Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.

Η Alanté Kavaïté, επί ενάμιση χρόνο έγραφε το σενάριο του Άκου τον Χρόνο (2005) με την Émilie Dequenne κατά νου για πρωταγωνίστρια. Και η τελευταία δέχτηκε μετά χαράς το ρόλο, παρόλο που αφορούσε μια όχι ιδιαίτερα χλιδάτη (από οικονομικής πάντα άποψης) ταινία και δη και την πρώτη μεγάλου μήκους της σκηνοθέτιδας. Στα γυρίσματα τελικά οι δυο τους πέρασαν génial όπως φαίνεται και στο πανί, και θα 'θελαν να συνεργαστούν ξανά. Για του λόγου το αληθές, η αρχή της τριλογίας για το πένθος και την απώλεια έχει κινήσει το ενδιαφέρον όχι μόνο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, από Chicago μέχρι LA. Και είναι ήδη στα σκαριά το αγγλόφωνο remake της, πριν καλά-καλά προλάβει να βγει στις γαλλικές αίθουσες (όπου προγραμματίζεται για τις 6/6!), με παραγωγό το Joe Dante και σκηνοθέτη τον Eduardo Rodriguez. Έτσι οι δυο chick Γαλλίδες, η σκηνοθέτης και η μούσα της, μας εξηγούν γιατί μια ταινία όπου η κόρη ψάχνει την πεθαμένη μητέρα της χρησιμοποιώντας ως μίτο της Αριάδνης χαμένους ήχους του παρελθόντος, αξίζει τέτοιον κόπο.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών

Το μάλλον απογοητευτικό με μερικές εκπλήξεις εδώ κι εκεί πρόγραμμά του, έκλεισε χθες βράδυ επίσημα (κι αργότερα απόψε ανεπίσημα) το 8ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου, με την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων του, στη σχεδόν γεμάτη (αν εξαιρέσεις τις θέσεις των απόντων χορηγών) αίθουσα του Απόλλωνα.

Ο δήμαρχος των Αθηνών απένειμε δι' αντιπροσώπου το βραβείο της πόλης των Αθηνών, στην βραβευμένη με δυο Cesar δραματική ιστορία της Lili που ψάχνει τον δίδυμο αδερφό της στο Je vais bien, ne t' en fais pas (2006). Tο κοινό προτίμησε κάτι σε πιο ανάλαφρο, κι έδωσε το βραβείο Jameson στην ακίνδυνη κωμωδία Prete-moi ta main (2006), με τον Alain Chabat και τη Charlotte Gainsbourg, για έναν σαρανταφεύγα αδιόρθωτο εργένη, που προσπαθεί να γλιτώσει απ' το πρήξιμο της οικογένειάς του, πληρώνοντας την boho αδερφή συναδέλφου του να παίξει την αρραβωνιάρα του. Κι έτσι έκλεισε η εβδομάδα των βροχών, που βγάζει σαν τα σαλιγκάρια όλους τους γαλλόφωνους της Αθήνας στο δρόμο για το κέντρο.

Αν έμεινες με μια γεύση αμερικανιάς πάντως απ' τις ταινίες που είδες, θα θυμάσαι πως εδώ και καμιά πενταετία περίπου, η γαλλόφωνη παραγωγή στρέφεται προς πιο νεοηπειρώτικα θεάματα, κι οι γαλλικές γαλλικούρες οδεύουν προς εξαφάνιση. Ε, κι αν κρίνεις απ' την φετινή σοδειά, εκείνη η ώρα έφτασε, και τα πράματα έχουν γίνει ζόρικα για τον γαλλικό κινηματογράφο. Οπότε καλύτερα να περιμένεις καμιά πενταετία ακόμα τώρα, για να ξεπεταχτεί κι ο γαλλικός ανεξάρτητος, να γίνει η καινούρια μόδα. Α, και στο μεταξύ, μην απομακρύνεσαι πολύ, τελειώνω την ταχύρυθμη γαλλικών μου και υποτιτλίζω μερικές συνεντεύξεις ακόμα.

Κατακλυσμό μέσα στο πιο καυτό κινηματογραφικό (και όχι μόνο) καλοκαίρι προαναγγέλλει το δελτίο καιρού που εξέδωσε η Universal στο Moviefone. Για να γλυτώσεις πρέπει να πάρεις το έτερον ήμισυ του είδους σου και να κλειστείς σε μεγάλες σκοτεινές αίθουσες, τρεφόμενος με φουσκωμένο καλαμπόκι, μέχρι την παρέλευσή του.

Επειδή είχα την αχαρακτήριστη ευτυχία να παραστώ σε όλες τις αντίστοιχες μαζώξεις που διοργανώθηκαν υπό την εποπτεία του, πρέπει να χαρακτηρίσω απαράδεκτο το γεγονός ότι ο Tom Shadyac αναφέρεται, ανώνυμα(!), μόνο ως ο σκηνοθέτης του Bruce Almighty (2003). Ο άνθρωπος έχει γυρίσει την τεράστια παραγνωρισμένη κωμωδία Dragonfly / Μήνυμα Σιωπής (2002), με τον Kevin Costner να βλέπει νεκρούς παπαγάλους. Και ανυπέρβλητα πασίγνωστα δράματα, ξεκινώντας με τον Jim Carrey σα Ντετέκτιβ Ζώον (1994) και τον Eddie Murphy σα Δάσκαλο για Κλάματα (1996). Δεν είναι καθόλου παράξενο λοιπόν που αναλαμβάνει τη μεγαλύτερη κωμωδία ever, με προϋπολογισμό που ξεπέρασε τα $175 μύρια και κανείς δε ξέρει το τελικό του όριο.

Πάντως στο τρέιλερ που συνεχίζει τη πρόσφατη τάση να αποκαλύπτει όλη τη πλοκή, ο Steve Carell και ο Morgan Freeman έχουν μεγάλα κέφια και εξαιρετική άνεση και οικειότητα με τον φακό. Ενώ τα αστεία είναι περισσότερα και διαφορετικά από το τίζερ (κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει απόθεμα) και, το σημαντικότερο, πραγματικά αστεία. Άρα στο αναμενόμετρο ο Evan βρίσκει μια θέση λίγο χαμηλότερα από το Knocked Up (2007).

Επειδή, όπως είπαμε, τις μαχητικές κινήσεις του Jason Bourne τις έχουν αποστηθίσει όλοι οι κομπάρσοι, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται στην υποκρισία έκπληξης όταν τρώνε τη μπουνιά στη μάπα, αποκαλύφτηκε χτες στο Yahoo! Movies το νέο του σατανικό σχέδιο αιφνιδιασμού. Η προσθετική μύτη. Μύτη που τρομοκρατεί αποτελεσματικότατα όλα τα ποτήρια σαμπάνιας που βρίσκει το διάβα της.

Και όλα αυτά παράπλευρα, στο τρέιλερ των Δεκατριών του Όσιαν. Που επεκτείνει τη φαεινή ιδέα σε όλο το καστ, για να σου εξαφανίσει την αίσθηση ότι έχει κάνει περισσότερες συνέχειες από την Παρασκευή και 13. Μουστάκες, μαλλούρες και μυτάρες ήταν το εμπορικό σήμα και του τίζερ που είχε βγει τα Χριστούγεννα βέβαια. Αυτό που φέρνει το μεγαλύτερο αδελφάκι του είναι το ξεμπρόστιασμα κάποιων στοιχείων από τη πλοκή, που σύνοψή της δεν έχει κάνει ακόμα επίσημα η Warner. Και αυτό που φαίνεται να φέρνει ο Al Pacino στο franchise, εκτός από το δικό του εμπορικό σήμα (βλ. τα σάλια που κάνουν το υπόλοιπο cast & crew να φοράει αδιάβροχα και γαλότσες), είναι ένα καζίνο. Καζίνο που θα αποτελέσει στόχο με κίνητρο όχι τα λεφτά αλλά την εκδίκηση αυτή τη φορά, όπως διαφημίζεται. Και δε χρειάζεται να σου υποδείξω εγώ τον προφανή συνειρμό της επιστροφής όλων για μια ακόμα μεγάλη μπάζα, για να τη σπάσουν σε όσους (πολλούς) γρουσούζηδες θάψαν τη.. δωδέκατη στη σειρά ταινία που προηγήθηκε (και θα αναγκαστούν να υποστούν και τη γρουσούζικη). Όπως και να 'χει, η διάθεση όλων να υποστούν τα μεταξύ τους αστεία, και αυτά όλων των υπολοίπων σε βάρος τους, είναι αξιέπαινη.

Με το Ελέκτρωμα των Daft Punk (και μη με ρωτάς να σου πω γιατί το βγάλαν έτσι) κλείνουν 45 λεπτά μετά τα μεσάνυχτα στον Απόλλωνα οι (μίνι, τριών προβολών) Νύχτες του φετινού και όγδοου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου. Όσο κι αν σου φαίνεται περίεργο το soundtrack της ταινίας δεν υπογράφει το group, αλλά περιέχει Sébastien Tellier, Todd Rundgren, Brian Eno και.. ατελείωτες ώρες σιωπής και περιπλανήσεων στην έρημο. Περιπλανήσεων δυο ρομπότ (και μάντεψε ποιοι δεν τα παίζουν κι αυτά) που ψάχνουν να αποδειχτούν άνθρωποι τελικά, κατά πάσα πιθανότητα. Το φιλμ προβλήθηκε στις Κάνες πέρσι αλλά αν κατάλαβα καλά τώρα παίζει στις αίθουσες, και πιο συγκεκριμένα στην εξής μία, στη Γαλλία. Και μπορεί να μυρίζει λιγάκι σα The Brown Robo-Bunny αλλά όσο να 'ναι Daft Punk είναι αυτοί. Εδώ τρέχαμε στον Χα-πε-ζέ και την Ελ-ζά τη προηγούμενη βδομάδα.

Επιτέλους οι Μάζες θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τον πιο αγαπημένο τους κώλο να καταλαμβάνει δέκα είκοσι (και βάλε) τετραγωνικά στο πανί. Από τον Ιούλιο όταν και θα βγει στις αίθουσες η pretend-gay (i.e. κρυφο-straight) κωμωδία του Adam Sandler, I Now Pronounce You Chuck and Larry (2007). Προς το παρόν η ταινία διαφημίζει το πιο δυνατό της σημείο στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Νωρίτερα, τον Απρίλη, αν και όχι με το καλό της πρόσωπο απ' όσο ξέρω, η Τζέσικα θα περάσει να τσεκάρει τα ταμεία και στο Next (2007) όπου οι τρίχες του Nicolas "bad hair day every day" Cage επισκιάζουν ακόμα και την επανεμφάνιση του Lee Tamahori μετά τις γνωστές περιπέτειές του στις πιάτσες του LA. Οι ρώγες της πρωταγωνίστριας δεν επισκιάζονταν με τίποτα πάντως τη τελευταία φορά που την είδαμε, στην απονομή των Όσκαρ. Τελευταία φορά που την είδαμε και μόνη της ίσως, αφού οι έξαλλοι πανηγυρισμοί για τον χωρισμό της κράτησαν λίγο και φαίνεται να γυρνάει με κάποιον τώρα.