνει τα μπράτσα και να μπερδεύει τη γλώσσα και τα μπούτια του, αφού νωρίτερα ο χαρακτήρας είχε γίνει γνωστός στις μάζες κυρίως από το ασπρόμαυρο ενήλικο Savage Sword of Conan, ενώ ακόμα νωρίτερα ο Robert E. Howard δεν είχε κολλήσει ποτέ στο συγκεκριμένο ήρωά του το προσωνύμιο του Βάρβαρου. Έτσι, αμέτρητοι στα φόρα ψάχνουν στον καινούριο Κόναν τον Βάρβαρο, να συγκρίνουν όλα τα στοιχεία του παλιού, από τα μούσκουλα του Governator μέχρι τις θρυλικές συνθέσεις του Basil Poledouris, και βρίσκουν μόνο μια παρόμοια ιστορία, ανυπότακτου ήρωα που ξεκινάει να εκδικηθεί τον κακούργο πολέμαρχο που του 'καψε την καλύβα.

Ακόμα σε τροχιά μεγαλύτερου υπερηρωϊκού φιλμ του καλοκαιριού, και πεντέξι βδομάδες πριν ανοίξει στις αμερικάνικες αίθουσες, το Green Lantern (2011) έχει από τα μέσα της βδομάδας και το τελικό, θεατρικό του trailer να πρασινίζει τα διαδίχτυα, προσθέτοντας αρκετές καινούριες σκηνές, στις πολλές που αποκάλυψε πρόσφατα η σε φουλ ρυθμούς προώθησης παραγωγή. Το φως του πράσινου φαναριού άρχισε να διαχέεται όταν η Warner συμπύκνωσε για ιντερνετική κατανάλωση το footage που έδειξε στη Cinemacon, και συνεχίστηκε με δυο εκτεταμένα τηλεοπτικά σποτάκια, ενώ το trailer θα φωτίσει φυσικά και καμιά σκοτεινή αίθουσα, πριν τις κόπιες του Thor (2011) που ανοίγει αυτό το σαββατοκύριακο επίσημα τη μπλοκμπαστερική περίοδο στην από κει πλευρά του Ατλαντικού. Ο Thor έχει ήδη δείξει, για λογαριασμό της Marvel, σε ντομάτες και δολάρια, πως οι υπερήρωες μπορούν να ταξιδεύουν πια και επί της οθόνης στα ουράνια σύμπαντα, και έτσι ο διαστασιοναύτης της Warner κουβαλάει ένα βάρος λιγότερο. Και το χρειάζονταν ο τελευταίος αυτό το ένα κάποιο ξεφόρτωμα, αφού εδώ και καιρό οι αμφιβολίες για την επιτυχία του είναι αρκετές, και η αποστολή του διαγράφεται όλο και πιο.. διαγαλαξιακότερη.

Στο Avatar (2009) ήταν βαμμένη μπλε, στο Star Trek (2009) εμφανιζόταν πολύ λίγο για να προλάβεις να τη χορτάσεις, ενώ στο πρώτο Pirates of the Caribbean (2003) που έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε βαρβάτο τίτλο, πιθανότατα δεν την είχες προσέξει καν. Ε, ετοιμάσουν λοιπόν να την υποδεχτείς στα υγρά όνειρά σου, όταν την δεις να κουβαλάει στις μικρές εύθραυστες πλατούλες της, τη νέα παραλλαγή της Nikita (1990), απευθείας απ’ το μυαλό του Luc Besson.

Οι γνωστοί σου αμαξοκλέφτες αποφασίζουν να ξαλαφρώσουν τον αρχιμαφιόζο του Ρίο, την ίδια ώρα που η ελίτ των αμερικάνικων υπηρεσιών κεφαλοκυνηγητού, διαλύει ό,τι βρει μπροστά της για να τους μπαγλαρώσει.

Μετά το θάνατο του αφεντικού της συμμορίας του, οργισμένος πιτσιρικάς αποφασίζει να σφάξει όποιον βρεθεί στο δρόμο του για την κορυφή του υποκόσμου του Brighton. Και κάποιος τον βλέπει, όταν αρχίζει το σερί του.

Γιος κλόουν που πλήρωσε με ισόβια καταναγκαστικά έργα την υποδοχή με χασαπομάχαιρα της ισπανικής Φασιστικής Φάλαγγας, ακολουθεί τα βήματα του πατέρα του, εργασιακά καταρχή, και τυφλά αυτοκαταστροφικά οργισμένα στη συνέχεια.

Πιτσιρίκα πρωταθλήτρια στο skateboard, βρίσκει δουλειά σε χιονισμένο σαλέ προκειμένου να συντηρήσει τον τεμπέλη πατέρα της. Εκεί θα προλάβει να γνωρίσει γόνο πλούσιας οικογένειας, να τον ερωτευτεί και να γίνει και πρωταθλήτρια στο snowboard. So much for a winter vacation.

Στο επιβλητικό αρχιτεκτόνημα της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, ανάμεσα στα σκυλάδικα και τα κωλάδικα της λεωφόρου Συγγρού (τοπογραφικό παράδοξο if there ever was one), απονεμήθηκαν χθες τα δεύτερα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου, που όπως θα έμαθες από την ζωντανή ανταπόκριση των Μαζών, ανέδειξαν ως μεγάλο νικητή τον Μαχαιροβγάλτη του Γιάννη Οικονομίδη. Ήδη επιλεγμένος από την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου την περασμένη βδομάδα, ως καλύτερη ταινία της χρονιάς, ο Μαχαιροβγάλτης των εννιά υποψηφιοτήτων, μάζεψε επτά βραβεία απ’ την Ακαδημία, συμπεριλαμβανομένων αυτών για σκηνοθεσία, σενάριο και ταινία της χρονιάς. Η απουσία του Γιάννη Οικονομίδη απ’ την τελετή (λόγω υποχρεώσεων στην Κύπρο), μας στέρησε τον εν δυνάμει δυναμικότερο ευχαριστήριο λόγο της βραδιάς.

Η Χώρα Προέλευσης του Σύλλα Τζουμέρκα, που φάνταζε φαβορί από τον αριθμό των δώδεκα υποψηφιοτήτων της, περιορίστηκε στα πέντε βραβεία, μεταξύ των οποίων αυτό του πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη και της Β’ γυναικείας ερμηνείας για την Ιωάννα Τσιριγκούλη. Το Απ’ τα Κόκαλα Βγαλμένα, του Σωτήρη Γκορίτσα, σημείωσε κυριαρχία στις ανδρικές ερμηνείες με τον Δημήτρη Ήμελλο να βραβεύεται για την υποστηρικτική και τον Αργύρη Ξάφη για την πρωταγωνιστική, ενώ οι τρεις ταινίες μοιράστηκαν εξ ίσου και τη διάκριση για μοντάζ, σε μαραθώνια βράβευση που πυροδότησε παροξυσμό χειροκροτημάτων και γιούχας στην πλατεία της αίθουσας.

Ετούτη η τελευταία βράβευση, ήταν και η πιο ενδεικτική των δυο παθογενειών που συζητάγαμε και πριν μερικούς μήνες στην ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων: τον παραλογισμό της μονής ψήφου των εκλεκτόρων, και την αποκαρδιωτική αποχή των μελών της Ακαδημίας απ’ την διαδικασία που βρισκόταν στην καρδιά των λόγων της ίδρυσής της εξ αρχής. Η τριπλή ισοψηφία, δηλαδή το μοίρασμα ενός βραβείου σε όλες τις υποψήφιες για αυτό ταινίες, εκτός από αφορμή για το ανέκδοτο της βραδιάς («πήρα κι εγώ βραβείο μοντάζ»), είναι και φυσική συνέχεια του ρεκόρ ισοψηφιών στις υποψηφιότητες, που έφεραν το 35% των κατηγοριών να έχουν τέσσερις, ή πέντε διαγωνιζόμενους αντί για τρεις. Και τα αίτιά του, μπορεί κανείς να τα εντοπίσει τόσο στην έλλειψη ψήφων κλιμακούμενης βαρύτητας, ας πούμε, όσο και στο αδιανόητο της μη υποχρεωτικής συμμετοχής των μελών της Ακαδημίας στην ψηφοφορία, που έχει ως αποτέλεσμα, για παράδειγμα, στη διαδικασία των υποψηφιοτήτων να απέχει για δεύτερη φορά σχεδόν το 50% του σώματος.

Πέρα από τέτοιες αφορμές για μειδιάματα, πάντως, ξεκινώντας τη βραδιά με την καλύτερη στιγμή της περσινής τελετής (την τιμητική βράβευση του εκλιπόντα Θανάση Βέγγου), συνεχίζοντας με την αναδρομή του προέδρου Τάσου Μπουλμέτη στις (τρεις) δράσεις της Ακαδημίας για το 2010 (τα πρώτα βραβεία, τη βραδιά προβολής ελληνικών trailer στην Τεχνόπολη και το συνέδριο οπτικοακουστικής παιδείας που επιδοτήθηκε με €50 χιλ (!) από την πολιτεία, παρά τη χορηγία του Ιδρύματος Ωνάση), και περνώντας στο χορό των απονομών με τα ευχολόγια του υφυπουργού Πολιτισμού, Τηλέμαχου Χυτήρη (με τον οποίο σημειώθηκε κι η πρώτη επίσημη παρουσία της Πολιτείας σε δράση της Ακαδημίας, ως πρώτη ένδειξη αναγνώρισής της κιόλας, τηρουμένου του πρωτοκόλλου), η χθεσινοβραδινή τελετή με το παρεΐστικο κλίμα του κοινού και τη χαβαλεδιάρικη διάθεση των παρουσιαστών της, Βασίλη Χαραλαμπόπουλου και Χρήστου Λούλη, μπορεί να καταγραφεί ως ένα ακομπλεξάριστο, φιλικό σουαρέ, όπου οι άνθρωποι του κινηματογράφου μαζεύτηκαν για να χτυπήσουν ο ένας τον άλλο στην πλάτη, να πουν τα νέα τους, να ανταλλάξουν κουράγια και παρεμπιπτόντως να δώσουν και μερικά βραβεία.

Οι οργανωτικές αδυναμίες στις διαδικασίες, που μπορούν να παραγκωνισθούν κι ως παιδικές ασθένειες, υπερκαλύφθηκαν απ’ την καλή διάθεση διοργανωτών και καλεσμένων, με βάση την οποία μπορείς να χαλαλίσεις ακόμα και τον Τηλέμαχο Χυτήρη, που για το πόσο ήξερε τις ταινίες που βραβεύονταν, καρφώθηκε απ’ την κρίση δυσλεξίας του και την αδυναμία του να αναγνωρίσει τον τίτλο, όταν κλήθηκε να ανακοινώσει ότι η πρόταση της Ακαδημίας για τα ερχόμενα ξενόγλωσσα Όσκαρ είναι το Attenberg, της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη. Αυτό, ως μια ενδιαφέρουσα αποστροφή, ενδεικτική του πόσο ξέρει η Πολιτεία τον κινηματογράφο που επαινεί στους λόγους της.

Κάνα χρόνο μετά την τελευταία αλλαγή, και πάνω εκεί που είχες αρχίσει να τη συνηθίζεις, οι Μάζες έχουν νέα ανασχεδιασμένη σελίδα. Ως συνήθως, οι αλλαγές δεν έχουν ακόμα τελειώσει αλλά χοντρικά ότι βλέπεις τώρα στις σελίδες θα βλέπεις και για το επόμενο διάστημα.

Λόγος για νέο template, πέρα από το.. ανοιξιάτικο φρεσκάρισμα, δεν υπήρχε ουσιαστικός. Με την ευκαιρία βέβαια, έριξα και μερικές ανατροπές, για να φανεί ότι κάτι άλλαξε αν όχι τιποτάλλο. Κυριότερα, ο καινούριος σχεδιασμός κοιτάει να σου βγάλει το μάτι άμα έχεις, οι σελίδες διαβάζονται θεωρητικά πιο εύκολα σε κάθε τύπο οθόνης, αφού όπως λέγανε μετά το SXSW οι tech στήλες του Guardian, το internet τελείωσε, με την έννοια ότι είναι παντού, οι συσκευές που κουβαλάς και δε κουβαλάς είναι μόνιμα συνδεδεμένες. Κυριότερα, όταν ξεκινήσει αυτό το trend της τεραστιότητας, σε παρασέρνει θες δε θες, ο χρήστης παύλα επισκέπτης έχει συγκεκριμένες προσδοκίες, να βλέπει περιεχομενάρα για να συγκεντρωθεί σε αυτή ας πούμε, όσο και να "καθαρίζεις" το κείμενο από τα υπόλοιπα περιφερειακά της σελίδας, πάλι ασήμαντο φαίνεται. Οι τάσεις έχουν εκπαιδεύσει και τον καθένα να περιμένει πια συγκεκριμένο μενού επιλογών, έναν τίτλο, μια φωτογραφία, δείγμα κειμένου, ουσιαστικά το RSS πήγε γενικά περίπατο, έγινε backend, όλοι ενημερώνονται από όσα κολλάνε οι φίλοι τους και οι "επαφές" τους ή περνάνε από τη πρώτη σου σελίδα με την ίδια διάθεση, σε αυτό το πνεύμα άλλαξα και τις index σελίδες (i.e. αυτές με πάνω από ένα post), ώστε να περιέχουν τα απολύτως απαραίτητα.

Αυτή η στραβά εννοούμενη "κοινωνικότητα", που τείνει να σου φέρνει και σε κάθε αναζήτηση ότι παπαριά κόλλησαν οι γνωστοί σου (αντί αυτό που ανέβασε κανένας που να ξέρει καλύτερα), έχει παρασύρει τον καθένα να γεμίζει τις σελίδες του με κουμπιά για sharing, άμα δε τα έχεις στα πέντε σημεία του ορίζοντα της σελίδας και στα έξι του κειμένου, καθώς επίσης και σε κάθε σχετικό widget γύρω γύρω, τότε κινδυνεύεις να φύγει κάποιος επισκέπτης και να μην(!) μοιραστεί τη θεματάρα σου με τον πλανήτη. Είχα πετύχει πρόσφατα κάπου στο δίχτυο, χωρίς να το μοιραστώ με κανέναν(!), ένα post που ξεχώριζε τους NY Times από αυτή τη τάση, ανέφερε σαν υπόδειγμα πως η εφημερίδα είχε στα διχτυακά της θέματα μόνο ένα σημείο με κουμπάκια για sharing, όμως περίπου δυο ώρες αφότου ανέβηκε το συγκεκριμένο post γέμισε και το nytimes.com με πολύχρωμα κουμπάκια όπου πέφτει το μάτι σου. Έτσι, trend είναι και τα σβήνεις μανιωδώς ολαυτά τα κουμπάκια με το AdBlock, αλλά άσε και κανένα, γιατί τώρα έβαλαν και οι Μάσες. Με διαφορετικό σκεπτικό βέβαια, ο Chrome εξαφάνισε σιγά σιγά τα 163 toolbars που είχε κατά μέσο όρο ο κάθε χρήστης στον browser, εξαφανίστηκαν από το chrome του browser και όλα τα κουμπάκια για μοίρασμα ως μη απαραίτητα, ο επισκέπτης περιμένει πια να τα βρει στη κάθε σελίδα, και καλύτερα να μην αναγκαστεί να πάει σε άλλη ώστε να μοιραστεί τη δικιά σου, γιατί θα πλακώσει να βλέπει τα βίντεο από το YouTube που έχουν κολλήσει οι παράξενα λιγομίλητες online κολλητές του, και θα σε ξεχάσει ως δημοσιεύοντα περιεχόμενο.

Σα Movies for the Masses εδώ και χρόνια δε παριστάνουμε ότι είμαστε η μόνη πηγή κινηματογραφικής σου ενημέρωσης, και να ήμασταν βρήκες κι άλλες όσο μας διάβαζες, και δοκιμαστικά, μέχρι τουλάχιστο να σκεφτώ τίποτα καλύτερο, θα βρεις και μερικά σχετικά εξωτερικά feeds στον πάτο της σελίδας. Και μιας και οι μισοί επισκέπτες έρχονται μόνο για τις κριτικές, κοίταξα να ξεχωρίζουν αυτές στο αρχείο (στον πάτο επίσης κι αυτό), και να τονίζονται και οι βαθμολογίες στα περιεχόμενα (στις index σελίδες δηλαδή), όπως ήταν η ανησυχία στις πρώτες αντιδράσεις για το νέο design. Κόντρα σε όλες τις τάσεις, κόσμος μαζεύει ακόμα ενημέρωση στο e-mail του, και γι' αυτό το λόγο τη σχετική συνδρομή τη ξανάκανα φανερή, με εικονίδιο του Gmail που έχει λίγο πολύ αντικαταστήσει κάθε desktop και online ταχυδρομειομαζευτή. Αυτά, το κατ' εξαίρεση προσωπικό ύφος οφείλεται στο ότι οι υπόλοιποι Μάσες δεν είχαν λόγο στο σχεδιασμό, ο verbal κάνει υπομονή μέχρι να συνηθίσει το μάτι του από την εποχή που του είχα πρωτοασπρίσει το blog, άμα έχεις προβλήματα στην εμφάνιση των σελίδων δοκίμασε κανένα σύγχρονο browser, οι παλιατζαρίες τέλος, και άμα θυμηθώ και τιποτάλλο που αξίζει αναφορά, θα το προσθέσω στα σχόλια από κάτω πλέον.