Στη Γερμανία του '43, η νεαρή Sophie Scholl, ήταν μία από τους αμέτρητους ανθρώπους που φυλακίστηκαν και υποβλήθηκαν στις ανακριτικές τρομοκρατικές μεθόδους του ναζιστικού καθεστώτος. Και μια από τους λίγους που αντιστάθηκαν.Τα απομνημονεύματα απ’ την εποχή των Ναζί, φαίνεται να 'χουν γίνει πια για τον γερμανικό κινηματογράφο, σχεδόν ό,τι οι κωμωδίες για τον ελληνικό. Βασισμένο σε αληθινά (βέβαια) περιστατικά, αυτό το φιλμ ζωντανεύει στην οθόνη, μάλλον εξιδανικευμένη, την ιστορία τριών νεαρών Γερμανών, μελών της θρυλικής οργάνωσης Λευκό Ρόδο, που τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη λαίλαπα των σβαστιγγοφόρων, για να ποδοπατηθούν σαν κατσαρίδες και να ανυψωθούν έτσι σε ηρωικά ινδάλματα του γερμανικού αντιναζιστικού φοιτητικού κινήματος. Και του παγκόσμιου φοιτητικού κινήματος γενικότερα.

Η ταινία περιστρέφεται κυρίως γύρω από τη Sophie Scholl, τη γυναίκα της παρέας, και τα ψυχολογικά παιχνίδια των ανακριτικών μεθόδων των SS, θέτοντας έτσι το υπόβαθρο για την εκβιαστική ηρωοποίησή της στην συνείδηση του θεατή. Εκβιαστική, γιατί την ίδια ώρα υποσκάπτεται απ' την απροθυμία του σεναρίου να εξασφαλίσει εξίσου ισχυρούς αντιπάλους στην αποφασισμένη πρωταγωνίστριά του. Εντάξει, δε λέω, βασίζεται σε μαρτυρίες και τα ρέστα, αλλά δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι το ολόκληρο το οικοδόμημα του φασισμού στηριζόταν σε υπασπιστές που όλη τους η επιχειρηματολογία αναλώνεται στο "ποιος νομίζεις ότι είσαι", και το "χάσου από 'δω". Βέβαια, θα μου πεις, έπεσε στο τέλος.

Οικόσιτη αρκούδα βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με την άγρια φύση ενός ήρεμου δάσους, αλλά επειδή εκτός από μεγάλη κοιλιά έχει και μεγάλη καρδιά, αποφασίζει να πάρει το υπεύθυνο για όλα αυτά ελάφι, πίσω στο γκαράζ της. Τα δυο ζωάκια όμως χάνουν το δρόμο, μένουν στο δάσος εν μέσω της κυνηγετικής περιόδου, και μαζί με τα άλλα ζωάκια, στήνουν αντεπίθεση στους κυνηγούς. Και μέσα απ’ όλα αυτά, τα δυο ζωάκια που πεθυμούσαν τη ζωή στην πόλη, εκτιμούν αυτήν της υπαίθρου.
Χαμηλών προδιαγραφών animation, βγαλμένο απ’ το γνωστό αυτόματο πιλότο που προστάζει χαριτωμένα τετράποδα σηκωμένα στα δύο, ασφαλή αστειάκια, ένα - δυο τραγουδάκια, κι από ’δω παν΄και τ’ άλλα τα παιδάκια. Το σχέδιο κινείται στα επίπεδα που πλέον έχουμε φτάσει να αποκαλούμε μέτρια, ακόμα και σ’ αυτά όμως, βρίσκεται αρκετά σκαλιά πιο πάνω απ’ το σενάριο και τη σκηνοθεσία, που δεν δείχνουν απολύτως καμία διάθεση να πάρουν το οποιοδήποτε ρίσκο, ή να παρουσιάσουν κάτι καινούριο πέρα από διαφορετικούς χαρακτήρες σε ένα μάτσο ξαναζεσταμένων σκηνών. Νισάφι πια. Η επόμενη που θα γυρίσουν, θα πρέπει να ‘ναι με ανθρώπους που τρέχουν στα τέσσερα να ξεφύγουν απ’ τους τριχωτούς χρωματιστούς αστέρες.

Ένα τυπικό γυναικείο φιλμ πρέπει να έχει λίγο (δηλαδή πολύ) παραμύθι. Τίποτα πρίγκηπες που ερωτεύονται χωριατοπούλες, τίποτα ομοφυλόφιλους με 40 πόντους πούτσο που περιμένουν κάποια να τους κάνει άντρες, τίποτα γυναίκες που συνεργάζονται όταν ανακαλύπτουν ότι έχουν κοινό γκόμενο.
Το ιδιαίτερο που έχει η ιστορία του John Tucker είναι ότι ειρωνεύεται κατάμουτρα το κοινό της, ξεκινώντας σα συνηθισμένο παραμύθι αλλά φέρνοντας πολύ γρήγορα τον γκόμενο (αυτόν και της Eva Longoria στον πρώτο κύκλο των Νοικοκυρών σε Απόγνωση) σε θέση υπερήρωα, παρεξηγημένου και αδικημένου. Πιο συγκεκριμένα, στην αρχή τρία πολύ ξεχωριστά γυμνασιοκόριτσα, η πιο έξυπνη, η πιο τσουλάρα και η πιο.. τσιρλίντερ του σχολείου, βγαίνουν με τον ίδιο τύπο (που έχει όλα τα χαρίσματά τους και βάλε) χωρίς να το ξέρουν. Και στο τέλος, αφού έχει μασήσει για πρωινό ότι ύπουλο ρεζίλεμα του ετοίμασαν για εκδίκηση (και ξεπεράσει όλους μαζί τους Harlem Globetrotters σε μπασκετικές επιδείξεις), ο John βγαίνει εντελώς από πάνω (στη φυσική του θέση), αφού τις εξαπατούσε γιατί το θέλαν και τον θέλαν.

Όσοι γράψαν ότι η ταινία δεν έχει το μαύρο χιούμορ των Heathers (1989) ή των Mean Girls (2004) μάλλον κάτι χάσαν λοιπόν. Εκτός από τη Sophia Bush (ως.. δεκατετράχρονη) να φιλά παθιασμένα τη (ψιλοχάλια) Brittany Snow, δεν έχει, στην εκτέλεση, και πολλά να τη συστήνουν όμως.

Ανοργασμική γυναίκα, μετά την προτροπή ψυχιάτρου και την εγκατάλειψη του συζύγου της, βγαίνει στην τσάρκα για το μεγάλο Ωχ, και το βρίσκει εκεί που δεν περίμενε. Στο μεταξύ, ο πρώην σύζυγος βρίσκει την επιβεβαίωση σε ξεπεταγμένη μαθήτριά του. Κι όλοι ωραία και καλά.
Ο πρωτάρης Billy Kent, δείχνει εξαιρετική ευχέρεια στις συμβάσεις του Hollywood, εφαρμόζοντας όλα τα κλισέ που κάνουν μια ρομαντική κομεντί κατάλληλη για γενοκτονία εγκεφαλικών κυττάρων. Αδιάφορη, βαρετή, προβλέψιμη, δεν καταφέρνει ούτε γλυκανάλατη να γίνει, αλλά πιάνει μερικούς βαθμούς χαζοχαρουμενιάς για να περνά η ώρα. Η Posey, ο Rudd και η Barton είναι αρκετά χαριτωμένοι για να χαζεύεις την οθόνη με κατεβασμένα στόρια στον εγκέφαλο όσο κρατάει η ταινία, αρκεί να προλαβαίνεις να κατεβάζεις και τα βλέφαρα όταν εμφανίζεται ο DeVito ως ιδανικός εραστής. Διαφορετικά μπορεί να βγεις απ’ την αίθουσα με καμιά φρέσκια ψυχασθένεια.

Ο τρόμος που μπορεί να κρύβει μια σοφίτα δεν είναι απαραίτητα εκείνες οι παλιές φωτογραφίες από γκόμενες που σε συνόδευαν όταν ακόμα δεν είχες αποκτήσει αίσθηση του γούστου. Αυτό αποδείχθηκε και κινηματογραφικά το 1987 με το θεώρημα του Clive Barker σύμφωνα με το οποίο οι πιθανότητες να ανοίξει στην σοφίτα σου ένα two way portal με την κόλαση είναι ανάλογες της περιέργειας που δέρνει το ρεμάλι θείο/γκόμενο/αδερφό σου. Οκέι, δεν υπάρχει κανένα θεώρημα του Clive Barker αλλά μόλις το διατύπωσα. Το θέμα είναι ότι το Hellraiser (1987), η ταινία πριν τη σειρά από ομότιτλα sequel που κάποιες φορές ξεπέρασαν (Hellraiser II (1988)) και κάποιες άλλες ούτε ακούμπησαν την αίγλη του πρώτου φιλμ (εεε… όλα τα υπόλοιπα), ήταν τουλάχιστον ριζοσπαστική για την εποχή της. Χωρίς teenage θύματα με εγκεφαλική ανεπάρκεια, χωρίς μανιακούς δολοφόνους που σφάζουν απλά και μόνο λόγω τρέλας, το Hellraiser περιέβαλλε την ιδέα του horror με αυτό που της έλειπε: μυθολογία. O καταραμένος κύβος που ανοίγει τις πόρτες σε μια διάσταση πόνου, οι λιγομίλητοι Cenobites, παράγοντες που απαγκίστρωσαν την ταινία τρόμου από την με-το-κιλό παραγγελία fake αίματος. Όχι ότι μας άφησε παραπονούμενους στο splatter. Άλλωστε, μπορεί εμείς απλά να τρίξαμε τα δόντια στη σκηνή με τα αγκίστρια αλλά, όπως είπε και ο μέγας Pinhead «Jesus wept».

Για όσους, λίγους ελπίζω, αγνοούν αυτό το σημαντικότατο icon του horror cinema να υπενθυμίσω πως, όπως ακριβώς οι Cenobites ξεπερνούν τα όρια των εννοιών «πόνος» και «ηδονή», έτσι και ο Pinhead είναι… όν δύσκολης κατάταξης. Σε αντίθεση με άλλους «κακούς» της εικονογραφίας / λογοτεχνίας τρόμου, δεν μπορεί καν να χαρακτηριστεί κακός. Είναι απλά, υπεράνω. Τον καλείς και έρχεται, σαν αλλόκοσμο delivery service extreme καταστάσεων. Περιστοιχισμένος από τους εξίσου ανατριχιαστικούς βοηθούς του («αυτοσχέδια τραχειοτομεία» και « παχυσαρκία» ), που συμμερίζονται την S/M - goth άποψή του για τη μόδα, ο Pinhead δεν έχει διάθεση για διάλογο, ούτε για παζάρια. Παραλάσσοντας την φράση του Field of Dreams (1989), «fix it and he will come».

Ο Clive Barker ανακοίνωσε πως ο Bob Weinstein του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το remake του Hellraiser. Και όπως αφήνει να εννοηθεί, θα το κάνει προκειμένου το project να μην πέσει στα χέρια κάποιου άλλου που, ως Cenobite, θα το κατακρεουργήσει. Οι Weinsteins, που μάλλον βαρέθηκαν να κλέβουν Oscar και αποφάσισαν να αφήσουν πίσω τους cult κληρονομιά, προτίθενται να ρίξουν αρκετά λεφτά, κάτι που σίγουρα θα βοηθήσει (με δεδομένη την μπατζετική φτώχια του original) αλλά χρειάζονται και εγγυήσεις για το horror αποτέλεσμα. Αν είναι να αναθέσουν το φιλμ στο άλφα τυχαίο νέο ταλέντο και να γίνει διαδικτυακό θέμα το ποιος σχεδιαστής θα αναλάβει τη δερμάτινη γκαρνταρόμπα των Cenobites τότε ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε. Άμα θέλουμε κάποιον να μας σκίσει τον αμφιβληστροειδή υπάρχει και το Lament Configuration.

Ήσυχα-ήσυχα πέρασε και το 19ο Ευρωπαϊκό Πανόραμα της Ελευθεροτυπίας, που ολοκληρώθηκε επίσημα με την τελετή απονομής των βραβείων του το περασμένο Σάββατο, και σήμερα αρχίζει να τελειώνει, με ένα τριήμερο έξτρα προβολών, στα Ιντεάλ και Τριανόν.


Δες/Κρύψε το trailer του Tristram Shady: A Cock and Bull Story (2005)

Tο βραβείο του Πανοράματος πήγε στο Βελγικό La Raison du plus faible (2006/Το Δίκαιο του Αδυνάτου), που ήταν άλλωστε και υποψήφιο για το Φοίνικα στις περασμένες Κάνες. Εκτός απ' την επιτροπή του φεστιβάλ, βραβείο έδωσε και η Διεθνής Ευρωπαϊκή Ένωση Κριτικών (FIPRESCI), η οποία επέλεξε να τιμήσει την κωμωδία του Winterbottom, Tristram Shandy: A Cock and Bull Story (2005). Που ήταν αδιαμφισβήτητα μια κλάση πάνω από τις υπόλοιπες ταινίες του διαγωνιστικού. Βέβαια όταν δίνεις ένα βραβείο σαν αυτό της FIPRESCI σε ένα φεστιβάλ σαν αυτό του Πανοράματος, καλό είναι να προσπαθείς να βοηθήσεις μια πιο αδύναμη ταινία με χαμηλή αναγνωρισιμότητα και ζόρικο μέλλον, αλλά δικό τους είναι το βραβείο, όπου θέλουν το ακουμπάνε.

Σε άλλα βραβεία του Σαββατοκύριακου, μερικές ώρες νωρίτερα απ' το Πανόραμα έκανε την απονομή του και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ρώμης, γιορτάζοντας την πρώτη του, ελαφρώς επεισοδιακή, διοργάνωση. Η πενηνταμελής επιτροπή (καλά διάβασες, πενήντα μέλη) κινηματογραφόφιλων, με την καθοδήγηση του Ettore Scola, έδωσε το βραβείο της στo ρωσικό δράμα αμλετικής έμπνευσης, Izobrazhaya zhertvu (2006/Παίζοντας το Θύμα) του Kirill Serebrennikov, για έναν νεαρό που προσπαθεί να ξεφύγει απ' την ανεργία, παίζοντας το θύμα σε αστυνομικές αναπαραστάσεις εγκλημάτων. Ειδικό βραβείο επιτροπής πήρε και το φαβορί This is England, για τους skinheads του '80.

Αν και το Δόγμα 95 στη σκληροπυρηνική του μορφή φαλίρισε πριν προλάβει να γεννηθεί σχεδόν, αυτό δε σημαίνει ότι δε μας άφησε μερικά δείγματα της κουλτουριάρικης pop κουλτούρας της εποχής του, που μας στοιχειώνουν ακόμα. Με την καλή και την κακή έννοια. Ένα απ’ αυτά, το Festen (1998) του Thomas Vinterberg, βγήκε και παραέξω απ’ τη σκοτεινή αίθουσα, για να ανέβει σε θεατρικά σανίδια Αγγλικής, Δανέζικης, Γερμανικής, Γαλλικής, Ιταλικής, Σουηδικής, Πολωνικής, Σλοβένικης, Αυστραλέζικης κι Αμερικάνικης κατασκευής. Κι απ’ ότι μας ενημερώνει ο δαιμόνιος Δελτίος Τύπου, που χτυπά πάντα απροειδοποίητα, μέσα στη βδομάδα θα ανέβει και σε αθηναϊκή σκηνή.

Στις 26 Οκτωβρίου θα κάνει πρεμιέρα στην Αθήνα η θεατρική μεταφορά της ταινίας του Δανού Τόμας Βίντερμπεργκ Festen στο θέατρο Θησείον (Τουρναβίτου 7, Ψυρρή). Πανελλήνια πρώτη. (…) Το διασκευασμένο για την Αγγλική σκηνή σενάριο, μεταφράζει ο Μανώλης Δούνιας, μαζί με την Αλίκη Δανέζη – Knutsen, που κάνει και τη σκηνοθεσία, σε σκηνικά της Μαρίας Κονομής και κοστούμια απ’ τον Άγγελο Φρέντζο, με την ενδυματολογική επιμέλεια της Βένιας Πολυχρονάκη, και μουσική απ’ τον Μίνω Μάτσα, σε μια παραγωγή του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου και της Highway Productions. Τους ρόλους της οικογένειας εν αμόκ, κρατούν οι Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Θέμις Μπαζάκα, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Αγγελική Παπαθεμελή, Γιάννης Στάνκογλου, Εκάβη Ντούμα, Ρένος Μάντης, Ερρίκος Λίτσης, Κώστας Φλωκατούλας, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Μίλτος Νίκας, Καλλιόπη Τζερμάνη, Μανώλης Αφολάνιο και τα κοριτσάκια Ευγενία Λαού και Εύη Χούμπαυλη (εναλλάξ).

Το έργο θα μείνει στη σκηνή για 60 παραστάσεις, που θα γίνονται από Τετάρτη έως Παρασκευή στις 21.00, και Σαββατοκύριακα διπλές στις 19.00 και 21.30. Το εισιτήριο κοστίζει 23 ευρώ, 16 αν είσαι φοιτητής.