Σε μια επιστροφή στις ρίζες ή καρμπόν (ακόμα και σε μουσική και σκηνικά) της πρώτης ταινίας της σειράς, ο έκτος Rocky είναι και πάλι ξοφλημένος που μπλέκει σε έναν αγώνα για να στραπατσάρει τη φάτσα του και να σιάξει την αξιοπρέπειά του.
Στην Ελλάδα φτάνει στο τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε, στην ανακοίνωση των προθέσεων, σαν αφορμή σε κάθε κριτικό για κρέμασμα της φωτογραφίας του πρωταγωνιστή στο στόχο με τα βελάκια και καθημερινή εντατική προπόνηση στη ρίψη τους, με γκρι φόρμα σκούφο και λοιπά αξεσουάρ, και με το χαρακτηριστικό σήκωμα των χεριών στο τέλος που τον έχουν πετύχει όλα στη μύτη. Αλλά στη πορεία έγινε τουλάχιστο αποδεχτή, όχι μόνο στα χαρτιά αλλά και στις αίθουσες όπου πρωτοβγήκε το Δεκέμβρη. Κάνοντας έτσι τον Stallone από περίγελο και των δυο (φτυαράδων και θεατών) ξανά, μετά από τριάντα χρόνια, ένα μικρό ήρωα με μεγάλη κεφάλα. Και όχι άδικα αφού αναπαράγει όλα τα κλισέ, με βοϊδινή πίστη σε old-fashioned αρχές, πεισματική αγάπη σε αυτό που κάνει και αξιοσέβαστη (στις περισσότερες σκηνές έστω) αξιοπρέπεια. Δηλαδή τη πρώτη ώρα, πριν τη ψιλοτηλεοπτικά φωτογραφημένη και ρεαλιστική μπουνοκορύφωση, ο Ρόκης λέει και λέει ατελείωτα, διάφορα που του κατεβαίνουν ως καινά για να στηρίξει αυτά που ξέρει ότι είναι πια παλαιά. Και σίγουρα δεν έχουν ξαναειπωθεί γιατί κανείς εκτός απ' τον σκηνοθέτη-σεναριογράφο-πρωταγωνιστή δεν είχε τη χαρακτηριστική έλλειψη ευφυίας για να τα σκεφτεί, αλλά ούτε την αφοπλιστική αφέλεια να τα ξεστομίσει. Με παιδική αθωότητα στα μάτια. Αν έλειπαν και ατάκες του στιλ "ξέρω πόσο λιγομίλητος είσαι", και περίσσευαν συγκλονιστικά συγκρατημένες σαν "το μόνο που 'θελα από αυτή ήταν να μ' εμπιστευτεί, το έκανε" θα μιλάγαμε για ένα μικρό θρίαμβο.

Η μετάλλαξη ενός έγχρωμου της Αμερικής των 80s από τύπο που προσπαθεί με χίλια ζόρια να ζήσει την οικογένειά του, σε τύπο με ένα όνειρο και μια τουαλέτα του μετρό για σπίτι, σε τύπο με περισσότερα λεφτά απ' όσα μπορεί να μετρήσει, κι όλα αυτά κυνηγώντας την ευτυχία και σέρνοντας το γιο του στο κατόπι.Πώς γίνεται και οι ταινίες που βασίζονται σε αληθινές ιστορίες, μοιάζουν πιο ψεύτικες κι απ' τις ολότελα μυθοπλασμένες, μπορεί να αναρωτηθείς. Κι η απάντηση είναι απλή, η αλήθεια της ιστορίας χάνεται, όταν ομορφαίνεις και γλυκαίνεις κι αλατίζεις, την ασχήμια της αληθινής ζωής. Ο Chris Gardner, στην αληθινή ιστορία του οποίου βασίζεται η ταινία, μπορεί να ήταν γαμώ τα παιδιά όταν ήταν άφραγκος, αλλά απ' ό,τι έχω καταλάβει, στις μέρες μας μάλλον δεν είναι και το πιο fun τυπάκι που μπορείς να πετύχεις. Και βάζω στοίχημα πως, οι μέρες που περνούσε στα άσυλα και στις τουαλέτες του ηλεκτρικού, δεν είχαν καμία σχέση με τις ζαχαρένιες στιγμές ξασπρισμένες με λίγο δάκρυ που ζει ο Smith κι ο γιος του στην ταινία. Κι όταν έχεις δίωρη ταινία με έναν άνθρωπο που παλεύει να βγει απ' τα σκατά, και ούτε την πάλη δείχνεις, ούτε τα σκατά μυρίζουν, κάτι δεν πάει καλά. Ο Muccino ωστόσο, αν και έχει στα χέρια του έναν όχι ιδιαίτερα βαθύ χαρακτήρα και με περιορισμένο συναισθηματικό φάσμα κι ένα σενάριο με ψόφια δραματουργική διαδρομή, καταφέρνει τουλάχιστον μια χαρά να κρατηθεί έξω απ' τις δελεαστικές σε τέτοιες περιπτώσεις λάσπες του τηλεοπτικού μελοδράματος, αλλά δεν έχει και ιδιαίτερο υλικό να καταπολεμήσει την ανία. Πάντως μετά απ' όλα αυτά τα πηγαινέλα που περνάει ο γιός του Gardner, δε θα μου κάνει εντύπωση αν σε μερικά χρόνια δούμε ταινία βασισμένη στη δική του ζωή. Και μάλιστα με πρωταγωνιστή τον γιο του Smith.

Σύμφωνα με τους θρησκευτικούς νόμους των Μαζών, μια γυναίκα όταν πεθάνει ο άντρας της οφείλει να τον ακολουθήσει στη πυρά. Σύμφωνα με τους θρησκευτικούς νόμους των Ινδουιστών που είναι πιο διαλλακτικοί, μπορεί επιπλέον να παντρευτεί τον μικρότερο αδερφό του (εφόσον υπάρχει και το επιτρέπει η οικογένεια) ή να κλειστεί σε έναν οίκο ανέχειας μαζί με άλλες γκαντέμισσες.
Το Νερό (2005) κλείνει την τριλογία της Deepa Mehta που περιλαμβάνει και τη Φωτιά (1996) και τη Γη (1998) λέει, και τι έγινε ο αέρας μη ρωτάς εμένα. Αυτό που ξέρω είναι ότι με το προσχηματικό Bollywood/Hollywood (2002) που παίχτηκε κι εδώ, έδειξε να αποτελεί μέρος της καναδέζικης συμμοριτεχνίας που κάνει ταινίες για να μπαίνουν μέσα μέχρι τον πάτο και να τρώει τις επιχορηγήσεις. Βάλε τώρα ότι μυρίζει και φεμινίστρια από αυτές που για να απωθούν τα σκυλιά ελκύουν τους άντρες χρησιμοποιούν τις φυσικές τους οσμές, και φτάνει και καθυστερημένη στην Ελλάδα, και καταλαβαίνεις ότι έτσι λίγο (όσο γεννάνε οι κουνέλες) μια μικρή προκατάληψη την έχω.

Καθυστερημένη ήταν βέβαια γενικά η παραγωγή. Ξεκίνησε το 2000 στην Ινδία και είχε ανασταλεί μετά από επεισόδια και επιθέσεις φονταμενταλιστών που ισχυρίζονταν ότι αποτελεί.. οργανωμένο σχέδιο των Χριστιανών. Για να συνεχιστεί τελικά στη Σρι Λάνκα με καινούριο καστ και μεγάλη μυστικότητα. Και να καταλήξει τελικά με παλιές ιδέες και μεγάλες υπερβολές στο ότι δεν υπήρχε κανένα.. οργανωμένο σχέδιο καταπίεσης, αλλά δεν είχαν τι να τις κάνουν και που να τις βάλουν τις ανεπρόκοπες (και ξεφορτωμένες από τους μακαρίτες) οι φτωχοκοινωνίες της Ινδίας. Δε μιλάμε δηλαδή για καμιά παιδική πορνεία, αν και ακόμα και σε αυτή καταφεύγει η δημιουργός, στη σταυροφορία της να προκαλέσει και να προκαλέσει ενδιαφέρον σα δεύτερη σκέψη. Παρολαυτά η ταινία βλέπεται όχι σα ρεαλιστική απεικόνιση των σχέσεων σε μικροκοινωνίες γυναικών (πιο ρεαλιστικά είναι τα sexploitation σε γυναικείες φυλακές του '70) αλλά, πέρα από τις προθέσεις της, σαν υπόδειγμα για το πως θα ήταν ένα μπολιγουντιανό μελόδραμα εποχής με χολιγουντιανές φιλοδοξίες.

Τρία έγχρωμα κορίτσια στην Αμερική των 60s μετατρέπονται από άγνωστο γκρουπάκι σε pop λατρεία της υφηλίου, μέχρι που η δόξα μπαίνει ανάμεσά τους και ζαλίζει τα μάτια του manager τους. Ξεμαλλιάσματα, προδοσίες και πεινασμένες φιλοδοξίες απλώνονται, αλλά στο τέλος ο καθένας παίρνει ό,τι του αξίζει.Μεταφερμένο στη μεγάλη οθόνη μετά από 1500+ πετυχημένες παραστάσεις στο Broadway και μισή ντουζίνα βραβεία Tony, το musical που βασίζεται λέει ελαφρά στην ιστορία των The Supremes, φέρνει μαζί του ένα κάρο τραγούδια που είναι ωραία να τα ακούς στη σιντιέρα και στο ραδιόφωνο. Αλλά όταν ο Condon βάζει και ιστορία ανάμεσά τους, προκύπτει ένα παραφουσκωμένο pop μπλοκμπαστεράκι, που δεν έχει ούτε το δραματουργικό βάρος, ούτε την ερμηνευτική συνοχή για να καλύψει την ακατάσχετη μουσική του φλυαρία. Σκηνοθετικές κορώνες από 'δω, σεναριακές κορώνες από 'κει, ερμηνευτικές κορώνες παραπέρα, τραγούδια χρησιμοποιούνται σαν αυθαίρετες γέφυρες για να περάσουν απ' την μια πράξη στην άλλη, το φιλμ προσπαθεί να καλύψει γεγονότα μιας ολόκληρης δεκαετίας, κι όμως, όταν η μουσική τελειώσει και κατακάτσει το glitter πάνω στο κλισέ, μένεις με την αίσθηση ότι τελικά δεν έγιναν και τόσα πολλά. Ή τουλάχιστον δεν σου τα δείξαν.

Στις αίθουσες έκανε αιφνιδιαστική εμφάνιση τη Παρασκευή πριν τον φλεβαριάτικα καλοκαιρινό Ghost Rider (2007). Αλλά στο δίκτυο η τρίτη στη σειρά ταινία βασισμένη στα εδρεύοντα κακά, απελευθέρωσε τον περιπαιχτικό προπομπό της τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Υποκλινόμενη στο χρόνο που χρειάζονταν ο μεγάλος του Grindhouse (2007) να κάνει παιχνίδι.

Dear friends,

We invite you to discover
the "issue zero" of e-Cahiers du cinema. The "e" stands for "electronic" as well as for "English."

Ο πρόλογος της πρώτης, δοκιμαστικής, ηλεκτρονικής έκδοσης των Cahiers du cinéma ανακοινώνει την "διπλή εξέλιξη" για το περιοδικό με τη φιλοδοξία να το περάσει στον 21ο αιώνα. Μια εξέλιξη σίγουρα οδυνηρή, ειδικά στη δεύτερη σημασία του "e", για μια έκδοση που έγραψε ιστορία με τη σνομπαρία που αντιμετώπιζε κάποτε τα αγγλικά προϊόντα και την στα όρια του γελοίου κριτική ανάλυση που επιχειρούσε γι' αυτά. Πάντως η σελίδα του περιοδικού είναι, αποσπασματικά, πολύγλωσση εδώ και καιρό, και από τον Hitchcock μέχρι τον Van Sant κάποιοι δημιουργοί αποτελούσαν πάντα εξαίρεση, σε βαθμό ψύχωσης, στα κείμενά του. Άλλωστε το εξώφυλλο του δοκιμαστικού τεύχους είναι αφιερωμένο στο Inland Empire (2006) του David Lynch περιλαμβάνοντας ακόμα και τις εμφανίσεις του σα γελαδάρη. Ενώ ένθετα φιγουράρει ο Clint Eastwood και τα ιστορικά Letters from Iwo Jima (2006), κομπλέ με τρέιλερ.

Τα Κινηματογραφικά Σημειωματάρια ξεκίνησαν να γράφονται το 1951 και καθόρισαν από την αρχή με την υπερβολή τους την κινηματογραφική κριτική. Διάσημοι (ή διαβόητοι αν προτιμάς) είναι ακόμα οι παραλληλισμοί, από τον André Bazin, της ανάλυσης των γουέστερν με οινολογία (από τότε η αγάπη στους γελαδάρηδες βλέπεις), οι μύδροι από τον François Truffaut ενάντια στη παλιά φρουρά (που οδήγησαν και στο ξεπέταγμα της Nouvelle Vague), οι Μαοϊκοί που το εξέδιδαν στα 70s χωρίς φωτογραφίες και αναφορές σε τίτλους ή οι έπαινοι για το Gerry (2002) του Gus Van Sant για δυοτρία χρόνια (στο τέλος κάθε χρονιάς).

Το Film Threat, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, δεν έχει έντυπη έκδοση εδώ και δέκα χρόνια, ηλεκτρονικά άρχισε να βγαίνει και το Variety πριν καναδυό βδομάδες, ενώ πέρσι έβγαλε ονλάιν περιοδικό μέχρι και η FIPRESCI. Και το δίκτυο κάνει παραπάνω από μπαμ ότι αποτελεί τον προσανατολισμό όλων των εκδόσεων πια. O Arthur Sulzberger δηλώνει ότι χέστηκε αν θα βγαίνουν σε χαρτί σε πέντε χρόνια οι NY Times, και ακόμα και στην Ελλάδα όμιλοι μεγέθους ΙΜΑΚΟ προς τα εκεί το πάνε τελευταία.

To τρίτο, τέταρτο και βάλε αν μετράς τις διάφορες εκδοχές σε διάφορες χώρες, και το πρώτο πλήρες τρέιλερ για τη ταινία που όλοι περίμεναν πριν δέκα χρόνια βγήκε χτες σε κοινή θέα. Και όπως θα περίμενες πια, άλλο παίχτηκε στα κανάλια της Fox και άλλο βγήκε στο apple.com για το δίκτυο.

Δεδομένο είναι ότι αυτή τη φορά δε παραπονιούνται οι, αμέτρητοι μετά από δεκαεφτά (17) χρόνια, οπαδοί της σειράς, που τα είχαν πάρει με τη τακτική να περιμένουν σκηνές από τη ταινία και να βλέπουν πλακίτσες και σκετσάκια στα προηγούμενα τρέιλερ μόνο στο όνομα. Και για πρώτη φορά βλέπουν τόση λεπτομέρεια στα σκηνικά και προσοχή στο σχεδιασμό των χαρακτήρων, αποτέλεσμα ψευτο.. δισδιάστατων (i.e. toon shaded όπως ξαναματάπαμε) ψηφιακών γραφικών. Και ψάχνουν όλοι να βρουν πια αν η ταινία θα έχει και.. πλοκή, αφού κρατιέται επτασφράγιστο μυστικό και το πιο πιθανό είναι οι αμέτρητοι σεναριογράφοι από όλες της περιόδους της σειράς να τη σχεδιάζουν ακόμα. Και ποιος χαρακτήρας θα πεθάνει τελικά, από τους υπαινιγμούς που αφήνει ο προπομπός.

Όλη η βιομηχανία ψάχνει να βρει ποιο φιλμ θα είναι το θύμα σε ένα καλοκαίρι πηγμένο στα υποψήφια μπλοκμπάστερ βέβαια, αλλά το 'χουμε πει πολλές φορές ήδη.