Scoop (μτφρ.): πρώτη και αποκλειστική συνταρακτική είδηση, κοινώς «λαβράκι». Δε μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι η τελευταία ταινία του αειθαλούς Woody Allen, που όλο και περισσότερο όσο περνάει ο χρόνος, τον απασχολεί το θέμα το θανάτου και προσπαθεί να το ξορκίσει με το μοναδικό του μαγικό όπλο, το χιούμορ. Κι εγώ μαζί του, γιατί για να δανειστώ τα λόγια του ίδιου «Δεν είναι ότι φοβάμαι να πεθάνω. Απλώς δε θέλω να είμαι εκεί όταν έρθει αυτή η ώρα». Δυστυχώς όμως το εύρημα του δημοσιογράφου που έρχεται από τον άλλο κόσμο, για να βοηθήσει νεαρά και ελπιδοφόρα φοιτήτρια δημοσιογραφικής σχολής, προκειμένου να αποκαλύψει την ταυτότητα του διαβόητου «Δολοφόνου με τα Ταρώ» χάνεται ώσπου να πεις Splendini, το όνομα δηλαδή του ταχυδακτυλουργού που εμπλέκεται κατά τύχη στην ιστορία και που τον ενσαρκώνει ο ίδιος ο σκηνοθέτης. Που μπερδεύει, μετά το Match Point (2005), για μια ακόμα φορά το κοινό του, το οποίο αναζητεί εναγωνίως, αλλά μάταια τα στοιχεία εκείνα που θα έκαναν την ταινία κλασική (συμπεριλαμβάνεται ένα μόνο, αν και... θεϊκό, αστείο περί της εβραϊκής θρησκείας).

Ο Woody Allen γράφει το σενάριο ειδικά για τη νέα του μούσα, τη Scarlett Johansson, όχι ως μοιραία αντροτραγανίστρα και πλανεύτρα, αλλά ως αθώα, κάπως αφελή και σίγουρα συμπαθητική φοιτήτρια με τα στρογγυλά αδέξια γυαλιά της. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με μουσική υπόκρουση Τσαϊκόφσκι και Στράους, χάρη στη χημεία του διδύμου, την κωμική νότα που πετυχημένα δίνει η Johansson, και τη γοητεία του Hugh Jackman, στο ρόλο πλούσιου εργένη από καλή οικογένεια. Και τελειώνει βιαστικά, χωρίς σεναριακές ή/και σκηνοθετικές εξάρσεις, με σαφέστατα πολύ λιγότερα, στον αριθμό και την καυστικότητα, ευφυολογήματα απ’ ότι έχουμε συνηθίσει.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 21:00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Η Βιέννη των αρχών του 1900 μαγεύεται απ’ τα κόλπα ενός μάγου, που έχει γυρίσει όλον τον κόσμο και έχει καταλάβει όλα του τα μυστήρια, εκτός απ’ αυτό της άσβεστης αγάπης. Την οποία, αναγνωρίζει στο πρόσωπο της μέλλουσας συζύγου του μέλλοντος βασιλιά, και αποφασισμένος να την ξανακερδίσει, κάνει την πόλη γης μαδιάμ.Πότε pulpy, πότε arty και πότε ανελέητα ανιαρό, το δεύτερο φιλμ του Niel Burger μπορεί τουλάχιστον να περηφανεύεται εντυπωσιακά production values. Η υποβλητική φωτογραφία, και τα σκηνικά και τα κοστούμια του, θα μπορούσαν άνετα να το σπρώξουν σε μπόλικες κατηγορίες στα Όσκαρ, αν δεν πνίγονταν απ' το ανισόρροπο μοντάρισμα που νομίζει πως κουβαλάει στις πλάτες του όλο το βάρος του κόσμου.

Αν η Geraghty του Hotel Rwanda (2004) χρησιμοποιούσε λίγο καλύτερα τα ψαλλίδια της για να συνεφέρει εκείνη την απελπιστική κοιλιά λίγο μετά τους πρώτους τίτλους, και μέχρι και το διάλειμα, ο Μάγος θα ‘τανε πολύ πιο μαγικός. Και δε θα υπέφερε κι απ' το ξεχειλωμένο σενάριο που φλυαρεί για ανεξίτηλες αγάπες και γάμους συμφερόντων στο background, χωρίς να έχει τίποτε ενδιαφέρον στο foreground. Και το μεγαλύτερο κρίμα βέβαια, πέρα κι από τα τεχνικά, είναι οι τρεις (άντρες) πρωταγωνιστές, οι οποίοι χαραμίζονται με ερμηνείες πολύ ανώτερες του επιπέδου της ταινίας. Η Jessica Biel δεν έχει πρόβλημα, στα γνωστά υπό του μετρίου επίπεδά της κινείται.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23:10 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ο Clooney είδε πως το ασπρόμαυρο τον αδυνατίζει, κι αποφάσισε να το κάνει μόδα. Έτσι, το κόλλησε και στον κολλητό του, Steven Soderbergh, ο οποίος πέρασε φούμο το μεταπολεμικό Βερολίνο, και το ’κανε πιο ατμοσφαιρικό. Αν και προσωπικά πιστεύω πώς όλα αυτά τα κάνουν για να φαίνεται πιο εφετζίδικος ο καπνός του τσιγάρου.

Το παλιακό στυλ του ασπρόμαυρου πάντως ακολουθεί όλη η ταινία, από τους τίτλους που θυμίζουν Sky Captain and the World of Tomorrow (2004), μέχρι και την αφίσα, που αν την πάρεις και τη βάλεις πλάι-πλάι μ' αυτήν της Casablanca (1942), παίζει και να τις μπερδέψεις.

Θα έχουμε λοιπόν άραγες ένα μεταπολεμικό φιλμ νουάρ με εξάρσεις ρομάντζου στο στυλ εκείνης της παλιάς υπέροχης φιλίας; Τον Martini George τον είχαμε για μοντέρνο Cary Grant, για Bogey δεν είχε δώσει δείγματα. Νομίζω; Η Cate Blanchett πάντως, με τα νυσταγμένα, αλλά γεμάτα υποσχέσεις μάτια, τα μισάνοιχτα χείλη και την αύρα μυστικών που φαίνεται να την περιβάλλει, με κάνει να ελπίζω σε μια femme fatale απ’ αυτές που νόμιζα πως δεν υπάρχουν πια τις πάτησε το τραίνο.

Το trailer μας προειδοποιεί ότι η ταινία έχει χαρακτηριστεί απ΄ την MPAA εν τη σοφία της, ως restricted, οπότε φαντάζομαι αυτά τα στιγμιότυπα βίας δεν είναι καν ορεκτικό, γιατί από βρισίδι και σεξ δεν είδα τίποτα. Εκτός βέβαια κι αν αυτό που δεν πρέπει να μάθουν οι κάτω των 17, είναι το ποιος είναι αυτός ο Καλός Γερμανός. Αν κατάλαβες εσύ, ή αν το'χεις διαβάσει στο βιβλίο, ρίξε κάνα hint. Το ερώτημα όμως είναι άλλο: θα ξαναμαγέψει ο Clooney την Ακαδημία για να στείλει τον Καλό Γερμανό στα Όσκαρ, ή θα τους κάνει πολύ σε περιπέτεια; Εγώ πάντως στο δεύτερο ποντάρω.

Μετά από αμέτρητα teasers, tv spots kai featurettes κυκλοφόρησε ξημερώματα στο (σχεδόν εξίσου με το Moviefone) άθλιο Overdrive του MTV το επίσημο trailer του μεγάλου, μεγαλύτερου, μεγαλότατου φαβορί για τα φετινά Όσκαρ. Τόσο μεγάλο όσο ήταν πέρσι στο τέλος του καλοκαιριού ένα φιλμ με αναμνήσεις μιας γκέισας, για να καταλάβεις.

Τώρα βέβαια άμα δεν έχεις ακούσει τίποτα για τη ταινία, θα περιμένεις να πρωταγωνιστεί η Scarlett Johansson, η Keira Knightley και η Lindsay Lohan. Αλλά βλέποντας το τρέιλερ καταλαβαίνεις ότι τα ονειρικά κορίτσια του τίτλου είναι ο Jamie Foxx με τον Eddie Murphy. Που βγήκαν εκτάκτως απ' τη ντουλάπα επειδή τη προηγούμενη βδομάδα ο Bill Condon, με την ιδιότητα του σκηνοθέτη, τελείωσε την επίβλεψη του editing του φιλμ. Και του πήρε λιγάκι παραπάνω γιατί αποφάσισε να κόψει εντελώς το ρόλο της Beyoncé φαίνεται. Μια ταινία βασισμένη σε ένα 25χρονα πετυχημένο μιούζικαλ, βασισμένο (χαλαρά) με τη σειρά του στην ιστορία των Supremes, τι χρειάζεται κάποια να παίζει την (αντιγραφή της) Diana Ross?

Έτσι εξηγείται γιατί όλα τα πιασάρικα τραγουδάκια και η Soul Light --σήμα κατατεθέν και της original μαύρης τριπλέτας-- ατμόσφαιρα των προηγούμενων κλιπο-βομβαρδισμών, θυσιάστηκαν στο βωμό της ανάδειξης του υποκριτικού εύρους της φωνής του γαιδάρου των Shrek. Ενώ τελικά η αποκάλυψη ενός μπαρόκ, όπως θα 'λεγε και ο Φραγκούλης, καστ φαίνεται ότι θα είναι η Jennifer Hudson. Η φιναλίστ του American Idol αναλαμβάνει να εκτελέσει το And I Am Telling You I'm Not Going που σημάδεψε το μιούζικαλ (και τη καριέρα της Jennifer Holiday που το πρωτόπε) στη κορύφωση του βίντεο. Και να βάλει κάρβουνο στη μέχρι τώρα ασταμάτητη προωθητική ατμομηχανή της Paramount.

Πάντως ο Condon έχει κάνει δύο (και μόνο) εξαιρετικές (και σχετικά παραγνωρισμένες) δουλειές μέχρι τώρα: τον Kinsey (2004) και τους Θεούς και Δαίμονες (1998). Οι τελευταίοι έχουν ξαμολυθεί πια στο δίκτυο να κάνουν παρέα σε όσους εκστασιάζονται με τον προπομπό της τρίτης του ταινίας. Τα οσκαρικά μπουμπουνητά σταματάνε κάπου εδώ, και αρχίζει η καταιγίδα των.. considerations.

Άλλη μια ταινία του Ken Loach, άλλη μια στρατευμένη δημιουργία, άλλη μια θερμή υποδοχή από τις Μάζες. Από την.. άλλη μπορείς να εμπιστευτείς περισσότερο όλο το βρετανικό τύπο που υποδέχτηκε το χρυσό φοίνικα των Κανών στο σκηνοθέτη με αλλαλαγμούς για ναζιστικού μεγαλείου ύμνο στον IRA και εκφαυλισμό της Ιστορίας. Εγώ βέβαια τη ταινία την είδα πριν γράψω.
Και η Ιστορία έγραψε ότι ήταν η άμετρη βαρβαρότητα με την οποία θέλησαν να πνίξουν, στην αρχή του, τον ιρλανδικό αγώνα για ανεξαρτησία οι Άγγλοι και οι βασιλικοί, αυτή που πέρασε, σε μια νύχτα, όλο τον πληθυσμό από απρόθυμους υπηκόους (στη χειρότερη) σε παθιασμένους επαναστάτες. Από εκεί και πέρα ο Loach διαλέγει να μην κάνει ακόμη έναν Michael Collins (1996) ακολουθώντας όπως ο Neil Jordan την ηγεσία της εξέγερσης. Ούτε μια διδαχή για ταξική πάλη ασχολούμενος με το προλεταριάτο που έβαζε φωτιές στις πόλεις. Αλλά μια αλληγορία της κοινής πορείας αρχικά, και του διχασμού και του εμφυλίου μετά την αποικιο-αποδεχτική συνθηκολόγηση της 6ης Δεκεμβρίου 1921, των Ιρλανδών. Δυο αδέρφια στις αγροτικές περιοχές, ο ένας αμόρφωτος και ατίθασος ο άλλος με ακαδημαϊκές προοπτικές και συμπονετικός κουβαλάνε την ιστορία και ακολουθούν την Ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος.

Μορφωμένος και πεισματικά ανυπότακτος ο σκηνοθέτης σερβίρει εδώ μόλις τη δεύτερη ιστορικών αναφορών ταινία του μετά τη Γη και Ελευθερία (1995). Και είναι η απαρέγκλιτα σοσιαλιστική σαραντάχρονη πορεία του που εξοργίζει τα media στη χώρα του.. ευέλικτου Tony Blair (και όχι η ακρίβεια της αναπαράστασης που είναι εξίσου συνεπής). Κατά τα άλλα η συνταγή περιέχει γνωστής ποιότητας υλικά, με Paul Laverty στο σενάριο και εξαιρετικό Barry Ackroyd στην εξαιρετική φωτογραφία. Και το πρώτο μισό του γεύματος δε παίζεται, με τη μια αφοπλιστικά ρεαλιστική συγκλονιστική σκηνή μετά την άλλη. Στο δεύτερο βέβαια το χαρτί καίγεται προσπαθώντας να εξηγήσει όραμα και περηφάνεια στους ήδη συνθηκολογημένους.

*η ταινία προβάλλεται απόψε στις 23.00 στο Ιντεάλ, για το Ευρωπαϊκό Πανόραμα

Ζηλιάρης αρραβωνιάρης τρώει τα μούτρα του εν ώρα παρακολούθησης, και περιφέρεται ως φάντασμα γύρω απ' τη γυναίκα της ζωής του, έχοντας πέντε λεπτά ενσάρκωσης διαθέσιμα, να σκορπίσει κατά βούληση. Και τελικά, μπορείς να κάνεις πολλά με πέντε λεπτά σε μιάμιση ώρα.
Από κωμωδίες ο ελληνικός κινηματογράφος, άλλο τίποτα. Από concept, ψύλλοι στ’ άχυρα. Αυτό να θυμάσαι όταν βλέπεις τα Πέντε Λεπτά Ακόμα. Μπορεί το μοντάζ να κοιμίζει λίγο, οι διάλογοι να μοιάζουν κάπως off, και το στόρι να κολλάει κάπου στα μισά, αλλά τουλάχιστον υπάρχει concept. Άλλο αν η ταινία δεν καταφέρνει να το πάει κάπου. Αυτό είναι άλλη μια κατάρα χαρακτηριστική της ντόπιας σκηνής.

Ο Βασίλης Χαραμπόπουλος, που ουσιαστικά κρατά τον κεντρικό ρόλο της ταινίας, είναι και ο πιο αδικημένος της, όχι μόνο γιατί του κόβουν screentime για να τον δώσουν στην (κουκλάρα) Παναγιώτα Βλαντή, αλλά και γιατί μαζί με το στόρι, η μπάλα μισοδουλειάς παίρνει και τον χαρακτήρα του. Ο ήρωας όπως και η ταινία, ξεκινούν με υποσχέσεις, αλλά πριν φτάσει το διάλειμμα αρχίζουν να τα χάνουν, και πελαγώνουν στην επαναληπτικότητα και τους δισταγμούς του σεναρίου να καταλήξει επιτέλους στο άτολμο φινάλε του.

Ο Aki Kaurismaki έχει συγκεκριμένη αισθητική και μια αβάσταχτη νοσταλγία για το παρελθόν και τις εικόνες του. Οι ήρωές του ακολουθούν δικούς τους κανόνες και ζουν σε ένα σύμπαν, όπου η τιμή και άλλες αρχές κυριαρχούν σε πείσμα της κακίας και του συμφέροντος. Ο νέος του καλός καγαθός πλην όμως loser ήρωας, είναι μια κωμικοτραγική φιγούρα, ένας απονήρευτος σεκιουριτάς που μπλέκει στα δίχτυα κακοποιών που φιλοδοξούν να κλέψουν ένα κοσμηματοπωλείο και τελικά καταλήγει στη φυλακή χωρίς να έχει φταίξει...
Όλοι συμφωνούν ότι αυτή η --φαινομενικά έστω-- αφέλεια είναι κατά βάθος ειρωνεία (ας θυμηθούμε και το Juha (1999)), αλλά πόσο αντέχει κανείς να βλέπει πρωτόγονη αφήγηση τύπου αθώος άντρας πέφτει θύμα πονηρής γυναίκας; Ισχνή ανάπτυξη σεναρίου, υποκριτική που εξαντλείται στη μηχανική διεκπεραίωση κινήσεων και ηθικοπλαστικά διδάγματα. Ανέκφραστα πρόσωπα εκστομίζουν αστείες/αφελείς ατάκες που συχνά δεν ωφελούν σε τίποτα. Η πιο αστεία σκηνή της ταινίας είναι αυτή που ανατρέπει αλύπητα την εικόνα της πρωταγωνίστριας από femme fatale σε χαρούμενη νοικοκυρά. Η μοιραία καθαρίζει με ηλεκτρική σκούπα πάνω-κάτω, πάνω-κάτω, ενώ οι άντρες της είναι αραγμένοι και παίζουν χαρτιά.

Όπως και να χει, οι βαρύγδουπες στιγμές που δηλώνουν πράξεις με την απουσία τους, όταν η κάμερα μένει στραμμένη προς την αρχική της θέση χωρίς να ακολουθεί τη δράση, έχουν τη γοητεία τους. Τα πλάνα της υγρής και νυσταγμένης πόλης έχουν κι αυτά τη γοητεία τους, όπως και η femme fatale με τα γατίσια μάτια. Είναι και σχετικά μικρή ταινία, οπότε δε προλαβαίνει να αγανακτίσει δα και κανέναν.