Δεν είναι μια ταινία νοσταλγίας του.. πρότυπου όλων των μικρών ρομπότ, από το Futurama (εδώ του χρόνου θα δούμε πρώτη φορά τους Simpsons στο πανί). Είναι μια ταινία νοσταλγίας των '90s, για (τότε 20άρηδες και τώρα) 30άρηδες από έναν 25χρονο. Μια ταινία για τρεις φίλους που μαζεύονται, με άλλους, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό σε έναν τέταρτο. Και βιώνουν "σύγχιση, οργή, ναρκωτικά, αλκοόλ, κάβλες και πάνω απ' όλα το θάνατο των νιάτων". Μια ταινία που άφησε καλές εντυπώσεις σε περιφερειακά φεστιβάλ (όπως αυτό της Tribeca) φέτος και φιλοδοξεί να γίνει για το ensemble cast από ανερχόμενούς της, μια.. Μεγάλη Ανατριχίλα (1983). Μια ταινία που παίζει απόψε στις 21:00, παρουσία του σκηνοθέτη, στον Απόλλωνα.

Σήμερα κάνει πρεμιέρα στην Ελλάδα και η Μαύρη Ντάλια (2006). Ενώ η τελευταία μεταμεσονύχτια προβολή για φέτος είναι αυτή του καρακάλτ πολωνικού γουέστερν Summer Love (2006) που προφανώς δε θα 'χεις εύκολα την ευκαιρία να το ξαναδείς.

Δυο μπάτσοι γίνονται συνεργάτες μετά από έναν αγώνα μποξ, και καταλήγουν μπλεγμένοι στο φριχτό φόνο της Μαύρης Ντάλιας. Το κυνήγι του δολοφόνου, φέρνει στην επιφάνεια βρώμικα μυστικά των χολιγουντιανών μεγαλοαστών.
Όταν η πρώτη ανταπόκριση για την ταινία απ’ τη Βενετία, είχε κύριο θέμα το πόσο αποσυντονιστική είναι η ερωτική σκηνή της Johansson (η ποιά;), το πιάσαμε το υποννούμενο, το οποίο επιβεβαιώθηκε κι απ’ το κλίμα συγκρατημένης απογοήτευσης που ακολούθησε. Επειδή τα ’χουνε πει λοιπόν για τη Scarlett --που, εντάξει, στο Match Point ήταν αποσυντονιστικότερη-- εγώ θα πω ότι ο De Palma είναι ο μόνος σκηνοθέτης που κατάφερε τη Swank να φανεί sexy. Γι’ αυτό μάλλον του έδωσε έδειξε κωλαράκι. Όλα αυτά βέβαια, μέχρι ν’ ανοίξει το αλογόστομά της, και να βγάλει τη μποξεροφωνάρα της, αυτή τη φορά με ενοχλητική αγγλική προφορά. Σε άλλα σημεία της ταινίας τώρα, ο Josh Hartnett δυσκολεύεται να βρει το σκληρό εξωτερικό κέλυφος του κυνικού χαρακτήρα με υπολείμματα ρομαντισμού που υποδύεται. Αφήνοντας όμως για άλλη μια φορά υποσχέσεις, κουβαλά την ταινία με τον τρόπο που το κάνουν τα ακατέργαστα διαμάντια: αποτελεσματικά, αλλά ασθμαίνοντας.

Το ζόρι της ταινίας, είναι το πώς η δύναμη γίνεται κι αδυναμία της. Ο De Palma ξεκινά με ένα κομψό σλάλομ ανάμεσα στα πρώτα κεφάλαια του βιβλίου, θέτοντας τις βάσεις της ιστορίας σβέλτα και χωρίς μπλαμπλά, αλλά κάπου στο κόψιμο χάνει το βασικότερο στοιχείο του βιβλίου. Επικεντρώνοντας στο μυστήριο και τη λύση του, περνά στα γρήγορα το ιδιότυπο ménage a trois των χαρακτήρων του Hartnett, του Eckhart και της Johansson, που δίνει στο βιβλίο το συναισθηματικό του πυρήνα, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει πιο άβολα απ’ τους τρεις άμεσα εμπλεκόμενους. Χωρίς αυτόν τον πυρήνα, η Ντάλια γίνεται ένα τυπικό φιλμ νουάρ, στο οποίο ο De Palma παραλείπει να βάλει τις δαιδαλώδεις στροφές και τις συνωμοσιολογικές βουτιές του Ellroy, αφήνει όμως αποσυντονιστική πληθώρα απρόσωπων ονομάτων, προβληματικά λογικά άλματα και γρίφους που λύνονται βασικά χάρη στη διαίσθηση του ντετέκτιβ. Όχι ότι δεν ήταν αρκετό το ξεπάστρεμα μιας σημαντικής υποπλοκής του βιβλίου που θα ξεχείλωνε την ταινία, για να πιάσουν τα μαχαίρια οι purists της νουβέλας.

*η ταινία προβάλεται απόψε στις 22.30 στο Αττικόν, για τις Νύχτες Πρεμιέρας

Ποιοι είμαστε εμείς για να αρνηθούμε στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πάρει μια κάμερα και να κάνει σινεμά; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος θέλει να ασχοληθεί με ένα μελανό κομμάτι της Αμερικάνικης πολιτικής ιστορίας; Ακόμα και όταν αυτός ο κάποιος είναι πιο γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο στο The Mighty Ducks (1992);

Το Βobby είναι η πρώτη σοβαρή ταινία του Emilio Estevez και μάλλον η δύναμη του μπαμπά, Martin Sheen, φαίνεται στο τεράστιο και ποιοτικότατο καστ που μάζεψε ο Αιμίλιος: Lawrence Fishburne, Anthony Hopkins, William H. Macy, Martin Sheen, Sharon Stone, Elijah Wood καθώς και φάρους των τεχνών και της διανόησης όπως Joshua Jackson, Heather Graham, Ashton Kutcher και Lindsay Lohan.

Στις 06.06.68 λοιπόν, στο Ambassador Hotel, ένα ξενοδοχείο εξίσου διάσημο με το Watergate, δολοφονείται ο Robert F. Kennedy, υποψήφιος για την προεδρία των ΗΠΑ. Το trailer του Bobby δεν δίνει κάποιες παραπάνω πληροφορίες για το ύφος της ταινίας. Έχουμε αποκλείσει το πολιτικό θρίλερ αλά JFK (1991) ή Thirteen Days (2000), αλλά αυτό που καταλάβαμε είναι ότι ο Estevez (που έχει γράψει και το σενάριο) θα αναλωθεί σε μια σπουδή χαρακτήρων -των αμέτρητων χαρακτήρων που κινούνται στην μυρμηγκοφωλιά του Ambassador Hotel. Η απόδοση των 60’s φαίνεται επιτυχημένη, είτε μιλάμε για το ενδυματολογικό μέρος του φιλμ είτε για τους κόκκους που παλιώνουν κάποια πλάνα. To κατά πόσο ένας, ουσιαστικά άπειρος σκηνοθέτης, θα καταφέρει να χειριστεί περισσότερους από 20 χαρακτήρες και ποιος ξέρει πόσες ιστορίες από πίσω τους θα είναι το νευραλγικό σημείο του φιλμ. Από εκεί και πέρα, τα «A day that changed history» τα ακούμε βερεσέ.

Αναστεναγμό ανακούφισης θα έβγαζε υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών αν τύχαινε να περάσει απ’ το χτεσινό junket της Martina Gedeck, ακούγοντάς την να λέει πόσο ανθρώπινη της φάνηκε η Αθήνα, και πόσο όμορφα ταξινομημένη πόλη για περπάτημα τη βρήκε. Αν είχε έρθει λίγες μέρες πριν, θα την έβρισκε και ιδανική πόλη για κωπηλασία.

Η 45άχρονη Γερμανίδα ηθοποιός, στην ταινία Οι Ζωές των Άλλων (2006), παίζει μια ηρωίδα που τσακίζεται κάτω απ’ τις πιέσεις των πρακτόρων της Στάζι, σε μια ζοφερή περίοδο της ανατολικής Γερμανίας, όπου κατάσκοποι και πληροφοριοδότες κάρφωναν συμπολίτες τους στα τάγματα ασφαλείας για να εξασφαλίσουν ένα κουτί ασπιρίνες απ’ το καθεστώς. Βρίσκει το χαρακτήρα που παίζει αδύναμο, και πιστεύει ότι η ίδια δεν θα πρόδιδε ποτέ κάποιον άλλο. Αφήνει ανοιχτό όμως το ενδεχόμενο να λύγιζε, αν οι ανακριτές της επέμεναν.

Για τυχόν παραλήψεις και ασυνέπειες στον υποτιτλισμό ελπίζω οι γερμανομαθείς να μη μας παρεξηγήσουν, αλλά είναι ζόρικες οι συνεντεύξεις με μεταφραστές. Και το πρόγραμμα 24ωρης εκμάθησης Γερμανικών ήθελε μια βδομάδα να φτάσει, οπότε δεν το πρόλαβα…

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία κατά τους ισχυρισμούς, το Ils (2006) έχει ήδη αποτελέσει ένα ακόμα τρομο-εισιτήριο για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, σφραγισμένο στη Γαλλία. Μετά τον Alexandre Aja που ξανάνακανε το The Hills Have Eyes (2006) έχοντας περάσει πριν (και) από τις αθηναϊκές Νύχτες για να παραδώσει διαπιστευτήρια, σειρά έχουν οι David Moreau και Xavier Palud μετά τα μεσάνυχτα απόψε στον Απόλλωνα. Οι δημιουργοί δε θα τιμήσουν τη προβολή αφού είναι πιασμένοι με τη δικιά τους εκδοχή του Ματιού / Gin gwai (2002) των πασίγνωστων πια Χονκογκέζων αδερφών Pang. Εμείς θα είμαστε εκεί να συμπάσχουμε με το ζευγάρι που για 80 λεπτά τρομοκρατείται.. αγνά στο στοιχειωμένο σπίτι, ελπίζοντας.. απελπισμένα να είναι η πρώτη αξιόλογη μεταμεσονύχτια προβολή του φεστιβάλ.

Σήμερα παίζουν σχεδόν ταυτόχρονα και η, sold-out, αχαλίνωτη σεξοϊστορία του John Cameron Mitchell με σύντομο τίτλο Shortbus (2006) και η, μόνη σου επιλογή, αχαλίνωτη ονειροβασία του Michel Gondry με χαρακτηριστικό τίτλο The Science of Sleep (2006).

Μετά τη τριλογία της εκδίκησης, μέρος της οποίας ήταν και το κορυφαίο Oldboy (2003), o Park Chan-Wook παρουσιάζει, όπως είχε προειδοποιήσει τον verbal από πέρσι στο Φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης, μια εντελώς διαφορετικής θεματικής ταινία το Είμαι Σάιμποργκ (αγαπώ τη ζωή η ζωή είν' αγάπη μου λείπεις πολύ) Αλλά Είμ' Εντάξει.

Καμία σχέση με επιστημονική φαντασία, μη χαίρεσαι. Μια "ρομαντική κωμωδία" σύμφωνα με το σκηνοθέτη, και δράμα σύμφωνα με τους περισσότερους υπόλοιπους, είναι. Με ήρωες μια έγκλειστη ψυχοπαθή που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ρόμποκοπ ας πούμε. Και έναν ακόμη φιλοξενούμενο του ασύλου, που νομίζει ότι είναι κάτι σα Ντόνι Ντάρκο αν κρίνεις απ' το πόστερ και ότι μπορεί να κλέβει τις προσωπικότητες και τις ικανότητες των άλλων σύμφωνα με το σενάριο.

Τη πρώτη υποδύεται η Lim Soo-Jung, πρωταγωνίστρια σε σαπουνόπερες που λούζουν όλη την Ασία. Τον δεύτερο ο Jeong Jihun, πιο γνωστός ως Bi στην Ανατολή και Rain στη Δύση (για καραπροφανείς λόγους), ποπ είδωλο για όλες τις υπάκουες πιτσιρίκες με σχιστά μάτια. Και μπορεί το Time να τον συγκρίνει με τον Justin "Sexyback" Timberlake συμπερι- λαμβάνοντάς τον στους 100 πιο γαμάτους γενικά για φέτος, αλλά ο 22χρονος μάλλον για ασιατικός NKOTB-5-σε-ένας μοιάζει (ακόμα). Ενώ δηλώνει ότι είδωλό του από παιδί ήταν ο George Lucas, είχε άποψη στα γυρίσματα λόγω της εμπειρίας του από διαφημίσεις και σαπουνόπερες, και άλλα.. ανησυχητικά, στο FILM2.0 (μεταφρασμένο στο φόρουμ του).

Την παραμονή του Halloween, τρεις πιτσιρικάδες βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα ζωντανό σπίτι με κοφτερά δόντια, που ορέγεται παιδάκια και χρησιμοποιεί γυαλιστερά παιχνίδια για δόλωμα.
Σαν ταινία-αλληγορία του εφηβικού άγχους, το Monster House πρέπει να είναι η πιο χλιαρή που κυκλοφορεί. Πράγμα μάλλον περίεργο, αφού αυτή είναι η σημαία που προσπαθεί απ' τις πρώτες κιόλας σκηνές να σηκώσει ο νεόκοπος σκηνοθέτης. Υπάρχει πάντως ένα άρωμα από Goonies (1985) στην ιστορία των παιδιών που έχουν να αντιμετωπίσουν, εκτός από έναν τρομερό εχθρό, και τη δυσπιστία των μεγάλων. Κι αυτό το άρωμα μάλλον τράβηξε τον Spielberg κι από δίπλα τον Zemeckis στις θέσεις των παραγωγών.

Με τη βοήθειά τους, ο Kenan καταφέρνει να ντύσει με πανέμορφο animation της σχολής του Polar Express (2004) μια ιστορία που, παρότι δεν καταφέρνει να εξελίξει τους χαρακτήρες της πέρα απ' τα αρχέτυπα στα οποία βασίζονται, κερδίζει πόντους αυθεντικότητας στους διαλόγους και στην τόλμη της να φλερτάρει με ριψοκίνδυνα στοιχεία τρόμου. Για να καταλήξει μάλιστα, σε ένα απρόσμενο μήνυμα για την ιδιότητα της αληθινής αγάπης να λειτουργεί σαν φυλακή και τροχοπέδη.