Η μηχανή που φτιάχνει ο Lewis, ορφανό με ταλέντο στις εφευρέσεις, για να προβάλει στην οθόνη της την τελευταία ανάμνηση που έχει απ' το πρόσωπο της μητέρας του, γίνεται αφορμή να ταξιδέψει στο μέλλον, και να προσπαθήσει μαζί με την οικογένεια Robinson, να σταματήσουν παρανοϊκό κακό που θέλει να σβήσει την ιστορία του μεγαλύτερου εφευρέτη που θα γνωρίσει ποτέ ο κόσμος.Η σημασία της οικογένειας, της φιλίας και της εμπιστοσύνης είναι οι αξίες που τυλίγει σε φιόγκους η Disney στο καινούριο της animation, μαζί με λίγο από πίστη στον εαυτό σου και αποφασιστικότητα όταν πρέπει να αντικρίσεις το μέλλον. Απ' αυτήν την τελευταία έφερε μπόλικη μαζί του ο John Lasseter όταν τοποθετήθηκε επί κεφαλής του τμήματος κινουμένων της Disney, και έσωσε, απ' ό,τι λέγεται, το συγκεκριμένο project απ' την καταστροφή. Πόσο βαθιά έβαλε το χεράκι του βέβαια παραμένει τόσο αδιευκρίνιστο, όσο ασαφείς είναι οι αναφορές ότι μαζί με την ομάδα του έστειλε μια σειρά από σχόλια για ριζικές διορθώσεις στο σενάριο και την απεικόνιση, με το που έφτασε στα καινούρια του γραφεία.

Πάντως τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι οι Robinsons έχουν το πιο ενδιαφέρον, περίεργο και αξιαγάπητο σχέδιο στους χαρακτήρες, απ' ό,τι έχει βγάλει η Disney τα τελευταία χρόνια --με την εξαίρεση, φυσικά, του The Incredibles (2004). Τα γύρω-γύρω, βέβαια, είναι απλώς σκηνικά, και κινούνται απ' το χαριτωμένο στο αδιάφορο, αλλά όχι ότι θα έχεις και πολύ χρόνο να το προσέξεις, με τέτοια υπερκινητικότητα που έχει πέσει στο στόρι. Το οποίο έχει μπόλικες νευρικές και κεφάτες εναλλαγές για να κρατήσει τους νεαρούς θεατές στη θέση τους, και αρκετές αναφορές στην πρώτη βαθμίδα λαϊκής αποδοχής της ελληνικής ποπ κουλτούρας (διάβαζε Παρά Πέντε) στην ελληνική έκδοση, για να νιώσουν αυτή τη σπάνια κινηματογραφικά φάση του inside joke. Η οποία τον 20-25άρη μπορεί να τον κάνει να φρίξει λίγο, μαζί με τη ρηχότητα στην πληθώρα των βοηθητικών χαρακτήρων, και την απειλή που δεν νιώθεις, στο κακό που προσπαθούν να αποσοβήσουν οι ήρωες. Το άνισο σύνολο κομματιών που δεν πολυδουλεύουν μεταξύ τους, είναι πάντως αρκετά κεφάτο και συγκινητικό, ή τουλάχιστον τόσο όσο χρειάζεται για να φύγεις απ' την αίθουσα μ' αυτό το γουτσουγούτσου στο στομάχι.

Ο καλύτερος τρόπος για να δεις Τα Φαντάσματα του Γκόγια είναι σα μπαστάρδεμα Buñuel με Monty Python. Η ιστορία είναι περιφερειακή υπόθεση και εξυπηρετεί τους συμβολισμούς και η Ιστορία είναι το φόντο και εξυπηρετεί την υπερβολή.
Νανά νανά νανά η νεαρή αθώα μοντέλα του βασιλικού ζωγράφου κατηγορείται άδικα από την Ιερά Εξέταση, η οικογένειά της προσπαθεί να τη σώσει από τη πυρά γιατί δεν έφαγε χοιρινό σε μια ταβέρνα (δε κάνω πλάκα), και εκεί που κορυφώνεται η αγωνία γκαγκάν στη μέση της ατάκας μπουκάρει στο σκηνικό η Γαλλική Επανάσταση (εξακολουθώ να μη κάνω πλάκα). Ακολουθούν κι άλλες ανατροπές που ακολουθούν τον μπουνουελικό σουρεαλισμό και προσπαθούν να διαχωρίσουν τις ανθρώπινες πράξεις και αδυναμίες από τις ιδέες που (υποτίθεται) υπηρετούν. Χωρίς έκπληξη αφού στο σενάριο έχει βάλει το χεράκι του, όπως και σε άλλες εκατόν τριάντα ταινίες (μιλάω σοβαρά μη το επαναλαμβάνω συνέχεια), ο Jean-Claude Carrière που είχε ξεκινήσει να το γράφει πριν τριάντα χρόνια για τον Buñuel. Ενώ στο μίγμα έχουμε και κάποια από τα σήματα κατατεθέντα του σκηνοθέτη της Φωλιάς του Κούκου (1975), του Amadeus (1984) και των The People vs. Larry Flynt (1996). Χαρακτήρες που σπρώχνονται στη παράνοια και καθορίζονται έμμεσα από αυτούς που συναναστρέφονται και εναντιώνονται, για παράδειγμα.

Τώρα που οδηγούν όλα αυτά μη περιμένεις να σου πω, και δεν είναι και το ζητούμενο όπως είπα από την αρχή. Το ζητούμενο είναι αν οι φαινομενικά μεγάλες αδυναμίες της ταινίας είναι by design (ή όχι). Η Portman τη μια στιγμή κοντεύει να λυθεί στα γέλια ενώ υποτίθεται τη βασανίζουν φρικτά και την άλλη δέχεται τα χάδια στο κωλαράκι (και όχι μόνο) του ιεροεξεταστή με απαράμιλλη αθωότητα και λαχτάρα. Ο Bardem φτύνει τις ατάκες στα Αγγλικά με ύφος Edmund Blackadder αλλά είναι εξαιρετικός στο mute. O Skarsgård μοιάζει να παίζει σε ταινία του Trier με ότι αυτό συνεπάγεται. Εσύ αν σταματήσεις να περιμένεις κάτι συγκεκριμένο (και δη και Αμαντέους νο. 2 ή τη Natalie γυμνή όπως όλο το δίκτυο) θα την εκτιμήσεις και περισσότερο. Το λένε και προκατάληψη και αυτό διαπραγματεύεται η ταινία. Μάλλον.

Μια μοναχική γοητευτική πολεμίστρια, αναλαμβάνει να βρει τον τελευταίο απόγονο της βασιλικής γενιάς και να τον προστατέψει από ομάδες δολοφόνων, για να επανέλθει ασφαλής στο θρόνο του, και να αναλάβει την αντίσταση των Κορεατών απέναντι σε αιμοδιψείς εισβολείς.Βασισμένος στα αμφιβόλου αξιοπιστίας ιστορικά αρχεία της χώρας του για την εποχή, ο Κορεάτης σκηνοθέτης στη δεύτερη απόπειρά του γύρισε στην απαρχή περίπου των αγαπημένων του Xia πολεμιστών (των ιπτάμενων μυστικιστικών ελαφροντυμένων αντίστοιχων των σαμουράι που είναι τόσο της μόδας μετά τον Τίγρη και Δράκο (2000)), και βρήκε μια ιστορία με μπόλικα περιθώρια για φιξιόν εμπλουτισμό και χώρο για την έμπνευσή του απ΄τον σεναριακό πυρήνα του Terminator (1984), αλλά με γυναίκα προστάτιδα του νεαρού VIP. Η αμερικάνικων προδιαγραφών απλοϊκή και προβλέψιμη δραματουργία του, τού εξασφάλισε ένα 30% χρηματοδότησης από την New Line Cinema, αλλά δεν θα το καταλάβαινες αν δεν σου το 'λεγα, αφού η ταινία αποτελεί πισωγύρισμα του είδους, τόσο στην απογυμνωμένη σκηνογραφία που ξαλαφρώνει την εικόνα από αποσυντονιστικά φρου-φρου, όσο και στα set-pieces δράσης που κυμαίνονται από ελαφρώς διασκεδαστικά σε εντελώς χιλιοειπωμένα. Η εμμονή του δημιουργού στην επανάληψη συγκεκριμένων κοντινών στα φρεναρίσματα με τις φτέρνες, οι κλισαρισμένοι χαρακτήρες (κορυφαίος ο τρίτος ρόλος του Ασιάτη wannabe Captain Sparrow) και η κούφια κλιμάκωση της σύντομης τελικής μάχης, επίσης δεν βοηθούν καθόλου, ένα project που αν μη τι άλλο έχει ενδιαφέρον ως προσπάθεια πιο γήινης, pulp προσέγγισης της συγκεκριμένης μυθολογίας.

Κυκλοφόρησαν τα ξημερώματα, συντονισμένα, το trailer του Live Free or Die Hard (2007) στο Yahoo! Movies και του Die Hard 4.0 (2007) στη Fox International. Ίδια ταινία, άλλο όνομα, άλλα τρέιλερ και πάει λέγοντας, όπως είχαμε δει ήδη από το teaser. Αυτό θα πει να πουλάς σε διεθνή αγορά. Να πουλάς τις ίδιες απιθανοαπίθανες σκηνές που δεν ήταν και εμπορικό σου σήμα μέχρι τώρα, οπότε να χρειάζεται να θολώσεις λίγο τα νερά δηλαδή.

Η λίστα με τις ανατροπές στις λίστες, συνεχίζεται με τον εξορκισμό του Tom Cruise από τους μεγαλύτερους κινηματογραφικούς αστέρες και την αντικατάστασή του απ' τον επί έτη contender, Will Smith. Τουλάχιστον έτσι λέει το Newsweek, που έρχεται να καλύψει το κενό των λιστών του Premiere, μετά τον εξορισμό του περιοδικού στο internet.
Κι αν ο Fresh Prince έχει την τελευταία πενταετία αποδείξει ξανά και ξανά, ότι μπορεί να "ανοίξει" τα άπαντα, ξεπερνώντας είδη, φυλές και φύλα, με εγγυημένα τουλάχιστον τα πρώτα $40μύρια (ή, έστω, τα μισά σε αρτχαΐζουσες δουλειές σαν την τελευταία του) και να παραμένει αγαπητός ακόμα κι όταν πρωταγωνιστεί σε μπούρδες, η επιλογή του Johnny Depp για την δεύτερη θέση, φαίνεται λιγάκι παρακινδυνευμένη, αφού υποτίθεται ότι η κατάταξη βασίζεται σε κάτι παραπάνω από ωμή πρόσκαιρη boxoffice δύναμη. Η εικονική φιγούρα του Καπετάν Sparrow, τον έβαλε μεν σε ηγετική θέση ενός franchise αξίας δισεκατομμυρίων δολαρίων, αλλά παραμένει στην ουσία η μόνη του εξωπραγματική επίδοση, με μόνο άνω των $50 εκατομμυρίων άνοιγμά του το Charlie and the Chocolate Factory (2005), που βγήκε ανάμεσα στα δυο επεισόδια των Πειρατών της Καραϊβικής, και αμέσως επόμενο νούμερο, τα $30 μύρια του Sleepy Hollow (1999). Το επερχόμενο Sweeney Todd (2007) βέβαια, φημολογείται ότι θα είναι η καλλιτεχνική δικαίωση που θα τον οδηγήσει ξανά στα Όσκαρ, και φαντάζομαι οι ενδοστουντιακές πηγές του Newsweek θα ξέρουν κάτι περισσότερο, αλλά μέχρι να τα δω, κρατώ τις επιφυλάξεις μου.

Τη λίστα συμπληρώνουν ο Ben Stiller δικαίως στην τρίτη θέση, με βέβαιη επιτυχία σε συγκεκριμένο κοινό, και ο Brad Pitt, στηριζόμενος πια κυρίως στα γερά του πόδια έξω από την Αμερική, και υποβοηθούμενος ίσως λιγάκι απ' τις... εξωσχολικές του δραστηριότητες. Ε και ο επί γης εκπρόσωπος των επουράνιων υποσχέσεων (κατά κόσμον Tom Cruise), εν τη σοφία και γενναιοδωρία του, αρκέστηκε στην πέμπτη θέση. Ο δε Tom Hanks, κατά πως μας ενημερώνει το άρθρο, έχει περάσει πια σε επίπεδο πάνω και πέρα από τέτοιες λίστες, το οποίο φαντάζομαι είναι κάτι αντίστοιχο του "έχει εξαϋλωθεί στους ουρανούς".

Την επί σειρά δεκαετιών αδιαμφισβήτητη παντοκυριαρχία του Star Wars στις λίστες των καλύτερων sci-fi ταινιών όλων των εποχών, κατάφερε να τσακίσει η σέκτα των fan fanatica ακολούθων του Joss Whedon, στέλνοντας στο Serenity (2005) στην πρώτη θέση σχετικού δημοψηφίσματος του SFX, του κορυφαίου βρετανικού περιοδικό για sci-fi και fantasy.
Κι έτσι απέδειξαν περισσότερο τι μπορούν να κάνουν ένα μάτσο πωρωμένοι με απεριόριστα clicks στη διάθεσή τους, παρά οτιδήποτε ιδιαίτερα σχετικό με την αξία του κινηματογραφικού spin-off του τηλεοπτικού Firefly. Μπορεί να μην ήταν αρκετοί ούτε για να κρατήσουν τη σειρά απ' το να εξαφανιστεί απ' τους τηλεοπτικούς γαλαξίες λόγω χαμηλών αποδόσεων, ούτε για να βοηθήσουν την ταινία να καλύψει το budget της στις εισπράξεις, οι ορκισμένοι ακόλουθοι είχαν όμως αρκετό χρόνο να οργανωθούν, όπως συνηθίζουν να κάνουν, και να σβήσουν τους αντιπάλους απ' το χάρτη, χαρίζοντας τον θρόνο της κορυφής και το 61% (!) των ψήφων στην ταινία του Whedon. Και κρατώντας σε εξευτελιστική απόσταση την εξαλογία του Lucas με ένα αστείο 28%.

Το ανθυποασήμαντο υπόλοιπο 11% μοιράζονται άλλοι συνήθεις ύποπτοι όπως το Blade Runner (1982/#3), το The Matrix (1999/#5), το 2001: A Space Odyssey (1968/#8), το The Terminator (1984/#9), και η πραγματική καλύτερη ταινία επιστημονικής φαντασίας όλων των εποχών, το Alien (1979/#6). Το δημοψήφισμα φαίνεται ότι πήρε χαμπάρι κι ο Robert Zemeckis, και κατάφερε να κλείσει τη δεκάδα με το Back to the Future (1985). Φήμες ότι ο Joss Whedon μασουλάει (πάλι) το καπέλο του προσπαθώντας να βρει τρόπο όλους αυτούς τους μανιακούς ακόλουθους να τους μετατρέψει σε αξιοποιήσιμη πηγή χρημάτων, ελέγχονται ως ακριβείς.

Η Alanté Kavaïté, επί ενάμιση χρόνο έγραφε το σενάριο του Άκου τον Χρόνο (2005) με την Émilie Dequenne κατά νου για πρωταγωνίστρια. Και η τελευταία δέχτηκε μετά χαράς το ρόλο, παρόλο που αφορούσε μια όχι ιδιαίτερα χλιδάτη (από οικονομικής πάντα άποψης) ταινία και δη και την πρώτη μεγάλου μήκους της σκηνοθέτιδας. Στα γυρίσματα τελικά οι δυο τους πέρασαν génial όπως φαίνεται και στο πανί, και θα 'θελαν να συνεργαστούν ξανά. Για του λόγου το αληθές, η αρχή της τριλογίας για το πένθος και την απώλεια έχει κινήσει το ενδιαφέρον όχι μόνο σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ, αλλά και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, από Chicago μέχρι LA. Και είναι ήδη στα σκαριά το αγγλόφωνο remake της, πριν καλά-καλά προλάβει να βγει στις γαλλικές αίθουσες (όπου προγραμματίζεται για τις 6/6!), με παραγωγό το Joe Dante και σκηνοθέτη τον Eduardo Rodriguez. Έτσι οι δυο chick Γαλλίδες, η σκηνοθέτης και η μούσα της, μας εξηγούν γιατί μια ταινία όπου η κόρη ψάχνει την πεθαμένη μητέρα της χρησιμοποιώντας ως μίτο της Αριάδνης χαμένους ήχους του παρελθόντος, αξίζει τέτοιον κόπο.

Τη συνέντευξη επιμελήθηκε η estelle και δε την υπογράφει λόγω.. τεχνικών δυσκολιών